ตอนที่ 75 ได้รับเงินปันผล

หลี่ไหลฝูเขียนเลข 1 ไว้หลังช่องค่าเช่าห้อง

หวังเสี่ยวเลี่ยงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ยังดี ค่าเช่าห้องคือหนึ่งหมื่น ตรงตามที่เขาคาดไว้

เขาเฝ้ามองหลี่ไหลฝูเขียน "0" ตัวแรกลงไปหลังเลข "1" นั้นต่อ

หนึ่งหมื่น

จากนั้น ก็เป็น "0" ตัวที่สอง

"0" ตัวที่สาม

"0" ตัวที่สี่

รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังเสี่ยวเลี่ยงค่อย ๆ แข็งค้าง

เขาเห็นหลี่ไหลฝูเขียนเลข "0" เรียงกันอย่างเป็นระเบียบถึงห้าตัวไว้หลังเลข "1" นั้น

หนึ่งแสน

ค่าเช่าห้อง หนึ่งแสน?

หลี่ไหลฝูไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย เขาหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมา เริ่มต้นคำนวณบวกลบ

นิ้วมือของเขากดลงบนเครื่องคิดเลขอย่างรวดเร็ว เสียงคนอ่านตัวเลขจากเครื่องคิดเลขตามจังหวะการกดปุ่มของเขาไม่ทันเลยแม้แต่น้อย ได้ยินเพียงเสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังรัวพร่ามัวเป็นชุด

ครู่ต่อมา หน้าจอเครื่องคิดเลขก็ปรากฏตัวเลขหนึ่งขึ้นมา

หลี่ไหลฝูกดล้างค่าเป็นศูนย์ แล้วคำนวณใหม่อีกรอบ

ท่าทางของเขายังคงช่ำชอง นิ้วมือพลิกพลิ้วรวดเร็ว

เครื่องคิดเลขส่งเสียงรายงานผลลัพธ์อย่างชัดเจนอีกครั้ง ตัวเลขที่แสดงบนหน้าจอยังคงเป็นตัวเลขที่บาดตาจำนวนนั้น 100.51

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองตัวเลขนั้น ถึงกับเกิดภาพลวงตาอันน่าขันขึ้นมา บางที นี่อาจเป็นวิธีคำนวณเฉพาะตัวของหลี่ไหลฝูหรือเปล่า? ตัวเลข 100.51 นี้ ความจริงแล้วหมายถึงหนึ่งแสนห้าสิบเอ็ดหยวนใช่ไหม?

หลี่ไหลฝูวางเครื่องคิดเลขลง แล้วถอนหายใจยาวเหยียด

เขาเงยหน้าขึ้น มองหวังเสี่ยวเลี่ยงด้วยสีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความเหนื่อยล้าและจนปัญญา

"เสี่ยวเลี่ยงเอ๊ย นายดูสิ การค้านี่มันโคตรจะทำยากจริง ๆ"

"คิดไม่ถึงเลยนะ พวกเราเหนื่อยยากลำบากวุ่นวายกันมาทั้งเดือน สุดท้ายกลับทำเงินได้แค่นี้"

เขาใช้นิ้วหนาป้อมเคาะลงบนยอดรวมบรรทัดสุดท้ายในสมุด

"หนึ่งร้อยหยวนห้าเหมาหนึ่งเฟิน ยังดีนะ อย่างน้อยเงินเดือนของนายก็ยังรอด ไม่อย่างนั้นนายคงต้องควักเนื้อจ่ายชดเชยแล้ว"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกเหมือนโดนกระบองฟาดเข้าแสกหน้าจัง ๆ

"ถ้าอย่างนั้น" หลี่ไหลฝูพูดต่อด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจเวทนา "ตามที่เราตกลงกันไว้ นายถือหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ เงินปันผลของนายก็คือ... ยี่สิบหยวนหนึ่งเหมา"

เขาทำราวกับว่ารู้สึกปวดใจกับกำไรอันน้อยนิดนี้จริง ๆ

"รวมกับเงินเดือนเมื่อกี้ของนายสี่พันสองร้อยสิบสองหยวน รายได้รวมทั้งหมดในเดือนนี้นายจะได้ สี่พันสองร้อยสามสิบสองหยวนหนึ่งเหมา"

หลี่ไหลฝูพูดจบ เขาก็ไม่ได้หยิบเงินสดออกมา แต่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแทน

"มา ฉันจะโอนยี่สิบหยวนหนึ่งเหมานี้ให้นายเดี๋ยวนี้เลย บัญชีพวกเราต้องชัดเจน"

แสงจากหน้าจอมือถือส่องสว่างใบหน้าที่ดูจริงใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ของเขา

หวังเสี่ยวเลี่ยงจ้องเลขศูนย์ขบวนยาวหลังช่อง "ค่าเช่าห้อง" ในสมุดเขม็ง

หนึ่งตัว สองตัว สามตัว สี่ตัว ห้าตัว

ไม่ผิดแน่ เลขศูนย์ห้าตัว

หนึ่งแสน

เสียงของเขาสั่นเครือเพราะความโกรธ เขาพยายามสะกดกลั้นเอาไว้

"ค่าเช่าห้องนี่... ไม่ใช่เดือนละหนึ่งหมื่นหรอกเหรอครับ? ทำไมกลายเป็นหนึ่งแสนไปได้?"

หลี่ไหลฝูทำราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขันที่สุดในโลก

"หนึ่งหมื่น? ใครบอกนายว่าหนึ่งหมื่นกัน? ทำเลนี้ พื้นที่กว้างขนาดนี้ จะเป็นหนึ่งหมื่นไปได้ยังไง? เดิมทีมันก็หนึ่งแสนอยู่แล้ว!"

หน้าอกของหวังเสี่ยวเลี่ยงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

"แต่... แต่นี่ไม่ใช่ตึกของคุณเองหรอกเหรอครับ?"

หลี่ไหลฝูไม่ได้ปฏิเสธเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับพยักหน้าอย่างมาดมั่นมีเหตุผล

"ใช่ ตึกเป็นของเมียฉัน ไม่ผิดหรอก แต่ตึกนี้ฉันเช่ามา ฉันก็ต้องจ่ายค่าเช่าให้เมียฉันไม่ใช่เหรอ? พี่น้องแท้ ๆ ยังต้องคิดบัญชีให้ชัดเจนเลย!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย

"งั้น... งั้นในสัญญาเช่าห้องที่เราไปยื่นจดทะเบียนไว้กับสำนักงานพาณิชย์ ก็เขียนไว้ชัดเจนว่าเดือนละหนึ่งหมื่นนี่ครับ!"

บนใบหน้าของหลี่ไหลฝูปรากฏแววดูแคลนออกมาวูบหนึ่ง เขาขยับเข้ามาใกล้ กดเสียงให้ต่ำลง กลิ่นกระเทียมที่ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำมันยาเส้นพลันยิ่งฉุนกึกขึ้นไปอีก

"โธ่ เจ้าเด็กนี่ ซื่อเกินไปจริง ๆ สัญญานั่นมันทำไว้ให้พวกพาณิชย์กับสรรพากรดู เข้าใจไหม? ถ้าฉันเขียนหนึ่งแสนจริง ๆ เกิดวันไหนสรรพากรบุกมาถึงที่ ให้ฉันจ่ายภาษีตามค่าเช่าหนึ่งแสน ฉันก็ขาดทุนย่อยยับสิ?"

เขาตบไหล่หวังเสี่ยวเลี่ยง วางท่าเหมือนผู้ผ่านโลกมาก่อนประมาณว่า "นายยังเด็กอยู่ เรื่องราวมากมายยังไม่ประสีประสา"

"ทำธุรกิจน่ะ ต้องรู้จักพลิกแพลง"

พลิกแพลง

ช่างเป็น "การพลิกแพลง" ที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองใบหน้าอ้วนกลมที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และไร้ยางอายตรงหน้า เปลวเพลิงแห่งความโกรธกำลังแผดเผาอยู่ในใจ

เขาอยากจะเงื้อฝ่ามือแล้วฟาดลงบนหน้าบาน ๆ นี้นัก

ทว่าในหัวกลับผุดประโยคนั้นจากคัมภีร์ชะตาขึ้นมาเสียก่อน

"หากสังเกตเห็นว่าไร้สัตย์ จงหลีกหนีให้ไวประหนึ่งหลบคมหอกคมดาบ"

มือที่วางอยู่บนตักกำแน่นแล้วคลาย คลายแล้วก็กำแน่นอีก

ในที่สุด เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา

บนหน้าจอมีการแจ้งเตือนยอดเงินโอนเข้าจากหลี่ไหลฝูเด้งขึ้นมา

[หลี่ไหลฝูโอนเงินให้คุณ 20.10 หยวน]

หวังเสี่ยวเลี่ยงยื่นนิ้วไปกดรับเงิน

เมื่อรับเงินเสร็จ เขาก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย นิ้วเลื่อนไปบนหน้าจอ หารูปโปรไฟล์ของหลี่ไหลฝู กดค้าง แล้วแตะ "ลบผู้ติดต่อ"

กล่องข้อความเด้งขึ้นมา

[ลบผู้ติดต่อ "หลี่ไหลฝู" พร้อมทั้งลบประวัติการสนทนาและข้อมูลทั้งหมดของผู้ติดต่อรายนี้]

ยืนยัน

เขาเปิดสมุดรายชื่อ หาเบอร์โทรศัพท์ของหลี่ไหลฝู แล้วเลือก "ย้ายไปบัญชีดำ"

ทำทุกอย่างเสร็จ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ผุดลุกขึ้นจากกล่องสินค้าอย่างรวดเร็ว

กิริยานี้ทั้งเร็วและกะทันหัน ทำเอาหลี่ไหลฝูตกใจจนผงะถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ

กองสินค้าที่เขานั่งเดิมทีก็ไม่มั่นคงอยู่แล้ว ด้านหลังไม่มีที่พิง จังหวะนี้จึงเสียหลักทันที ร่างทั้งร่างร่วง "พลั่ก" ลงไปนอนหงายผลึ่งกับพื้น ทับลังบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปล้มระเนระนาด

"โอ๊ย!" หลี่ไหลฝูร้องครางด้วยความเจ็บปวด

เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น มือข้างหนึ่งปัดฝุ่นที่ก้น พลางยังปั้นยิ้มส่งให้หวังเสี่ยวเลี่ยง

"เสี่ยวเลี่ยง ตั้งใจทำงานเข้าล่ะ! อย่าเพิ่งท้อ! เดือนนี้เพิ่งเปิดร้าน เดือนหน้าพอนักศึกษาเปิดเทอมกันหมด ธุรกิจของพวกเราต้องดีกว่านี้แน่นอน! ถึงตอนนั้น ยอดขายของเราทะลุล้านชัวร์ ส่วนแบ่งกำไรต้องแตะหลักแสนแน่ ๆ!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่พูดอะไรสักคำ หันหลังดึงประตูโกดังเปิดออก

เขาไม่หันกลับไปมอง และไม่หยุดชะงัก สาวเท้าก้าวออกไป

เบื้องหลัง ประตูโกดังถูกเขาเหวี่ยงปิดอย่างแรง ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

"ปัง!"

ก้าวพ้นซูเปอร์มาร์เก็ต ความจอแจของท้องถนนภายนอกก็ปะทะเข้าใส่

หวังเสี่ยวเลี่ยงยืนอยู่ริมถนน ลมยามค่ำพัดผ่านใบหน้า แต่ไม่อาจพัดพาความรุ่มร้อนและความสะอิดสะเอียนในใจให้จางหายไปได้

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ต่อสายหาเว่ยจื่อจินโดยไม่ลังเล

ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ วินาทีนี้ เขาอยากพบเธอเหลือเกิน

ปลายสายมีเพียงเสียงแจ้งเตือนอันเย็นชาดังขึ้น "หมายเลขที่ท่านเรียกปิดเครื่องอยู่"

เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เมื่อเช้าเว่ยจื่อจินบอกเขาแล้วว่านั่งเครื่องบินช่วงบ่ายไปทำงานต่างเมือง

ความผิดหวังและโดดเดี่ยวอันมหาศาลกลืนกินเขาในชั่วพริบตา

เขาต่อสายหาโจวเฉียง

ไม่นานปลายสายก็กดรับ

"ฮัลโหล เสี่ยวเลี่ยงเหรอ?"

"พี่เฉียง ว่างไหมครับ? ผมอยากชวนพี่ดื่มสักแก้ว"

เสียงของโจวเฉียงฟังดูแจ่มใส "ฮ่า ๆ ฉันว่างตลอดแหละ แต่สภาพฉันแบบนี้ดื่มเหล้าไม่ได้หรอกนะ แต่นายมาเถอะ พอดีเลย มีคนดื่มเป็นเพื่อนนายได้"