ตอนที่ 70 กินไปมื้อหนึ่งก็เหลือน้อยลงไปมื้อหนึ่ง

ทั้งสี่คนต่างก็หิวกันแล้ว

หลี่หลานเซียงใช้ตะเกียบคีบเกี๊ยวซ่าทอดเมนูเด็ดของหงปินโหลวเข้าปาก แล้วหรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ

"อาหารหงปินโหลวบ้านเรายังคงอร่อยที่สุดจริง ๆ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าประโยคนี้มีความนัยชวนให้ขบคิด

บ้านเรา?

คำว่า "บ้านเรา" คำนี้ ฟังดูไม่ธรรมดาอยู่บ้าง

เขาเหลือบมองโจวเฉียงตามสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าโจวเฉียงเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มนั้นแฝงความหมายที่ยากจะอธิบาย

"ใกล้จะไม่ใช่ของพวกเราแล้วล่ะ" โจวเฉียงพูดเรียบ ๆ

เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบกับข้าวเข้าปากคำหนึ่งเช่นกัน "กินเถอะ กินเยอะ ๆ ไม่พอก็ค่อยสั่งเพิ่ม กินไปมื้อหนึ่งก็เหลือน้อยลงไปมื้อหนึ่ง"

ตะเกียบของหลี่หลานเซียงชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เธอมองโจวเฉียงอย่างไม่เข้าใจ "พี่เฉียง หมายความว่ายังไงคะ"

โจวเฉียงไม่ได้หยุดมือ เขากินอย่างเนิบช้า ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง

"กิจการดี ก็ย่อมมีคนอิจฉาตาร้อน แถมคนที่อิจฉาก็มีไม่น้อยเลยด้วย"

เขาวางตะเกียบ หยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดปาก

"แต่นี่ก็เป็นเรื่องธรรมดา พวกเขาอยากจะแย่ง ผมก็ยอมถอยให้"

"อีกอย่าง การบริหารของทางมหาวิทยาลัย อีกไม่นานก็คงจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่"

หวังเสี่ยวเลี่ยงแทบจะโพล่งออกมาทันที

"พี่เฉียง หมายความว่า... หงปินโหลวนี้เป็นของพี่เหรอครับ"

พอคำถามนี้หลุดออกจากปาก แม้แต่เว่ยจื่อจินก็ยังเงยหน้ามองโจวเฉียงด้วยความประหลาดใจ

โจวเฉียงสบสายตาของหวังเสี่ยวเลี่ยงอย่างเปิดเผยแล้วพยักหน้า

"ใช่"

เขาเสริมว่า "พูดให้ถูกคือผมเป็นคนเช่าดำเนินการ จริง ๆ สัญญายังไม่หมดอายุหรอก ตอนนั้นทำไว้ห้าปี นี่เพิ่งจะผ่านไปสามปี"

"แต่ว่า คืนทุนไปตั้งนานแล้วล่ะ"

เขายกถ้วยชาขึ้น เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดต่อ "บ่ายวันนี้ รองอธิการบดีเจียงมาคุยกับผม ถามว่าสัญญาพอจะเจรจาใหม่ได้ไหม"

"ผมตอบตกลงไปแล้ว"

"ทำไมล่ะคะ!"

ไฟโทสะของหลี่หลานเซียงพุ่งพรวดขึ้นมาทันที เธอตบตะเกียบกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังเปรี้ยง

"นี่มันรังแกกันชัด ๆ! ไม่ยอมเด็ดขาด! สัญญายังไม่หมดอายุ มีสิทธิ์อะไรมาขอให้ยอมคะ?"

อารมณ์ของเธอค่อนข้างพลุ่งพล่าน จนถึงขั้นขุดคุ้ยเรื่องเก่าในอดีตขึ้นมา

"ตอนนั้นคุณบริจาคตึกให้มหาวิทยาลัยไปหลังหนึ่ง ตึกพัง ๆ หลังนี้ถือเป็นของตอบแทนให้พวกเราแท้ ๆ! ตอนนั้นบอกว่าจะให้คุณใช้เป็นสำนักงาน ไม่คิดค่าเช่า แต่คุณก็ดึงดันจะควักเงินตัวเองปรับปรุงเป็นภัตตาคาร แถมยังจ่ายค่าเช่าให้อีกต่างหาก พวกเราตกแต่งที่นี่เสียดิบดี ตึกพัง ๆ กลายเป็นของล้ำค่าขึ้นมา คราวนี้เป็นไงล่ะ พวกเขากลับมาอิจฉาตาร้อนอีกแล้ว!"

โจวเฉียงยื่นมือไปตบหลังมือของหลี่หลานเซียงเบา ๆ เป็นสัญญาณให้เธอใจเย็นลง

"ฮูหยินระงับโทสะก่อน"

"ฉันแค่รู้สึกไม่คุ้มแทนคุณนี่คะ"

โจวเฉียงเอ่ยปลอบเสียงเบา ทว่าบนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงอยู่

"หลีกทางให้หมา ไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอก"

คำพูดประโยคเดียวทำให้ไฟโทสะของหลี่หลานเซียงมอดดับไปเกินครึ่ง แต่ใบหน้ายังคงบึ้งตึงอยู่

"แน่นอนว่าผมก็ยื่นเงื่อนไขของผมไปเหมือนกัน"

มือของเขากุมมือเรียวยาวของหลี่หลานเซียงไว้ ยิ่งขับให้มือของเขาดูหนาและสั้น

"ชื่อร้านหงปินโหลวเป็นของผม คนที่นี่ก็เป็นคนของผมทั้งหมด ผมต้องพาไปทั้งหมด ขอแค่พวกผู้จัดการข่งยังยินดีที่จะทำงานกับผม ไม่ช้าก็เร็วหงปินโหลวก็ต้องเปิดใหม่อยู่ดี"

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองหวังเสี่ยวเลี่ยง

"แต่คราวนี้ จะไม่เปิดในมหาวิทยาลัยแล้ว จะไปเปิดข้างนอก"

"วันนี้ผมตั้งใจไปเดินดูแถวรอยต่อระหว่างมหาวิทยาลัยหลาย ๆ แห่งมา ผมอยากจะซื้ออาคารพาณิชย์ตรงนั้นสักห้อง จะได้ไม่ต้องขึ้นตรงกับใครอีก"

"เปิดในมหาวิทยาลัยมีข้อดีจริง ๆ ฐานลูกค้ามั่นคง แต่ข้อจำกัดเยอะเกินไป ทั้งตรวจนั่นตรวจนี่ ทั้งประชุมสารพัด น่ารำคาญจนทนไม่ไหว แถมคนที่เซ็นบิลไว้ก็ไม่น้อย สิ้นปีต้องคอยทวงหนี้ก็น่าปวดหัว เปิดข้างนอก ตัดปัญหาพวกนี้ไปได้หมด"

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงเต้นระทึกอยู่ในอก

โจวเฉียงกำลังคุยเรื่องพวกนี้

แผนการที่นับเป็นความลับทางธุรกิจเหล่านี้ ต่อหน้าเขาและเว่ยจื่อจิน กลับไม่มีการปิดบังแม้แต่น้อย

นี่แสดงว่าอะไร?

นี่แสดงว่า ตัวเขาผ่านการทดสอบของโจวเฉียงแล้ว

อีกฝ่ายมองเขาเป็นคนกันเองที่ไว้ใจได้แล้ว!

ความตระหนักรู้นี้ ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ไม่ใช่แค่เพราะโจวเฉียงมองว่าเขาเป็นคนที่ไว้ใจได้

ที่น่ายินดียิ่งกว่าคือ วิธีที่คัมภีร์ชะตาสอนไว้ได้ผลจริง ๆ

การประเมินโจวเฉียงนั้นถูกต้องอย่างยิ่ง

โจวเฉียงอยากเปลี่ยนหัวข้อนี้

"เอาละ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว กินข้าว กินข้าว"

เขาคีบเนื้อปลาให้หลี่หลานเซียงชิ้นหนึ่ง แล้วหันไปยิ้มให้หวังเสี่ยวเลี่ยง

"เสี่ยวเลี่ยง นายคงไม่ได้ไปทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตนั่นชั่วคราวเพราะหางานไม่ได้หรอกนะ"

"ซูเปอร์มาร์เก็ตนั้น ผมมีหุ้นอยู่ด้วยครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงตอบตามจริง

"อ้อ" ทั้งโจวเฉียงและหลี่หลานเซียงต่างแสดงสีหน้าสนใจออกมา

หวังเสี่ยวเลี่ยงจึงเล่าเรื่องตั้งแต่ตอนที่เจอหลี่ไหลฝูได้อย่างไร และถูกอีกฝ่ายเกลี้ยกล่อมอย่างไร ให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

พอฟังจบ โจวเฉียงก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามคำถามเพียงข้อเดียว

"พวกนายเซ็นสัญญากันหรือยัง"

หวังเสี่ยวเลี่ยงส่ายหน้า "ไม่ได้เซ็นครับ เป็นแค่ข้อตกลงปากเปล่า"

โจวเฉียงฟังจบก็พลันหัวเราะ แล้วพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงงุนงง

"เรื่องดีนี่"

เรื่องดีงั้นเหรอ

ดีตรงไหนกัน ข้อตกลงปากเปล่าที่ไม่มีสัญญา ไม่ใช่ชนวนภัยเงียบที่ร้ายแรงที่สุดหรอกหรือ

หวังเสี่ยวเลี่ยงกำลังคิดจะซักไซ้ต่อ แต่โจวเฉียงกลับเปลี่ยนหัวข้อไปแล้ว เริ่มชวนเขาคุยเรื่องหลิวซินอวี่ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ตั้งใจจะลงลึกในเรื่องนี้อีก

บอกว่าตนติดต่อกับหลิวซินอวี่มาตลอด ช่วงนี้อีกฝ่ายลำบากมาก

หวังเสี่ยวเลี่ยงทำได้เพียงกดความสงสัยเต็มอกไว้ในใจ

เขารู้สึกราง ๆ ว่าคำว่า "เรื่องดี" ของโจวเฉียงนั้น จะต้องมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้นแฝงอยู่เป็นแน่

อาหารมื้อนี้กินกันอย่างรื่นรมย์ยิ่ง

ความเข้าอกเข้าใจและความหวานชื่นระหว่างโจวเฉียงกับหลี่หลานเซียง ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงอิจฉาไม่น้อย

ขณะที่เว่ยจื่อจินนั่งอยู่เคียงข้างเขา ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจและเปี่ยมสุขอย่างยิ่ง

มื้อค่ำสิ้นสุดลง หวังเสี่ยวเลี่ยงไปเช็กบิล เคาน์เตอร์กลับบอกว่าจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว

"ตกลงกันแล้วว่าผมจะเลี้ยงนี่ครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงหันไปมองโจวเฉียง

โจวเฉียงโบกมือ

"ไม่สำคัญหรอก"

คนทั้งสี่เดินออกมาจากหงปินโหลว

โจวเฉียงกับหลี่หลานเซียงขับรถออกไปก่อน

ท่ามกลางราตรี เหลือเพียงหวังเสี่ยวเลี่ยงกับเว่ยจื่อจินยืนเคียงคู่กันอยู่ใต้แสงไฟถนน

ลมคืนฤดูร้อนพัดพาไอร้อนมาจาง ๆ ปัดผ่านปลายผมของเว่ยจื่อจิน

หวังเสี่ยวเลี่ยงกุมมือเธอไว้ สัมผัสถึงความนุ่มนวลนั้น

"พวกเรา...จะไปไหนกันต่อ" ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง

วันนี้ เขาไม่มีทางปล่อยให้เว่ยจื่อจินกลับไปอย่างเด็ดขาด

ใบหน้าของเว่ยจื่อจินใต้แสงไฟถนนซับสีเลือดฝาดจาง ๆ เธอ้มหน้าลงแล้วเอ่ยเสียงเบา "ไปห้องเช่าของนายสิ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงัก

"ที่นั่นแคบเกินไป" เขาตอบไปตามสัญชาตญาณแทบจะทันที "โดยเฉพาะเตียง มันเล็กมาก...ไม่สะดวกหรอก"

เว่ยจื่อจินตีลงบนแขนเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง

"คนลามก!"

แม้ปากจะต่อว่า แต่มุมปากของเธอกลับอดที่จะยกยิ้มขึ้นมาไม่ได้

หวังเสี่ยวเลี่ยงหัวเราะแหะ ๆ ถือโอกาสกุมมือเธอไว้แล้วขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด

"งั้นพวกเรา...ไปโรงแรมกันไหม"

ทว่าเว่ยจื่อจินกลับส่ายหน้า ท่าทีแน่วแน่อย่างยิ่ง

"ไปห้องนายนั่นแหละ ฉันยังไม่เคยไปเลย"

เมื่อเห็นเธอยืนกราน หวังเสี่ยวเลี่ยงจึงไม่พูดอะไรต่ออีก

ไออุ่นสายหนึ่งพลันเอ่อล้นในอก เขากุมมือเธอไว้แล้วพาเดินมุ่งหน้าไปยังห้องเช่าเล็ก ๆ ของตัวเอง

ประตูเปิดออก เผยให้เห็นพื้นที่แคบ ๆ จนทะลุปรุโปร่งในพริบตา

เตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว ตู้เสื้อผ้าหนึ่งหลัง แทบจะเป็นของทั้งหมดที่มี

ห้องน้ำกลับไม่เล็กเลย ภายในยังมีเครื่องซักผ้าสภาพค่อนข้างใหม่อยู่เครื่องหนึ่ง

สายตาของเว่ยจื่อจินกวาดมองไปรอบหนึ่ง ก่อนจะหันมามองหวังเสี่ยวเลี่ยง

"สะอาดมาก แล้วก็เป็นระเบียบมากด้วย"

จริงแท้แน่นอน

แม้ห้องจะเล็ก แต่หวังเสี่ยวเลี่ยงก็จัดเก็บไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย พู่กัน หมึก กระดาษ จานฝนหมึกบนโต๊ะวางเรียงเป็นแถวแนว พื้นห้องไร้ฝุ่นผง ในอากาศไม่มีกลิ่นแปลกปลอมแม้แต่น้อย

ในห้องน้ำมีเสื้อผ้าที่ซักแล้วแขวนอยู่สองสามตัว

นั่นเป็นนิสัยที่หวังเสี่ยวเลี่ยงเพิ่งฝึกจนชินเมื่อไม่นานมานี้ ทุกวันเวลาอาบน้ำ เขาก็จะถือโอกาสซักเสื้อยืด กางเกง และกางเกงในที่เปลี่ยนในวันนั้นไปพร้อมกัน

ขณะที่เว่ยจื่อจินกำลังมองสำรวจโลกใบเล็ก ๆ แห่งนี้ของเขา ท่อนแขนอันทรงพลังคู่หนึ่งก็โอบกอดเธอไว้จากทางด้านหลัง

หวังเสี่ยวเลี่ยงวางคางลงบนซอกคอของเธออย่างแผ่วเบา แนบชิดร่างกายเข้าหาทั้งตัว

มือของเขาเริ่มไม่อยู่นิ่ง ลูบไล้ไปตามลำคอเรียบเนียน แล้วสอดผ่านคอเสื้อเข้าไป สัมผัสถึงความเนียนนุ่มและอุ่นร้อน

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เต็มไปด้วยกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอ กลิ่นที่ผสมผสานระหว่างแชมพูกับกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของเว่ยจื่อจิน

ร่างของเว่ยจื่อจินสั่นสะท้านเล็กน้อย ทั้งตัวอ่อนยวบลงในอ้อมอกของเขา

เธอเอียงหน้าไปด้านข้าง พวงแก้มแดงก่ำไปหมดแล้ว

"ฉัน... ฉันขออาบน้ำก่อนนะ อากาศร้อนเกินไป ทั้งตัวมีแต่กลิ่นเหงื่อแล้ว"

ทว่าหวังเสี่ยวเลี่ยงกลับยิ่งกอดแน่นขึ้น ริมฝีปากของเขาแนบชิดใบหูของเธอ เอ่ยประกาศอย่างเอาแต่ใจด้วยน้ำเสียงที่แทบจะได้ยินกันแค่สองคน

"ห้ามอาบ"

"ผมชอบกลิ่นตัวคุณจะตาย หอมจริง ๆ"