ตอนที่ 66 ฉันมีหุ้น

สิ้นเสียงของหวังเสี่ยวเลี่ยง "แปะ แปะ แปะ"

เสียงปรบมืออันคมชัดก็ดังขึ้น

มีคนกำลังปรบมืออยู่จริง ๆ

ทั้งยังตะโกนออกมาคำหนึ่งว่า "ยอดเยี่ยม"

จากเสียงปรบมือประปรายก็เริ่มเกรียวกราวขึ้น สุดท้าย ทุกคนต่างก็ร่วมปรบมือตาม แม้กระทั่งพนักงานในร้านสองสามคนนั้น ก็ยังตบมือกันอย่างแรง

ดูท่าจุดสนใจของทุกคนไม่ได้อยู่ที่การซื้อของแล้ว แต่อยู่ที่ตัวหวังเสี่ยวเลี่ยงล้วน ๆ

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองไปยังคนที่ปรบมือเป็นคนแรก

ดูจากภายนอกอายุอย่างมากก็เพิ่งสามสิบต้น ๆ

แต่ความรู้สึกกลับเหมือนไม่ใช่

จะว่าเขาหนุ่มแน่น บนตัวเขาก็มีความสุขุมเยือกเย็นที่ตกผลึกจากกาลเวลา จะว่าเขามีอายุก็ดูหน้าเด็กมาก ตั้งแต่รูปร่างหน้าตาไปจนถึงการแต่งกาย ล้วนดูสะอาดสะอ้านเฉียบคม

ชายคนนั้นเดินเข้ามาเป็นคนแรก หยิบเรดบูลไปสองกระป๋องจากลังที่หวังเสี่ยวเลี่ยงเปิดไว้

เขาไม่ได้มาคนเดียว

ด้านหลังของเขามีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ เปล่งประกายเจิดจ้า งดงามจนคนไม่กล้ามองตรง ๆ

หวังเสี่ยวเลี่ยงเผลอนำเธอไปเปรียบเทียบกับเว่ยจื่อจินโดยไม่รู้ตัว

การประเมินอย่างเป็นกลางผุดขึ้นมาในใจ อย่างมากก็สูสีกันครึ่งต่อครึ่ง

ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีแค่ความสวย แต่บนตัวยังมีกลิ่นอายความสูงศักดิ์

นั่นไม่ใช่สิ่งที่พอกพูนขึ้นมาจากเสื้อผ้าแบรนด์เนม แต่เป็นราศีที่เปล่งออกมาจากกระดูกข้างใน

อธิบายไม่ถูก แต่มีอยู่จริงแน่นอน

พวกเขาถือตะกร้าช็อปปิ้งคนละใบ ด้านในเต็มไปด้วยขนมและเครื่องดื่มนำเข้าหลากหลายชนิด

หลังคิดเงินเสร็จ ชายคนนั้นยกเรดบูลในมือขึ้นเล็กน้อย แล้วยิ้มให้หวังเสี่ยวเลี่ยง

"ขอบคุณสำหรับเรดบูลนะ"

หญิงสาวข้าง ๆ เร่งขึ้นว่า "เร็วเข้าเถอะค่ะ ขึ้นไปประชุมเสร็จ ยังต้องไปรับพวกเด็ก ๆ ที่สนามบินอีก"

ชายคนนั้นพยักหน้า

ตอนที่เดินพ้นประตู หวังเสี่ยวเลี่ยงได้ยินหญิงสาวคนนั้นพูดเบา ๆ ประโยคหนึ่ง "คุณนี่นะ ไปที่ไหนก็มีเรื่องราวเกิดขึ้นได้ตลอดเลย"

น้ำเสียงของชายคนนั้นแฝงรอยยิ้ม "ถ้าเธอไม่ทัก ฉันก็ยังไม่ทันสังเกตเหมือนกัน ภรรยาของฉันนี่เฉลียวฉลาดปราดเปรื่องสมคำร่ำลือจริง ๆ มามะ ขอหอมทีนึง"

"ไปไกล ๆ เลย นี่มันกลางถนนนะ นับวันยิ่งไม่จริงจังขึ้นทุกที"

"นี่โทษฉันเหรอ ก็ใครใช้ให้เธอสวยวันสวยคืนล่ะ"

หญิงสาวหน้าแดงด้วยความเขินอาย

เสียงของคนทั้งสองค่อย ๆ ไกลออกไป

คนอื่น ๆ ก็ทยอยเดินเข้ามาข้างหน้า มีทั้งลูกค้าและเพื่อนร่วมงาน ทุกคนต่างหยิบเรดบูลไปคนละกระป๋อง บ้างก็พูดว่า "ขอบคุณนะ" บ้างก็บอกว่า "ไอ้หนุ่ม ใจถึงมาก" บางคนก็เพียงแค่ตบไหล่เขาเบา ๆ

หวังเสี่ยวเลี่ยงยื่นให้ทีละกระป๋อง ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

เขาไม่ได้รู้สึกดีใจ แค่รู้สึกสะใจขึ้นมานิดหน่อย

พอนึกถึงตอนที่ถูกหลี่ไหลฝูด่าทอเมื่อครู่ ก็ยังรู้สึกอึดอัดทรมานใจมากอยู่ดี

เรดบูลสองลัง สี่สิบแปดกระป๋อง หมดเกลี้ยงลงอย่างรวดเร็ว

เขาไม่อยากเอามันกลับไป เห็นแล้วแสลงใจ

เขาเก็บไว้ให้ตัวเองกระป๋องหนึ่ง แล้วดื่มรวดเดียวจนหมด

หวังเสี่ยวเลี่ยงเหยียบกล่องกระดาษเปล่าจนแบน แล้วนำไปวางไว้ตรงจุดเก็บกล่องกระดาษเหลือใช้ในห้องเก็บของเล็ก

ถอดผ้ากันเปื้อนออก แล้วเดินออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต

วันนี้ เขาเลิกงานช้าไปหนึ่งชั่วโมง

ลมราตรีพัดปะทะใบหน้า ยังคงอบอ้าว

เสียงหนึ่งร้องเรียกเขาไว้

"หวังเสี่ยวเลี่ยง"

เขาเห็นเหลียงเยี่ยนนี

เธอยืนอยู่ใต้เสาไฟริมทางที่ไม่ไกลนัก เงาร่างทอดยาวออกไป

เขาประหลาดใจอยู่บ้าง ไม่คิดว่าเธอจะมารอเขา

"มีธุระอะไรเหรอ" เขาถาม

เหลียงเยี่ยนนีเดินเข้ามา และก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับเขา

"นายจะมาทนรองรับอารมณ์แบบนี้ทำไมกัน"

"งานแบบนี้น่ะ มีให้หาตั้งเยอะแยะ ไม่เห็นจำเป็นต้องมาทนความอยุติธรรมอยู่ที่นี่เลย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่กลับถามเธอกลับไปว่า "แล้วเธอล่ะ ทำไมถึงมาสมัครงานที่นี่"

เหลียงเยี่ยนนีชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าเขาจะย้อนถาม

เธอเงียบไปสองสามวินาที ถึงค่อยเอ่ยปาก

"ฉันเห็นว่าร้านนี้ขายดี จากประสบการณ์ของฉัน ร้านที่กิจการดี ถึงเงินเดือนจะไม่แน่ว่าจะสูง แต่ไม่มีทางค้างเงินเดือนแน่นอน"

เหตุผลนี้ตรงไปตรงมามาก ทั้งยังสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

หวังเสี่ยวเลี่ยงถามอีกว่า "ถ้างั้นร้านเน็ตสือไต้ คือเธอดูพลาดไปเหรอ"

เหลียงเยี่ยนนีพยักหน้า สีหน้าเผยความจนใจออกมาเล็กน้อย

"ตอนที่เพิ่งเข้าไปทำกิจการดีมากเลยนะ แถมเงินเดือนก็ให้ไม่น้อย แต่ใครจะไปคิดล่ะ พอพวกฉงฉงเน็ตเวิร์กเปิดตัว ร้านสือไต้ก็เจ๊งเลย"

"แล้วทำไมเธอถึงไม่ไปฉงฉงเน็ตเวิร์กล่ะ" หวังเสี่ยวเลี่ยงถามต่อ "ประกาศรับสมัครงานของพวกเขาก็ติดไว้ตลอด แถมเธอยังมีประสบการณ์แล้วด้วย"

"ไม่ชอบน่ะ" เหลียงเยี่ยนนีตอบอย่างเด็ดขาด

"ไม่ชอบบรรยากาศร้านเน็ตน่ะ ทั้งอึมครึมควันโขมง ไม่มีชีวิตชีวาเอาเสียเลย" เธอชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนเสริมว่า "อีกอย่าง ผู้ชายไม่น้อยชอบมองคนด้วยสายตาหื่นกาม ชวนให้อึดอัด"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองเธอ ไม่ได้พูดอะไร

เหลียงเยี่ยนนีถูกเขามองจนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ทำไมนายกลายมาเป็นฝ่ายย้อนถามฉันได้ล่ะ ฉันถามนายอยู่นะ ว่าทำไมนายถึงมาทำงานที่นี่"

เธอเดินก้าวไปข้างหน้า เข้าใกล้เขาอีกนิด

"นายได้ใบปริญญาแล้วนี่ วันพิธีจบการศึกษาฉันยังเห็นนายอยู่เลย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองเหลียงเยี่ยนนี พลางเอ่ยทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ร้านนี้ ฉันมีหุ้นอยู่ด้วย"

"ยี่สิบเปอร์เซ็นต์"

เหลียงเยี่ยนนีชะงักอึ้งไปสนิท

เธออ้าปากค้าง ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะย่อยข้อมูลนี้ได้

เธอพยักหน้า ความข้องใจและความไม่เข้าใจทั้งหมดก่อนหน้านี้ สลายหายไปจนหมดสิ้นในวินาทีนี้

"ถ้าเป็นการเริ่มต้นทำธุรกิจ งั้นฉันก็เข้าใจแล้ว"

สีหน้าท่าทางของเธอกลายเป็นจริงจังขึ้นมา

"ถ้าอย่างนั้น เถ้าแก่อ้วนคนนั้นกำลังพานายเรียนรู้งาน? สอนการใช้ชีวิตให้นายงั้นเหรอ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ

"งั้นวันนี้นายก็ทำได้ไม่เลวเลย" เหลียงเยี่ยนนีมองเขา ประเมินอย่างจริงจัง "เก่งกว่าโจวเทาตั้งเยอะ"

โจวเทาอีกแล้ว

คนที่ตายจากไปแล้วคนนั้นอีกแล้ว

ใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงพลอยดิ่งวูบลงเล็กน้อย

เหลียงเยี่ยนนีเองก็ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าพูดผิดไป จึงเป็นฝ่ายเปลี่ยนหัวข้อคุย

"เสี่ยวเลี่ยง ฉันเลี้ยงข้าวนายนะ"

ข้อเสนอของเธอค่อนข้างกะทันหัน

"แต่ว่า..." เธอเสริมด้วยความกระดากอายเล็กน้อย "เลี้ยงได้แค่บะหมี่ชามเดียวนะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองเธอ

"เอาเงินที่ฉันให้ยืมมาเลี้ยงฉันเนี่ยนะ" เขาย้อนถาม "ฉันเลี้ยงเธอดีกว่า"

แก้มของเหลียงเยี่ยนนีแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอยังคงยืนกราน

"ถือซะว่าฉัน... ถือซะว่าฉันจ่ายดอกเบี้ยคืนให้นายก่อนไง"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ปฏิเสธอีก

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันมาถึงร้านบะหมี่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงที่อยู่ไม่ไกล

ในร้านมีคนไม่มาก แสงไฟสว่างไสว

"เถ้าแก่ บะหมี่สองชามค่ะ" เหลียงเยี่ยนนีตะโกนบอกเข้าไปข้างใน

เธอหันมามองหวังเสี่ยวเลี่ยง ชี้ไปที่เมนูบนฝาผนัง "นายอยากกินอันไหน ชามที่เพิ่มเนื้อเพิ่มไข่เป็นไง"

ที่เหลียงเยี่ยนนีพูดถึงคือบะหมี่ที่แพงที่สุดในร้านนี้

"ไม่ต้องหรอก" หวังเสี่ยวเลี่ยงปฏิเสธ

เขาบอกเถ้าแก่ว่า "บะหมี่เนื้อชามละสิบห้าหยวนชามหนึ่ง เหมือนเดิมครับ"

จากนั้นก็หันไปมองเหลียงเยี่ยนนี "เธอล่ะ"

เหลียงเยี่ยนนีไม่ดึงดันอีก สั่งแบบเดียวกันมาหนึ่งชาม

เถ้าแก่ชะโงกหน้าออกมา พอเห็นหวังเสี่ยวเลี่ยงก็ยิ้มให้ "วันนี้ดูเหมือนจะดึกไปหน่อยนะ"

"ครับ มีธุระนิดหน่อย"

บะหมี่ถูกยกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว ควันลอยกรุ่น

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยิบตะเกียบขึ้นมา ค่อย ๆ คีบกิน

เขารู้สึกได้ว่าจริง ๆ แล้วเหลียงเยี่ยนนีก็ค่อนข้างใส่ใจคนอื่น

ตั้งแต่ที่เธอตั้งใจรอเขาอยู่ข้างนอก จนถึงเรื่องที่เธอยืนกรานจะเลี้ยงข้าว

นี่ไม่ใช่เพราะคิดว่าวันนี้เขาต้องทนกล้ำกลืนความน้อยเนื้อต่ำใจ เลยอยากจะปลอบใจในแบบของเธอหรอกหรือ

หญิงสาวที่ละเอียดอ่อนและเอาใจใส่ผู้อื่นเช่นนี้ ทำไมถึงเลิกรากับโจวเทาที่เป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่วัยเยาว์ได้ลงคอ

เขาคิดไม่ตก

เขาเงยหน้าขึ้น มองเหลียงเยี่ยนนีที่กำลังละเลียดกินบะหมี่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ไอร้อนในร้านบะหมี่รมจนพวงแก้มของเธอขึ้นสีระเรื่อ

เขาวางตะเกียบลง เกิดเสียงดังแผ่วเบา

เหลียงเยี่ยนนีเงยหน้าขึ้นมองเขา

เขาเอ่ยถาม

"เธอกับเหล่าซาน ทำไมถึงเลิกกัน"