ตอนที่ 78 นายทำได้ยังไง

"ต้าหวง เล่าต่อสิ"

โจวเฉียงเร่ง หวงเสวียหลี่จิบชาแล้วเล่าต่อ

"หลังจากโจวเทากระโดดตึก เรื่องมันยังไม่จบแค่นั้น"

"เด็กอีกคนในห้องพักเขาได้รับความกระทบกระเทือนใจ ทั้งคนก็เริ่มผิดปกติ พวกเราพบเร็ว เลยรีบพาไปตรวจที่โรงพยาบาล ผลตรวจออกมาว่าเป็นโรคจิตเภท หมอบอกว่าดูจากอาการแล้วน่าจะป่วยมานานแล้ว แค่ก่อนหน้านี้ไม่แสดงอาการ คราวนี้ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงก็เลยกำเริบขึ้นมาทันที"

โจวเฉียงมองหวังเสี่ยวเลี่ยง "แล้วเรื่องนี้... มหาวิทยาลัยจัดการยังไง"

"จะจัดการยังไงได้อีกล่ะ" หวงเสวียหลี่ยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะตัวเอง "ผู้ปกครองของเด็กคนนั้นโวยวายหนักมาก ทั้งตะโกนทั้งร้องลั่นในมหาวิทยาลัย บอกว่ามหาวิทยาลัยทำร้ายลูกของเขา แต่อธิการบดีคนใหม่แข็งกร้าวมาก เขาเห็นว่าปัญหาทางจิตของเด็กเป็นมาแต่กำเนิด ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการบริหารของมหาวิทยาลัยโดยตรง อีกอย่างพวกเราก็มีใบรับรองแพทย์จากโรงพยาบาล ขาวดำชัดเจน นี่เป็นหลักฐานที่มีน้ำหนักที่สุด"

"ผู้ปกครองคนนั้นไม่ยอมจำนน รู้ว่าตัวเองโวยวายไปก็ไม่มีผลอะไร จึงเกิดความคิดอื่นขึ้นมา เขาวิ่งไปยุยงผู้ปกครองของโจวเทา"

"พ่อแม่ของโจวเทาเดิมทีคุยข้อตกลงเรื่องเงินชดเชยกับมหาวิทยาลัยลงตัวแล้ว กำลังจะเซ็นสัญญาอยู่รอมร่อ พอถูกเขาปั่นหัวเข้าแบบนี้ ความคิดก็เลยเปลี่ยนไป" หวงเสวียหลี่วางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง "พวกเขาข้ามพวกเราไป ยื่นคำฟ้องส่งตรง ฟ้องมหาวิทยาลัยขึ้นศาลทันที"

โจวเฉียงขมวดคิ้วแน่น "ฟ้องขึ้นศาลเหรอ ถ้างั้นก็หมายความว่าเรื่องจะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะน่ะสิ"

"ใช่ ต้องเปิดเผยแน่นอน" หวงเสวียหลี่บอก "ทันทีที่เปิดศาล สื่อต้องได้กลิ่นแล้วแห่กันมารุมทึ้งแน่ ถึงเวลานั้น นักศึกษาฆ่าตัวตาย ทางมหาวิทยาลัยบีบคั้น... พาดหัวข่าวน่าเกลียดอะไรก็คงโผล่ออกมาหมด อธิการบดีคนใหม่เพิ่งมา สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือเรื่องนี้ เขาก่อตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจขึ้นมาทันทีเพื่อรับผิดชอบจัดการเรื่องนี้"

สายตาของหวงเสวียหลี่ทอดมองมาที่หวังเสี่ยวเลี่ยงอีกครั้ง

"เฝิงหย่วน อาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเสี่ยวเลี่ยง ก็เป็นหนึ่งในสมาชิกคณะทำงาน ภารกิจของเขาชัดเจนมาก คือเกลี้ยกล่อมเสี่ยวเลี่ยงกับหลี่จวิน ซึ่งก็คือรูมเมตอีกคน เพราะพวกเขาทั้งคู่เป็นพยานในเหตุการณ์"

ความทรงจำของหวังเสี่ยวเลี่ยงตรงกับคำบอกเล่าของหวงเสวียหลี่ทีละจุด

"หน้าที่ของเฝิงหย่วนคือทำให้พวกนายให้การในชั้นศาล โยนสาเหตุการตายของโจวเทาไปที่ปัญหาส่วนตัวของเขาเอง ตัวอย่างเช่น จิตใจพังทลายเพราะอกหัก จุดที่สำคัญที่สุดคือห้ามพูดถึงเรื่องที่มหาวิทยาลัยไล่โจวเทาออกเด็ดขาด อันที่จริงคนที่รู้เรื่องไล่ออกแต่เดิมก็มีไม่มากอยู่แล้ว แค่เพิ่งคุยกับโจวเทาเสร็จเท่านั้นเอง"

"เฝิงหย่วนตบอกรับประกันในที่ประชุมย่อยของคณะทำงาน บอกว่าเขามั่นใจว่าจะจัดการพวกนายสองคนได้ ขอแค่ทางมหาวิทยาลัยสัญญาว่าจะรับรองให้พวกนายเรียนจบอย่างราบรื่น แล้วแนะนำงานดีๆ ให้สักงาน ไม่มีนักศึกษาคนไหนปฏิเสธสิ่งล่อใจแบบนี้ได้หรอก"

หวงเสวียหลี่พูดถึงตรงนี้ก็หยุดลง แล้วรินเหล้าให้หวังเสี่ยวเลี่ยงหนึ่งจอก

"ในการประชุมย่อยหลังจากนั้น เฝิงหย่วนบอกว่าทางฝั่งหลี่จวินจัดการเรียบร้อยแล้ว ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แต่นาย หวังเสี่ยวเลี่ยง ยืนกรานไม่ยอมไปเป็นพยานที่ศาลตลอดมา"

หวังเสี่ยวเลี่ยงนิ่งเงียบ ไม่แสดงท่าที และไม่ได้ขัดจังหวะคำบอกเล่าของหวงเสวียหลี่

"ตอนนั้นฉันก็รู้สึกแล้วว่ามหาวิทยาลัยจัดการเรื่องนี้ลวกเกินไป ไม่เป็นธรรมเอาเสียเลย" เสียงของหวงเสวียหลี่ดึงหวังเสี่ยวเลี่ยงกลับมาจากความทรงจำ "ต่อมาพอเปิดศาล หลี่จวินก็ทำตามที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้าจริงๆ ยืนกรานเสียงแข็งว่าการฆ่าตัวตายของโจวเทาสาเหตุหลักมาจากเลิกกับแฟน ทั้งยังบอกชื่อแฟนเก่าของโจวเทาออกมา บอกว่าเขาคิดสั้นเพราะช้ำรัก ไม่เกี่ยวกับมหาวิทยาลัย"

"แต่ไม่มีใครคาดคิด" หวงเสวียหลี่เปลี่ยนหัวข้อพูด "พ่อแม่ของโจวเทาจ้างคนมาปลดล็อกมือถือของโจวเทา พวกเขาพบข้อความที่ยังไม่ได้กดส่งฉบับหนึ่งในโทรศัพท์ ทว่าสามีภรรยาชาวนาซื่อๆ คู่นั้นจะไปเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้ยังไง ต้องมีคนอื่นแนะมาแน่นอน"

"ข้อความนั้นเขียนถึงพ่อแม่เขา ใจความคร่าวๆ คือเขาเพิ่งถูกมหาวิทยาลัยไล่ออก เรียนหนังสือมาหลายปีขนาดนี้สูญเปล่าหมดแล้ว ไม่ได้ใบปริญญา เขาไม่มีหน้าจะกลับบ้าน และไม่มีหน้าจะอยู่ต่อไปอีกแล้ว"

"ต่อมา มหาวิทยาลัยจึงตัดสินใจเด็ดขาด เลือกที่จะยอมความนอกศาล โดยจ่ายเงินชดเชยเพิ่มขึ้นจากเดิมก้อนโต เรื่องถึงได้เงียบลงไปได้"

"เสี่ยวเลี่ยง เรื่องนี้แสดงว่านิสัยใจคอของแกใช้ได้เลยจริงๆ" หวงเสวียหลี่ชูแก้วเหล้าขึ้น มองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง "ฉันรู้ดีว่าคนอย่างเฝิงหย่วน วิธีการเจรจาคงหนีไม่พ้นข่มขู่บวกผลประโยชน์ล่อใจ ในสถานการณ์แบบนั้น นักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบคนหนึ่งจะรักษาจุดยืนของตัวเองไว้ได้ มันไม่ง่ายเลย"

"มา เสี่ยวเลี่ยง เพื่อจุดยืนข้อนี้ เรามาดื่มกันสักแก้ว"

หวังเสี่ยวเลี่ยงยกแก้วขึ้นชนกับหวงเสวียหลี่และโจวเฉียง จากนั้นก็กระดกรวดเดียวหมด ของเหลวเผ็ดร้อนแล่นผ่านลำคอ ความอึดอัดคับข้องใจในอกคล้ายจะสลายไปอีกหน่อย

"เฮ้ หายากจริงๆ แฮะ" โจวเฉียงวางแก้วเหล้าลง มองหวงเสวียหลี่ด้วยสีหน้าประหลาดใจ "จะให้ต้าหวงเอ่ยปากชมใครสักคนนี่มันยากจริงๆ"

นี่เป็นครั้งที่สองที่หวังเสี่ยวเลี่ยงได้ยินโจวเฉียงเรียกต้าหวง

ฉายานี้ ฟังดูทำไมเหมือน...ชื่อหมาจัง

ไม่สิ ไม่ใช่ หวงเสวียหลี่เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย นี่น่าจะเป็นชื่อสุนัขตำรวจมากกว่า

โจวเฉียงไม่ทันสังเกตท่าทีแปลกไปของหวังเสี่ยวเลี่ยง เขาตบไหล่หวังเสี่ยวเลี่ยง สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ "นั่นสิ พี่น้องของฉัน ไม่ใช่แค่นิสัยดีนะ แต่เรื่องผู้หญิงนี่เสน่ห์แรงสุดๆ เลยด้วย"

หวงเสวียหลี่เลิกคิ้วขึ้น เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ

"นายรู้จักเว่ยจื่อจินไหม"

"เว่ยจื่อจินน่ะเหรอ" ปฏิกิริยาของหวงเสวียหลี่รุนแรงกว่าที่คิด "ไม่ใช่แค่รู้จักธรรมดา ฉันรู้จักตัวจริงเลยล่ะ! สาวงามระดับท็อปที่ใครๆ ก็ยอมรับ พูดได้ว่าเป็นผู้หญิงที่โดดเด่นที่สุดในรอบหลายรุ่นมานี้เลย เธอควรจะไปทำงานที่สถานีโทรทัศน์แล้วนี่ ทำไมเหรอ"

สายตาของหวงเสวียหลี่กวาดมองสลับไปมาระหว่างโจวเฉียงกับหวังเสี่ยวเลี่ยง สุดท้ายก็หยุดลงที่หวังเสี่ยวเลี่ยง เต็มไปด้วยความสงสัย

"หรือว่า... คงไม่ใช่หรอกมั้ง!"

"ทำไมนายชอบเป็นแบบนี้เรื่อยเลย!" โจวเฉียงขัดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ "มองคนต่ำเกินไปแล้ว! ตอนที่ฉันบอกว่าหลี่หลานเซียงเป็นเมียฉัน นายก็ทำสายตาแบบนี้ ฉันจะบอกให้นะ พี่น้องของฉัน หวังเสี่ยวเลี่ยงนี่แหละ แฟนของเว่ยจื่อจิน!"

โจวเฉียงดูเหมือนจะคิดว่ายังไม่พอ จึงทิ้งระเบิดลูกใหญ่อีกหนึ่งลูก

"แถมฉันกล้ารับประกันกับนายเลย ชาตินี้เว่ยจื่อจินคงไม่แต่งกับใครนอกจากเขาแล้ว!"

"อะไรนะ"

หวงเสวียหลี่อึ้งสนิท เขาจ้องหวังเสี่ยวเลี่ยงตาไม่กะพริบ ราวกับกำลังมองมนุษย์ต่างดาว ผ่านไปหลายวินาที กว่าเขาจะหาเสียงตัวเองเจอ ตัวโน้มไปข้างหน้า ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หวังเสี่ยวเลี่ยง

"เว่ยจื่อจินมีเหตุผลอะไรถึงจะไม่ยอมแต่งกับใครนอกจากเขา แค่เพราะนิสัยดีงั้นเหรอ"

"คนอย่างพวกเราที่ไม่มีพ่อแม่ พวกนายไม่เข้าใจหรอก" โจวเฉียงพูดจบก็เบือนสายตาหลบทั้งสองคน

"น้องชาย พอจะสอนพี่ชายคนนี้หน่อยได้ไหม นี่ยังไง... ทำได้ยังไงกันน่ะ"

หน้ากากเคร่งขรึมไม่ยิ้มแย้มบนใบหน้าของหวงเสวียหลี่พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าที่ผสมปนเปกันระหว่างความตกตะลึง อิจฉา และอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด

หวังเสี่ยวเลี่ยงถูกความกระตือรือร้นกะทันหันนี้ทำเอาทำตัวไม่ถูกไปบ้าง

สอนเขางั้นเหรอ จะสอนยังไงล่ะ

หรือจะบอกเขาว่า ตัวเองอาศัยของที่เรียกว่า "คัมภีร์ชะตา" เล่มหนึ่ง ฝืนลิขิตพลิกชะตา ถึงได้ค่อยๆ ก้าวมาจนถึงทุกวันนี้งั้นเหรอ

คำพูดนี้ถ้าพูดออกไป เกรงว่าจะถูกมองว่าเป็นบ้า หรือไม่ก็ดูเหมือนหมอดูยิ่งกว่าโจวเฉียงเสียอีก

เขาโกหกไม่ได้ แต่ยิ่งไม่อาจบอกความจริงทั้งหมดได้ เขาจึงทำได้เพียงเลือกเหตุผลที่เรียบง่ายที่สุด และโต้แย้งไม่ได้ที่สุด

"ผมไม่ได้มีอะไรเลย แค่โชคดีน่ะครับ"