ตอนที่ 64 ใช้ชีวิตไม่เป็นหรือไง

หวังเสี่ยวเลี่ยงตามออกไป

ความร้อนอบอ้าวช่วงปลายฤดูร้อนพัดปะทะใบหน้า

"เดี๋ยวก่อน!"

เหลียงเยี่ยนนีไม่ได้หยุดก้าว เธอสวมเสื้อยืดที่ซักจนเริ่มซีดกับกางเกงยีน สะพายกระเป๋าผ้าใบ แผ่นหลังท่ามกลางฝูงชนดูผอมบางแต่เด็ดเดี่ยว

หวังเสี่ยวเลี่ยงสาวเท้าเร็ว ๆ ไม่กี่ก้าวไปขวางหน้าเธอไว้

"ขอโทษนะ"

เขามองเธอแล้วพูดทีละคำ

"ผมควรจะขอโทษเธอตั้งนานแล้ว"

เหลียงเยี่ยนนีหยุดชะงัก เธอเอียงหน้า แสงไฟริมถนนส่องกระทบโครงหน้าครึ่งซีก บนใบหน้ามีความประหลาดใจปนระแวดระวัง ดูเหมือนไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

หวังเสี่ยวเลี่ยงพูดต่อ "ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับเหล่าซานกันแน่ ก็เลย... ต่อว่าเธอไปแบบนั้น เป็นความผิดของผมเอง"

ความจริงเขาอยากหาโอกาสขอโทษเหลียงเยี่ยนนีตั้งนานแล้ว เสียแต่ว่าวางฟอร์มไม่ลง

"ขอโทษนะ"

พูดจบ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ค้อมศีรษะขอโทษเธออย่างจริงจัง พอโค้งตัวลงไป เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

ผู้คนรอบข้างเดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ ไม่มีใครสังเกตเห็นการขอโทษที่กำลังเกิดขึ้นในมุมเล็ก ๆ แห่งนี้

เหลียงเยี่ยนนียืนอยู่ที่เดิม มองหวังเสี่ยวเลี่ยงที่กำลังก้มตัว ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็พลันยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งการเยาะเย้ย กลับแฝงความโล่งใจและความรู้สึกซับซ้อนที่อธิบายไม่ถูก

"แล้วที่นายพูดยังนับอยู่ไหม"

หวังเสี่ยวเลี่ยงยืดตัวตรง ชั่วขณะนั้นยังตามไม่ทัน

"ทำงานไง" เหลียงเยี่ยนนีเลิกคิ้วขึ้น พูดซ้ำ

หวังเสี่ยวเลี่ยงพยักหน้าทันที "แน่นอน! แน่นอนอยู่แล้ว! เธอเริ่มงานตอนนี้ได้เลย"

"อีกสองวันผมก็จะเป็นผู้จัดการร้านนี้แล้ว คำพูดผมมีน้ำหนักพอ"

คราวนี้เหลียงเยี่ยนนีประหลาดใจจริง ๆ เธอมองสำรวจหวังเสี่ยวเลี่ยงตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนเพิ่งเคยรู้จักเขาเป็นครั้งแรก "นายเนี่ยนะ? ผู้จัดการร้าน? นายจะทำระยะยาวเลยเหรอ"

"เริ่มงานก่อนเถอะ เรื่องหลังจากนี้ค่อยว่ากัน" หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่อยากพูดถึงประเด็นนี้มากนัก เขาเอี้ยวตัวผายมือ "ยินดีต้อนรับเข้าทำงาน"

เหลียงเยี่ยนนีเดินตามหวังเสี่ยวเลี่ยงกลับเข้ามาในร้าน พี่หลี่กำลังยืนพิงอยู่หลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์ สีหน้าเหมือนรอชมเรื่องสนุก

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยิบผ้ากันเปื้อนสีแดงผืนใหม่ออกมาจากใต้เคาน์เตอร์แล้วยื่นให้เหลียงเยี่ยนนี

"อ่ะ ชุดยูนิฟอร์ม"

ชุดพนักงานของทุกคนล้วนเป็นแบบนี้ ทำจากผ้าใบเนื้อหนา แข็งแรงทนเปื้อน แต่ใส่ช่วงหน้าร้อนกลับไม่ระบายอากาศเลยสักนิด ขยับตัวไม่กี่ทีเหงื่อก็ท่วมตัวแล้ว

ยังดีที่แอร์ในซูเปอร์มาร์เก็ตเย็นฉ่ำพอ

เหลียงเยี่ยนนีรับมา สวมลงบนตัวอย่างคล่องแคล่ว แล้วผูกปมไว้ด้านหลัง

หวังเสี่ยวเลี่ยงพูดกับพี่หลี่ "พี่หลี่ นี่เพื่อนผม เหลียงเยี่ยนนี ต่อไปจะมาทำงานที่ร้านเรา เอกสารไม่ต้องตรวจแล้วนะ"

พี่หลี่เหลือบมองเขาอย่างมีความหมาย แล้วมองไปยังเหลียงเยี่ยนนีที่เริ่มจัดชั้นวางของ สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่า "เข้าใจละ"

"ได้สิ ต่อไปเธอเป็นผู้จัดการร้าน เธอก็ตัดสินใจเลย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้อธิบายเพิ่ม เขาเดินไปข้างเหลียงเยี่ยนนี เริ่มมอบหมายงานให้เธอ สินค้าตรงไหนต้องเติม แคชเชียร์ใช้งานอย่างไร การส่งมอบกะต้องระวังอะไรบ้าง เขาอธิบายอย่างละเอียด เหลียงเยี่ยนนีก็ตั้งใจฟัง พยักหน้าเป็นระยะ

พอบอกงานเสร็จ ภายในร้านก็กลับสู่ความวุ่นวายตามปกติ หวังเสี่ยวเลี่ยงรับผิดชอบไส้กรอกย่างกับโอเด้ง เหลียงเยี่ยนนีรับผิดชอบจัดและเติมสินค้า ทั้งสองคนมีชั้นวางของกั้นไว้ ต่างคนต่างยุ่ง นาน ๆ ทีจะพูดคุยกันสั้น ๆ เพราะลูกค้าสอบถาม

พี่หลี่อาศัยจังหวะที่ลูกค้าเพิ่งคิดเงินเสร็จ ขยับเข้ามาใกล้หวังเสี่ยวเลี่ยงแล้วกดเสียงต่ำ

"ไม่เลวนี่เสี่ยวหวัง แฟนเก่าเหรอ ง้อกลับมาได้แล้วสิ"

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็น

"สวยเชียว"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่แม้แต่จะเงยหน้า ขณะวางไส้กรอกอันใหม่ลงบนเครื่องย่างพลางปฏิเสธ "ไม่ใช่ครับ ผมมีแฟนแล้ว สวยกว่าเธอตั้งเยอะ"

พี่หลี่หัวเราะเยาะ "โม้ไปเถอะ สวยกว่าเธออีกเหรอ อย่างเธอนี่นะ"

ความดูแคลนฉายชัดอยู่บนใบหน้า หวังเสี่ยวเลี่ยงคร้านจะเถียงด้วย พอคิดถึงเว่ยจื่อจิน มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาทันที

ทุ่มตรง เป็นเวลาเลิกงานพร้อมกันของหวังเสี่ยวเลี่ยงและเหลียงเยี่ยนนี

ทั้งสองถอดผ้ากันเปื้อน เดินตามกันออกจากร้านสะดวกซื้อ

ถนนคนเดินย่านมหาวิทยาลัยยามค่ำคืนคึกคักยิ่งกว่าตอนกลางวัน ควันและกลิ่นหอมจากร้านปิ้งย่าง เสียงร้องเรียกลูกค้าของร้านของกินเล่น รวมถึงคู่รักนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา ประกอบกันเป็นภาพชีวิตอันแสนมีชีวิตชีวาของผู้คน

ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะ

ยังคงเป็นหวังเสี่ยวเลี่ยงที่เอ่ยปากก่อน "ตอนนี้เธอ... พักอยู่ที่ไหนเหรอ"

เหลียงเยี่ยนนีไม่ได้หันมองเขา เพียงแค่ยกมือชี้ไปยังบริเวณที่มีแสงไฟสลัวไม่ไกลนัก

"ตรงนั้น โฮสเทลน่ะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้จักบริเวณนั้นดี มันคือบ้านสร้างเองในชุมชนแถบนี้ที่เบียดเสียดยัดเยียดกันแน่นขนัด เพราะค่าเช่าถูก จึงมีคนหนุ่มสาวเพิ่งเรียนจบอย่างเขาอาศัยอยู่มาก รวมถึงพวกที่ทำงานรับจ้างรายวันแถวนี้ด้วย

"ฉันวางแผนไว้ว่า สิ้นเดือนสิงหาคมจะสมัครสอบปริญญาโทของมหาวิทยาลัยเรา แล้วไปสอบเดือนธันวาคม" น้ำเสียงของเหลียงเยี่ยนนีสงบนิ่ง ราวกับกำลังเล่าเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง

"ฉันไม่ได้กลับบ้านเกิด ปิดเทอมก็ทำงานพิเศษไปพลาง เตรียมสอบไปพลาง"

"กลับบ้านต้องเสียค่าเดินทาง แถมตอนนี้ก็ตรงกับช่วงทำนาพอดี ถ้ากลับไปฉันต้องลงแปลงไปช่วยงานแน่ ไม่มีเวลาอ่านหนังสือหรอก"

"ถ้าอย่างนั้นเธอก็อย่าหักโหมเกินไปล่ะ ตั้งใจเตรียมสอบเข้าไว้ อย่าให้การทำงานพิเศษมาเสียเรื่องสำคัญ" เขาพูด

"นี่เรียกว่าทำงานสลับพักผ่อนย่ะ" เหลียงเยี่ยนนีตอบด้วยน้ำเสียงไม่ยอมแพ้ "พึ่งพาตัวเองไง"

"แล้วก่อนหน้านี้เธอไปทำงานพิเศษที่ไหนมา ทำไมถึงคิดมาที่ร้านเราได้ล่ะ"

พอพูดถึงเรื่องนี้ เหลียงเยี่ยนนีก็เหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง ขนลุกพองขึ้นมาทันที

"อย่าให้พูดเลย! ซวยชะมัด!" เธอพูดอย่างแค้นเคือง "ก็ร้านเน็ตสือซ่างตรงหัวถนนคนเดินนั่นไงล่ะ!"

ร้านเน็ตที่เธอพูดถึงหวังเสี่ยวเลี่ยงพอจำได้ อยู่ไม่ไกลจากซูเปอร์มาร์เก็ตของพวกเขา

"โดนร้าน 'ฉงฉงเน็ตเวิร์ก' ข้างซูเปอร์มาร์เก็ตของพวกนายบี้จนเจ๊งคามือเลยน่ะสิ!"

แน่นอนว่าหวังเสี่ยวเลี่ยงรู้จักฉงฉงเน็ตเวิร์ก อยู่ติดกับซูเปอร์มาร์เก็ตเลย มีสามชั้น กิจการรุ่งเรืองมาก ขนาดตอนนี้ปิดเทอมยังขนาดนี้ เปิดเทอมแล้วไม่รู้จะแน่นขนาดไหน

ถึงจะชื่อฉงฉงเน็ตเวิร์ก แต่ผนังด้านนอกกลับวาดรูปมังกรไว้ห้าตัวในท่วงท่าต่างกัน ชวนให้สะดุดตายิ่งนัก

ความรุ่งเรืองของฉงฉงเน็ตเวิร์กพลอยส่งผลดีต่อซูเปอร์มาร์เก็ตไปด้วย คนที่มาเล่นเน็ตต่างมาจับจ่ายใช้สอยที่นั่นไม่น้อย

"เถ้าแก่หอบของหนีไปข้ามคืน วันนี้ฉันไปทำงาน ประตูก็ถูกเจ้าของตึกคล้องกุญแจไปแล้ว บอกว่าค้างค่าเช่าครึ่งปี ที่สำคัญคือยังค้างค่าแรงฉันอีกตั้งเดือนนึงเนี่ยสิ!"

ยิ่งพูดยิ่งโมโห สุดท้ายก็เตะก้อนหินข้างเท้าอย่างแรง

กิจการอันรุ่งเรืองของฉงฉงเน็ตเวิร์กช่วยกระตุ้นยอดขายของซูเปอร์มาร์เก็ตโดยอ้อม ทว่าในอีกแง่หนึ่ง การผงาดขึ้นมาของมันกลับทำให้เหลียงเยี่ยนนีต้องตกงาน ซ้ำยังโดนเบี้ยวค่าจ้าง ทำให้ร้านเน็ตสือไต้ต้องเจ๊งจนเจ้าของหนีเตลิดไป โลกใบนี้บางครั้งก็โหดร้ายเช่นนี้ น้ำผึ้งของนาย อาจเป็นยาพิษของคนอื่น

เขามองใบหน้าด้านข้างที่บูดบึ้งของเหลียงเยี่ยนนี ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยปาก

"แล้วตอนนี้เธอ... ยังมีเงินอยู่ไหม ถ้าไม่มี ฉันให้เธอยืมก่อนพันหนึ่ง รอเงินเดือนออกค่อยคืนฉันก็ได้"

ฝีเท้าของเหลียงเยี่ยนนีชะงักไป เธอไม่ส่งเสียง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้เค้นคำสองคำออกมาอย่างอู้อี้

"มีน่า"

"พอใช้อยู่"

หวังเสี่ยวเลี่ยงฟังออกว่าอารมณ์ของเธอดิ่งลง และฟังออกถึงความอวดเก่งปากแข็งในคำพูดนั้น เขาไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เพราะนั่นมีแต่จะทำร้ายศักดิ์ศรีของเธอ

"อีกตั้งหลายเดือนกว่าเธอจะสอบ ทำไมถึงอยู่โฮสเทลตลอดล่ะ ทำไมไม่เช่าห้องอยู่"

เหลียงเยี่ยนนีเหมือนได้ยินเรื่องตลกเหลือเชื่อ เธอหันหน้ามามองเขา

"นี่หวังเสี่ยวเลี่ยง นายไม่เข้าใจอะไรเลยใช่ไหมเนี่ย" น้ำเสียงของเธอแฝงแววเย้ยหยัน "โฮสเทลวันละยี่สิบหยวน เหมาเดือนละห้าร้อย มีแอร์ มีครัวส่วนกลางให้ทำอาหารเองได้ แถมยังได้อาบน้ำอุ่น นายลองไปเช่าห้องเดี่ยวดูสิ ห้องกั้นห้องซอยที่ห่วยที่สุดแถวนี้ไม่มีต่ำกว่าพันหยวนหรอก แถมยังต้องวิ่งไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำรวมข้างนอกอีก อันไหนคุ้มกว่ากันล่ะ ตอนนี้โฮสเทลแห่งนั้นมีแต่พวกจะสอบเข้าปริญญาโทมาพักกันเต็มไปหมด"

หวังเสี่ยวเลี่ยงถูกเธอถามจนพูดไม่ออก เขาไม่เคยคิดคำนวณบัญชีหน้านี้จริงๆ ห้องที่เขาเช่าเดือนละหนึ่งพันห้าร้อยหยวน ในบรรดาห้องที่เขาเคยดูมา ก็นับว่าถูกแล้ว

"แล้วที่อ่านหนังสือของเธอล่ะ"

"พวกนายที่ทางบ้านฐานะดีนี่ใช้ชีวิตกันไม่เป็นเลยใช่ไหม" เหลียงเยี่ยนนีถอนหายใจ ราวกับกำลังมองดูลูกชายโง่ของเศรษฐีที่ดินผู้ไม่ประสีประสาต่อโลก "ตอนเช้าอากาศเย็นสบาย ฉันก็ไปท่องหนังสือในสวนเล็กๆ ของมหาวิทยาลัย พออากาศเริ่มร้อน ใกล้เที่ยงแล้ว ก็ไปเคเอฟซีหรือแมคโดนัลด์ ซื้อโค้กแก้วที่ถูกที่สุดแก้วเดียวนั่งได้ทั้งบ่าย มีแอร์ มีน้ำฟรี สภาพแวดล้อมดีกว่าที่บ้านเสียอีก"

คำพูดชุดนี้ทำเอาหวังเสี่ยวเลี่ยงละอายใจอยู่บ้าง

"ที่บ้านผมฐานะก็ธรรมดาเหมือนกันนะ" เขาแก้ตัวเสียงเบา

เหลียงเยี่ยนนีปรายตามองเขา "พวกนายนี่อยู่สบายจนไม่รู้คุณค่าจริงๆ"

"'พวกนาย' นี่หมายถึงใครบ้าง"

"นอกจากโจวเทาแล้ว ก็พวกนายสามคนนั่นแหละ" เหลียงเยี่ยนนีพูดอย่างไม่เกรงใจ

พอชื่อของโจวเทาหลุดออกมา อารมณ์ของเหลียงเยี่ยนนีก็ดิ่งวูบลงทันที เธอก้มหน้า มองปลายเท้าตัวเอง และก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว

"โจวเทาบอกว่า พวกนายสามคนดีมากเลยนะ"

"โดยเฉพาะนาย เขาบอกว่านายมักจะสรรหาวิธีมาช่วยให้เขากินดีขึ้น แอบยัดขนมให้เขา แถมยังคอยไว้หน้าเขาทุกเรื่อง ไม่ให้คนอื่นดูออก"

หวังเสี่ยวเลี่ยงนึกถึงเหล่าซาน ในใจก็เริ่มรู้สึกปวดร้าว คนที่ไม่ถนัดเข้าสังคมอย่างเขา มีคนที่พอจะพูดคุยด้วยได้ไม่กี่คน เหล่าซานนับเป็นหนึ่งในนั้น

"ผมยังรู้สึกว่า... เหล่าซานน่าเสียดายเกินไป" น้ำเสียงของหวังเสี่ยวเลี่ยงแหบแห้ง "ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ไม่น่าต้องเดินไปถึงจุดนั้นเลย"

เหลียงเยี่ยนนีเงียบไป

ทางข้างหน้ามีช่วงหนึ่งที่ไฟถนนถูกตัดเนื่องจากไซต์งานก่อสร้างใกล้ๆ กำลังรื้อถอน มืดสนิทไปหมด ทำได้เพียงอาศัยแสงสลัวที่ส่องมาจากตึกสูงไกลๆ พอมองเห็นทางใต้เท้าลางๆ

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดฟังก์ชันไฟฉาย ส่องสว่างทางข้างหน้า

ลำแสงสั่นไหวไปมาบนพื้นผิวขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ ขับไล่ความมืดมิดออกไปได้เพียงหย่อมเล็กๆ