ตอนที่ 74 จ่ายเงินเดือนและเงินปันผล

ในที่สุดก็ถึงวันที่นัดจ่ายเงินเดือนกันไว้แต่แรก

วันนี้ หลี่ไหลฝูกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่เอ่ยถึงเรื่องจ่ายเงินเดือนแม้แต่คำเดียว

บรรดาพนักงานต่างซุบซิบกันลับหลัง ทว่าไม่มีใครกล้าเข้าไปถามต่อหน้า

วันถัดมา

หนึ่งทุ่มตรง เป็นเวลาส่งกะระหว่างกะกลางวันกับกะกลางคืน ซูเปอร์มาร์เก็ตผู้คนเดินขวักไขว่ วุ่นวายไปหมด

หลี่ไหลฝูหยิบสมุดปกหนังสีดำกับเครื่องคิดเลขออกมาจากที่ไหนไม่รู้ บนนั้นยังมีตลับชาดอยู่อันหนึ่ง เขาตะโกนเสียงดังว่า "เสี่ยวเลี่ยง มานี่หน่อย วันนี้เราจะจ่ายเงินเดือนกัน"

หวังเสี่ยวเลี่ยงเดินตามเขาเข้าไปในห้องเก็บของเล็ก ๆ หลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์

ในห้องเก็บของเต็มไปด้วยสินค้าหลากชนิด มีเพียงทางเดินแคบ ๆ เว้นไว้ กลิ่นกระดาษลังผสมพลาสติกฟุ้งกระจายในอากาศ ทั้งยังมีกลิ่นอับชื้นจาง ๆ ลอยมา

หลี่ไหลฝูชี้ไปที่ลังน้ำดื่มที่ซ้อนกันอยู่หลายกล่อง "นั่งสิ"

ตัวเขาเองทิ้งก้นนั่งลงบนกองสินค้าฝั่งตรงข้าม กล่องเจียตัวเป่าที่ซ้อนกันอยู่ถูกน้ำหนักเขากดจนบี้ลงไปเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็คว้าสินค้าแบน ๆ สองสามชิ้นแถวนั้นมาวางซ้อนกันตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง จนกลายเป็น "โต๊ะ" เบี้ยว ๆ ตัวหนึ่ง

"ตรงนี้แหละ" หลี่ไหลฝูตบลงบนหน้าโต๊ะชั่วคราวนั้น

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าภาพนี้ทั้งตลกทั้งพิลึก แค่จ่ายเงินเดือนแท้ ๆ ทำไมต้องทำลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนส่งมอบของผิดกฎหมายด้วย

"ไปเรียกพนักงานกะดึกสองคนนั้นเข้ามาก่อน" หลี่ไหลฝูสั่ง

ไม่นาน ชายหนุ่มกะดึกสองคนก็เบียดตัวเข้ามา ห้องเก็บของที่แคบอยู่แล้วยิ่งดูแน่นขนัดขึ้นไปอีก

หลี่ไหลฝูควักเงินสดปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า นับแยกเป็นสองส่วนแล้วยื่นให้

"มา นี่เงินเดือนเดือนนี้ของพวกนาย"

เขาผลักสมุดปกแข็งเก่า ๆ เล่มหนึ่งกับปากกาไปข้างหน้า "เขียนลงในนี้ ได้รับเงินเดือนของเดือนไหน จำนวนเท่าไหร่ แล้วเซ็นชื่อด้วย"

ชายหนุ่มสองคนรับเงินไปพลางมองสมุดอย่างงง ๆ

หลี่ไหลฝูเสริมขึ้นมาอีกประโยค "ประกันบำนาญ รวมอยู่ในนี้ด้วย เขียนลงไปด้วยนะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนสมุดมีลายมือเขียนไว้สองสามบรรทัดแล้ว รูปแบบเหมือนกันทั้งหมด

ในพริบตานั้นเขาเข้าใจทันทีถึงความจำเป็นที่หลี่ไหลฝูต้องตั้ง "โต๊ะทำงาน" นี้ขึ้นมา นี่ไม่ใช่แค่การจ่ายเงินเดือน แต่เป็นการแสดงเพื่อปัดความรับผิดชอบชัด ๆ

พนักงานกะดึกสองคนเขียนเสร็จ เซ็นชื่อและพิมพ์ลายนิ้วมือ ถือเงินเบียดตัวออกจากห้องเก็บของไปอย่างดีอกดีใจ

ต่อมาคือพนักงานประจำกะกลางวันอีกสองคน

ขั้นตอนเดียวกัน นับเงิน เซ็นชื่อ พิมพ์ลายนิ้วมือ

เงินเดือนของพนักงานประจำทุกคนคือสี่พันหยวน

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองดูชื่อที่เซ็นลงไปทีละชื่อ พลางคิดคำนวณในใจ พนักงานประจำสี่คนก็หมื่นหกแล้ว

จากนั้นเป็นพนักงานพาร์ตไทม์สามคน

ขั้นตอนของพาร์ตไทม์จะง่ายกว่าหน่อย ไม่ต้องเขียนใบรับเงินในสมุดเล่มใหญ่นั้น แค่เซ็นชื่อและประทับลายนิ้วมือลงในใบลงเวลาทำงานของพาร์ตไทม์ที่พิมพ์ออกมาก็พอ

ค่าจ้างของพวกเขาคิดเป็นรายชั่วโมง คนที่ทำเยอะที่สุดในเดือนนี้ได้ไปสองพันแปดร้อยหยวน

เหลียงเยี่ยนนีได้ไปหนึ่งพันเก้าร้อยหยวน

เงินเดือนของพนักงานทุกคนจ่ายเสร็จสิ้นเรียบร้อย

ตอนที่หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดว่าจะถึงตาตนเอง ประตูห้องเก็บของก็ถูกแง้มออก เสี่ยวจือชะโงกหน้าเข้ามา

"พ่อคะ..." เธอพูดขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ "ค่าแรงที่หนูทำไปสองวันในเดือนนี้..."

สีหน้าของหลี่ไหลฝูมืดทะมึนลงทันที เขาคว้าสมุดปกแข็งเล่มนั้นฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรงเสียงดัง "เพียะ"

"ค่าแรงเหรอ แกยังมีหน้ามาทวงค่าแรงอีกเรอะ"

เสียงของเขาแผดสูงขึ้นกะทันหัน ก้องสะท้อนในห้องเก็บของแคบ ๆ จนหูอื้อไปหมด

"ไลฟ์ไปสองวัน ของขายไม่ได้สักชิ้น! ตัวไร้ประโยชน์พรรค์นี้ยังมีหน้ามารับค่าแรงอีกเหรอ ไสหัวไป!"

คำว่า "ไสหัวไป" คำสุดท้ายนั้นแทบจะเป็นการแผดเสียงคำรามออกมา

ใบหน้าของเสี่ยวจือซีดเผือดลงทันใด ขอบตารื้นแดงขึ้นมาทันที เธอไม่กล้าพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว หมุนตัววิ่งหนีไป

ประตูห้องเก็บของถูกเธอปิดลง ตัดขาดเสียงอึกทึกภายนอก

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าหลี่ไหลฝูกำลังด่าตนเองอยู่

ทุกคำที่หลี่ไหลฝูด่าลูกสาวตัวเอง ราวกับกำลังชี้หน้าด่าเขาอยู่ไม่มีผิด

หลี่ไหลฝูคงด่าจนหนำใจแล้ว เขากลับมานั่งตัวตรง ล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า ดึงออกมามวนหนึ่งแล้วจุดไฟ สูดเข้าไปลึก ๆ หนึ่งเฮือก ก่อนจะพ่นควันขาวหนาทึบออกมากลุ่มใหญ่

หวังเสี่ยวเลี่ยงได้กลิ่นชัดเจนว่าในควันบุหรี่นั้นปนเปื้อนไปด้วยกลิ่นกระเทียมฉุนกึก

"เสี่ยวเลี่ยงเอ๊ย"

"ถึงเวลาจ่ายเงินเดือนของนายแล้ว"

เขาเคาะขี้บุหรี่ลงพื้นอย่างไม่รีบร้อน

"ส่วนนาย เดือนนี้ค่อนข้างพิเศษหน่อย ครึ่งเดือนแรกเป็นพนักงานทั่วไป ครึ่งเดือนหลังเป็นผู้จัดการร้าน"

เขาเริ่มคำนวณราวกับเป็นสมุห์บัญชีผู้เชี่ยวชาญ

"พนักงานเดือนละสี่พัน ผู้จัดการร้านเดือนละห้าพัน คิดแบบนี้ เงินเดือนนายเดือนนี้คือสี่พันห้าร้อยหยวน"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรอดูท่าทีของหวังเสี่ยวเลี่ยง

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้พูดอะไร

หลี่ไหลฝูพูดต่อ "วันก่อนนายซื้อเรดบูลกลับไปดื่มสองลังไม่ใช่เหรอ ขวดละหกหยวน สองลังรวมทั้งหมดสี่สิบแปดขวด รวมเป็นเงินสองร้อยแปดสิบแปดหยวน"

คิดราคาขายปลีกเสียด้วย

เขาหยิบเครื่องคิดเลขบนโต๊ะขึ้นมากดสองสามที

"สี่พันห้าร้อย ลบไปสองร้อยแปดสิบแปด เงินเดือนที่นายจะได้รับในเดือนนี้คือสี่พันสองร้อยสิบสองหยวน"

หลี่ไหลฝูนับเงินสี่พันสองร้อยสิบสองหยวนออกจากปึกเงินสดอย่างละเอียด แล้วดันมาตรงหน้าหวังเสี่ยวเลี่ยง

"มา เสี่ยวเลี่ยง นายก็เขียนให้ฉันใบหนึ่งเหมือนกันกับพวกเขานั่นแหละ" เขาดันสมุดปกแข็งกับปากกาเล่มนั้นข้ามมาด้วย

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยิบปากกาขึ้นมา เขียนลงในสมุดว่า "ได้รับเงินเดือนสี่พันสองร้อยสิบสองหยวนถ้วน รวมประกันชราภาพแล้ว" จากนั้นก็เซ็นชื่อตัวเองลงไป

หลี่ไหลฝูชะโงกหน้าเข้ามาดู ยิ้มแสยะจนเห็นฟันเหลืองอ๋อยจากการสูบบุหรี่

"เฮ้ ลายมือนายเขียนสวยจริง ๆ!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่พูดอะไร และไม่ลุกไปไหน

ใบหน้าของหลี่ไหลฝูเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "คิดเงินเดือนเสร็จแล้ว คราวนี้พวกเรามาคิดเงินปันผลของเราสองคนกัน"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองใบหน้ามันเยิ้มของหลี่ไหลฝู จู่ ๆ ก็รู้สึกว่า ถึงคนคนนี้จะขี้งกและหยาบคาย แต่ดูเหมือน... ยังรักษาคำพูดอยู่บ้าง หุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่ตกลงกันไว้ตอนแรก ดูท่าจะได้แบ่งจริง ๆ แล้ว

ความโล่งใจและความคาดหวังสายหนึ่งผุดขึ้นมาในใจอย่างเงียบงัน

ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้น

"งั้นเรามาคิดผลประกอบการของเดือนนี้กัน ดูซิว่าพวกเราจะได้เงินก้อนนี้กันเท่าไหร่" หลี่ไหลฝูพูดพลางรื้อค้นสมุดเล่มใหญ่กว่าเดิมกับปึกเอกสารรายงานที่พิมพ์ออกมาจากกองสินค้าด้านหลัง

เขาเปิดสมุดเล่มใหญ่ไปยังหน้าใหม่ หยิบปากกาขึ้นมา พลางท่อง พลางเขียน

"เดือนนี้ตั้งแต่เปิดร้านจนถึงตอนนี้ ยอดขายรวมอยู่ที่ แปดแสนสามหมื่นแปดพันสองร้อยสิบเจ็ดหยวนห้าเหมาสามเฟิน"

เขาคัดตัวเลขจากรายงานลงในสมุดอย่างบรรจง

ยอดขายแปดแสนกว่าหยวน! หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้อยู่แล้ว เพราะเขากดดูยอดรวมจากเครื่องแคชเชียร์ทุกวันหลังเลิกงาน

"รายจ่ายค่าสินค้า เจ็ดแสนหนึ่งหมื่นสี่พันห้าร้อยเจ็ดสิบสี่หยวนกับสองเฟิน"

"ค่าจ้างพนักงาน เมื่อกี้จ่ายไปหมดแล้ว รวมของนายด้วย ทั้งหมดเป็นสองหมื่นหนึ่งพันห้าร้อยหยวน"

"ค่าน้ำค่าไฟ เดือนนี้หนึ่งพันห้าร้อยแปดสิบหกหยวน"

"แล้วก็มีของเสียหาย ชนกระแทกบนชั้นวาง หมดอายุจนต้องทิ้ง ไม่เยอะ สี่ร้อยห้าสิบเจ็ดหยวน"

ทุกครั้งที่หลี่ไหลฝูจดลงไปรายการหนึ่ง หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นอีกนิด ตัวเลขพวกนี้คิดตามความเป็นจริงทั้งหมด

ยอดขายแปดแสนสามหมื่นแปดพัน ลบค่าสินค้าเจ็ดแสนหนึ่งหมื่นสี่พัน เหลือแสนสองหมื่นสี่พัน ลบค่าจ้างพนักงานสองหมื่นหนึ่งพันห้าร้อย เหลือแสนสองพันห้าร้อย ลบค่าน้ำค่าไฟกับของเสียหายอีกราวสองพัน...

กำไรเกินแสนหยวน!

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าเลือดในกายของตนเริ่มเดือดพล่านขึ้นมาแล้ว

คิดแบบนี้ หักค่าเช่าห้องไป ตีเสียว่าค่าเช่าหนึ่งหมื่น ก็ยังมีกำไรสุทธิอีกเก้าหมื่นกว่า!

ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของเก้าหมื่นกว่า... นั่นก็คือหนึ่งหมื่นแปดพันกว่าหยวน!

เงินปันผลหนึ่งหมื่นแปดพัน รวมกับเงินเดือนที่ได้มาอีกสี่พันสองร้อยกว่า เดือนแรกรายได้ก็ทะลุสองหมื่นสองพันหยวนแล้ว!

ถ้าบวกกับรายได้จากการไลฟ์เขียนพู่กันตอนกลางคืนเข้าไปอีก เดือนหนึ่งจะไม่พุ่งแตะสี่หมื่นหยวนเลยหรือ

หวังเสี่ยวเลี่ยงแทบจะหัวเราะออกมาดัง ๆ

เขามองแผ่นหลังอ้วนท้วมของหลี่ไหลฝู ถึงกับรู้สึกว่าดูน่ารักขึ้นมานิดหน่อย ความไม่สบอารมณ์ก่อนหน้านี้ ความอัดอั้นตันใจที่ถูกด่าทอสารพัด ยามนี้ลืมไปจนสิ้นแล้ว

ขณะที่หวังเสี่ยวเลี่ยงกำลังวาดฝันถึงชีวิตอันงดงามที่มีรายได้เดือนละสามหมื่นกว่าหยวนอยู่นั้น เขาก็เห็นหลี่ไหลฝูเขียนตัวอักษรลงไปอีกสองตัวใต้บรรทัด "ของสูญเสีย" อย่างชักช้าไม่รีบร้อน

ค่าเช่าห้อง

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงเต้นระทึกขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย

รายการที่สำคัญที่สุดมาถึงแล้ว

เขาเห็นหลี่ไหลฝูเขียนเครื่องหมายทวิภาคไว้หลังคำว่า "ค่าเช่าห้อง" จากนั้นก็...