ตอนที่ 65 กฎของหลี่ไหลฝู

ริมถนนมีร้านบะหมี่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่ร้านหนึ่ง สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ บนประตูกระจกมีป้ายราคาตัวอักษรสีแดงแปะอยู่

บะหมี่เนื้อ สิบห้าหยวน

หวังเสี่ยวเลี่ยงผลักประตูเดินเข้าไป หาที่นั่งติดหน้าต่างแล้วหย่อนตัวลงนั่ง

"เถ้าแก่ บะหมี่เนื้อชามหนึ่งครับ"

"ได้เลย!"

บะหมี่ร้อนกรุ่นส่งควันฉุยถูกยกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมแตะจมูก

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบเส้นบะหมี่ขึ้นมาคำหนึ่ง เป่าเบา ๆ แล้วส่งเข้าปาก

หอมมาก

เมื่อกี้เขาน่าจะชวนเหลียงเยี่ยนนีกินข้าวด้วยกัน

เขานึกถึงคำว่า "พอใช้" ที่เหลียงเยี่ยนนีเพิ่งพูดออกมา

นั่นฝืนปากแข็งชัด ๆ

คำว่า "พอใช้" ที่ฝืนพูดออกมาและแสร้งทำเป็นสบายใจ

เงินเดือนของเธอไม่ได้

โฮสเทลที่เธอพูดถึง วันละยี่สิบ เหมาเดือนละห้าร้อย

เคเอฟซีที่เธอพูดถึง โคล่าแก้วเดียวนั่งได้ทั้งบ่าย

เบื้องหลังภาพเหล่านี้ คือการดิ้นรนและคิดคำนวณอย่างประหยัดที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งในเมืองใหญ่จะทำได้ เพื่อความอยู่รอดและความฝัน

แต่ตัวเขาเอง กลับไปถามเธอว่าทำไมไม่เช่าห้อง

ช่างเป็นคนโง่เง่าที่ไม่ประสีประสาเรื่องโลกภายนอกเอาเสียเลย

เขาสมเพชตัวเองที่ความฉลาดทางอารมณ์ช้าเกินไป

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดเปิดรูปโปรไฟล์วีแชตของเหลียงเยี่ยนนี

เขารู้สึกว่าตนเองควรจะช่วยเธอสักหน่อย ถือเสียว่าช่วยเหล่าซาน

ถ้าเหล่าซานยังมีชีวิตอยู่ ต้องทำแบบนี้แน่นอน

เขาอยากจะโอนเงินให้เธอสักก้อน

แต่จะพูดยังไงดี?

โอนไปตรง ๆ เลย ด้วยนิสัยดื้อรั้นของเธอ จะยอมรับไหม? จะคิดว่านี่คือการให้ทานหรือเปล่า?

เขาไม่อยากทำร้ายศักดิ์ศรีของเธอ

ลังเลอยู่นาน เขาก็กดหน้าโอนเงิน แล้วพิมพ์ตัวเลขหนึ่งพันลงไป

ไม่มากไม่น้อย

มากไปก็เหมือนอวดรวย น้อยไปก็แก้ปัญหาจริงไม่ได้

ตรงช่องบันทึกช่วยจำการโอนเงิน นิ้วของเขาค้างอยู่นาน

พิมพ์แล้วลบแก้ไปมา รู้สึกว่าถ้อยคำไม่เหมาะสมอยู่ตลอด

สุดท้าย ก็พิมพ์ลงไปหนึ่งประโยค

"นี่เป็นแค่การช่วยเหลือระหว่างเพื่อน ไม่มีเจตนาอื่นแม้แต่น้อย ถ้าช่วยเธอได้ผมก็ยินดี ไว้มีเงินค่อยคืนผมนะ เลี้ยงบะหมี่ผมสักชาม ถือว่าเป็นดอกเบี้ย"

กดยืนยันส่ง

เงินโอนไปแล้ว

บะหมี่ของหวังเสี่ยวเลี่ยงหมดชามแล้ว

อีกฝ่ายไม่มีการตอบรับใด ๆ

เธอโกรธหรือเปล่า? คิดว่าผมก้าวก่ายเหรอ?

ใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงกระสับกระส่าย ถึงขั้นเริ่มเสียใจในความวู่วามของตัวเอง

ในตอนที่เขากำลังจะส่งข้อความไปอธิบายอีกสักข้อความ หน้าจอมือถือก็สว่างขึ้น

สองคำที่เหลียงเยี่ยนนีส่งมา

"ขอบคุณนะ"

มีการแจ้งเตือนจากระบบขึ้นมาหนึ่งรายการ

เธอกดรับเงินแล้ว

ไม่มีคำพูดเกินเลย ไม่มีความเกรงใจตามมารยาท และไม่มีการปฏิเสธ

หวังเสี่ยวเลี่ยงกลับถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก หินก้อนใหญ่ในใจเหมือนยกออกไปได้

คนอื่นลำบากใจเวลาขอยืมเงิน ทำไมตัวเขาเองถึงลำบากใจขนาดนี้ตอนให้คนอื่นยืมเงิน

ไม่รู้ว่าถ้าพวกหลิวซินอวี่กับโจวเฉียงเจอสถานการณ์แบบนี้ จะจัดการยังไง

ตั้งแต่พี่หลี่ลาออกไป จังหวะชีวิตของหวังเสี่ยวเลี่ยงก็รวนไปหมด

เขาได้เป็นผู้จัดการร้านอย่างเป็นทางการ

ตำแหน่ง "ผู้จัดการร้าน" นี้ ฟังดูโก้หรู แต่ความจริงกลับหมายถึงความวุ่นวายที่มากขึ้น

งานที่เคยทำในฐานะพนักงานร้านทั่วไป ไม่ได้ลดลงเลยสักอย่าง

จัดสต็อก เรียงของขึ้นชั้น ทำความสะอาด คอยบอกตำแหน่งสินค้าให้ลูกค้า

ตอนนี้ ยังมีงานใหม่อีกพะเนินเพิ่มเข้ามา

เขากลายเป็นผู้ประสานงานกับซัพพลายเออร์ส่งของทั้งหมดของซูเปอร์มาร์เก็ต

ทุกเช้า เขาต้องถือเอกสารปึกหนา ตรวจเช็กยอดขายของเมื่อวาน แล้วโทรหาซัพพลายเออร์ทีละเจ้า

เซ็นรับใบส่งสินค้า แจ้งซัพพลายเออร์ให้เติมของ หรือตอนที่สินค้าบางตัวขาดตลาดหนัก ๆ ก็ต้องโทรหาเถ้าแก่หลี่ไหลฝูโดยตรงเพื่อขอเบิกของ

เบอร์โทรศัพท์ของซัพพลายเออร์หลายสิบเจ้าถูกจดไว้อย่างละเอียดยิบในสมุดเล่มเล็ก กลายเป็น "คัมภีร์" ที่เขาต้องเปิดดูทุกวัน

นอกจากรับของเข้าแล้ว เขายังต้องรับผิดชอบปล่อยของออกด้วย

แต่ละวันซูเปอร์มาร์เก็ตจะมีลังกระดาษเหลือทิ้งจำนวนมาก กองเกะกะกินเนื้อที่อยู่ในโกดัง

เขาต้องคอยจับตาดูตาชั่งของคุณลุงรับซื้อของเก่าอย่างใกล้ชิด

นี่คือสิ่งที่หลี่ไหลฝูกำชับไว้

คนรับซื้อของเก่าเขาเป็นคนหามาเอง และก็เป็นคนสั่งให้จับตาดูไว้เองด้วย

หวังเสี่ยวเลี่ยงพบว่า คุณลุงรับซื้อของเก่าคนนั้นซื่อตรงมาก ไม่เคยตุกติกเลย

สิ่งที่ทำให้เขาปวดหัวที่สุดคือ เวลาเลิกงานถูกยืดออกไปโดยปริยาย

เมื่อก่อนเลิกงานหนึ่งทุ่มตรง ตอนนี้เขาต้องรอจนถึงทุ่มครึ่ง

เพราะเถ้าแก่เนี้ยจะมาเก็บเงินที่ร้านตรงเวลานี้เป๊ะ ๆ แบบไม่มีผิดพลาด

เขาต้องตรวจนับยอดขายของวันนี้ให้ครบถ้วน จัดเรียงธนบัตรใบละร้อยหยวนให้เรียบร้อย เอาเข้าเครื่องตรวจธนบัตรทีละใบ จากนั้นส่งมอบให้เถ้าแก่เนี้ยด้วยความนอบน้อม เฝ้ามองเธอใส่ลงในกระเป๋าหนังที่ตุงแน่น ถึงจะนับว่าเลิกงานจริง ๆ

เช้าวันนี้ ในซูเปอร์มาร์เก็ตมีคนไม่มากนัก

หวังเสี่ยวเลี่ยงกำลังจัดชั้นวางสินค้า ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ คนหนึ่งก็เดินเข้ามา

เขาสวมเสื้อยืดสกรีนคำว่า "ฉงฉงเน็ตเวิร์ก" ผมเผ้ายุ่งเล็กน้อย แต่ดูมีชีวิตชีวา

หวังเสี่ยวเลี่ยงจำได้

เจ้าหนุ่มคนนี้น่าจะเป็นผู้ดูแลร้านเน็ตข้าง ๆ แทบจะมาซื้อของที่ร้านทุกวัน ทั้งบุหรี่ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไส้กรอก หรือไม่ก็เครื่องดื่มชูกำลังแก้ง่วง

ชายหนุ่มเดินตรงไปยังชั้นวางเรดบูล มองดูครู่หนึ่ง แล้วก็เดินไปหาพนักงานคนหนึ่งที่กำลังจัดของอยู่

"สวัสดีครับ ผมขอยืมเรดบูลสองลังเต็ม ๆ หน่อยได้ไหมครับ"

พนักงานเป็นเด็กสาวที่เพิ่งมาใหม่ พอเจอคำขอนี้เข้าก็อึ้งไป รีบโบกไม้โบกมือทันที

"เรื่องนี้... ฉันตัดสินใจไม่ได้ค่ะ คุณต้องถามผู้จัดการร้านของเรา"

ชายหนุ่มมองตามทิศที่พนักงานสาวชี้ แล้วเห็นหวังเสี่ยวเลี่ยง

เขาเดินเข้ามา เกาหัวอย่างเกรงใจเล็กน้อย

"ผู้จัดการครับ สวัสดีครับ ผมมาจากฉงฉงเน็ตเวิร์กข้าง ๆ วันนี้ร้านเน็ตเราจัดกิจกรรม ผมเลยอยากขอยืมเรดบูลจากคุณสักสองลังไปแก้ขัดก่อน พอฝ่ายจัดซื้อของเรากลับมา จะรีบเอามาคืนให้ทันทีเลยครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองเขา

ฉงฉงเน็ตเวิร์กเป็นลูกค้ารายใหญ่ของซูเปอร์มาร์เก็ต แต่ละวันมีคนมาซื้อของเยอะมาก

เขาคิดคำนวณในใจ

ทำการค้า ต้องใส่ใจเรื่องน้ำใจไมตรี การเกื้อกูลช่วยเหลือกันระหว่างเพื่อนบ้านก็เป็นเรื่องที่สมควร

ยังไงก็ต้องรักษาความสัมพันธ์อันดีกับร้านเน็ตไว้

คิดถึงตรงนี้ เขาก็พยักหน้า

"ได้ครับ แต่ต้องเขียนใบยืมไว้นะ"

"ไม่มีปัญหาครับ!" หลัวปี้เซิ่งดูดีใจมาก

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยิบกระดาษกับปากกาออกมาจากใต้เคาน์เตอร์แคชเชียร์

"เขียนเบอร์โทรศัพท์กับเลขบัตรประชาชนของคุณลงไปด้วยนะ"

หลัวปี้เซิ่งตวัดปากกาเขียนใบยืมอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นให้หวังเสี่ยวเลี่ยง

"ผมชื่อหลัวปี้เซิ่ง ปี้ที่แปลว่าต้อง เซิ่งที่แปลว่าชัยชนะครับ ผู้จัดการ ถ้าอยากไปเล่นสักสองสามตา ก็ไปหาผมได้เลยนะ ผมเปิดเครื่องให้เล่นฟรีสองชั่วโมงเลย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงเก็บใบยืมไว้ ยิ้มพลางพูดว่า

"ผมชื่อหวังเสี่ยวเลี่ยงครับ ฟรีไม่ต้องหรอก พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน ช่วยเหลือดูแลกันเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว"

"พี่หวัง งั้นเราแอดวีแชตกันไว้เถอะครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงพยักหน้าแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

เขาสั่งให้พนักงานยกเรดบูลสองลังให้หลัวปี้เซิ่ง

หลัวปี้เซิ่งกล่าวขอบคุณซ้ำ ๆ แล้วอุ้มลังเดินจากไปอย่างเร่งรีบ

เรื่องราวราบรื่นดี

ไม่ถึงสองชั่วโมง หลัวปี้เซิ่งก็อุ้มเรดบูลใหม่เอี่ยมสองลังกลับมา บรรจุภัณฑ์เรียบร้อยดี วันที่ผลิตก็ใหม่มาก

หวังเสี่ยวเลี่ยงฉีกใบยืมใบนั้นทิ้งต่อหน้าเขา

เรื่องนี้ในสายตาของเขา เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่เกิดขึ้นในที่ทำงาน และเป็นการสานสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านที่ประสบความสำเร็จครั้งหนึ่ง

เขาทำได้ดีมาก

หนึ่งทุ่มตรงช่วงพลบค่ำ ม่านราตรีเพิ่งจะโรยตัวลงมา

ซูเปอร์มาร์เก็ตเข้าสู่ช่วงเวลาเร่งด่วนของตอนค่ำ ผู้คนเดินขวักไขว่ หน้าเคาน์เตอร์แคชเชียร์มีคนต่อแถวยาวเหยียด

หลี่ไหลฝูกับภรรยาของเขามาปรากฏตัวที่หน้าร้านตรงเวลา

เพิ่งจะรับมือกับลูกค้ากลุ่มนี้เสร็จ

เถ้าแก่เนี้ยก็เดินตรงไปหลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์ เริ่มตรวจนับยอดเงินของวันนี้

ส่วนหวังเสี่ยวเลี่ยงเดินตามอยู่ข้างกายหลี่ไหลฝู รายงานยอดขายและปัญหาเรื่องสินค้าคงคลังของวันนี้

ทุกอย่างยังคงเหมือนปกติ

พลอยรอจนเถ้าแก่เนี้ยนับธนบัตรใบละร้อยหยวนเป็นปึก ๆ เสร็จอย่างละเอียดถี่ถ้วน ใส่ลงในกระเป๋าหนังสีดำอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ แล้วรูดซิปปิด

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่า งานของวันนี้คงจะได้เลิกเสียที

เขากำลังจะบอกลาเถ้าแก่กับเถ้าแก่เนี้ย

หลี่ไหลฝูก็เอ่ยปากขึ้นมากะทันหัน

"หวังเสี่ยวเลี่ยง"

เสียงของเขาไม่ดัง แต่ท่ามกลางซูเปอร์มาร์เก็ตที่จอแจ กลับชัดเจนอย่างยิ่ง

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมา

หลี่ไหลฝูไม่ได้มองเขา แต่กลับเดินทอดน่องไปมาในร้านอย่างช้า ๆ มือสองข้างไพล่อยู่ด้านหลัง ราวกับกำลังตรวจตราอาณาเขตของตัวเอง

เขาเดินไปถึงโซนเครื่องดื่มแล้วหยุดลง

"ฉันเตือนแกไว้นะ ร้านของเราเนี่ยเป็นธุรกิจเล็ก ๆ"

"ไม่ว่าใครหน้าไหน ก็ห้ามติดเงินทั้งนั้น"

หวังเสี่ยวเลี่ยงฟังแล้วรู้สึกงงเป็นไก่ตาแตก

ติดเงิน?

ใครติดเงิน?

สมองของเขาแล่นเร็วปรื๋อ พลันนึกถึงเรื่องเรดบูลเมื่อตอนเช้าขึ้นมาได้

เขาเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ ชำเลืองมองกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่ตรงมุมเพดาน

ทรงกลมครึ่งซีกสีดำตัวนั้นหันตรงมายังบริเวณแคชเชียร์ บันทึกทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่อย่างเงียบงัน

เขานึกถึงภาพหลี่ไหลฝูที่นอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้เอน ถือมือถือดูกล้องวงจรปิด

ในใจเขาไม่มีอะไรต้องละอาย จึงไม่กลัวแม้แต่น้อย

เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด

"เถ้าแก่ครับ คุณเข้าใจผิดแล้ว ไม่มีใครติดเงินหรอกครับ"

เขาพยายามอธิบายให้ฟังดูสงบและเป็นเหตุเป็นผลที่สุด

"คือคนดูแลร้านเน็ตหนอนน้อยข้าง ๆ ตอนเช้าเขายืมเรดบูลไปสองลังชั่วคราว เขาเป็นลูกค้ารายใหญ่ของเรา ผมคิดว่าสร้างความสัมพันธ์อันดีกับเพื่อนบ้านไว้ จะเป็นผลดีกับธุรกิจเราครับ"

"อีกอย่าง เขาก็เอามาคืนอย่างรวดเร็ว ยังไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ"

เขานึกว่าคำอธิบายที่สมเหตุสมผลเช่นนี้ จะเพียงพอให้เถ้าแก่คลายความสงสัยได้

แต่เขาคิดผิด

หลี่ไหลฝูหันขวับกลับมา ตาคู่เล็กจ้องเป๋งมาที่เขา

"แกรู้ห่าอะไร!"

เสียงตวาดลั่นทำเอาทั้งซูเปอร์มาร์เก็ตเงียบกริบลงทันที

พนักงานแคชเชียร์ชะงักมือ ลูกค้าที่ยืนต่อแถวต่างก็หันมามอง

เหลียงเยี่ยนนีที่กำลังจะเลิกงานและเพิ่งเดินถึงหน้าประตูก็หยุดฝีเท้าลง หันกลับมามองทางนี้

หน้าของหวังเสี่ยวเลี่ยงแดงวาบขึ้นมาทันควัน

"ฉันจำเป็นต้องให้แกมาสร้างความสัมพันธ์เรอะ" น้ำลายของหลี่ไหลฝูแทบจะพ่นรดหน้าเขา "ลูกค้ารายใหญ่กับผีน่ะสิ! แกรู้ไหมว่าถ้าเขาไม่ซื้อที่ร้านเรา ซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใกล้ที่สุดถัดจากตรงนี้ต้องเดินไปตั้งสามกิโล! แกก็ปล่อยให้พวกเขาไปซื้อสิ! ให้ไปเลย!"

"ไอ้เด็กเปรตไม่กี่ตัวเปิดร้านเน็ต ก็กลายเป็นลูกค้ารายใหญ่แล้วเรอะ แกเคยเห็นลูกค้ารายใหญ่จริง ๆ ไหมหา"

เสียงของหลี่ไหลฝูดังขึ้นเรื่อย ๆ เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเดือดดาล

"แกรู้ไหมว่าเรดบูลมีบรรจุภัณฑ์กี่แบบ แกรู้ไหมว่าตอนนี้ข้างนอกมีของปลอมเยอะแค่ไหน ถ้าของที่พวกเขาเอามาคืนเป็นของปลอม แล้วเราเอาขึ้นชั้นวาง กรมการค้าตรวจเจอจะโทษใคร ค่าปรับใครจะเป็นคนรับผิดชอบ แกรับผิดชอบไหมล่ะ"

เขาชี้หน้าด้วยนิ้วมืออ้วนป้อมและหยาบกร้าน แทบจะจิ้มโดนจมูกของหวังเสี่ยวเลี่ยง

"หวังเสี่ยวเลี่ยง ฉันบอกแกเป็นครั้งสุดท้ายนะ ที่นี่เป็นธุรกิจเล็ก ๆ ไม่ให้แปะโป้งทั้งนั้น! เข้าใจไหม พ่อเด็กหัวกะทิของฉัน!"

ประโยคสุดท้ายคำว่า "พ่อเด็กหัวกะทิของฉัน" นั้น เน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ เต็มไปด้วยการเหน็บแนมประชดประชันอย่างร้ายกาจ

ร่างกายของหวังเสี่ยวเลี่ยงแข็งทื่อ

เหงื่อผุดซึมออกจากหน้าผาก เขาเหงื่อแตกท่วมตัว ราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

เขารู้สึกได้ว่าสายตาของทุกคนในร้านกำลังจับจ้องมาที่เขา

มีทั้งเห็นใจ มีทั้งอยากรู้อยากเห็น มีทั้งรอดูเรื่องสนุก

กระทั่งยังเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเหลียงเยี่ยนนีที่อยู่ไม่ไกลกำลังมองมาที่เขา

เขาไม่เคยกระอักกระอ่วนและอับอายขายหน้าขนาดนี้มาก่อน

ไม่เคยอึดอัดจนทำตัวไม่ถูกเช่นนี้มาก่อน

ความอัปยศ ความโกรธแค้น ความไม่ยอมจำนน... อารมณ์สารพัดซัดสาดอยู่ในอก

เขาอยากจะโต้แย้ง อยากจะเถียง

เขารู้ดีว่าคำอธิบายใด ๆ ล้วนไร้ประโยชน์

ในสายตาของเจ้าอ้วนคนนี้ กฎเกณฑ์คือทุกสิ่ง กฎที่เขากำหนดขึ้นก็คือกฎสวรรค์ของที่นี่

ไม่มีใครหน้าไหนท้าทายอำนาจของเขาได้

ความคิดบ้าคลั่งผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงกะทันหัน

เจ้าอ้วนคนนี้จงใจใช่ไหม

เขาคิดจะใช้วิธีนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใช้วิธีฉีกหน้าให้อับอายต่อหน้าธารกำนัลอย่างไม่รู้จบนี้มายั่วโมโหตน ให้ตนทนไม่ไหวแล้วเป็นฝ่ายขอลาออกไปเองใช่ไหม

ขอแค่ตนไป หุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่เคยให้สัญญาไว้ตอนแรก ก็จะถือเป็นโมฆะไปโดยปริยายไม่ใช่รึไง

เขาก็จะประหยัดเงินก้อนนั้นได้

ความคิดนี้เมื่อแวบเข้ามา ก็เข้าครอบงำสมองเขาทันที

เขารู้สึกว่าตนเองค้นพบความจริงแล้ว

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

ที่แท้นี่คือเป้าหมายของเขา

ความโกรธแค้นและความอัปยศในใจของเขา ณ วินาทีนี้ กลับสงบลงได้อย่างน่าอัศจรรย์

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความสงบนิ่งที่เกือบจะเย็นชา

เขาเงยหน้าขึ้นมองหลี่ไหลฝู

อยากเห็นตนเต้นผางเป็นเจ้าเข้า อยากเห็นตนโมโหจนลาออกงั้นเหรอ

ฉันไม่ทำหรอก

ฉันไม่มีวันยอมให้แกสมหวังเด็ดขาด

เขาค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา จากนั้นก็เอ่ยปากด้วยความสงบกระทั่งตัวเองยังประหลาดใจ

"ผมจำไว้แล้วครับ"

หลี่ไหลฝูเห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดคิดว่าจะเป็นปฏิกิริยาแบบนี้

การเถียง การระเบิดอารมณ์ การสะบัดก้นเดินหนีอย่างที่เขาคิดไว้ ล้วนไม่เกิดขึ้นเลยสักอย่าง

ชายหนุ่มตรงหน้าเพียงแค่มองเขาอย่างสงบ และยอมรับ "ความผิด" อย่างสงบนิ่ง

เหมือนชกเข้าใส่ก้อนสำลี

สีหน้าของหลี่ไหลฝูยิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีก เขาแค่นเสียงฮึ คล้ายรู้สึกว่าการลงโทษแค่นี้ยังไม่สาสม

"เรดบูลสองลังนั้น นายเอากลับบ้านไปซะ"

น้ำเสียงของเขาแฝงความสะใจอันโหดร้ายไว้จาง ๆ

"ถือว่านายซื้อไปเอง ส่วนเงิน หักจากเงินเดือนนายเดือนนี้"

พูดจบ เขาก็รอดูท่าทีของหวังเสี่ยวเลี่ยง รอคอยดูอีกฝ่ายสติแตก หรือไม่ก็ร้องขอความเมตตา

"ได้ครับ"

เขาพูด

เด็ดขาดและไม่ลังเล

หลี่ไหลฝูอึ้งงันไปอย่างสิ้นเชิง เขาอ้าปาก คล้ายอยากจะพูดอะไรอีก ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าที่สงบนิ่งจนเกือบจะเป็นการยียวนของหวังเสี่ยวเลี่ยง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เขารู้สึกว่าโทสะและแผนการทั้งหมดของตน ถูกคำว่า "ได้ครับ" อันแผ่วเบาของอีกฝ่ายสลายไปจนหมดสิ้น มิหนำซ้ำยังสะท้อนย้อนกลับมา ทำให้ตัวเขาเองรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก ราวกับมีก้อนสำลีมาอุดไว้

"ฮึ!"

หลี่ไหลฝูสะบัดแขนอย่างแรง หมุนตัวเดินฟึดฟัดออกนอกประตูร้านไปโดยไม่หันกลับมามอง

เถ้าแก่เนี้ยเหลือบมองหวังเสี่ยวเลี่ยงแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร พลางหิ้วกระเป๋าหนังของตนแล้วสาวเท้าเร็ว ๆ ตามออกไปเช่นกัน

ภายในซูเปอร์มาร์เก็ตกลับคืนสู่ความจอแจอีกครั้ง

พนักงานแคชเชียร์เริ่มทำงานต่อ ลูกค้าทั้งหลายต่างก็หันหน้ากลับไป แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มีเพียงหวังเสี่ยวเลี่ยงที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

จู่ ๆ เขาก็ตะโกนขึ้นมาว่า "ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ผมเลี้ยงเรดบูลเองครับ"