ตอนที่ 77 เครื่องสังเวย

พอได้ระบายออกมาในคราวเดียว หวังเสี่ยวเลี่ยงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นบ้าง

ที่แท้ในระหว่างที่ไม่รู้ตัว เขาก็ได้เรียนรู้อะไรมามากมายขนาดนี้แล้ว ความรู้เหล่านี้ไม่ใช่เศษเสี้ยวสะเปะสะปะจากปากของหลี่ไหลฝูอีกต่อไป หากแต่ผ่านการคิดและจัดระเบียบด้วยตัวเอง จนซึมซับกลายเป็นของเขาจริง ๆ

โจวเฉียงฟังจบ กลับวกมาที่จุดเริ่มต้นของคำถาม "ได้เงินปันผลหรือยัง เหล่าหลี่อ้วนให้แกมาเท่าไหร่"

หวังเสี่ยวเลี่ยงยกจอกเหล้าขึ้นชนกับหวงเสวียหลี่แล้วดื่มรวดเดียวหมด ของเหลวเผ็ดร้อนทำให้หน้าอกของเขารุ่มร้อน เขาวางจอกลง ชูสองนิ้วขึ้นมา

"ยี่สิบหยวนหนึ่งเหมา?"

"ฮ่าๆๆๆ!" โจวเฉียงหัวเราะจนตัวโยน ไหล่สั่นระริก "เจ้าเหล่าหลี่อ้วนคนนี้ เป็นไก่เหนียวน้ำตาลขนานแท้เลย! สมคำร่ำลือจริง ๆ! ทั้งเหนียวทั้งเคี่ยวลากดิน!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงถูกเขาหัวเราะใส่จนรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง แต่ที่มากกว่าคือความสงสัย และยังรู้สึกว่าโจวเฉียงมีเจตนาล้อเลียนเขาอยู่เหมือนกัน

"พี่เฉียง วันนั้นพี่บอกว่านี่เป็นเรื่องดี ตกลงมันหมายความว่ายังไงกันแน่ครับ"

โจวเฉียงกลั้นหัวเราะอย่างยากลำบาก รินชาให้ตัวเองจอกหนึ่ง แล้วพูดอย่างเนิบนาบว่า "ต้องติดต่อเจรจากับคนอย่างเหล่าหลี่อ้วน ถึงจะได้เรียนรู้อะไรเร็วที่สุด ความหน้าเลือดทุกเม็ด ความเจ้าเล่ห์ทุกเหลี่ยมบนตัวเขา ล้วนเป็นตำราเรียนที่มีชีวิต แกใช้เวลาเดือนกว่า ๆ เรียนรู้วิชาที่คนอื่นเปิดร้านเองไม่รู้ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะตกผลึกออกมาได้ นี่ไม่เรียกว่าเรื่องดีแล้วจะเป็นอะไรล่ะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงใจกระตุกวูบ ดูเหมือนจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว

แต่เขาก็ยังรู้สึกอัดอั้นตันใจอยู่ดี

"แต่ว่า เขาหลอกผม" เสียงของหวังเสี่ยวเลี่ยงแผ่วเบาลง "ผมโดนเขาหลอกจนไม่มีปัญญาตอบโต้เลย"

เขาเล่าเรื่องราวการคิดบัญชีกับหลี่ไหลฝูตั้งแต่ต้นจนจบอย่างละเอียดรอบคอบ ตั้งแต่แรกที่เปี่ยมด้วยความหวัง ไปจนถึงขั้นตอนการคิดบัญชีของหลี่ไหลฝู และสุดท้ายคือเงินยี่สิบหยวนหนึ่งเหมาที่น่าอัปยศนั่น

ทั้งโจวเฉียงและหวงเสวียหลี่ต่างนั่งฟังเงียบ ๆ โดยไม่ขัดจังหวะ

รอจนเขาพูดจบ โจวเฉียงถึงค่อย ๆ เอ่ยปาก "นี่เรียกว่าหลอกไม่ได้หรอก"

"แกมีสิทธิ์อะไรไปเอาเงินปันผล"

แม้แต่แบบนี้ยังไม่เรียกว่าหลอก แล้วแบบไหนถึงจะใช่? ทำไมผมถึงเอาเงินปันผลไม่ได้? ก็หลี่ไหลฝูเป็นคนมาหาถึงที่เพื่อคุยเรื่องร่วมมือกันเอง

จริง ๆ แล้วหลี่ไหลฝูแค่อยากให้เขาไลฟ์สด แต่ตอนหลังเพราะร้านค้าส่งยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้

ถึงได้ยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้

ในเมื่อร่วมมือกัน ก็ควรจะมีเงินปันผลไม่ใช่เหรอ

โจวเฉียงมองเขา สีหน้าเรียบเฉย "พวกแกสองคนไม่ใช่คู่ต่อสู้ในระดับเดียวกันตั้งแต่แรกแล้ว เขาแค่ใช้กฎของเขามาสอนบทเรียนภาคปฏิบัติในสังคมให้แก คลาสนี้มีชื่อว่า 'ความไม่เท่าเทียมของข้อมูลและสิทธิ์ในการตีความขั้นเด็ดขาด'"

"ในเมื่อกฎเขาเป็นคนตั้ง สิทธิ์ในการตีความก็อยู่ในมือเขา แกจะเอาอะไรไปสู้กับเขา"

หวังเสี่ยวเลี่ยงอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เขาทำได้เพียงยอมรับว่าสิ่งที่โจวเฉียงพูดนั้นถูกต้อง ตัวเขาเหมือนเด็กที่เพิ่งหัดเดิน แต่กลับพยายามจะไปงัดข้อกับผู้ใหญ่

"ถ้าตอนนั้นผมทำสัญญาลายลักษณ์อักษรเป็นขาวดำกับเขาก็คงดี"

"ไม่มีประโยชน์หรอก"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่เข้าใจ เขารู้สึกว่านี่คือช่องโหว่ที่ใหญ่ที่สุดของเขา

"แกจะเขียนค่าเช่าเท่าไหร่ลงในสัญญาได้งั้นเหรอ แกคิดไม่ถึงหรอก อย่างมากก็ระบุว่าแกได้หุ้นซูเปอร์มาร์เก็ตยี่สิบเปอร์เซ็นต์ แต่เขาก็ต้องระบุแน่ว่าต้องหักค่าใช้จ่ายทั้งหมดออกไปก่อนถึงจะเรียกว่าเงินปันผล ตอนนี้เขาก็ทำตามนั้นแล้วนี่!"

โจวเฉียงคีบกับข้าวอีกคำวางลงในชามของหวังเสี่ยวเลี่ยง "อีกอย่าง พูดในสิ่งที่แกอาจไม่อยากฟัง เหล่าหลี่อ้วนทำกับแกแค่นี้ ก็นับว่าปรานีมากแล้ว"

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไป โทสะพวยพุ่งขึ้นมาอีกระลอก "ปรานีเหรอครับ เขายังจะทำอะไรได้อีก"

โจวเฉียงชูสองนิ้วขึ้นมา "เขาสามารถบอกได้ว่า ค่าเช่าเดือนนี้คือสองแสน เราออกกันคนละครึ่ง นอกจากแกจะไม่ได้เงินปันผลสักแดงเดียวแล้ว ยังต้องควักเนื้อชดใช้ให้เขาอีกสองหมื่น"

"งั้นผมก็ไม่จ่าย! เขาจะทำอะไรผมได้! ยังไงก็ไม่ได้ทำสัญญาไว้" หวังเสี่ยวเลี่ยงโกรธจนหน้าแดงก่ำ น้ำเสียงก็ดังขึ้นตาม

"เขาทำอะไรแกไม่ได้หรอก" โจวเฉียงกล่าว "แต่เงินเดือนของแก ก็อย่าหวังว่าจะได้เลย แกคิดเอาเองว่ามีความเป็นไปได้แบบนี้ไหม"

ความฮึกเหิมของหวังเสี่ยวเลี่ยงมอดดับลงในทันที

เขารู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปถึงกระดูก ถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ช่องว่างระหว่างตนเองกับหลี่ไหลฝูนั้นห่างไกลกันขนาดไหน ความร่วมมือที่เขาคิดไปเอง แท้จริงแล้วในสายตาของอีกฝ่าย เขาก็เป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่ง

เมื่อเทียบกันแบบนี้แล้ว เงินยี่สิบบาทนั่น ดูเหมือนจะเป็นหลักฐานยืนยันความ "ปรานี" ขึ้นมาจริง ๆ

"แต่ว่านะ" โจวเฉียงเปลี่ยนหัวข้อ "คนอย่างอ้วนแซ่หลี่ สุดท้ายก็มีดวงเป็นได้แค่คนจน ทำธุรกิจแต่ไม่ยอมให้หุ้นส่วนได้เงิน คิดแต่จะกอบโกยผลประโยชน์ทั้งหมดไว้คนเดียว นี่มันคือการบั่นทอนโชคของตัวเอง โชคดีของเขา มันใกล้จะหมดลงแล้วล่ะ"

โจวเฉียงสรุปปิดท้าย "เขาก็ได้แค่นี้แหละ ชั่วชีวิตนี้อย่างเก่งก็แค่เฝ้าซูเปอร์มาร์เก็ตเล็ก ๆ ไม่กี่แห่ง ไม่มีทางรวยเป็นกอบเป็นกำได้หรอก เผลอ ๆ อาจจะหมดเนื้อหมดตัวเอาด้วย"

หวงเสวียหลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ค่อยได้พูดอะไรมาตลอด จู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา แล้วพูดกับโจวเฉียงว่า "ฉันชักจะตาสว่างแล้วสิ แกไม่น่าไปเก็บพวกเศษเหล็กเศษทองแดงพวกนั้นเลยจริง ๆ"

โจวเฉียงเลิกคิ้ว "แล้วฉันควรทำอะไรล่ะ"

"แกควรไปตั้งโต๊ะดูดวงที่สวนสาธารณะประชาชนนู่น!" หวงเสวียหลี่พูดอย่างจริงจัง "ด้วยสายตาและความสามารถในการมองขาดของแก รับรองว่าดังเปรี้ยงแน่นอน! ถึงตอนนั้นฉันขอร่วมหุ้นด้วยคนแน่!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงได้ยินเข้าก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

เขาคิดเพียงว่าหวงเสวียหลี่กำลังล้อเล่นเพื่อสร้างบรรยากาศ

ทว่าคำพูดถัดมาของหวงเสวียหลี่ กลับทำให้เขาต้องชะงักไป

หวงเสวียหลี่หันไปทางโจวเฉียง เก็บสีหน้าล้อเล่น แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง "เสี่ยวเลี่ยงคนนี้ ถึงฉันจะไม่ค่อยได้คลุกคลีเท่าไหร่ แต่ก็ดูออกว่าเป็นคนดี มีน้ำใจนักเลงพอตัว ถ้าแกคิดจะสอนเขาก็สอนดี ๆ อย่ามัวแต่พูดจาคลุมเครือ กั๊กไว้ครึ่งหนึ่งพูดครึ่งหนึ่งอยู่เลย"

คราวนี้ กลายเป็นโจวเฉียงที่ประหลาดใจ

เขามองหวงเสวียหลี่ที มองหวังเสี่ยวเลี่ยงที รู้สึกว่าเรื่องนี้เหลือเชื่ออยู่บ้าง

ในมุมมองของเขา เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยจะรู้จักนักศึกษาในมหา'ลัยสักคนถือเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก แต่เพื่อนเก่าของเขาคนนี้ หวงเสวียหลี่ที่ปกติไม่ค่อยหัวเราะและมีสายตามองคนที่สูงลิ่ว กลับออกปากพูดจาเข้าข้างนักศึกษาคนหนึ่งด้วยตัวเอง นี่จึงเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

"พวกนาย... สนิทกันเหรอ" โจวเฉียงลองหยั่งเชิงถาม

"ไม่ค่อยสนิท" หวงเสวียหลี่ส่ายหน้า

"ไม่ค่อยสนิทหรอกครับ พี่หวงเคยช่วยผมไว้"

"เหล่าซื่อ แกยังจำได้ไหม ฉันเคยเปรยกับแกไปรอบหนึ่งว่า เมื่อปีก่อนเพิ่งเปิดเทอมได้ไม่นาน มีนักศึกษาคนหนึ่งกระโดดตึก"

โจวเฉียงพยักหน้า "จำได้ แกเคยเล่าให้ฉันฟัง"

"นักศึกษาที่กระโดดตึกคนนั้น ก็คือรูมเมตของเสี่ยวเลี่ยง"

"เอาจริง ๆ นะ เรื่องที่นักศึกษาคนนั้นกระโดดตึก ทางมหา'ลัยมีส่วนรับผิดชอบอยู่ มหา'ลัยสั่งไล่เขาออก! คำสั่งไล่ออกออกตอนช่วงเช้า พอรุ่งเช้าของอีกวัน เด็กคนนั้นก็กระโดดลงมาจากตึก หลังจากเกิดเรื่อง ทางมหา'ลัยถึงได้ลนลานรีบยกเลิกคำสั่งไล่ออกนั้นเป็นการชั่วคราว"

โจวเฉียงขมวดคิ้ว "แล้วนี่... มันเกี่ยวอะไรกับเสี่ยวเลี่ยง"

"แกอย่าเพิ่งรีบร้อนสิ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เขาแทรกขึ้นมา น้ำเสียงค่อนข้างเกร็ง "พี่หวงครับ ผมสงสัยมาตลอด ทาง... ทางมหา'ลัยตอนนั้นทำไมต้องไล่โจวเทาออกด้วยครับ"

นี่คือปมในใจของเขามาโดยตลอด แม้เหล่าซานจะมีความนึกคิดต่ำต้อย ไม่ค่อยเข้าสังคม แต่ก็ไม่ใช่เด็กนักศึกษาที่เกเรเลยสักนิด เหตุใดถึงต้องถึงขั้นโดนไล่ออกด้วย

หวงเสวียหลี่ถอนหายใจ

"เพราะทางมหา'ลัยต้องการจัดระเบียบครั้งใหญ่"

"ปีนี้ มหา'ลัยมีอธิการบดีคนใหม่มารับตำแหน่ง ไฟแรงเริ่มต้นด้วยการจัดระเบียบวินัยในสถานศึกษา ซึ่งมันก็ถึงเวลาที่ต้องจัดระเบียบจริง ๆ นั่นแหละ ช่วงสองสามปีมานี้ เมืองมหาวิทยาลัยเละเทะเกินไปแล้ว"

หวงเสวียหลี่กดเสียงลงต่ำมาก ราวกับกำลังพูดถึงความลับสุดยอด

"ในมหา'ลัย มีนักศึกษาไปมั่วสุมข้างนอกจนติดเชื้อเอดส์ เรื่องราวบานปลายจนวุ่นวายไปหมด แล้วยังมีนักศึกษาหญิงอีกสองสามคน ไปขายบริการข้างนอกจนถูกแฉออกมา ส่งผลกระทบเสียหายร้ายแรงมาก อธิการบดีคนเก่าต้องรับเคราะห์ถูกสั่งย้าย อธิการบดีคนใหม่เลยกดดันอย่างหนัก ถึงขั้นออกคำสั่งเด็ดขาดว่า ต้องดำเนินการอย่างเด็ดขาดและเฉียบขาดที่สุด จัดการเชือดไก่ให้ลิงดู เพื่อหยุดยั้งกระแสเสื่อมทรามนี้ให้ได้"

หวังเสี่ยวเลี่ยงฟังแล้วใจเต้นระทึก เรื่องราวเหล่านี้ ในฐานะนักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยแม้แต่น้อย

"แต่ว่า... เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับโจวเทาล่ะครับ"

"เกี่ยวสิ เกี่ยวแน่นอน" หวงเสวียหลี่กล่าว "การจะสะสางจัดระเบียบ ก็ต้องมีโควตาตัวชี้วัด ยังไงก็ต้องมีคนถูกลงโทษ ถูกไล่ออก แล้วจะเลือกใครล่ะ แน่นอนว่าก็ต้องเลือกคนที่ปกติความประพฤติแย่ที่สุด โจวเทาตอนนั้น หน่วยกิตวิชาเอกต่ำสุดในภาควิชา สถิติการโดดเรียนก็เยอะเป็นพิเศษ ตัวเขาดันวิ่งเข้าหาปากกระบอกปืนเอง เลยกลายเป็นเป้าหมายที่เหมาะสมที่สุด"

หวังเสี่ยวเลี่ยงนึกขึ้นได้ว่าตอนที่เหล่าซานเลิกกับเหลียงเยี่ยนนี นอนซมอยู่บนเตียงตั้งหนึ่งสัปดาห์ แบบนั้นต้องขาดเรียนไปตั้งกี่คาบกัน รู้อย่างนี้ตอนนั้นน่าจะช่วยทำเรื่องลาป่วยให้เขาก็ดี

"ความจริงแล้ว ตอนนั้นคนที่ต้องถูกไล่ออกไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว ในรายชื่อยังมีอีกตั้งหลายคน"

หวงเสวียหลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว

"การกระโดดตึกครั้งนี้ของโจวเทา เอาชีวิตของตัวเองชนเรื่องนี้จนบานปลายถึงขีดสุด มหาวิทยาลัยวุ่นวายจนหัวหมุน เรื่องสะสางจัดระเบียบก็เลยต้องหยุดชะงักไป ถ้าพูดในแง่หนึ่ง เขาก็ได้ช่วยชีวิตคนอื่น ๆ ในรายชื่อนั้นไว้"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

ถึงกับเป็นแบบนี้ไปได้

เหล่าซาน เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกเลือก

และในรายชื่อที่ไม่เคยเปิดเผยนั่น จะมีชื่อของเขา หวังเสี่ยวเลี่ยง อยู่ด้วยหรือไม่