ตอนที่ 72 แผนการของหลี่ไหลฝู

ตอนที่เว่ยจื่อจินตื่นขึ้น ที่นอนข้างกายก็เย็นชืดไปแล้ว

หวังเสี่ยวเลี่ยงตื่นเช้ามากเสมอ ในขณะที่เธอยังจมอยู่ในห้วงฝัน เขาก็เริ่มยุ่งกับวันใหม่ไปแล้ว

งานสัมภาษณ์ของเธอในวันนี้ไม่หนัก อยู่แค่ในเมืองมหาวิทยาลัย แถมยังนัดไว้ตอนเที่ยง มีเวลาเหลือเฟือ เธอเหยียดแขนบิดขี้เกียจเต็มที่ แสงยามเช้าลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ทอดแถบแสงสีทองลงบนพื้น

เธอพลิกตัว เอื้อมมือไปใต้หมอนด้วยความเคยชิน ปลายนิ้วสัมผัสโดนวัตถุแข็งที่มีผิวสัมผัสโบราณ เธอจึงดึงมันออกมา

เป็นหนังสือเย็บด้ายเล่มหนึ่ง

บนปกมีอักษรจ้วนสองตัวที่เธออ่านไม่ออก แฝงกลิ่นอายโบราณ เธอเปิดดูผ่าน ๆ กระดาษสีขาวที่พับไว้อย่างประณีตแผ่นหนึ่งก็ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมา

เว่ยจื่อจินรู้ว่านี่ใช้เป็นที่คั่นหนังสือ

เธอหยิบขึ้นมาคลี่ออก

ข้อความบนกระดาษ คือสิ่งที่เธอเขียนตอนคุยกันแบบไร้เสียงกับหวังเสี่ยวเลี่ยงในหอสมุดคราวนั้น

นึกไม่ถึงว่าหวังเสี่ยวเลี่ยงจะเก็บรักษาไว้ตลอด ไม่สิ! ต้องเรียกว่าเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอม

ความหวานละมุนสายหนึ่งแผ่ซ่านในใจ เธอพับกระดาษแผ่นนั้นกลับอย่างระมัดระวัง ใส่คืนลงในหนังสือ แล้วสอดกลับเข้าไปใต้หมอนอย่างเรียบร้อยราวกับกำลังเก็บซ่อนความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้

ใส่เสื้อผ้า ลุกจากเตียง

บนอ่างล้างหน้ามีแปรงสีฟันที่ยังไม่ได้แกะกล่องวางอยู่ด้ามหนึ่ง

นี่คือสิ่งที่หวังเสี่ยวเลี่ยงซื้อจากร้านขายของชำแล้วนำขึ้นมาให้หลังจากออกจากห้องไป

และยังมีผ้าขนหนูผืนใหม่อีกหนึ่งผืน

เช้านี้มีเวลาเหลือเฟือเป็นพิเศษ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว เธออยากไปดูที่ซูเปอร์มาร์เก็ตของหวังเสี่ยวเลี่ยงสักหน่อย

เว่ยจื่อจินรู้ตำแหน่งคร่าว ๆ อยู่ไม่ไกลจากที่พัก

ฝั่งตรงข้ามซูเปอร์มาร์เก็ตมีร้านอาหารเช้าอยู่พอดี

เว่ยจื่อจินเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง สั่งน้ำเต้าหู้หนึ่งชามกับปาท่องโก๋หนึ่งตัว พอมองผ่านหน้าต่างกระจกใส ก็เห็นซูเปอร์มาร์เก็ตฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจนทะลุปรุโปร่ง

แดดยามเช้ากำลังดี เคลือบประตูกระจกของซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยประกายแสงอบอุ่น ร่างของหวังเสี่ยวเลี่ยงเดินวุ่นไปมาอยู่ในวงแสงนั้น

นี่คือช่วงเวลาที่เขายุ่งที่สุดในรอบวัน

รถกระบะคันหนึ่งจอดเทียบหน้าประตู เขาสาวเท้าเร็วรี่ออกไป ถือใบรายการตรวจเช็กสินค้ากับคนขับ เซ็นชื่อ แล้วช่วยคนยกของขนลังเครื่องดื่ม ขนมขบเคี้ยว และของใช้ในชีวิตประจำวันเข้าไปในร้าน เขาสวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงิน ขยับตัวคล่องแคล่ว ไม่เฉื่อยชาแม้แต่น้อย

พนักงานแคชเชียร์ในร้านเป็นหญิงสาววัยรุ่น ดูเหมือนจะมือเป็นระวิงจนลนลานอยู่บ้าง เขาจึงเดินเข้าไปกำชับสองสามประโยคด้วยสีหน้าใจเย็นและอ่อนโยน

มีลูกค้าประจำเดินเข้ามา เขาก็จะส่งเสียงทักทายข้ามชั้นวางสินค้า

คุณลุงรับซื้อของเก่าคนหนึ่งปั่นรถสามล้อผ่านมา พอหวังเสี่ยวเลี่ยงเห็นเข้าก็รีบอุ้มกล่องกระดาษพับแบนเรียบร้อยเป็นตั้งใหญ่ออกมาจากร้าน สาวเท้าเดินไปช่วยคุณลุงจัดเรียงซ้อนบนรถสามล้อ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นของคุณลุงยิ้มจนบานแฉ่ง เอ่ยขอบคุณไม่ขาดปาก

เว่ยจื่อจินค่อย ๆ กัดกินปาท่องโก๋ทีละคำ ไอความร้อนของน้ำเต้าหู้ลอยอบอวลบดบังสายตา ทำให้เงาร่างที่กำลังวุ่นวายนั้นดูพร่าเลือนไปเล็กน้อย

สิ่งที่เธอเห็น คือหวังเสี่ยวเลี่ยงในมุมที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

หนุ่มน้อยสวมเสื้อยืดสีดำคนหนึ่งเดินออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต ในมือถือแซนด์วิชสองชิ้น โค้กหนึ่งขวด

เขาหย่อนแซนด์วิชชิ้นหนึ่งลงในกระเป๋าใบใหญ่ตรงกลางผ้ากันเปื้อนของหวังเสี่ยวเลี่ยงที่กำลังยกของอยู่อย่างเป็นธรรมชาติ

ชายหนุ่มคนนั้นเหมือนกลัวว่าหวังเสี่ยวเลี่ยงจะปฏิเสธ ยัดของเสร็จก็หันหลังวิ่งกลับเข้าร้านเน็ตข้าง ๆ ไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม

พอยกสินค้าลังสุดท้ายเสร็จ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ไม่เดินออกมาอีก หายลับเข้าไปหลังชั้นวางสินค้า

เว่ยจื่อจินดื่มน้ำเต้าหู้คำสุดท้ายลงคอช้า ๆ เธอมองดูซูเปอร์มาร์เก็ตเล็ก ๆ ฝั่งตรงข้ามถนน ในใจพลันเอ่อล้นด้วยความรู้สึกที่ทั้งซับซ้อนและอบอุ่น

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้เดินข้ามถนนสายนั้นไป

เดินจากไปเพียงลำพัง

ภายในซูเปอร์มาร์เก็ต หวังเสี่ยวเลี่ยงส่งต่องานแคชเชียร์ให้พนักงานสาวคนใหม่ดูแลทั้งหมด ส่วนตัวเองมุดตัวเข้าไปอยู่ระหว่างโกดังกับชั้นวางสินค้า

เขาจำเป็นต้องหาอะไรทำ ให้ร่างกายได้ขยับเขยื้อน ถึงจะกดข่มความหงุดหงิดกระวนกระวายในใจลงได้

เขาเรียงขวดซีอิ๊วและน้ำส้มสายชูขึ้นชั้นวางไปทีละขวดพลางบังคับสมองให้สงบลง

ใช้วิธีในคัมภีร์ชะตา ประเมินหลี่ไหลฝู

เขาเริ่มฉายภาพความทรงจำทุกฉากตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับหลี่ไหลฝูซ้ำอีกครั้งในหัว

เริ่มแรกสุด คือการไปรับของที่ร้านค้าส่งของหลี่ไหลฝู ตอนนั้นอีกฝ่ายก็เป็นแค่พ่อค้าส่งธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีอะไรพิเศษ เรื่องที่จำได้ชัดเจนที่สุด คือตอนที่เขาอยากยืมรถสามล้อไปขนของ หลี่ไหลฝูยืนกรานจะให้เขาวางเงินมัดจำสามร้อยหยวน สุดท้ายถึงยอมให้เขามัดจำด้วยบัตรประชาชน

จากเรื่องนี้จะเห็นได้ว่า หลี่ไหลฝูเป็นคนรอบคอบระมัดระวัง อย่างน้อย ก็ไม่ยอมเชื่อใจคนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคยง่าย ๆ

หลังจากนั้น ก็เป็นการไปรับของครั้งแล้วครั้งเล่า การพูดคุยจึงค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้น หลี่ไหลฝูมักจะยิ้มแย้มหัวเราะอยู่เสมอ ไม่มีจุดไหนเป็นพิเศษ

จุดเปลี่ยน คือครั้งนั้นที่หลี่ไหลฝูดื่มมากเกินไป

หลี่ไหลฝูตอนเมาเหล้าบอกกับเขาว่า การสะพายเป้เดินขายเครื่องดื่มของเขาเป็นแค่น้ำจิ้ม สมรภูมิการขายที่แท้จริงอยู่ในโมเมนต์วีแชตต่างหาก

จากจุดนี้มองออกได้ว่า หลังจากหลี่ไหลฝูดื่มหนัก มักชอบวางท่าชี้แนะ หรือพูดอีกอย่างคือ ชอบโอ้อวดประสบการณ์ความสำเร็จของตัวเอง

ถัดจากนั้นมา ก็คือเรื่องร่วมหุ้นเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต

ตอนนั้น ท่าทีของหลี่ไหลฝูกระตือรือร้นมาก หรือกระทั่งพูดได้ว่าร้อนรน เขาย้ำซ้ำ ๆ ว่าใต้สังกัดตนมีร้านค้าอยู่สิบแห่ง ทำกับเขามีแต่กำไรไม่มีขาดทุนแน่นอน

นี่คือวิธีที่ทำให้อีกฝ่ายเชื่อใจ และเป็นเทคนิคการเจรจาของเขา ใช้ตัวอย่างความสำเร็จที่มีอยู่จริงมาทำให้ภาพวาดฝันที่เขาวาดไว้ดูจับต้องได้

จากนั้น เขาก็บอกว่าตนได้ "เช่า" หน้าร้านของซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ไว้แล้ว รอแค่เขาพยักหน้าตกลงเท่านั้น

เดี๋ยวก่อน

มือของหวังเสี่ยวเลี่ยงที่กำลังวางขวดซีอิ๊วชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

เช่าไว้?

เจ้าของหน้าร้านแห่งนี้ ไม่ใช่หลี่ชุ่ยฮวาหรอกหรือ

ตอนทำเรื่องใบอนุญาตประกอบการตอนนั้น เขาเคยเห็นสำเนาโฉนดกรรมสิทธิ์ห้องชุดด้วยตาตัวเอง ช่องเจ้าของห้อง เขียนชื่อ "หลี่ชุ่ยฮวา" ไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ตอนนั้นทำไมหลี่ไหลฝูถึงบอกว่า "เช่า" มา

เขาหลอกผมงั้นเหรอ

สมองของหวังเสี่ยวเลี่ยงเกิดเสียง "วิ้ง" ขึ้นมา ความคิดน่ากลัวอย่างหนึ่งผุดขึ้นในหัว

ใน "คัมภีร์ชะตา" มีประโยคหนึ่งที่เขาจำได้ขึ้นใจ หากหยั่งรู้ว่าไร้สัจจะ จงรีบหลบเลี่ยงประหนึ่งหลบคมดาบและเกาทัณฑ์

สำหรับคนที่ไม่รักษาคำพูด ต้องรีบถอยห่างทันทีประหนึ่งหลบคมดาบและลูกธนูที่พุ่งเข้ามา

เพียงแต่ว่า ภรรยาชื่อ "ชุ่ยฮวา" จากปากหลี่ไหลฝู กับ "หลี่ชุ่ยฮวา" บนโฉนดห้อง สรุปแล้วเป็นคนคนเดียวกันหรือไม่ เขาก็ยังไม่อาจมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะอย่างไรคนชื่อแซ่เดียวกันก็มีมากเหลือเกิน

ต้องตรวจสอบดูให้แน่ใจ

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เลื่อนหาเบอร์หนึ่งแล้วกดโทรออก ปลายสายคือพี่หลี่ผู้จัดการร้านคนก่อน เธอเป็นคนบ้านเดียวกับหลี่ไหลฝู ซ้ำยังเป็นญาติห่าง ๆ อีกด้วย

"ฮัลโหลครับ พี่หลี่ ยุ่งอยู่ไหมครับ ผมเสี่ยวเลี่ยงนะ"

"ไม่ยุ่ง ๆ เสี่ยวเลี่ยงเหรอ มีธุระอะไรหรือเปล่า"

"ครับ พอดีอยากถามเรื่องหนึ่งหน่อย เจ้านายหญิงชื่อหลี่ชุ่ยฮวาหรือเปล่าครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงพยายามปรับน้ำเสียงให้ฟังดูเหมือนแค่ถามขึ้นมาลอย ๆ

พี่หลี่ที่ปลายสายหัวเราะร่า "ใช่สิ เธอถามเรื่องนี้ทำไมเหรอ คนในหมู่บ้านพวกเราส่วนใหญ่ก็แซ่หลี่ทั้งนั้นแหละ"

"ไม่มีอะไรครับ แค่อยากสืบเบื้องลึกเบื้องหลังของเถ้าแก่ดูเฉย ๆ"

"ฮ่า ๆ ๆ เด็กคนนี้นี่ ตลกจริงเชียว" พี่หลี่วางสายไป

เป็นแบบนี้จริง ๆ ด้วย

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าเหงื่อเย็นผุดซึมออกมาเต็มแผ่นหลัง

ข้อสรุปชัดเจนแจ่มแจ้งแล้ว

หลี่ไหลฝูหลอกลวงเขามาตั้งแต่ตอนที่เอ่ยปากชวนเขาร่วมหุ้นในตอนแรกสุดแล้ว

ทั้งที่เป็นห้องในนามภรรยาของตัวเองแท้ ๆ แต่กลับจงใจบอกว่า "เช่า" มา

ทำแบบนี้มีจุดประสงค์อะไร

คำตอบเห็นได้ชัดเจนอยู่แล้ว

ตอนแบ่งเงินปันผล จะได้หักค่าเช่าห้องออกไป

เขาจำได้แม่นยำ เอกสารที่ยื่นขอใบอนุญาตในตอนนั้น สัญญาเช่าห้องระบุค่าเช่าไว้ที่เดือนละหนึ่งหมื่นหยวน

ถ้าห้องเป็นของตัวเอง เงินก้อนนี้ย่อมไม่มีอยู่จริง ที่เขาทำเช่นนี้ ก็เพียงแค่อยากจะหาเรื่องหักต้นทุน "ค่าเช่าห้อง" เพิ่มขึ้นมาดื้อ ๆ ตอนแบ่งเงินปันผลในบั้นปลาย ปีละตั้งหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน

การค้นพบนี้ทำให้หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงดิ่งวูบลงสู่ก้นเหว

หลี่ไหลฝูวางแผนการไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

ทว่า พอลองคิดดูอีกมุม เขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ต่างออกไปอีกอย่างหนึ่ง

ในเมื่อหลี่ไหลฝูอุตส่าห์ทุ่มเทความคิดวางกลลวง "ค่าเช่าห้องปลอม" นี้ขึ้นมา นั่นก็แสดงว่า เขายังตั้งใจที่จะแบ่งเงินปันผลให้ตนอยู่

หากเขาตั้งใจจะไม่จ่ายแม้แต่แดงเดียวตั้งแต่แรก จะต้องทำเรื่องเกินจำเป็น วางแผนการซับซ้อนขนาดนี้ไปทำไม หาเหตุผลมาเบี้ยวหนี้ทั้งหมดตรง ๆ เลย ไม่ยิ่งง่ายกว่าหรือ

พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจที่ดิ่งลงก้นเหวของหวังเสี่ยวเลี่ยง ก็ลอยกลับขึ้นมาอีกหน่อยอย่างประหลาด

ในใจเขากลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

อย่างน้อย ในแผนการของหลี่ไหลฝู ตัวเขาก็ยังได้เงินอยู่ เพียงแต่จะถูกหักรอนไปส่วนหนึ่ง

เปิดร้านก็ต้องจ่ายค่าเช่าห้อง เป็นเรื่องสมควร เป็นเรื่องปกติ ช่างเถอะ ปล่อยให้เขาหักไป!

อย่างไรเสีย ยอดขายเดือนนี้ก็มหาศาลอยู่แล้ว

ขณะที่เขากำลังสับสนว้าวุ่น ไม่รู้ว่าควรจะโกรธหรือควรจะดีใจ หน้าจอมือถือก็สว่างวาบขึ้น ข้อความวีแชตข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา

เป็นหลัวปี้เซิ่ง

"พี่เลี่ยง สนใจมาเป็นผู้จัดการร้านที่ร้านเราไหมครับ"

"เถ้าแก่พวกเราบอกว่า ทำงานกับเถ้าแก่ของพวกพี่ไม่มีอนาคตหรอก พี่ข้ามมาเลยดีกว่า สวัสดิการที่นี่โคตรดี ดีจนผมอยากจะเรียนจบเดี๋ยวนี้แล้วมาทำเต็มเวลาเลย!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองข้อความนี้แล้วอึ้งสนิทไปเลย

เถ้าแก่ร้านฉงฉงเน็ตเวิร์กงั้นเหรอ

ตนไม่รู้จักสักหน่อย!

อีกฝ่ายจะมาถูกใจตนได้อย่างไร

ตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่กลายเป็นเนื้อหอมในสายตาคนอื่นขนาดนี้