ตอนที่ 68 พินิจโจวเฉียง

วันรุ่งขึ้นยังคงเป็นช่วงเช้าที่แสนวุ่นวาย

รับของ เซ็นรับใบเสร็จ จัดเรียงชั้นวาง ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ เป็นระเบียบเรียบร้อย

สิ่งเดียวที่ต่างไปคือ ลุงรับซื้อของเก่าที่ปกติเวลานี้ต้องขี่ซาเล้งมาถึงแล้ว วันนี้กลับยังไม่โผล่หน้ามา กล่องกระดาษที่กองพะเนินเริ่มเกะกะขวางทาง ลูกค้าสองสามคนเดินเข้ามาถึงกับต้องเอี้ยวตัวหลบ

หวังเสี่ยวเลี่ยงกำลังคิดว่าจะโทรศัพท์ไปถามสถานการณ์กับคุณลุงดีไหม เสียงที่คุ้นหูเสียงหนึ่งก็ดังมาจากข้างหลัง

"เถ้าแก่น้อย มีของเก่าจะขายไหมครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงหันกลับไปมอง ก็เห็นใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสใบหน้าหนึ่ง เป็นโจวเฉียงนั่นเอง เขาใส่เสื้อยืดคอกลมสีเทาธรรมดาๆ แขนมีมัดกล้ามเนื้อเห็นเป็นแนวชัดเจน ท่าทางพร้อมจะลุยงานทันที

"พี่เฉียง?" หวังเสี่ยวเลี่ยงแปลกใจเล็กน้อย "ขอโทษด้วยนะครับ ของเก่าร้านผมมีคนเหมาไว้แล้ว ขายให้พี่ไม่ได้หรอกครับ"

โจวเฉียงฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด เดินเข้ามาตบกองกล่องกระดาษพวกนั้น "ฉันรู้อยู่แล้วน่า ลุงหลิวที่มารับซื้อของเก่านาย คนบ้านเดียวกันฉันเอง เป็นคนของฉัน วันนี้เขาป่วย ฉันเลยมาทำแทนเขาน่ะ"

พูดจบ เขาก็หัวเราะชอบใจอยู่คนเดียว

"ไอ้หนูนี่ ทำงานแล้วก็ไม่ติดต่อมาเลยนะ เที่ยงนี้ เลี้ยงข้าวฉันด้วย" โจวเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ

หวังเสี่ยวเลี่ยงรีบอธิบาย "พี่เฉียง ขอโทษจริงๆ ครับ ตอนเที่ยงพวกเราไม่มีเวลาพักเลย ร้านทิ้งคนไม่ได้ ไม่มีเวลาจริงๆ เอาเป็นตอนเย็นไหมครับ ตอนเย็นผมเลี้ยงพี่เอง เป็นไงครับ"

โจวเฉียงไม่ได้ตอบรับอะไรอีก ก้มตัวลง สองมือโอบยกกล่องกระดาษพับแบนกองใหญ่ขึ้นมา แบกไปขึ้นซาเล้งตรงหน้าร้านอย่างคล่องแคล่วว่องไว

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบเข้าไปช่วย เมื่อก่อนเวลาลุงหลิวมา เขาก็ช่วยยกอยู่เสมอจนกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว

โจวเฉียงไม่เกรงใจ ทั้งสองร่วมแรงกัน ไม่นานก็เคลียร์กล่องกระดาษที่กองอยู่หน้าร้านจนเกลี้ยง โจวเฉียงจัดเรียงกล่องกระดาษในกระบะท้ายซาเล้งอย่างชำนาญ แล้วใช้เชือกมัดไว้อย่างแน่นหนา ทุกขั้นตอนลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ไม่มีท่าทางที่เกินจำเป็นเลยแม้แต่น้อย

เขาขึ้นคร่อมซาเล้งไฟฟ้า หันมาพูดกับหวังเสี่ยวเลี่ยงว่า "ตอนเย็นรอรับสายฉันนะ"

พูดจบก็บิดคันเร่ง ซาเล้งส่งเสียงกระแสไฟฟ้าเบาๆ ก่อนจะแล่นกลืนหายไปในกระแสการจราจรบนท้องถนน

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองแผ่นหลังที่ห่างออกไป รถซาเล้งไฟฟ้าธรรมดาๆ คันนั้นเมื่ออยู่ใต้ร่างเขา กลับขี่ออกมาได้ดูเท่อย่างบอกไม่ถูก

พอกลับเข้ามาในร้าน ความวุ่นวายก็ดำเนินต่อไป

ระหว่างที่กำลังทอนเงินให้ลูกค้า หวังเสี่ยวเลี่ยงก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

ทำไมไม่ลองใช้สิบสามวิชาเปลี่ยนชะตาทำนายโจวเฉียงดูหน่อยล่ะ

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ความอยากรู้อยากเห็นก็ยิ่งทวีคูณ

"เสี่ยวลี่ จัดของเสร็จแล้วมาคุมแคชเชียร์ทีนะ" เขาบอกพนักงานสาวที่กำลังเติมของ

"ค่ะ"

ส่วนหวังเสี่ยวเลี่ยงเดินเข้าไปในโกดัง เริ่มจัดสต็อกสินค้าที่เพิ่งมาถึง การทำงานที่ใช้แรงกายล้วนๆ แบบนี้ทำให้สมองว่างพอที่จะคิดอะไรได้อย่างต่อเนื่อง ไม่เหมือนงานแคชเชียร์ที่ถูกขัดจังหวะตลอดเวลา

เขายกกล่องเครื่องดื่มอันหนักอึ้ง พลางสร้างแบบจำลองการวิเคราะห์ขึ้นในหัว

ขั้นแรก ลอกคราบ

ปลดป้ายกำกับทั้งหมดบนตัวโจวเฉียงทิ้งไป เขาไม่ใช่เศรษฐีร้อยล้านในตำนานคนนั้น ไม่ใช่เซียนในวงการรับซื้อของเก่า ไม่ใช่ดวงดาวนักสร้างตัวจากศูนย์ ไม่ใช่เจ้าของรถมายบัคผู้ลึกลับ เขาไม่ใช่รุ่นพี่ และไม่ใช่เด็กกำพร้าที่พ่อแม่ตายหมดจนน่าเวทนาอีกต่อไป

ตอนนี้ เขาเป็นเพียงแค่โจวเฉียง คนธรรมดาสามัญคนหนึ่ง

เริ่มย้อนนึกตั้งแต่รายละเอียดแรกที่ทั้งสองรู้จักกัน

เจอกันครั้งแรกที่หงปินโหลว ไม่มีความทรงจำอะไรเป็นพิเศษ สิ่งที่ติดตาที่สุดคือรูปร่างหน้าตา ตอนที่เขายืนคู่กับหลี่หลานเซียง ความแตกต่างอย่างสุดขั้วทั้งเรื่องส่วนสูงและหน้าตา ทำให้คนประทับใจไม่รู้ลืม คนหนึ่งสง่างามผึ่งผาย หน้าตาสะสวย ส่วนอีกคน... มีเอกลักษณ์อย่างยิ่ง

หลังจากนั้นคือท่าทีของหัวหน้าภาคจางที่แทบจะประจบสอพลออยู่ตรงหน้าเขา กับความสงบเยือกเย็นไม่สะทกสะท้านของตัวโจวเฉียงเอง ต่อจากนั้น ก็คือแรงปะทะอันมหาศาลจากรถมายบัคที่จอดอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัย

เรื่องทั้งหมดนี้บอกอะไรได้บ้าง

โจวเฉียงคนนี้เก็บงำเรื่องราวเก่งเกินไป และแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เก่งเกินไป เขาไม่ชอบโอ้อวด หรืออย่างน้อยต่อหน้าพวกจ้าวเซิ่งข่าย เขาอาจจะไม่ชายตามองที่จะอวดด้วยซ้ำ

นี่คือความประทับใจแรก จุดสนใจของเขาในตอนนั้นอยู่ที่รูปลักษณ์ภายนอกของอีกฝ่าย

หลังจากนั้น เขาก็แอดวีแชตตัวเองผ่านคนอื่น โดยมีเป้าหมายคือหาเขามารับซื้อของเก่า ตอนเจอกัน บนใบหน้าของโจวเฉียงไม่มีความเคอะเขินหรือกระอักกระอ่วนใจแม้แต่น้อย ดูท่าทางแล้วเขาคงคุ้นชินกับการติดต่อเจรจากับคนแปลกหน้าเป็นอย่างดี และยังแสดงให้เห็นว่าเขามีเป้าหมายชัดเจน มีความสามารถในการลงมือทำที่ยอดเยี่ยมมาก

ไม่สิ มีรายละเอียดอยู่อย่างหนึ่ง ตอนนั้นเขาเห็นอีกฝ่ายจนอ้าปากค้างด้วยความตกใจ แต่โจวเฉียงล่ะ เขากลับสงบนิ่งมาก หรือว่าก่อนจะมา โจวเฉียงก็รู้แต่แรกแล้วว่าคนที่ต้องมาเจอคือตัวเอง

มีความเป็นไปได้สูงมาก

จากนั้นก็คือมื้ออาหารนั้น การคุยเรื่องร่วมมือ ตอนนั้นตัวเองดันผีเข้าสิงไปถามเขาว่าจะหาเงินก้อนโตได้อย่างไร

สิ่งที่เขาตอบคือ "ความลับทางการค้า บอกไม่ได้"

พอตัวเองรู้กาลเทศะเตรียมจะยอมแพ้ เขากลับเปลี่ยนหัวข้อ เสนอให้เอาความลับเรื่อง "จีบเว่ยจื่อจินติดได้อย่างไร" มาแลกเปลี่ยน

ตัวเองกลับถอยหนี

ผลคือเขาดันถามกลับ "ทำไมนายไม่พยายามตื๊อต่ออีกล่ะ ถามเพิ่มอีกคำเดียวมันจะเป็นอะไรไป"

เชี่ยเอ๊ย!

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยุดชะงักมือลงทันควัน วางลังน้ำดื่มลงบนพื้นเสียงดังตึง

นี่เขากำลังสอนตัวเองอยู่เหรอ กำลังชี้แนะให้ตัวเองรู้จักไขว่คว้าพยายามในทุกเรื่องอย่างนั้นหรือ

การค้นพบนี้ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

ความคิดแล่นเตลิดต่อไป จากนั้น ตัวเองรับปากว่าจะช่วยเขาเก็บของเก่าในหอพัก ตอนนั้นไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องเงินแม้แต่น้อย แต่เป็นเขาที่เอ่ยปากเองว่าราคาของเขาสูงกว่าคนอื่น

ถัดจากนั้น ตัวเองเหน็ดเหนื่อยรวบรวมของเก่าอยู่หลายวันจนเต็มห้องพัก ส่งข้อความบอกให้เขามาเก็บไปตั้งหลายครั้ง เขาก็บ่ายเบี่ยงว่ายุ่ง จนกระทั่งตัวเองทนไม่ไหวเร่งยิก ๆ เขาถึงค่อยโผล่มาอย่างเอื่อยเฉื่อย

เชี่ยเอ๊ย!

เขาเป็นคนลงมือทำอะไรเฉียบขาดรวดเร็วขนาดนั้น แล้วจะรอไปหลายวันทำไม

นี่เขากำลังลองใจฉัน! เขากำลังลองใจว่าคนอย่างฉันจะรักษาคำพูดได้ไหม จะทำตามที่ตัวเองพูดไว้ได้หรือไม่! แม้ว่าจะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยที่ไม่มีใครคอยคุมและไม่มีค่าตอบแทนก็ตาม

หลังจากนั้นก็คือคืนวันรับปริญญาที่เขานัดตัวเองล่วงหน้า แต่ตัวเองมีนัดกับเว่ยจื่อจินอยู่ก่อนแล้ว จึงปฏิเสธไปโดยไม่คิดอะไร

ผลเป็นยังไงล่ะ เขาหันไปนัดเว่ยจื่อจินออกมาผ่านหลี่หลานเซียงทันที หลิวซินอวี่ก็เป็นตัวเองที่พาไปด้วย พอมาลองคำนวณดูแบบนี้แล้ว มื้ออาหารในคืนวันรับปริญญานั่น ตัวเอกที่แท้จริงคือตัวเองชัด ๆ

เชี่ยเอ๊ย!

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงใส่สมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เค้าโครงอันชัดเจนเริ่มปรากฏขึ้น

โจวเฉียง เป็นคนที่ไม่ชอบเล่นเสแสร้งแกล้งทำ เวลาเขารู้จักคนใหม่ จะตั้งบททดสอบเล็ก ๆ เพื่อหยั่งดูนิสัยใจคอของอีกฝ่ายก่อน พอถูกใจจุดเด่นข้อไหนเข้า เขาก็จะเข้าหาอย่างกระตือรือร้น แถมการช่วยเหลือของเขายังดูเหมือนไม่ได้หวังผลตอบแทนโดยตรงใด ๆ อีกด้วย

เขาให้ความสำคัญกับฉันมาก

ข้อสรุปนี้ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงเองยังต้องตกใจ

เพราะอะไรกัน

โจวเฉียงมีเหตุผลอะไรถึงต้องมาให้ความสำคัญกับตัวเองขนาดนี้

หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดไม่ตก คำตอบของคำถามนี้ซับซ้อนกว่าการวิเคราะห์นิสัยของโจวเฉียงมากนัก

ยกลังสินค้าต่อไป แล้วสลัดปัญหานี้ทิ้งไปชั่วคราว

ตอนที่เขายกโค้กลังสุดท้ายไปวางไว้บนชั้นวางของชั้นบนสุด เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

เว่ยจื่อจินนั่นเอง

"ฮัลโหล"

"เสี่ยวเลี่ยง เที่ยงนี้กินข้าวหรือยังคะ" เสียงอ่อนหวานของเว่ยจื่อจินดังมาจากหูโทรศัพท์

"ยังเลยครับ เพิ่งยุ่งเสร็จ กะว่าจะหาอะไรกินง่าย ๆ สักหน่อย"

"อย่ากินอะไรง่าย ๆ สิ ฉันสั่งเดลิเวอรีให้แล้วนะ มีทั้งปลาทั้งเนื้อ อย่าลืมกินข้าวให้ดี ๆ ด้วยล่ะ"

ความอบอุ่นสายหนึ่งพลันเอ่อล้นขึ้นมาในใจ หวังเสี่ยวเลี่ยงพิงชั้นวางของ ความเหนื่อยล้าสลายไปไม่น้อย "ครับ ขอบคุณนะคุณภรรยา"

"ใครเป็นภรรยานายกัน" เว่ยจื่อจินตัดพ้ออย่างเอียงอายมาจากปลายสายก่อนจะวางสายไป เธอคงจะเขินอายแล้ว

หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดว่าหากต้องตัดสินคนแบบนี้ มันจะเหนื่อยเกินไปและระมัดระวังเกินไปหน่อยหรือเปล่า

ทว่าพอลองคิดอีกที รอบตัวเขาจะมีสักกี่คนที่คู่ควรให้ใช้วิธีนี้กันเชียว