ตอนที่ 67 วิธีเปิดอ่านตัวตนที่ถูกต้องของคนคนหนึ่ง

"มันผ่านไปแล้วค่ะ" เสียงของเหลียงเยี่ยนนีเบาหวิว "ไม่มีอะไรน่าพูดถึงแล้ว"

คำตอบนี้ ชัดเจนว่าไม่ใช่สิ่งที่หวังเสี่ยวเลี่ยงต้องการ

แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

ทุกคนล้วนมีอดีตที่ไม่อยากเอ่ยถึง โดยเฉพาะเรื่องความรัก โจวเทาไม่อยู่แล้ว การจะไปซักไซ้ไล่เลียงสาเหตุที่เขาเลิกรากับเหลียงเยี่ยนนี ดูจะไม่ถูกกาลเทศะ และออกจะใจร้ายเกินไปเสียด้วยซ้ำ

"ขอโทษด้วยครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงเอ่ยเสียงเบา

"ไม่เป็นไรค่ะ" เหลียงเยี่ยนนีส่ายหน้า เธอเงยหน้าขึ้น ฝืนยิ้มออกมา "ขอบคุณนะคะที่มากินบะหมี่เป็นเพื่อนฉัน"

คืนนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากเกินไป สมองของหวังเสี่ยวเลี่ยงสับสนวุ่นวายไปหมด

เสียงก่นด่าสั่งสอนของหลี่ไหลฝู ยังคงวนเวียนสลัดไม่หลุดอยู่ในหัว

พอกลับถึงบ้าน

เขาเปิดไลฟ์ไปด้วยพลางคลี่กระดาษซวนจื่อ ฝนหมึกจนได้ที่ แล้วเริ่มเขียนอักษร

สองชั่วโมงผ่านไป

เขาก็เริ่มจัดการกับออร์เดอร์ของวันนี้

วันนี้ดูเหมือนดวงจะไม่ค่อยดีเท่าไร

ระบบหลังบ้านแสดงว่ามีแค่ออร์เดอร์เดียว

ลูกค้ารายหนึ่งต้องการให้เขาเขียนเพียงตัวอักษรเดียว

นิ่ง

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าอักษรตัวนี้เหมือนกำลังเตือนสติเขา และแฝงแววประชดประชันอยู่นิดๆ

ทว่าเขาไม่อาจสงบใจลงได้

เขียนไปหลายรอบ ลูกค้าถึงยอมตกลงรับแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก

แพ็กของ ติดใบปะหน้าพัสดุ

พอนอนลงบนเตียง ร่างกายเหนื่อยล้าจนแทบทนไม่ไหว แต่สมองกลับตื่นตัวอย่างผิดปกติ

ใบหน้าอ้วนกลมของหลี่ไหลฝู รวมถึงท่าทีเหยียดหยามตอนที่ก่นด่าเขายังคงฉายซ้ำไปมาไม่หยุดในหัว

ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมาในใจ

หลี่ไหลฝู... เขาคงไม่ตระบัดสัตย์ใช่ไหม

หุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์นั่น เงินปันผลที่เคยรับปากไว้ คงไม่ใช่ว่าจะไม่ได้หรอกนะ

ระหว่างพวกเขาเป็นเพียงข้อตกลงด้วยวาจา ไม่มีลายลักษณ์อักษรเป็นขาวดำ

ความคิดนี้เมื่อผุดขึ้นมาแล้ว ก็ไม่อาจกดข่มลงไปได้อีก

หากหลี่ไหลฝูพลิกลิ้นไม่ยอมรับขึ้นมาจริงๆ ตัวเขาเองก็ดูเหมือนจะ... ไม่มีหนทางรับมือที่ดีอะไรเลย

ตอนนี้เปิดร้านมาได้ยี่สิบห้าวันแล้ว

ยามที่การค้าขายดี ยอดขายวันหนึ่งแตะถึงกว่าสามหมื่นเลยด้วยซ้ำ

อีกเพียงห้าวัน เดือนแรกก็จะสิ้นสุดลง ถึงตอนนั้นทุกอย่างก็จะได้รู้กัน

จะเป็นล่อหรือเป็นม้า จูงออกมาเดินดูก็รู้

เหนื่อยมาก แต่นอนไม่หลับ

ท่ามกลางความหงุดหงิดงุ่นง่าน มือของเขายื่นไปใต้หมอนโดยไม่รู้ตัว สัมผัสโดนสมุดเล่มบางที่แฝงกลิ่นอายโบราณเก่าแก่เล่มนั้น

เขาผุดลุกขึ้นนั่ง เปิดโคมไฟหัวเตียง ตัวอักษรบนหน้าหนังสือปรากฏชัดเจนต่อสายตา

เขาพลิกไปที่หน้าล่าสุด

[สิบสามวิชาพลิกชะตา: ผู้หยั่งรู้คน พึงชะล้างภาพลวงตา ทิ้งลาภยศหัวโขน ละเลยรูปกายภายนอก และตัดขาดคำวิจารณ์ของผู้คน มีเพียงเฝ้ามองวาจาและการกระทำในจุดที่เล็กที่สุด สังเกตกิริยาท่าทางในจุดที่ละเอียดที่สุด เมื่อนั้นอีกฝ่ายย่อมเปรียบเสมือนผ้าไหมขาวม้วนหนึ่ง ที่จะเขียนความเมตตา ความดี ความต่ำช้า ความเจ้าเล่ห์ ความภักดี ความคดโกง ความซื่อตรง หรือความบิดเบี้ยว เผยให้เจ้าเห็นเอง]

หวังเสี่ยวเลี่ยงอ่านเบาๆ สองรอบ ความสับสนในแววตาค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยประกายแสงสว่าง

เขาเข้าใจความหมายในนั้นคร่าวๆ แล้ว

หากอยากมองคนคนหนึ่งให้ทะลุปรุโปร่งอย่างแท้จริง ต้องล้างประกายแสงทั้งหมดบนตัวเขาออกไปก่อน สลัดตำแหน่งและสถานะที่ทางโลกมอบให้ มองข้ามรูปร่างหน้าตาภายนอก และยิ่งต้องไม่หลงเชื่อคำวิพากษ์วิจารณ์ใดๆ จากคนรอบข้าง

สิ่งเดียวที่ต้องทำ คือการสังเกต

สังเกตรายละเอียดที่เล็กน้อยที่สุดในคำพูดและการกระทำ ทำความเข้าใจธาตุแท้จากอากัปกิริยาที่ไม่ทันระวังตัว เพียงเท่านี้ คนคนนั้นก็จะเป็นเหมือนผ้าไหมขาวผืนหนึ่งที่คลี่ออก โดยเขาจะเป็นคนเขียนลงไปเองว่าตนมีความเมตตาหรือคุณธรรม ต่ำช้าหรือปลิ้นปล้อน ซื่อสัตย์หรือคดโกง เปิดเผยหรือคดเคี้ยว

ธาตุแท้ของทุกสิ่ง จะเปิดเผยให้เห็นในรายละเอียด

นี่... นี่มันคือวิธีอ่านคน!

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงเต้นรัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความตื่นเต้นที่ยากจะข่มระงับพลุ่งพล่านขึ้นในใจ

นี่มันเป็นความสามารถที่ออกแบบมาเพื่อเขาโดยเฉพาะชัดๆ! ตอนนี้เขาขาดอะไรมากที่สุดล่ะ ก็ความสามารถในการมองทะลุธาตุแท้ของคนไม่ใช่หรือไง

หากมองหลี่ไหลฝูทะลุได้เร็วกว่านี้ บางทีอาจจะไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบเช่นนี้

คนแรกที่เขาอยากจะลองใช้วิธีนี้ด้วยก็คือหลี่ไหลฝู

ทว่าพอคิดถึงใบหน้าอ้วนกลมนั่น ในอกก็อัดอั้นขึ้นมา ความรู้สึกหงุดหงิดและรังเกียจยังคงวนเวียนสลัดไม่หลุด ภายใต้สภาพจิตใจเช่นนี้ เขามีอคติที่ฝังลึกต่อหลี่ไหลฝูไปแล้ว ย่อมไม่อาจสลัดภาพภายนอกทั้งหมดออกไปได้ และไม่อาจสังเกตอย่างเป็นกลางได้เลย

เอาเป็นว่าเริ่มจากคนที่สนิทที่สุดก่อนดีกว่า

ใบหน้าเปื้อนยิ้มผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

เว่ยจื่อจิน

แฟนสาวของเขา

บ่อยครั้ง เขาถึงกับรู้สึกว่าการมีแฟนแบบนี้ช่างดูไม่เป็นความจริงเอาเสียเลย

เว่ยจื่อจินในใจเขา แทบจะเป็นตัวตนที่ไร้ที่ติ งดงาม โดดเด่น จิตใจดี มีความเอาใจใส่

แต่ความสมบูรณ์แบบเช่นนี้ เป็นความจริงหรือ

หรือว่าตัวเขาถูกภาพอุดมคติของคำว่า "เทพธิดา" ถูกรัศมีเจิดจ้าบนตัวเธอบดบังสายตาไปกันแน่

เขาตัดสินใจจะใช้ "ศาสตร์อ่านคน" ที่เพิ่งได้มานี้ มาพิจารณาคนที่เขารักที่สุดคนนี้ใหม่อีกครั้ง

เขาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มใคร่ครวญวิเคราะห์ในหัวตามวิธีในคัมภีร์ชะตา

ขั้นแรก ชะล้างแสงลวง สลัดมงกุฎลาภยศ

ทิ้งเปลือกนอกเดิมทั้งหมดของเธอไป เธอไม่ใช่พิธีกรระดับแถวหน้าของมหาวิทยาลัยอีกต่อไป ไม่ใช่ดาวมหาวิทยาลัยที่มีแต่คนรุมล้อมเอาใจ ไม่ใช่นักศึกษาดีเด่นที่ได้ทุนการศึกษาทุกปี และไม่ใช่ผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจอีกต่อไป

ขั้นที่สอง ละทิ้งรูปกายภายนอก

เธอไม่ใช่เทพธิดาผู้มีเครื่องหน้าประณีตและรูปร่างสมบูรณ์แบบอีกแล้ว เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งในวัยยี่สิบต้น ๆ

ขั้นที่สาม ปิดกั้นคำวิจารณ์ผู้คน

ลืมคำชมเชยที่พวกผู้ชายพูดถึงเธอ ลืมบทสรุปความยอดเยี่ยมตอนที่ผู้บริหารมหาวิทยาลัยมอบทุนการศึกษาให้

ตอนนี้ เธอเป็นเพียงกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง

และเรื่องราวระหว่างพวกเขาก็คือรอยหมึกที่เขียนอยู่บนกระดาษขาว

หวังเสี่ยวเลี่ยงเริ่มย้อนความทรงจำ ตั้งแต่รายละเอียดแรกที่ทั้งสองรู้จักกัน

หอสมุด เธอบอกว่าเธอเป็นฝ่ายเข้ามาทำความรู้จักเขาก่อน เบื้องหลังการกระทำนี้ บ่งบอกว่าเธอไม่ใช่คนที่ยอมรอคอยอยู่เฉย ๆ เธอมีความคิดและแบบแผนของตัวเอง หรือพูดได้กระทั่งว่า เธอมีเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิง

ตอนนั้นเขาเอาแต่หวั่นไหว จึงคิดไม่ถึงจุดนี้เลยสักนิด

ต่อมา เธอนัดเขาไปงานรวมกลุ่มเพื่อนร่วมรุ่นเพื่อแกล้งเป็นแฟน คำขอนี้เผยให้เห็นด้านที่รักหน้าตาของเธอ เธอใส่ใจเรื่องการพ่ายแพ้ต่อผู้อื่นมาก โดยเฉพาะกับรูมเมตที่สนิทกัน

หลังจากนั้น ที่ริมทะเลสาบตงหู เธอเป็นฝ่ายเปิดเผยความลับเรื่องแอบรักมาสี่ปีด้วยตัวเอง สิ่งนี้บ่งบอกว่าเธอเป็นคนที่ต้องการผลลัพธ์ในทุกเรื่อง เมื่อปักใจในเป้าหมายแล้ว ก็จะกล้าหาญไล่ตามโดยไม่ทิ้งความเสียดายไว้ และยังบ่งบอกว่าเธอเป็นคนดื้อรั้นคนหนึ่ง

จุดนี้ตรงกับมุมมองเดิมที่หวังเสี่ยวเลี่ยงมีต่อเว่ยจื่อจิน

ภายใต้อิทธิพลร่วมกันของนั่วหนั่วและหลี่หลานเซียง ในที่สุดเธอก็เลือกคบกับเขา สิ่งนี้บ่งบอกอีกว่า ที่จริงเธอก็เป็นคนที่ถูกผู้อื่นชักจูงได้ง่าย โดยเฉพาะความเห็นของเพื่อนที่เธอแคร์ นี่เป็นจุดอ่อนแออย่างไม่ต้องสงสัย

ตั้งแต่คบหากับเขา เธอไม่เคยเอาแต่ใจเลยสักครั้ง มักจะอ่อนโยนและเอาใจใส่เสมอ

ทว่า...

หวังเสี่ยวเลี่ยงนึกถึงการเดตสั้น ๆ ในทุกวันเสาร์ ทุกครั้งที่เขาไม่ได้หยุดพักช่วงสุดสัปดาห์จนต้องร่นเวลาเดตให้สั้นลง แม้ปากเธอจะบอกว่า "ไม่เป็นไร นายไปทำธุระก่อนเถอะ" แต่ความผิดหวังในแวบเดียวนั้นกลับซ่อนไว้ไม่มิด

คิดถึงตรงนี้ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ชะงักลง เขาเปิดอ่านสิบสามศาสตร์พลิกชะตานี้อีกรอบ ในส่วนของการละทิ้งรูปกายภายนอก เขารู้สึกว่าตนเองเข้าใจยังไม่ลึกซึ้งพอ การเสแสร้งแกล้งทำก็เป็นส่วนหนึ่งของเปลือกนอกมนุษย์ การละทิ้งรูปกายภายนอกจึงมีความหมายถึงการขจัดสิ่งเสแสร้งออกไปด้วย

เขาหวนนึกถึงสีหน้าของเว่ยจื่อจินในตอนนั้นอย่างละเอียด

สีหน้าของเธอบอกเขาว่า เธอมีความคิดเห็นในใจ และเธอก็ปรารถนาจะมีเวลาอยู่ด้วยกันนานกว่านี้

แต่เธอไม่พูดออกมา

ทำไมถึงไม่พูด

มีเพียงเหตุผลเดียว กลัวจะกระทบความสัมพันธ์ของทั้งสองคน กลัวจะเพิ่มความกดดันให้เขา

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงก็คล้ายถูกบางสิ่งกระแทกเข้าเบา ๆ

เขาเข้าใจแล้ว

เว่ยจื่อจินเองก็ทะนุถนอมความรักระหว่างพวกเขาอย่างที่สุดเช่นกัน

เขาคิดมาตลอดว่าในความสัมพันธ์นี้ ตัวเองคือฝ่ายที่ไร้ความมั่นคงปลอดภัยมากกว่า เพราะอย่างไรเสียเว่ยจื่อจินก็โดดเด่นถึงเพียงนั้น ส่วนเขาเป็นแค่เด็กหนุ่มยากจนที่ไม่มีอะไรสักอย่าง เขามักจะรู้สึกถึงวิกฤตอยู่เสมอ กลัวว่าหากตนเองทำได้ไม่ดีพอตรงไหน ก็จะสูญเสียเธอไป

แต่เมื่อประเมินจากรายละเอียดเหล่านี้ เว่ยจื่อจิน...เธอก็มีความรู้สึกนี้เช่นกัน

ความระมัดระวังตัวของเธอ อาการอ้ำอึ้งอยากพูดแต่ไม่พูดของเธอ ความผิดหวังที่เธอซ่อนเอาไว้ นั่นมิใช่การแสดงออกถึงความไม่มั่นคงหรอกหรือ

ข้อสรุปนี้ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

นั่นคือความรู้สึกกระจ่างแจ้งประหนึ่งแหวกม่านเมฆหมอกเพื่อยลแสงจันทร์

เขารู้สึกราวกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่ตนได้สัมผัสถึงก้นบึ้งหัวใจของเว่ยจื่อจินอย่างแท้จริง

แต่เขาไม่รู้ว่าข้อสันนิษฐานนี้ของตัวเองจะถูกต้องจริงหรือไม่

หรือจะรอถามเธอตรง ๆ สุดสัปดาห์นี้ดี

เขาไม่อยากรอนานขนาดนั้น

ช่างเถอะ ดึกเกินไปแล้ว

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แสงจากหน้าจอสว่างกระทบใบหน้าที่แฝงความตื่นเต้น

เขาเลื่อนหารูปโปรไฟล์วีแชตของเว่ยจื่อจิน มันเป็นภาพใบหน้าด้านข้างใต้แสงตะวันพร้อมรอยยิ้มสดใส

เขาอยากส่งข้อความไปหาเธอทันที อยากถามเธอเพื่อพิสูจน์ความคิดของตัวเอง

แต่เมื่อปลายนิ้วค้างอยู่เหนือหน้าจอ เขากลับลังเลขึ้นมาอีก

กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ ขับไล่ความเหนื่อยล้าและความกระวนกระวายทั้งหมดในคืนนี้ไปจนสิ้น

ที่แท้ ในความรู้สึกนี้ คนที่รู้สึกไม่มั่นคงไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว

เขามองดูรอยยิ้มนั้น ความรู้สึกด้อยค่าและความกังวลกลัวสูญเสียทั้งหมดก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปในชั่วพริบตา

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความรู้สึกลึกซึ้งและมั่นคงยิ่งกว่าเดิม

จู่ ๆ เขาก็ยิ้มออกมา

การค้นพบนี้ทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมใจยิ่งกว่าการหาเงินได้สักก้อน หรือเขียนพู่กันได้งดงามสักชิ้นเสียอีก

เขาเก็บโทรศัพท์มือถือ ปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ แล้วล้มตัวลงนอนใหม่อีกครั้ง

คราวนี้ เขาผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว