ตอนที่ 76 สิ่งที่นายได้รับคืออะไร

หงปินโหลว

ประตูไม้แกะสลักของหอทิงเทาแง้มอยู่ หวังเสี่ยวเลี่ยงผลักประตูเข้าไป ก็เห็นโจวเฉียงนั่งอยู่ริมหน้าต่างทันที

โจวเฉียงสวมเสื้อยืดสีขาวเรียบ ๆ กำลังถือป้านชาดินเผาจื่อซา ลวกถ้วยชาอย่างใจเย็น บนโต๊ะตรงหน้าเขามีชุดน้ำชาประณีตวางอยู่ กาน้ำบนเตาข้าง ๆ กำลังเดือดปุด ๆ ส่งไอร้อนกรุ่น

หวังเสี่ยวเลี่ยงเลื่อนเก้าอี้ตรงข้ามเขานั่งลง โดยไม่เห็น "คนดื่มเป็นเพื่อน" ที่โจวเฉียงพูดถึงเลย

เขามีความอัดอั้นตันใจและความโกรธเต็มอกที่อยากระบาย แต่พอคำพูดมาถึงปาก กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี

เมื่อมองใบหน้าที่แต้มรอยยิ้มซื่อ ๆ ของโจวเฉียง จมูกของหวังเสี่ยวเลี่ยงก็พลันแสบร้อน ถึงกับมีความรู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมา

ราวกับเด็กที่โดนรังแกอย่างหนักจากข้างนอก วิ่งกลับบ้านมาเจอผู้ปกครอง ความเข้มแข็งและหน้ากากเสแสร้งทั้งมวลพังทลายลงในพริบตา อยากจะโผเข้าสู่อ้อมอกแล้วร้องไห้โฮออกมาสักยก

เขาเกลียดความรู้สึกแบบนี้

เขาเป็นลูกผู้ชายแล้ว

โจวเฉียงเลื่อนถ้วยชาร้อนที่ชงเสร็จแล้วมาตรงหน้าเขา น้ำชาสีเหลืองกระจ่าง ส่งกลิ่นหอมแตะจมูก

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร

โจวเฉียงดูเหมือนจะรู้จุดประสงค์ที่เขามาในวันนี้

"นายบอกฉันได้ไหมว่า ช่วงเวลาที่อยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต นายได้อะไรกลับมาบ้าง?"

ได้อะไรน่ะเหรอ?

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไป

ทุกวันเหนื่อยสายตัวแทบขาดราวกับหมา บัญชีคลิปวิดีโอของตัวเองไม่ได้อัปเดตมานานแค่ไหนแล้ว คนดูในห้องไลฟ์ก็หายไปเกินครึ่ง พลอยทำให้รายได้หดหายลงอย่างเห็นได้ชัด

นี่มันจะไปนับเป็นสิ่งที่ได้อะไรกัน?

"ไม่ได้อะไรเลยครับ" เสียงของหวังเสี่ยวเลี่ยงอู้อี้เล็กน้อย เขายกถ้วยชาขึ้นจิบ ลิ้นโดนลวกไปทีหนึ่ง "ถ้าจะบอกว่ามี ก็คงเป็นร่างกายแข็งแรงขึ้นกว่าเดิมหน่อย ทุกวันต้องแบกของเยอะขนาดนั้น ไม่แข็งแรงก็แปลกแล้ว"

"งั้นฉันเปลี่ยนคำถามใหม่ นายลองใช้เหตุผลคิดดู ถ้าตอนนี้ให้ตัวนายคนเดียว เริ่มเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตใหม่ตั้งแต่ศูนย์ นายทำได้ไหม?"

คำถามนี้ หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่เคยคิดถึงมาก่อนเลย

ตัวเองเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเนี่ยนะ?

เขาไม่เคยคิดจริง ๆ

ตั้งแต่เริ่มตกแต่งร้าน รับของเข้าจนถึงจัดขึ้นชั้นวาง รับสมัครคนจนถึงเปิดร้าน ทุกขั้นตอนเขามีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้ง แต่... แต่นั่นล้วนดำเนินไปภายใต้การชี้แนะของหลี่ไหลฝู หลี่ไหลฝูให้เขาทำอะไร เขาก็ทำอย่างนั้น

เขาเป็นเหมือนนักเรียนที่คอยรับความรู้อยู่ฝ่ายเดียว รอให้ "ครู" อย่างหลี่ไหลฝูสั่งการบ้านให้ แล้วค่อยทำการบ้านให้เสร็จ เขาไม่เคยคิดเชิงรุกด้วยตัวเองเลย

ไม่เคยเลย

เขาไม่เคยคิดแม้แต่น้อย

เดี๋ยวนะ...

ประโยคบนคัมภีร์ชะตาผุดขึ้นมาในหัวของเขาอีกครั้ง

"ใช้สายตาที่มองเห็นผลประโยชน์ดำเนินชีวิต ลาภผลย่อมแสวงหาได้"

ตัวเขาในเรื่องร่วมหุ้นเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตกับหลี่ไหลฝูนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ เคยมี "สายตาที่มองเห็นผลประโยชน์" แม้สักครึ่งเสี้ยวไหม? เคยมีความกระตือรือร้นในการ "แสวงหาลาภผล" บ้างหรือเปล่า?

บัดซบเอ๊ย ต่อให้ทำงานเป็นลูกจ้างคนอื่น ก็ต้องพกสมองไปทำงาน พกจิตใจที่ใช้สายตามองเห็นผลประโยชน์ดำเนินชีวิตสิ!

แล้วตัวเขาล่ะ?

เป็นแค่ความคิดแบบเด็กนักเรียน เป็นแค่แรงงานราคาถูกชัด ๆ

หลี่ไหลฝูว่าอย่างไร ก็ว่าตามนั้น

ตัวเองคิดถึงแต่เงินเดือนกับเงินปันผล

อยากหาเงิน แต่กลับโดนเงินบังตาจนมืดบอด

คัมภีร์ชะตาสอนแล้ว ทำไมถึงไม่เอามาใช้ให้ดีนะ?

เขาไม่อยากแสดงตัวเป็นคนโง่เง่าเต่าตุ่นต่อหน้าโจวเฉียง

เขาตั้งสติ เริ่มบังคับตัวเองให้นึกทบทวนทุกรายละเอียดตลอดหนึ่งเดือนกว่าที่ผ่านมา พยายามเรียบเรียงสิ่งที่เป็นของตัวเองจริง ๆ ออกมาจากในนั้น

"การเลือกทำเล... เลือกทำเลผมยังไม่เป็นครับ เรื่องนี้ไม่ได้เรียนรู้มา" เขาเอ่ยปาก จังหวะการพูดค่อนข้างช้าเพราะกำลังคิด "แต่ผมลองพิจารณาดูเอง ปริมาณคนเดินผ่านไปมาน่าจะเป็นเกณฑ์ที่สำคัญที่สุด ร้านของพวกเรา ข้าง ๆ เป็นย่านมหาวิทยาลัย ฝั่งตรงข้ามเป็นหมู่บ้านจัดสรรขนาดใหญ่หลายแห่ง ด้านหลังยังมีหมู่บ้านที่กำลังจะมีคนย้ายเข้าอยู่อีกแห่ง แล้วก็มีโรงเรียนประถมหนึ่งแห่ง มัธยมหนึ่งแห่ง เรื่องคนผ่านไปมานี่ไร้ที่ติจริง ๆ ครับ"

"จุดสำคัญของการตกแต่งคือความเรียบง่าย สว่างไสว ป้ายร้านต้องใหญ่พอและสะดุดตาพอ ให้คนมองเห็นได้แต่ไกล ตอนที่ออกแบบการจัดวางชั้นวางสินค้า ก็คิดคำนวณเส้นทางการเดินของลูกค้าหลังจากเข้าร้านไว้ล่วงหน้า เพื่อชักนำให้พวกเขาเดินดูของให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ครับ"

"แล้วก็ การตกแต่งต้องไว เวลาคือเงินทอง ระหว่างที่ตกแต่งอยู่นั้น ชั้นวางของกับระบบคิดเงินก็ต้องสั่งเตรียมไว้แล้ว เข้าพื้นที่พร้อม ๆ กัน การเดินท่อร้อยสายและการติดตั้งอุปกรณ์กล้องวงจรปิดก็ต้องทำตามทันที พอชั้นวางของติดตั้งเสร็จ ก็ต้องรีบติดต่อซัพพลายเออร์เพื่อลงของทันที พร้อมกับรับสมัครพนักงานเข้ามาอบรมงานครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงพูดไปพลางนึกย้อนไปพลาง

เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาผ่านประสบการณ์จริงมาทั้งสิ้น บางอย่างถึงขั้นเป็นสิ่งที่หลี่ไหลฝูเคยแผดเสียงตะโกนด่าสอนออกมา

โจวเฉียงนั่งฟังเงียบ ๆ ก่อนจะแทรกขึ้นมาจังหวะเหมาะ "หลังจากซูเปอร์มาร์เก็ตเปิดแล้ว ในแง่การบริหารจัดการ ต้องระวังอะไรบ้าง"

"หน้าร้านครับ!" หวังเสี่ยวเลี่ยงแทบจะโพล่งออกมาทันที "หน้าร้านต้องมีตู้แช่ขนาดใหญ่สักตู้ หรือวางเรียงเป็นแถวเลย แล้วอัดเครื่องดื่มสารพัดชนิดให้เต็ม ตอนที่อากาศร้อน หลายคนเดิมทีแค่เดินผ่าน พอเห็นเครื่องดื่มเย็น ๆ ในตู้แช่ ก็จะหยิบติดมือสักขวด แล้วเดินเข้าร้านไปจ่ายเงิน การเดินเข้าเดินออกรอบนี้นี่แหละครับ ที่อาจจะหยิบของอย่างอื่นติดมือไปด้วย"

ในเวลานั้นเอง ประตูก็ถูกคนผลักเปิดจากด้านนอก

คนที่คุ้นหน้าคุ้นตาคนหนึ่งเดินเข้ามา

หวังเสี่ยวเลี่ยงเงยหน้าขึ้นมอง สองสายตาสบกัน ต่างก็ชะงักไปทั้งคู่

คนที่เดินเข้ามา พอดีเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยที่เขาเคยพบหน้ามาแล้วสองครั้ง

"หวังเสี่ยวเลี่ยง? นายเองเหรอ" เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน

หวังเสี่ยวเลี่ยงลุกขึ้นจากเก้าอี้ตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเอ่ยทักอย่างเกร็ง ๆ เล็กน้อย "สวัสดีครับอาจารย์"

เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยได้ยินดังนั้น จู่ ๆ ก็หัวเราะร่าออกมา

หวังเสี่ยวเลี่ยงเคยเจอกับเขามาสองครั้ง ครั้งแรกคือตอนที่เหล่าซานกระโดดตึก อีกครั้งคือตอนที่หลี่จวินถูกจับเรื่องซื้อบริการ พวกเขาไปรับตัวที่สถานีตำรวจด้วยกัน ทั้งสองครั้งล้วนเป็นเรื่องใหญ่ บรรยากาศตึงเครียด เขาไม่เคยเห็นอาจารย์ท่านนี้หัวเราะมาก่อนเลย

ทว่า สถานการณ์แบบนั้น ก็ไม่เหมาะที่จะหัวเราะจริง ๆ นั่นแหละ

ในการจัดการเรื่องของหลี่จวิน อาจารย์ท่านนี้แสดงออกถึงการปกป้องหลี่จวิน ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงมีความประทับใจต่อเขาดีมาก

โจวเฉียงก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน เขาตบไหล่เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยพร้อมรอยยิ้ม แล้วแนะนำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้จัก "นี่เพื่อนสนิทฉัน เพื่อนเตียงบนของฉันเอง หวงเสวียหลี่"

จากนั้นเขาก็หันมาทางหวังเสี่ยวเลี่ยง "นายจบการศึกษาแล้ว อย่ามาเรียกอาจารย์ทุกคำเลยน่า เรียกชื่อเต็ม หรือจะเรียกเหล่าหวง เรียกพี่หวง ได้ทั้งนั้น"

"พี่หวงครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงเปลี่ยนคำเรียกอย่างว่าง่าย

หวงเสวียหลี่ยิ้มพยักหน้า แล้วนั่งลงตรงตำแหน่งข้างโจวเฉียง

ไม่นานนัก พนักงานก็เริ่มยกอาหารมาเสิร์ฟ

อาหารเย็นสามอย่าง อาหารร้อนสามอย่าง บวกกับน้ำแกงอีกหนึ่งอย่าง

โจวเฉียงหยิบเหล้าขาวมารินใส่แก้วตรงหน้าของหวังเสี่ยวเลี่ยงและหวงเสวียหลี่จนเต็ม

"มา กินไปคุยไป" โจวเฉียงยกถ้วยชาของตัวเองขึ้น "เสี่ยวเลี่ยง นายพูดต่อเลย เหล่าหวงกับฉันสนิทกันเหมือนพี่น้อง ไม่มีอะไรที่ฟังไม่ได้หรอก คนกันเองทั้งนั้น"

หวังเสี่ยวเลี่ยงยกแก้วเหล้าขึ้นชนกับหวงเสวียหลี่ ของเหลวเผ็ดร้อนไหลผ่านลำคอ เวลานี้กลับรู้สึกคล่องคอยิ่งนัก

เขาคีบกับข้าวคำหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า "ในซูเปอร์มาร์เก็ต ต้องมีใบอนุญาตขายบุหรี่ครับ ความต้องการบุหรี่สูงมาก บ่อยครั้งที่ของขายไม่พอ แถมของสิ่งนี้จัดการง่ายที่สุด กำไรถึงจะไม่สูง แต่ดึงดูดลูกค้าได้ดี และยังมั่นคงอย่างยิ่งด้วย"

"บุหรี่ต้องวางไว้บนชั้นด้านหลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์ ขโมยได้ยาก และแคชเชียร์ยังคอยดูแลเรื่องการขายได้ตลอดเวลาด้วยครับ"

"แล้วก็เครื่องย่างไส้กรอก ต้องมีให้ได้เลย วางไว้ข้างเคาน์เตอร์แคชเชียร์เลยครับ กลิ่นหอมของมันเตะจมูกมาก หลายคนตามกลิ่นเข้ามาเลยทีเดียว ลูกค้าบางคนตอนจ่ายเงิน พอเห็นไส้กรอกย่างที่ส่งเสียงฉ่า ๆ น้ำมันเยิ้ม ๆ อยู่ข้าง ๆ ก็จะซื้อติดมือไปชิ้นหนึ่ง"

"หมากกำไรสูงมาก ขายดีมากเช่นกัน ทางโรงงานยังมีค่าจัดวางสินค้าให้อีกด้วย"

"พวกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์กำไรก็สูงมากครับ ในทางกลับกัน ยิ่งเป็นสินค้ายี่ห้อดังที่ทุกคนรู้จักกันดีอย่างพวกโค้ก บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กำไรจะยิ่งบาง อาศัยยอดขายเน้นปริมาณล้วน ๆ เอาไว้ดึงดูดคนเข้าร้านครับ"

"ที่ทำเงินจริง ๆ คือพวกขนมขบเคี้ยวที่ไม่สะดุดตา ช่องว่างกำไรสูงมาก แล้วก็ขายดีด้วย..."

หวังเสี่ยวเลี่ยงยิ่งพูดยิ่งลื่นไหล เขานำเคล็ดวิชาการค้าที่เรียนรู้มาจากหลี่ไหลฝู รวมถึงที่ตนเองสังเกตและสรุปออกมา ถ่ายทอดออกมาทั้งหมด

เขาถึงเพิ่งพบว่า ที่จริงแล้วตนเองก็ได้รับอะไรมาไม่น้อยเลยทีเดียว