ตอนที่ 71 มีเงินแล้วคุณอยากทำอะไร

เตียงไม้เก่าคร่ำครึหลังนั้น พอต้องแบกรับน้ำหนักของคนสองคน ก็เริ่มส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะรับไม่ไหว

เสียงนี้ดังก้องชัดเจนเป็นพิเศษในค่ำคืนฤดูร้อนอันเงียบสงัด ราวกับกำลังฟ้องร้องประท้วงอะไรบางอย่าง

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไปทันที

ตึกโครงสร้างอิฐผสมคอนกรีตเก่า ๆ แบบนี้เก็บเสียงแย่จนน่าใจหาย เขาแทบจะจินตนาการภาพเพื่อนบ้านห้องข้าง ๆ กำลังเงี่ยหูฟังออกเลย

เว่ยจื่อจินในอ้อมอกก็สัมผัสได้ถึงความกระอักกระอ่วนนี้เช่นกัน ร่างกายของเธอเกร็งขึ้นเล็กน้อย แม้แต่ลมหายใจยังระมัดระวังเป็นพิเศษ

ไม่กล้าขยับตัวแรง เพราะเตียงไม้จะทำหน้าที่พากย์เสียงประกอบตามทุกท่วงท่าอย่างซื่อสัตย์

ไม่กล้าส่งเสียงดังเกินไป เพราะทุกถ้อยคำอาจทะลุผ่านผนังบาง ๆ ออกไปได้

ท่ามกลางการสะกดกลั้นอารมณ์ขั้นสุดนี้ ทั้งสองกลับสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นเร้าใจและรสชาติที่แปลกใหม่ ทุกสัมผัสของผิวเนื้อ ทุกการสอดประสานของลมหายใจ ล้วนแจ่มชัดและลึกซึ้งยิ่งขึ้นเพราะความระแวดระวังนี้ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดอันแปลกประหลาดที่ทั้งอัดอั้นแต่ก็พลุ่งพล่าน จนในที่สุด ท่ามกลางการสบตากันอย่างเงียบงัน ทั้งคู่ก็ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งความสุขอันแสนวิเศษ

เมื่อทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็โอบกอดเว่ยจื่อจินไว้ในอ้อมแขน สัมผัสถึงเรือนร่างอันเนียนนุ่มและอบอุ่นของเธอ คนงามอยู่ในอ้อมอก กลิ่นหอมกรุ่นอบอวลทั่วห้อง เขารู้สึกว่าเวลานี้คือจังหวะที่เหมาะที่สุดในการเปิดใจ

เขาเขี่ยปอยผมที่เปียกชื้นติดแก้มเธอออกเบา ๆ แล้วถามเสียงกระซิบ "จื่อจิน คุณก็เป็นเหมือนผมใช่ไหม"

"เหมือนอะไรเหรอคะ" เสียงของเว่ยจื่อจินแหบพร่าและแฝงความเกียจคร้านอยู่เล็กน้อย ชวนฟังเป็นพิเศษ

"ก็แบบว่า... คอยระแวดระวัง กลัวเหลือเกินว่าจะสูญเสียความรู้สึกที่เรามีให้กันตอนนี้ไป" หวังเสี่ยวเลี่ยงเรียบเรียงคำพูด เผยความไม่สบายใจที่ซ่อนอยู่ลึกสุดในก้นบึ้งหัวใจออกมา

เว่ยจื่อจินหลุดขำพรวดออกมาเบา ๆ พลางทุบอกเขาไปทีหนึ่ง "หลงตัวเอง ฉันไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอกค่ะ"

"ผมจริงจังนะ" หวังเสี่ยวเลี่ยงกุมมือเธอมาทาบไว้ตรงตำแหน่งหัวใจตัวเอง "ผมมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่า การที่คุณยอมมาเป็นแฟนผม มันดูไม่ค่อยเหมือนเรื่องจริงเลย ได้มาง่ายเกินไป สวยงามเกินไป ผมก็เลยกลัวว่าจะเสียคุณไปตลอดเวลา"

เว่ยจื่อจินเงียบลง เธอสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นอันหนักแน่นและสม่ำเสมอของหัวใจใต้แผงอกเขา ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถึงยอมรับเสียงแผ่ว "ฉันก็กลัวเหมือนกันค่ะ"

"ตอนแรก ฉันคิดว่าลองคบดูก่อนก็ได้ ยังไงฉันก็ไม่เคยมีแฟนอยู่แล้ว แต่ว่าหลังจากนั้น... ตอนที่คุณจะช่วยสมัครเรียนขับรถให้ แล้วบอกว่าต่อไปนี้คุณคือคนในครอบครัวของฉัน เป็นผู้ปกครองของฉัน... วินาทีนั้น ฉันรู้สึกจริง ๆ ว่า... ตัวเองมีคนในครอบครัวขึ้นมาอีกคนแล้ว"

"กว่าฉันจะได้มีคนในครอบครัวอีกครั้ง ฉันจะไม่ทะนุถนอมได้ยังไง จะไม่กลัวสูญเสียไปได้ยังไงกันคะ"

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงราวกับถูกประโยคนี้กระแทกเข้าอย่างจังจนทั้งเจ็บแปลบและอ่อนยวบ เขากระชับวงแขนแน่นขึ้น

"ต่อไปนี้ เราจะเป็นคนที่สนิทชิดใกล้ที่สุดของกันและกัน" เขาให้คำมั่นอย่างจริงจัง "เพราะงั้น คุณก็ต้องแสดงตัวตนจริง ๆ ทั้งหมดให้ผมเห็นด้วย ตอนนี้คุณสมบูรณ์แบบเกินไป สมบูรณ์แบบจนผมรู้สึกว่ามันไม่จริง"

เขามองตาเธอแล้วพูดต่อ "ถึงเวลาต้องอ้อนก็อ้อน อยากงี่เง่าไร้เหตุผลก็ทำได้เลย อย่ามัวแต่คอยระวังตัวแบบนี้ตลอดเวลาสิ ผมไม่เพียงแต่ชอบข้อดีของคุณเท่านั้น แต่ผมอยากโอบรับข้อเสียทั้งหมดของคุณไว้ด้วยเหมือนกัน"

"พูดจาเลอะเทอะ ฉันมีข้อเสียที่ไหนกันคะ"

"แย่แล้วสิ" หวังเสี่ยวเลี่ยงแกล้งทำหน้าขรึม "ผมดันค้นพบข้อดีกับข้อเสียของคุณพร้อมกันอย่างละข้อซะแล้ว"

"อะไรคะ"

"ข้อดีก็คือ คุณมีอารมณ์ขันอยู่เหมือนกันนะ" หวังเสี่ยวเลี่ยงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"แล้วข้อเสียล่ะคะ"

"ข้อเสียก็คือ คุณโกหกหน้าตายโดยไม่เขินอายเลยสักนิด"

"คุณนี่นะ!" เว่ยจื่อจินทั้งโมโหทั้งขำ ยกมือขึ้นตีแขนเขาไปทีหนึ่ง

เว่ยจื่อจินเอนซบลงในอ้อมอกของหวังเสี่ยวเลี่ยงอีกครั้ง แล้วเริ่มไล่เรียงข้อเสียของตัวเอง

"ฉันทำกับข้าวไม่เป็น ทำออกมาไม่อร่อยมาก ๆ เลยค่ะ"

"ผมก็เหมือนกัน" หวังเสี่ยวเลี่ยงรับมุกทันควัน "แต่ไม่เป็นไร พ่อแม่ผมทำกับข้าวอร่อยสุดยอด ไว้หลังจากนี้ผมจะไปเรียนจากพวกท่าน พอเป็นแล้วจะมาทำให้คุณกิน"

"ฉัน... ฉันเป็นพวกชอบอิจฉาคนอื่นง่ายมาก ๆ เลยค่ะ"

"ผมก็ด้วย" หวังเสี่ยวเลี่ยงต่อบทโดยไม่ลังเล "ตอนนี้ผมอิจฉาโจวเฉียงจะตายอยู่แล้ว ทำไมอายุน้อยขนาดนั้นถึงมีครบทุกอย่างได้ อิจฉาจริง ๆ นะเนี่ย"

"ฉันเป็นคนชอบเอาชนะมากด้วยค่ะ ทำอะไรก็อยากจะชนะไปหมด"

"ผมก็ด้วย!" หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกเหมือนเจอคนรู้ใจ "ผมก็รู้สึกว่าตัวเองเก่งที่สุด คนอื่นสู้ผมไม่ได้สักคน"

"แล้วฉันก็เกลียดผู้ชายสายตาหื่นกามพวกนั้นมาก ๆ ด้วยค่ะ"

"ผมก็ด้วย!" หวังเสี่ยวเลี่ยงพูดอย่างเดือดดาล "ใครกล้าทำสายตาหื่นใส่คุณ ผมอยากจะฆ่ามันทิ้งให้หมด!"

พอเว่ยจื่อจินได้ฟังก็กลั้นไม่อยู่ในที่สุด เธอเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก ร่างทั้งร่างสั่นไหวอยู่ในอ้อมอกของเขา

"งั้นคุณก็ฆ่าตัวตายก่อนเลยสิคะ" เธอหัวเราะจนน้ำตาแทบเล็ด "ในบรรดาคนพวกนั้น คุณน่ะหื่นที่สุดแล้ว"

หวังเสี่ยวเลี่ยงหัวเราะแหะ ๆ ไม่ได้เถียงอะไร ก้มหน้าลงจูบหน้าผากเธอทีหนึ่ง

บรรยากาศภายในห้องกลายเป็นผ่อนคลายและอบอุ่นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

หลังจากหัวเราะเสร็จ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็กลับมาจริงจังอีกครั้ง "จื่อจิน ยังมีอีกเรื่องหนึ่งนะ ผมคิดว่าหลังจากนี้ระหว่างเรา อย่าเลี่ยงหัวข้อเรื่องเงินเลย เรื่องนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ พวกเราต้องเปิดใจตรงไปตรงมาต่อกัน"

เว่ยจื่อจินมองท่าทางจริงจังของเขาแล้วพยักหน้า จากนั้นก็ยิ้มอย่างทะเล้น "ได้สิคะ งั้นคุณเปิดใจก่อนเลย บอกฉันมาสิว่าตอนนี้คุณมีเงินอยู่เท่าไหร่"

"ได้" หวังเสี่ยวเลี่ยงหยิบโทรศัพท์ข้างหมอนขึ้นมา ปลดล็อก แล้วเปิดเข้ากระเป๋าเงินวีแชตทันที

เขาหันหน้าจอโทรศัพท์ไปทางเว่ยจื่อจิน ตั้งใจจะให้เธอดูยอดเงินคงเหลือของตัวเอง

ข้อความวีแชตที่ยังไม่ได้อ่านเด้งขึ้นมา แสดงอยู่ด้านบนสุดอย่างชัดเจน

เป็นหลัวปี้เซิ่ง ผู้ดูแลร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ฉงฉงเน็ตเวิร์ก

เนื้อหาข้อความสั้นมาก มีแค่ประโยคเดียว: พี่เลี่ยง ขอโทษด้วยครับ เพราะผมแท้ ๆ เลยสร้างความเดือดร้อนให้พี่

สายตาของเว่ยจื่อจินย่อมมองเห็นข้อความนั้นเช่นกัน คิ้วเรียวงามของเธอขมวดเข้าหากันเบา ๆ "เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ"

"ไม่มีอะไรหรอก" หวังเสี่ยวเลี่ยงดึงโทรศัพท์กลับมาตามสัญชาตญาณ คิดจะกลบเกลื่อนเรื่องนี้ไป

แต่เว่ยจื่อจินกลับจับมือเขาไว้ พลางจ้องมองเขาเขม็ง

"หวังเสี่ยวเลี่ยง เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกเองว่าต้องจริงใจต่อกัน อย่าทำเป็นระแวดระวัง นี่คิดจะกลับคำพูดตอนนี้เลยเหรอคะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงจึงจำต้องเล่าเรื่องของฉงฉงเน็ตเวิร์กให้เว่ยจื่อจินฟังตั้งแต่ต้นจนจบ ตั้งแต่ข้อตกลงด้วยวาจาระหว่างเขากับเถ้าแก่ จนถึงเรื่องที่เถ้าแก่กลับคำในภายหลัง และสาเหตุที่หลัวปี้เซิ่งส่งข้อความขอโทษมาหาเขาในวันนี้

"คุณไม่ได้ผิดสักหน่อยนี่คะ! นี่มันชัดเจนเลยว่าเถ้าแก่คนนั้นจงใจหาเรื่องเพื่อจะเบี้ยวเงินส่วนแบ่งของคุณ!"

จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงยืดตัวลุกขึ้นนั่งตรงทันที

"ฉันนึกออกแล้ว! ตอนกินข้าวที่โจวเฉียงบอกว่าการไม่มีสัญญาเป็น 'เรื่องดี' น่ะ!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงก็นึกขึ้นได้เหมือนกัน ตอนนั้นเขาก็รู้สึกว่าประโยคนั้นมันแปลก ๆ อยู่แล้ว

"ดูจากท่าทางของโจวเฉียงตอนนั้น บวกกับการกระทำของเถ้าแก่คุณในตอนนี้แล้ว ที่เขาบอกว่าเป็น 'เรื่องดี' อาจจะหมายความว่า... คุณอาจจะไม่ได้เงินส่วนแบ่งเลยแม้แต่สตางค์เดียวก็ได้ค่ะ"

ราวกับมีน้ำเย็นจัดราดลงมารดศีรษะ

ผู้เล่นย่อมมองไม่ทะลุเท่าคนดู

แม้ในใจหวังเสี่ยวเลี่ยงจะสังหรณ์ใจไว้ก่อนแล้ว แต่พอโดนเว่ยจื่อจินพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้ ก็ยังทำให้เขารู้สึกอึดอัดแน่นในอกอยู่ดี เขาเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทมานานขนาดนี้ หรือว่าสุดท้ายจะคว้าน้ำเหลวเข้าจริง ๆ?

เขาฝืนดึงรอยยิ้มออกมา "ช่างมันเถอะ ยังไงอีกไม่กี่วันก็รู้ผลแล้ว"

เว่ยจื่อจินสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่หม่นหมองของเขา เธอจึงไม่พูดคุยเรื่องหนักสมองนี้ต่อ แต่เปลี่ยนวิธีถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแทน "เสี่ยวเลี่ยง ถ้าคุณหาเงินได้แล้ว เรื่องที่คุณอยากทำมากที่สุดคืออะไรเหรอคะ"

"ซื้อบ้าน"

หวังเสี่ยวเลี่ยงโพล่งออกมาแทบจะในทันทีโดยไม่ต้องคิด

"ทำไมล่ะคะ" เว่ยจื่อจินถามด้วยความอยากรู้

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ตอบทันที หากแต่ตกอยู่ในห้วงความฝันอันงดงามบางอย่าง

"ไม่ต้องใหญ่มากหรอก แค่พออยู่กันสองคนก็พอ หลังเล็ก ๆ แต่สะอาดสะอ้าน อยู่สบาย ฤดูหนาวอบอุ่น ฤดูร้อนเย็นสบาย แล้วในโฉนดบ้านก็มีชื่อเราสองคนอยู่ด้วยกัน"

น้ำเสียงของเขาเบามาก และอ่อนโยนเป็นที่สุด

"ทำไม... ถึงอยากซื้อบ้านมากที่สุดล่ะคะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงหันหน้ากลับมา มองเธออย่างลึกซึ้ง แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและจริงจังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เขาพูดว่า "พวกเราในตอนนี้ ขาดแค่บ้านหลังเดียวแล้ว"

"หมายความว่ายังไงเหรอคะ" เว่ยจื่อจินยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายนัก

"มีคนในครอบครัวแล้ว มีบ้านแล้ว คุณก็จะได้มีบ้านที่แท้จริงอีกครั้งหนึ่ง"

ชั่วขณะที่สิ้นเสียงพูด ในดวงตาของเว่ยจื่อจินก็ถูกเคลือบด้วยม่านหมอกน้ำตาอย่างรวดเร็ว

เธอไม่ได้พูดอะไรเลย เพียงแต่เงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน เป็นฝ่ายจุมพิตลงบนริมฝีปากของหวังเสี่ยวเลี่ยง

หยดของเหลวอุ่นร้อนหยดหนึ่ง ไหลรินลงมาตามพวงแก้มของเธอ แล้วหยดลงบนใบหน้าของเขา