ตอนที่ 69 เรียนรู้จากคนอื่น

"ฮัลโหล พี่เฉียงครับ"

"ยุ่งเสร็จแล้วเหรอ" ปลายสายมีเสียงปนหัวเราะของโจวเฉียงดังมา แว่วเสียงจอแจอยู่เบื้องหลัง

"เพิ่งเลิกงานครับ พี่เฉียงสะดวกไหมครับตอนนี้ ผมอยากเลี้ยงข้าวพี่สักมื้อ"

"สะดวกสิ ทำไมจะไม่สะดวก นายตรงมาที่หงปินโหลวเลยแล้วกัน ฉันมีธุระแถวนี้พอดี รออยู่ตรงนี้เลย"

หงปินโหลว? ที่นั่นแพงเกินไปแล้ว

ความลังเลผุดขึ้นมาในใจ แต่พอคิดอีกที คราวก่อนโจวเฉียงก็เลี้ยงเขาที่หงปินโหลว ถือเสียว่าตอบแทนน้ำใจครั้งนั้นไป

"ได้ครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

นี่เป็นครั้งที่สามที่หวังเสี่ยวเลี่ยงก้าวเข้าสู่หงปินโหลว ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับสองครั้งก่อนหน้า

ที่รู้สึกว่าที่นี่สูงส่งจนแตะต้องไม่ถึง

โทรหาโจวเฉียง ยังคงเป็นห้องส่วนตัวหอทิงเทา

ผลักประตูเข้าไป โจวเฉียงนั่งรออยู่ข้างในแล้ว

ห้องส่วนตัวขนาดเล็กที่นั่งได้หกคน ตอนนี้มีเขาอยู่เพียงคนเดียว กำลังจิบชาอย่างสบายอารมณ์

"เสี่ยวเลี่ยง มาแล้วเหรอ นั่งสิ" โจวเฉียงชี้ไปที่ที่นั่งฝั่งตรงข้าม

"พี่เฉียง รอนานไหมครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงเลื่อนเก้าอี้นั่งลง

"ไม่หรอก ฉันก็เพิ่งมาถึง" โจวเฉียงเลื่อนเมนูอาหารมาให้ "ดูสิว่าอยากกินอะไร ไม่ต้องเกรงใจนะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงเปิดเล่มเมนูที่ทำมาอย่างประณีต มองดูชื่ออาหารเหล่านั้นกับตัวเลขด้านหลัง รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นเร็วขึ้น เขาจะไปสั่งเป็นได้อย่างไร

"พี่เฉียง พี่สั่งเถอะครับ ผมสั่งไม่เป็นหรอก" เขาเลื่อนเมนูกลับไป

โจวเฉียงยิ้ม ไม่ได้เปิดดูเมนูอีก แต่หันไปสั่งกับพนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที "ปลาเก๋านึ่งซีอิ๊ว ซี่โครงเนื้อพริกไทยดำ ห่านย่างสูตรเด็ด หอยเชลล์นึ่งวุ้นเส้นกระเทียม ผักตามฤดูกาลในน้ำซุป ซุปเนื้อซีหู แล้วก็เกี๊ยวซ่าหงปินโหลวอีกที่... อืม เพิ่มนกพิราบหนังกรอบกับเต้าหู้หม้อดินทะเลรวมมิตรด้วย เอาแค่นี้ก่อนครับ"

เขารวดเดียวบอกชื่ออาหารแปดอย่าง ซุปหนึ่งอย่าง และอาหารจานหลักอีกหนึ่งอย่าง

พนักงานเสิร์ฟยิ้มรับและจดรายการ ก่อนทวนถาม "คุณผู้ชายคะ ให้เสิร์ฟอาหารเลยไหมคะ"

"เสิร์ฟเลยครับ"

พนักงานเสิร์ฟหมุนตัวเดินออกไป ในห้องส่วนตัวเหลือเพียงพวกเขาสองคน

หวังเสี่ยวเลี่ยงเริ่มใจเต้นไม่เป็นส่ำ เขารู้ว่าอาหารของหงปินโหลวดูประณีต ปริมาณไม่ได้เยอะมาก แต่ถึงอย่างนั้น สองคนก็ไม่มีทางกินหมดแน่ๆ นี่ต้องจ่ายเท่าไรกันล่ะเนี่ย เขารู้สึกปวดใจขึ้นมา เจ็บแปลบไปถึงกระเป๋าตังค์

ไม่ได้การ นี่เขากำลังลองเชิงผมอีกแล้วเหรอ

วันนี้มา ก็เพื่อพิสูจน์การคาดเดาที่เขามีต่อโจวเฉียงไม่ใช่หรือไง

ถ้าการคาดเดาของตัวเองถูกต้อง การเปิดอกคุยตรงๆ อาจได้ผลดีกว่า

"พี่เฉียงครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงรวบรวมความกล้า รอจนพนักงานเสิร์ฟเดินลับสายตาไปแล้วจึงเอ่ยปาก

"หืม"

"เราสองคน... กินไม่หมดขนาดนี้หรอกมั้งครับ" เขาถูมืออย่างประหม่าเล็กน้อย "พี่เล่นแบบนี้... ผมเลี้ยงข้าวพี่ทั้งที จะเชือดผมให้ตายเลยเหรอครับ"

พอพูดออกไป หวังเสี่ยวเลี่ยงเองก็ตกใจอยู่เหมือนกัน เขาถึงกับกล้าพูดตรงขนาดนี้จริงๆ

โจวเฉียงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่าออกมาจนตัวโยน

"ไม่เลวนี่ เสี่ยวเลี่ยง! ไปทำซูเปอร์มาร์เก็ตมาเดือนเดียว ฝึกจนหน้าหนาขึ้นเยอะเลยนี่!" โจวเฉียงชี้เขา รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งเด่นชัดขึ้น "นายพูดถูกแล้ว วันนี้ฉันตั้งใจจะเชือดนายจริงๆ นั่นแหละ"

พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ หวังเสี่ยวเลี่ยงกลับหายประหม่าไปเสียอย่างนั้น

"ตกลงครับ" เขาพยักหน้า พูดอย่างจริงจัง "แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะครับ คราวหน้าถ้าผมเลี้ยงพี่อีก ผมจะเป็นคนเลือกร้านเอง"

โจวเฉียงยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม พยักหน้ารัวๆ "ได้ ได้ ไม่มีปัญหา"

บรรยากาศผ่อนคลายลงในทันใด หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าถึงจังหวะแล้ว

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องมองดวงตาของโจวเฉียง พลันเปลี่ยนหัวข้อสนทนาแบบร้อยแปดสิบองศา "พี่เฉียงครับ พี่กำลัง... ลองเชิงผม คอยจับตาดูผมอยู่ตลอดใช่ไหมครับ"

นี่คือสิ่งที่หวังเสี่ยวเลี่ยงไตร่ตรองมาอย่างถี่ถ้วน เขารู้สึกว่าพูดตรงๆ ไปเลยน่าจะดีกว่า

รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวเฉียงค่อยๆ จางลง เขามองหวังเสี่ยวเลี่ยง พลอยอึ้งไปเล็กน้อยเช่นกัน

หวังเสี่ยวเลี่ยงเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว คิดว่าโจวเฉียงอาจจะปฏิเสธ หรือหาเหตุผลมาบ่ายเบี่ยงกลบเกลื่อน

ทว่า โจวเฉียงเพียงหยุดชะงักไปครู่สั้นๆ แล้วก็พยักหน้ารับอย่างเปิดเผย

"ใช่แล้วล่ะ"

คำสั้นๆ เพียงไม่กี่คำนี้เอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย แต่กลับก่อคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำขึ้นในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยง

เขาเดาถูกแล้ว! วิธีการใน "คัมภีร์ชะตา" ได้ผลจริงๆ!

แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่า โจวเฉียงจะยอมรับอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ โดยไม่มีความกระอักกระอ่วนหรือความเคอะเขินที่ถูกจับได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่านี่เป็นเรื่องธรรมดาที่สุดเรื่องหนึ่ง

"ทำไมล่ะครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงซักต่อ นี่คือคำตอบที่เขาอยากรู้มากที่สุด

โจวเฉียงยกถ้วยชาขึ้น เป่าไอร้อนเบาๆ แล้วจิบอย่างเชื่องช้า

"ผมมีงานอดิเรกอยู่สองอย่าง" เขาวางถ้วยชาลง "หนึ่งคือศึกษาว่าหาเงินยังไง สองคือชอบศึกษาคนรอบตัว"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง มองหวังเสี่ยวเลี่ยงแล้วพูดต่อ "คนที่เข้ามาในชีวิต ถ้าผมรู้สึกว่าน่าสนใจ ก็อยากจะลองศึกษาดู หาเงินก็เหมือนกัน ถ้าคิดว่าได้เงิน ก็ลงมือทำ ถ้าคิดว่าไม่ได้เงิน ก็ไม่เปลืองแรง"

"แล้วคนล่ะครับ"

"คนก็เหมือนกัน" โจวเฉียงตอบเรียบๆ ตรงไปตรงมา "รู้สึกว่าคนนี้เข้าท่า ก็คบหาดู รู้สึกว่าไม่เข้าท่า ก็ถอยห่างออกมาให้ไกล"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกเหมือนสมองส่งเสียงวิ้งขึ้นมาครามครัน

จู่ๆ เขาก็นึกถึงถ้อยคำเกี่ยวกับการดูคนใน "คัมภีร์ชะตา" ขึ้นมา

วิชาพลิกชะตาบทที่เก้า "แรกพบคนแปลกหน้า หากบังเกิดความรังเกียจชัง จิตใจกระสับกระส่าย จงรีบหลีกหนี"

นี่มันไม่ตรงกับที่โจวเฉียงบอกว่า "รู้สึกว่าไม่เข้าท่า ก็ถอยห่างออกมาให้ไกล" หรอกหรือ

"พบผู้ที่ทำให้ตนสบายใจ พึงเข้าใกล้และคบหา ทว่าต้องพินิจการกระทำอย่างรอบคอบ"

"ต้องทดสอบความซื่อสัตย์จริงใจ เพราะนี่คือรากฐานแห่งการยืนหยัดในใต้หล้า"

"หากพบว่าความซื่อสัตย์บกพร่อง จงรีบหลบเลี่ยงประดุจหลบคมดาบและลูกศร"

วิธีการเข้าหาคนใหม่ของโจวเฉียง ตั้งแต่การหยั่งเชิงอุปนิสัย ไปจนถึงการทดสอบคำมั่นสัญญา ล้วนตรงกับถ้อยคำเหล่านี้อย่างสมบูรณ์แบบไม่ใช่หรือ

การค้นพบนี้ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกตื่นเต้นและตกใจระคนกันอย่างบอกไม่ถูก เขากดความปั่นป่วนในใจลง จับจ้องโจวเฉียงแล้วเอ่ยถามคำถามสุดท้าย

"แล้วคุณ... ทดสอบผมแล้ว ผลลัพธ์เป็นยังไงบ้างครับ"

โจวเฉียงปรายตามองเขา แล้วยิ้มอีกครั้ง

"รู้อยู่แก่ใจแล้วยังจะถาม ต้องให้ผมเอ่ยปากชมสักสองสามคำถึงจะสบายใจใช่ไหม"

ขณะนั้นเอง ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออก

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองไปที่ประตูตามสัญชาตญาณ คนที่เดินเข้ามาทำให้เขาชะงักอึ้งไปทันที

หลี่หลานเซียง และยังมี... เว่ยจื่อจิน

ที่แท้โจวเฉียงก็สั่งอาหารสำหรับสี่คนไว้ตั้งแต่แรก

หวังเสี่ยวเลี่ยงลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ สีหน้าเปี่ยมด้วยความยินดีที่ไม่อาจซ่อนเร้น เขาสาวเท้าเร็วๆ ไปข้างกายเว่ยจื่อจิน

อยากจะกุมมือเธอไว้

คิดถึงเธอเหลือเกินจริงๆ

พอนึกขึ้นได้ว่าหลี่หลานเซียงกับโจวเฉียงอยู่ด้วย

จึงเปลี่ยนเป็นเลื่อนเก้าอี้ให้เธอแทน แล้วรับกระเป๋าสะพายใบเล็กจากไหล่ของเธอมาถือไว้

"เธอมาได้ยังไงน่ะ" น้ำเสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจและดีใจ

เว่ยจื่อจินนั่งลง ใบหน้ามีความเขินอายเล็กน้อยที่ถูกจับจ้อง "หลานเซียงนัดฉันเมื่อตอนเที่ยงน่ะค่ะ เมื่อกี้คนขับรถของพี่เฉียงไปรับพวกเรา รถติดนิดหน่อยก็เลยมาช้าไปบ้าง"

ส่วนหลี่หลานเซียงเดินตรงไปนั่งข้างโจวเฉียง ยู่ปากแล้วพยักพเยิดไปทางหวังเสี่ยวเลี่ยง

"หัดดูไว้ซะบ้าง ดูเสี่ยวเลี่ยงเป็นตัวอย่างสิ"

โจวเฉียงรีบพยักหน้ารัวๆ ทันที

"รับบัญชาครับ คุณนาย"

คำพูดประโยคเดียวทำเอาหลี่หลานเซียงหลุดขำออกมา

หวังเสี่ยวเลี่ยงนั่งลงใหม่อีกครั้ง มือของเขากับมือของเว่ยจื่อจิน ต่างจับกุมกันไว้แน่นใต้โต๊ะอย่างรู้ใจโดยไม่ได้นัดหมาย