ตอนที่ 73 วันนี้เริ่มไลฟ์

หวังเสี่ยวเลี่ยงที่เลิกงานแล้ว นั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสชาติจืดชืดอยู่ตามลำพังในห้องเช่า

ใบหน้าเจ้าเล่ห์ช่างคิดคำนวณของหลี่ไหลฝู กับชื่อสามคำ "หลี่ชุ่ยฮวา" บนเอกสารสิทธิ์ห้องเช่า ผุดสลับขึ้นมาในหัวของเขาไม่หยุด

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตามความเคยชิน กะจะไถคลิปสั้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ข้อความหลังบ้าน ความคิดเห็น และข้อความส่วนตัว เขาเปิดดูทีละข้อความ แต่กลับอ่านไม่เข้าหัวเลยสักคำ

เขากดออกจากระบบหลังบ้านด้วยความหงุดหงิด แล้วเปิดหน้าโมเมนต์ในวีแชตขึ้นมา

ปลายนิ้วเลื่อนลง รูปโปรไฟล์ที่คุ้นตาก็เด้งขึ้นมา

เป็นเว่ยจื่อจิน

เธอโพสต์สเตตัสใหม่ มีเพียงภาพถ่ายใบหนึ่งที่ถ่ายผ่านกระจก

ภาพไม่ชัดเจน ทำได้แค่มองเห็นคนเดินถนนลาง ๆ

ความมัวนั้นกลับช่วยเพิ่มมิติและอารมณ์ให้กับภาพทิวทัศน์ริมถนนนี้แทน

หวังเสี่ยวเลี่ยงเพ่งดู นี่มันหน้าร้านซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ใช่เหรอ

คนที่ยืนอยู่นั้น ก็คือตัวเขาเอง

ในรูปมีข้อความกำกับไว้หนึ่งบรรทัด

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันมีคนในครอบครัวอีกครั้งแล้ว"

ชั่วพริบตานั้น เขาเข้าใจได้ในทันที คนในครอบครัวที่เว่ยจื่อจินพูดถึง ก็คือตัวเขา

นับแต่นี้ไป เขา หวังเสี่ยวเลี่ยง คือคนในครอบครัวของเธอ

ความรับรู้นี้เหมือนกระแสอบอุ่นสายหนึ่ง ที่พัดพาเอาความมืดมนและการแก่งแย่งชิงไหวชิงพริบที่วนเวียนอยู่ในใจให้สลายไปในพริบตา

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปดูเหมือนจะอร่อยขึ้นมาทันที

เขามองดูข้อความบรรทัดนั้น ในใจเปี่ยมไปด้วยความหวานซึ้งและตื้นตันใจจนยากจะบรรยาย

ใต้โพสต์นั้นมีคนกดไลก์และแสดงความคิดเห็นอยู่ไม่น้อยแล้ว

คอมเมนต์ของหลี่หลานเซียงสะดุดตาที่สุด "ท้องแล้วเหรอ"

เว่ยจื่อจินตอบกลับเพียงคำเดียว "ไสหัวไป"

หวังเสี่ยวเลี่ยงอดหัวเราะออกมาไม่ได้

หลิวซินอวี่ก็มาคอมเมนต์เหมือนกัน "น้องสะใภ้ ตาถึงมาก พี่ชายฉันนอกจากซื่อเกินไปแล้ว ก็ไม่มีข้อเสียอะไรอีกเลย"

เว่ยจื่อจินตอบกลับ "ขอบคุณค่ะ! ฉันคิดว่าความซื่อตรงก็เป็นข้อดีของเขาเหมือนกัน"

โจวเฉียงคอมเมนต์ "ผมเข้าใจคุณ"

เว่ยจื่อจินตอบกลับ "ฉันก็เข้าใจคุณค่ะ"

ถัดมาเป็นคอมเมนต์ของเจิงไห่เยี่ยน "ดอกไม้งามมีเจ้าของแล้วเหรอเนี่ย"

เจิงไห่เยี่ยนเป็นหัวหน้าห้องสมัยมหาวิทยาลัยของหวังเสี่ยวเลี่ยง เป็นผู้หญิงที่เข้ากับคนง่ายและกระฉับกระเฉงมาก

นึกไม่ถึงว่าพวกเธอจะเป็นเพื่อนกันด้วย

คำตอบกลับของเว่ยจื่อจินหนักแน่นเด็ดขาด "ถูกต้องแล้วค่า!!!"

เครื่องหมายอัศเจรีย์สามตัว แสดงถึงความแน่วแน่ และการประกาศตัวของเธอ

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

เขาคิดว่าเพื่อนร่วมกันในวีแชตระหว่างเขากับเว่ยจื่อจินมีอยู่แค่ไม่กี่คนนี้

แต่เพื่อนของเธอ วงสังคมของเธอ และทุกคนที่มีวีแชตของเธอ

ล้วนจะได้เห็น

นี่คือการประกาศเปิดตัวของเธอ

เขากดออกจากหน้าโมเมนต์ เลื่อนหาห้องแชตของเว่ยจื่อจิน แล้วพิมพ์ตัวอักษรสามคำลงไปอย่างจริงจัง

"ผมรักคุณ"

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงความรู้สึกนี้ต่อเธออย่างเป็นทางการขนาดนี้

ทันทีที่ส่งข้อความไป มือถือก็สั่นขึ้นมา

เป็นวิดีโอคอลจากเว่ยจื่อจิน

เขาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดรับสาย

บนหน้าจอ ใบหน้าของเว่ยจื่อจินปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ดูเหมือนเธอเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เส้นผมยังเปียกชื้นอยู่เล็กน้อย พวงแก้มระเรื่อด้วยสีแดงจาง ๆ

"ฉันอยากได้ยินคุณพูดออกมาจากปากตัวเองค่ะ" น้ำเสียงของเธอแฝงความออดอ้อนน่ารักชวนหวานซึ้ง

เขาเอ่ยออกมาทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ผมรักคุณ เว่ยจื่อจิน"

เว่ยจื่อจินที่อยู่อีกฝั่งของสาย แก้มยิ่งแดงระเรื่อขึ้นกว่าเดิม เธอหัวเราะ "เฮะ ๆ" เบา ๆ ชะงักไปนิดหนึ่งแล้วพูดว่า "ฉันก็รักคุณค่ะ"

พอพูดจบ ก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งร้องเรียกเธอ หวังเสี่ยวเลี่ยงฟังออกว่าเป็นเสียงของหลี่หลานเซียง ดูเหมือนกำลังเรียกให้เธอไปทำอะไรบางอย่าง

เว่ยจื่อจินรีบพูดขึ้นว่า "ฉันวางก่อนนะคะ" แล้วตัดสายวิดีโอคอลไป

หวังเสี่ยวเลี่ยงถือโทรศัพท์ไว้ นิ่งอยู่นานโดยไม่ยอมวางลง

คำว่า "ฉันก็รักคุณค่ะ" ประโยคนั้น ทำให้เขาเคลิบเคลิ้มอิ่มเอมใจไม่รู้จบ

เขาเปิดช่องคลิปสั้นของเว่ยจื่อจิน อยากดูว่าเธอได้อัปโหลดคลิปใหม่บ้างหรือยัง

วันนี้ไม่มี

เขาจึงกดเปิดคลิปเก่าวิดีโอหนึ่งดูเล่น ช่วงต้นของคลิป เป็นใบหน้าของเว่ยจื่อจินที่กำลังยิ้มหวานแย้มพรายให้กล้อง

เขามองดูเธอ มองเท่าไรก็ไม่เบื่อ

เหลือเวลาอีกเพียงวันสุดท้าย ก็จะถึงวันแบ่งเงินปันผล

หลายวันมานี้ หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขายังคงเป็นผู้จัดการร้านที่ตั้งอกตั้งใจทำงานและขยันขันแข็งเช่นเดิม เขามาถึงร้านแต่เช้าตรู่ทุกวัน เติมของ จัดของ ทำความสะอาด เหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอด

เขาตัดสินใจรอจนถึงช่วงเวลาแบ่งเงินปันผล เพื่อดูว่าหลี่ไหลฝูจะเล่นละครฉากนี้ต่อไปอย่างไร

เช้าวันนี้ เขายังคงมาถึงร้านก่อนเวลาสิบนาทีเหมือนเคย ทว่ากลับแปลกใจที่พบว่า หลี่ไหลฝูกำลังง่วนทำงานอยู่ในร้านแล้ว

อีกฝ่ายกลับมาถึงเร็วกว่าเขาเสียอีก

"เสี่ยวเลี่ยง มาแล้วเหรอ" หลี่ไหลฝูเงยหน้าขึ้น สีหน้าดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ

วันนี้เขาไม่ได้มาตรวจงาน แต่ลงมือจัดชั้นวางสินค้าด้วยตัวเองร่วมกับเขา

หวังเสี่ยวเลี่ยงพยายามไม่อยากสุงสิงกับเขามากนัก แต่หลี่ไหลฝูกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชวนคุยจ้อพลางทำงานไปพลาง

"ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันจะมาประจำอยู่ที่ร้านนี้แล้วนะ"

มือของหวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไปชั่วครู่

"ร้านค้าส่งของฉันย้ายของออกหมดแล้ว" หลี่ไหลฝูถอนหายใจ "แถบนั้นเขากำลังจะรื้อถอน ทำต่อไม่ได้แล้ว"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดในใจ มิน่าล่ะถึงดูซึมๆ ร้านค้าส่งแห่งนั้นคือจุดเริ่มต้นธุรกิจของเขา

ตอนนี้ทำต่อไม่ได้แล้ว ย่อมต้องอาลัยอาวรณ์เป็นธรรมดา

ทั้งสองคนก้มหน้าก้มตาทำงานกันอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

พ้นช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเช้าไป ลูกค้าในร้านก็เริ่มซาลง เด็กสาวรูปร่างท้วมคนหนึ่งผลักประตูเดินกระหืดกระหอบเข้ามา

เด็กสาวคนนั้นอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี สวมชุดวอร์ม เดินงัวเงียเข้ามาเหมือนยังไม่ตื่นดี

ทันทีที่หลี่ไหลฝูเห็นหน้าเธอ สีหน้าก็พลันบึ้งตึงลงทันใด โทสะที่สะสมไว้พบช่องทางระบายในพริบตา

"เธอดูซิว่ากี่โมงกี่เข็มแล้ว! หืม? ให้มาทำงานวันแรกก็มาสายเลย! มิน่าล่ะถึงสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด! นอกจากกินเก่งนอนเก่งแล้ว เธอทำอะไรเป็นบ้างเนี่ย?"

เขาเปิดฉากด่ากราดใส่ไม่ยั้ง

เด็กสาวถูกด่าจนหดคอ ไม่กล้าปริปากแม้แต่คำเดียว

หลี่ไหลฝูยิ่งด่ายิ่งอารมณ์ขึ้น ชี้มือไปยังหวังเสี่ยวเลี่ยงที่ยืนอยู่ข้างๆ "เธอดูเสี่ยวเลี่ยงเขาโน่น! ดูซะ! เด็กเรียนเก่งที่จบจากม.เจียงโจว ทุกวันฟ้ายังไม่สว่างเขาก็มาถึงร้านแล้ว! ตัวเธอเองประตูมหาวิทยาลัยยังไม่มีปัญญาแตะ ยังกล้ามาสายอีกเหรอ?"

ในคำก่นด่าของหลี่ไหลฝูยังปะปนไปด้วยคำหยาบคายที่ชวนแสบหู

หวังเสี่ยวเลี่ยงยืนอยู่ด้านข้าง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอุปกรณ์ประกอบฉากที่ถูกลากออกมาเป็นตัวอย่าง อึดอัดไปทั้งตัว

หลี่ไหลฝูด่าจนหนำใจแล้วถึงหันมาพูดกับหวังเสี่ยวเลี่ยง "นี่ลูกสาวฉัน ชื่อเสี่ยวจือ ต่อไปเรื่องจุกจิกอย่างเติมของจัดของในร้าน นายไม่ต้องไปยุ่งแล้วนะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไป

"เริ่มไลฟ์สดตั้งแต่วันนี้เลย!" แววตาของหลี่ไหลฝูจุดประกายความหวังขึ้นมาใหม่อีกครั้ง "นายไลฟ์ช่วงกลางวัน ให้ยัยนี่ไลฟ์ช่วงกลางคืน! ยังไงกลางคืนมันก็ไม่ยอมหลับยอมนอน วันๆ เอาแต่เล่นมือถืออยู่แล้ว! นายเป็นมือโปร ช่วยเทรนมันให้ที"

ไลฟ์สดเนี่ยนะ?

ไลฟ์สดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง?

เขาเข้าใจแล้ว หลี่ไหลฝูยังคงมุ่งมั่นกับเรื่องไลฟ์สดมาโดยตลอด

ช่วงก่อนหน้านี้เป็นเพราะต้องเคลียร์งานจัดการร้านค้าส่งให้เสร็จ ถึงได้พักแผนการไลฟ์สดเอาไว้

"เรื่องทุกอย่างในร้าน ฉันจัดการเอง" หลี่ไหลฝูโบกมือใหญ่โต "พวกเธอสองคนแค่ตั้งใจไลฟ์สดขายของให้ฉันก็พอ!"

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว หวังเสี่ยวเลี่ยงจึงปฏิเสธได้ยาก อีกอย่าง นี่ก็เป็นเรื่องที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ผ่านไปไม่นาน รถกระบะบรรทุกคันเล็กคันหนึ่งก็มาจอดหน้าซูเปอร์มาร์เก็ต

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่เคยเห็นคนขับและรถคันนี้มาก่อน

หลี่ไหลฝูทักทายคนขับแล้วตะโกนเรียกพนักงานในร้าน ให้ช่วยกันยกเครื่องดื่มกระทิงแดงลงมาทีละลัง

"มาๆๆ ยกไปไว้ในห้องกระจกตรงนั้นให้หมด"

เขาชี้ไปยังห้องเล็กๆ ที่กั้นด้วยกระจกใสตรงมุมซูเปอร์มาร์เก็ต นั่นคือ "ห้องไลฟ์สด" ที่เขาเจตนาให้คนมาทำไว้ก่อนหน้านี้

เขาพูดกับหวังเสี่ยวเลี่ยง "กระทิงแดงล็อตนี้ใกล้หมดอายุทั้งนั้น ราคาส่งเลยถูก พวกนายก็ไลฟ์ตรงกลางกองสินค้านี่แหละ เอาพวกมันเป็นฉากหลังไปเลย!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองดูกระทิงแดงที่ถูกวางซ้อนกันเป็นเนินเขาย่อมๆ ในใจรู้สึกบอกไม่ถูก

ไลฟ์สดขายของท่ามกลางเครื่องดื่มใกล้หมดอายุ ภาพแบบนี้...ก็พอถูไถไปได้อยู่

"เอาล่ะ เตรียมเริ่มได้แล้ว" หลี่ไหลฝูตบมือ "เสี่ยวจือ แกดูเสี่ยวเลี่ยงทำไปก่อน แล้วหัดเรียนรู้ไว้บ้าง!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงกับเสี่ยวจือถูกต้อนเข้าไปในห้องกระจกที่เต็มไปด้วยลังกระทิงแดง

บัญชีไลฟ์สดและตู้โชว์สินค้าก่อนหน้านี้เปิดใช้งานไว้หมดแล้ว ตอนนี้เพียงแค่ตั้งกล้องโทรศัพท์มือถือให้เข้าที่ เสียบสายชาร์จ ก็เริ่มได้ทันที

ฉากหลังของห้องไลฟ์สดคือกำแพงลังกระทิงแดงตามธรรมชาติ

หวังเสี่ยวเลี่ยงปรับมุมกล้องโทรศัพท์เล็กน้อย แล้วกดปุ่ม "เริ่มไลฟ์"

หน้าจอสว่างขึ้น จำนวนคนดูในห้องไลฟ์แสดงตัวเลข "0"

ห้องไลฟ์สดที่เปิดใหม่ ไม่มีคลิปสั้นดึงดูดคนดู ไม่มีเนื้อหาโดดเด่นสะดุดตา ก็เหมือนเรือลำน้อยกลางมหาสมุทรกว้างใหญ่ ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยสักคน

หวังเสี่ยวเลี่ยงเข้ากล้องก่อน เขาหันหน้าเข้าหากล้อง พอมีคนหลงเข้ามาสักคน เขาก็เริ่มแนะนำสินค้าทันที

"ยินดีต้อนรับสู่ห้องไลฟ์สดของเราครับ วันนี้เรานำเครื่องดื่มกระทิงแดงมาฝากทุกคน ราคาสุดพิเศษ ตกกระป๋องละแค่สองหยวนกว่า หนึ่งลังเพียง 49.9 หยวนเท่านั้น..."

เขาพยายามพูดแนะนำให้ฟังดูมีพลังและกระตือรือร้น แต่ยังไม่ทันพูดจบ ห้องไลฟ์สดก็ว่างเปล่าไร้ผู้คนอีกครั้ง

จำนวนคนดูในห้องไลฟ์สดวนเวียนอยู่แค่หลักหน่วยตลอดเวลา

ส่วนเสี่ยวจือที่อยู่ข้าง ๆ กลับใช้โทรศัพท์มือถือได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็ควบคุมระบบทั้งหมดได้

"ให้ฉันลองดูไหมคะ" เสี่ยวจือสนใจมาก จึงอาสาขึ้นมาเอง

หวังเสี่ยวเลี่ยงอยากให้มีคนมาเปลี่ยนตัวอยู่พอดี จึงรีบสละตำแหน่งให้เธอทันที

เสี่ยวจือนั่งหน้ากล้อง กล้าแสดงออกมากกว่าหวังเสี่ยวเลี่ยง แต่ผลลัพธ์กลับน่าเวทนาไม่ต่างกัน เธอตะโกนใส่กล้องอยู่นาน จำนวนคนดูก็ยังน้อยจนน่าสงสาร

ระหว่างนั้น หลี่ไหลฝูผลักประตูเข้ามาดูหลายรอบ

"เป็นไงบ้าง มีคนซื้อไหม"

เสี่ยวจือทำหน้าหงอย "จะมีที่ไหนกันล่ะคะ มีแค่ไม่กี่คนเข้ามาดูแล้วก็ออกไป"

ใบหน้าของหลี่ไหลฝูบึ้งตึงลงอีกครั้ง "ไม่มีคนพวกแกก็ไม่คิดจะหาวิธีหรือไง ตะโกนสิ! ตะโกนดัง ๆ! บอกพวกเขาไปว่าถูกแค่ไหน! เรื่องแค่นี้ก็ทำไม่ได้! ไลฟ์สดมันก็เหมือนตั้งแผงขายของริมถนนนั่นแหละ ใครเสียงดังคนก็ดูคนนั้นไม่ใช่เรอะ!"

สั่งสอนไปอีกยกใหญ่

พอหลี่ไหลฝูกระแทกประตูปิดออกไป เสี่ยวจือก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป หันไปทางประตูแล้วบ่นพึมพำเสียงเบา

"นอกจากด่าคนแล้วก็พูดดี ๆ ไม่เป็นเลยหรือไง"