ตอนที่ 51 เสียเปรียบเพราะขาดความรู้

"เถ้าแก่ครับ ผมมาแล้ว!"

เถ้าแก่ร่างท้วมนั่งอยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็ก นิ้วจิ้มหน้าจอมือถือไปมา พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น หรี่ตามองมา

เมื่อเห็นเหล้าเฟินและของพะโล้ในมือหวังเสี่ยวเลี่ยง ใบหน้าอ้วนกลมนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนเนื้อบนหน้าเบียดเข้าหากัน

"เจ้าหนุ่มนี่ เล่นไม้ไหนเนี่ย รวยแล้วเหรอ"

ปากพูดไปอย่างนั้น แต่เขาก็ยังลุกขึ้นมารับของในมือหวังเสี่ยวเลี่ยงไปอย่างเป็นธรรมชาติ แล้ววางลงบนโต๊ะข้างๆ ที่เต็มไปด้วยของสารพัด

"ผมแค่อยากขอบคุณที่คุณช่วยดูแลตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาน่ะครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงเขินเล็กน้อย

"ถือว่าแกยังมีจิตสำนึก" เถ้าแก่ร่างท้วมตบบ่าเขาด้วยแรงไม่น้อย "อย่ามัวยืนอยู่เลย นั่งสิ"

เขาชี้ไปที่เก้าอี้พับตัวเล็กอีกตัวข้างๆ

หวังเสี่ยวเลี่ยงเพิ่งสังเกตเห็นว่าตรงกลางโต๊ะเคลียร์พื้นที่ว่างไว้เล็กน้อย มีกล่องอาหารเดลิเวอรีวางอยู่หลายกล่อง

เถ้าแก่ร่างท้วมเดินไปเปิดกล่องทีละใบอย่างคล่องแคล่ว เป็นกับข้าวผัดสองสามอย่าง กลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกมาทันที

"เดิมทีก็กะจะเรียกแกมากินไปคุยไปอยู่แล้ว สั่งกับข้าวไว้พร้อมหมดแล้วเนี่ย"

พูดพลาง เขาก็ดึงถุงกระดาษกับโค้กแก้วใหญ่ออกมาจากถุงพลาสติก แล้วเลื่อนมาตรงหน้าหวังเสี่ยวเลี่ยง

"เห็นพวกคนหนุ่มสาวชอบกินของพวกนี้กัน ฉันเลยสั่งเบอร์เกอร์มาให้แก"

ในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

เถ้าแก่ร่างท้วมคนนี้ดูภายนอกห่ามๆ แต่ความจริงเป็นคนใส่ใจไม่เบา

"ขอบคุณครับเถ้าแก่"

"เกรงใจอะไรกัน" เถ้าแก่ร่างท้วมโบกมือ บิดเปิดขวดเหล้าเฟิน เทใส่ถ้วยชาของตัวเองจนเต็ม แล้วเทใส่ถ้วยตรงหน้าหวังเสี่ยวเลี่ยงอีกเกือบครึ่งถ้วย "ดื่มได้บ้างไหม"

"ดื่มได้นิดหน่อยครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงพยักหน้า

"งั้นก็ดี"

เถ้าแก่ร่างท้วมแกะเนื้อหัวหมูกับถั่วลิสงพะโล้ที่หวังเสี่ยวเลี่ยงซื้อมาวางไว้ตรงกลาง โต๊ะตัวเล็กก็แน่นขนัดละลานตาขึ้นมาทันที

เขาคีบเนื้อหัวหมูเข้าปากคำหนึ่ง แล้วยกเหล้าดื่มอึกใหญ่ ส่งเสียงพรูลมหายใจอย่างพึงพอใจ

"อืม เยี่ยมไปเลย"

เขาจ๊อบแจ๊บปาก ก่อนจะหันความสนใจกลับมาที่หวังเสี่ยวเลี่ยงอย่างเต็มที่

"เจ้าหนุ่ม แกนี่ใช้ได้เลยนะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงกำลังแทะเบอร์เกอร์ ได้ยินคำนี้ก็งงๆ อยู่บ้าง

เถ้าแก่ร่างท้วมจิบเหล้าอีกอึก ราวกับเปิดกล่องชวนคุย "พูดตามตรงนะ นักศึกษาที่มารับของจากฉันไปขายใน ม. ปีนี้มีทั้งหมดเจ็ดคน"

"เดิมทีฉันคิดว่าแกน่ะหัวทึบที่สุดในกลุ่มแล้ว"

หวังเสี่ยวเลี่ยง "..."

คำพูดนี้ก็ตรงเกินไปหน่อย

"แกดูตัวเองสิ รู้จักขายแค่น้ำดื่ม เหนื่อยสายตัวแทบขาดทั้งวัน ได้เศษเงินแค่ไม่กี่ตังค์ แกดูคนอื่นเขาสิ หัวไวกันทั้งนั้น" เถ้าแก่ร่างท้วมเอาตะเกียบเคาะโต๊ะ "คนอื่นเขาสืบจนรู้หมดว่าเพื่อนๆ ต้องการอะไรก็ขายอันนั้น ขนม มาม่า พาวเวอร์แบงก์ หรือแม้แต่..."

เขาลดเสียงต่ำลง บนหน้าผุดรอยยิ้มแบบพ่อค้า

"แม้แต่ถุงยางอนามัยก็ยังสั่งราคาส่งจากเน็ตมากินส่วนต่าง อันหนึ่งฟันกำไรได้ตั้งหลายหยวน"

"แต่ฉันนึกไม่ถึงเลยนะ" เถ้าแก่ร่างท้วมเปลี่ยนโทนเสียง ตบหน้าขาฉาด "พวกนั้นมันแค่เล่นขายของ มีแต่แกนี่แหละ เงียบๆ แต่ฟาดก้อนใหญ่สุดไปเลย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงยิ่งงงหนักเข้าไปอีก

ตัวเองก็แค่ขายตัวอักษรไม่ใช่เหรอ แบบนี้เรียกว่าใหญ่สุดได้ด้วยเหรอ

เถ้าแก่ร่างท้วมเห็นเขาทำหน้าเหลอหลา ก็หัวเราะหึๆ วางจอกเหล้า หยิบมือถือตัวเองขึ้นมาจิ้มๆ บนหน้าจอสองสามที แล้วยื่นข้ามมา

"คนนี้แกใช่ไหม"

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะโงกหน้าไปดู หน้าจอมือถือกำลังเล่นคลิปสั้นของเขาเอง

"เมื่อคืนฉันว่างๆ เลยไถคลิปดู แล้วดันเลื่อนไปเจอไลฟ์ของแกเข้า" เถ้าแก่ร่างท้วมดึงมือถือกลับ ใบหน้าฉายความตื่นเต้นเหมือนค้นพบทวีปใหม่ "ให้ตายสิ แกเขียนพู่กันจีนเป็นด้วยเหรอเนี่ย"

เขาเอนหลังพิงพนัก กวาดตามองหวังเสี่ยวเลี่ยงตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับเพิ่งเคยรู้จักกันวันแรก

"วันนี้ที่ฉันเรียกแกมา นอกจากชวนกินข้าวแล้ว หลักๆ คืออยากจะขอคำชี้แนะจากแกสักหน่อย" เถ้าแก่ร่างท้วมยอมลดท่าทีลงอย่างนอบน้อม "ไอ้การไลฟ์เนี่ย มันทำยังไงกันแน่ ทำไมถึงขายของในนั้นได้"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

"เถ้าแก่ครับ มันไม่ยากหรอก ในระบบหลังบ้านมีคลิปสอนอยู่แล้วครับ"

"โอ๊ย พอเลยแก!" เถ้าแก่ร่างท้วมทำหน้าเอือมระอา "ฉันดูแล้ว ตัวหนังสือพวกนั้นฉันอ่านออกทุกตัว แต่พอเอามารวมกันฉันไม่รู้เรื่องเลยสักนิด อะไรคือพูลทราฟฟิก อะไรคือภาพจำลองผู้ใช้ อะไรคือกลุ่มเป้าหมายเฉพาะทาง... ฟังแล้วปวดกบาล ฉันน่ะเรียนไม่จบประถมด้วยซ้ำ จะไปเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้ยังไง"

เขาผลักโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าหวังเสี่ยวเลี่ยง

"แก สอนฉันเดี๋ยวนี้เลย ทีละขั้นตอน"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองท่าทางร้อนรนของเขา จึงจำต้องวางแฮมเบอร์เกอร์ที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งในมือลง

"ได้ครับเถ้าแก่ คุณอยากสมัครบัญชีก่อนใช่ไหมครับ"

"ใช่! ฉันก็จะไลฟ์ขายของเหมือนกัน!"

"คุณมีใบอนุญาตประกอบธุรกิจไหมครับ สมัครด้วยใบทะเบียนการค้าบุคคลธรรมดา สิทธิ์การใช้งานจะสูงกว่า"

"มีๆๆ!"

เถ้าแก่ร่างท้วมกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เขาลุกเดินไปที่ตู้เหล็กด้านหลัง แล้วรื้อค้นหาใบทะเบียนการค้าบุคคลธรรมดาของตัวเองออกมา

ตลอดหนึ่งชั่วโมงกว่าหลังจากนั้น หวังเสี่ยวเลี่ยงก็กลายสภาพเป็นครูฝึกสอนการใช้โทรศัพท์มือถือจำเป็น

"เถ้าแก่ครับ คุณกดตรงคำว่า 'ของฉัน' ครับ ใช่ครับ อันตรงมุมขวาล่าง"

"แล้วเห็น 'ศูนย์ผู้สร้างสรรค์' ตรงนี้ไหมครับ กดเข้าไปเลยครับ"

"ยืนยันตัวตนด้วยชื่อจริง... วางบัตรประชาชนของคุณให้ราบครับ ใช่ครับ หาที่แสงสว่างหน่อย อย่าให้สะท้อนแสง"

เถ้าแก่ร่างท้วมถือโทรศัพท์อย่างเก้งก้าง บิดตัวเป็นท่าทางประหลาดเพื่อพยายามถ่ายบัตรประชาชนให้ชัด นิ้วมืออวบหนาที่คุ้นชินกับการยกของและนับเงินพอกดลงบนหน้าจอมือถือเล็กๆ ก็ดูเกะกะไม่เข้ากันอย่างยิ่ง มักจะกดผิดตำแหน่งอยู่เรื่อย

"เฮ้ย ไปกดโดนโฆษณาอีกแล้ว! ไอ้นี่มันปิดยังไงวะ"

"ผมดูให้ครับ... กดกากบาทเล็กๆ ตรงมุมขวาบนครับ"

"อ๋อๆ..."

ทุลักทุเลอยู่นาน ในที่สุดก็ใช้ใบอนุญาตของเขาสมัครบัญชีได้สำเร็จ

เถ้าแก่ร่างท้วมถือโทรศัพท์พลิกดูไปมา ปากก็พึมพำไม่หยุด

"เหมือนจะเข้าใจ... แต่ก็เหมือนยังไม่ค่อยเข้าใจ" เขาเงยหน้ามองหวังเสี่ยวเลี่ยงด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ "รู้สึกในหัวมันตีกันยุ่งไปหมด"

หวังเสี่ยวเลี่ยงยิ้ม

"เถ้าแก่ครับ เรื่องพวกนี้ฟังอย่างเดียวไม่ได้ผลหรอกครับ คุณต้องลองลงมือทำเองสักสองสามที ไลฟ์ดูสักสองรอบ เดี๋ยวก็เข้าใจหมดเองครับ"

เถ้าแก่ร่างท้วมถอนหายใจยาว วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ยกแก้วเหล้าขึ้นมากระดกรวดเดียวหมด

"เฮ้อ แก่แล้วจริงๆ สมองตามไม่ทันแล้ว"

"ไม่ต้องกลัวฉันอายนะ ในเมืองนี้ แกชี้ซูเปอร์มาร์เก็ตมาได้เลยสักแห่ง ฉันแค่ไปเดินแถวนั้นสักครึ่งวัน ก็พอจะเดาออกแล้วว่าเดือนหนึ่งมันจะได้กำไรหรือขาดทุน น่าจะได้กำไรสักเท่าไหร่"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือ

"แต่อ้ายของเล่นชิ้นนี้นี่ ฉันดูไม่เข้าใจจริงๆ แต่ฉันกลับรู้สึกว่าในนี้มันมีเงินก้อนโตให้กอบโกย ถ้าฉันคุมวิชาไลฟ์ขายของพวกนี้ได้ล่ะก็ ฉันคงเหมือนปลาได้น้ำแน่ๆ!"

"พูดก็พูดเถอะ ยังไงก็เสียเปรียบเพราะไม่มีความรู้อยู่ดี!"

"เถ้าแก่ครับ อย่าเพิ่งร้อนใจไปครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงปลอบ "เรื่องพวกนี้ก็เหมือนกับที่คุณดูทำเลร้านนั่นแหละครับ ฝึกบ่อยๆ ก็ชำนาญเอง คุณเข้าใจเรื่องธุรกิจ เข้าใจเรื่องสินค้ามากกว่าผม นี่ต่างหากคือหัวใจสำคัญ เทคนิคก็แค่เครื่องมือ ค่อยๆ เรียนรู้เดี๋ยวก็เป็นครับ"

เถ้าแก่ร่างท้วมได้ฟังดังนั้นก็พยักหน้า หยิบตะเกียบขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

"มา ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ดื่มเหล้า กินกับข้าว!"

ทั้งสองดื่มกันต่ออีกสองสามแก้ว หวังเสี่ยวเลี่ยงเหลือบมองเวลา ก็ใกล้จะได้เวลาไลฟ์แล้ว

"เถ้าแก่ครับ ผมต้องขอตัวกลับก่อน คืนนี้ยังต้องไลฟ์อีกครับ" เขาลุกขึ้นยืน

"ได้ ธุระสำคัญกว่า" เถ้าแก่ร่างท้วมไม่ได้รั้งไว้ เพียงแต่กำชับว่า "วันหน้าถ้าฉันไม่เข้าใจอะไรตรงไหน ฉันจะโทรไปถามแกตลอดเลยนะ!"

"ไม่มีปัญหาครับเถ้าแก่"

หลังจากบอกลาเถ้าแก่ร่างท้วม หวังเสี่ยวเลี่ยงเดินอยู่บนทางกลับห้องเช่า ในหัวยังคงนึกถึงบทสนทนากับเถ้าแก่ร่างท้วม

มือเก๋าที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงธุรกิจดั้งเดิมมาสิบกว่าปี ยอมทิ้งหน้าตาและยอมลดตัวลงมาเพื่อเรียนรู้

จุดนี้ก็นับว่าน่าเคารพแล้ว

แล้วความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ของตัวเองตอนนี้ จะนับเป็นอะไรได้เล่า

เขาสาวเท้าเดินกลับไปยังห้องเช่าแคบๆ หลังนั้น จัดตั้งโทรศัพท์มือถืออย่างคล่องแคล่ว ปรับแสงไฟ แล้วคลี่กระดาษซวนจื่อออก

หนึ่งทุ่มครึ่ง การไลฟ์เริ่มต้นขึ้นตรงเวลา

อาจเพราะมีประสบการณ์จากเมื่อวาน วันนี้เขาจึงดูผ่อนคลายขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ชมที่หลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์ เขาไม่ลนลานอีกต่อไป ทั้งยังสามารถเขียนอักษรไปพลาง ตอบคำถามอย่างคล่องแคล่วไปพลาง แถมบางครั้งยังหยอดมุกตลกได้อีกสองสามประโยค

"'คุณธรรมเปี่ยมล้นรองรับสรรพสิ่ง' เหรอครับ ไม่มีปัญหา จัดไป!"

"อยากดูอักษรขวางเฉ่าเหรอครับ ใจเย็นก่อนนะ รอผมฝึกอีกหน่อย ตอนนี้เขียนออกมาดูเหมือนกองฟางมากกว่า"

"ด้ายแดงที่ข้อมือสตรีมเมอร์ไว้ขอเนื้อคู่หรือเปล่า ไม่ใช่ครับ นี่แม่ผมกลัวผมหลงทางเลยผูกให้"

บรรยากาศในห้องไลฟ์คึกคักยิ่งกว่าเมื่อวาน ของขวัญเปย์และคอมเมนต์แทบไม่เคยหยุดพักเลย

สองชั่วโมงให้หลัง เขาปิดไลฟ์ตรงเวลา

ปิดอุปกรณ์อย่างชำนาญ แล้วคลิกเปิดดูข้อมูลหลังบ้านทันที

รายได้จากของขวัญ สองร้อยยี่สิบหยวน!

หักส่วนแบ่งแพลตฟอร์มแล้ว เขาจะได้เงินหนึ่งร้อยสิบหยวน

เขาคลิกเปิดดูหลังบ้านของร้านค้าต่อ

จำนวนออร์เดอร์ 60 รายการ!

หนึ่งพันสองร้อยหยวน!

รวมรายได้ทั้งสองทาง หนึ่งพันสามร้อยสิบหยวน!

มากกว่าเมื่อวานอยู่หน่อยหนึ่ง!

ความสุขที่หนักแน่นมั่นคงยิ่งกว่าเมื่อวานพลุ่งพล่านขึ้นในใจ หากบอกว่าครั้งแรกคือโชคช่วย เช่นนั้นความสำเร็จในครั้งที่สองก็พิสูจน์แล้วว่าเส้นทางนี้ใช้การได้จริง!

เขาตื่นเต้นจนกลิ้งไปมาบนเตียงสองรอบ ก่อนจะนอนแผ่หลา มองดูเพดานด่างพร้อย ประสบการณ์ในช่วงไม่กี่วันมานี้แล่นผ่านหัวราวกับภาพยนตร์ที่กรอไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ล้วนมีจุดเริ่มต้นมาจากหนังสือโบราณอันน่าอัศจรรย์เล่มนั้น

เขาหยิบ "คัมภีร์ชะตา" เล่มเย็บด้ายออกมาจากใต้หมอนอย่างระมัดระวัง

ตัวหนังสือยังคงดูเรียบง่ายโบราณตามเดิม ทว่าหวังเสี่ยวเลี่ยงกลับรู้สึกว่าตอนนี้มันหนักอึ้งกว่าพันชั่ง

เขาเปิดหน้าหนังสือออกเบาๆ ด้วยความรู้สึกที่ราวกับกำลังไปแสวงบุญ

หน้าหนังสือหยุดอยู่ที่หน้าใหม่

กลยุทธ์พลิกชะตาที่สิบเอ็ด ข้าพิจารณาวิถีแห่งการครองตน การงานยังไม่สำเร็จอย่าได้แพร่งพรายแก่ผู้มิได้มีส่วนร่วม ลาภผลเมื่อได้มาแล้วอย่าได้ป่าวประกาศแก่ผู้มิรู้เรื่อง หากอวดอ้างผลงานไซร้ เกรงว่าจะนำพาคำครหาและบั่นทอนผลประโยชน์ของตน

หวังเสี่ยวเลี่ยงสะกดอ่านทีละตัวอักษร แทบจะในพริบตา เขาก็เข้าใจความหมายของประโยคนี้

ก่อนที่เรื่องราวจะสำเร็จ อย่าบอกใครก็ตามที่ไม่มีส่วนร่วมกับเรื่องนี้

หลังจากได้รับผลประโยชน์มหาศาลแล้ว อย่าป่าวประกาศแก่ผู้ที่ไม่รู้เรื่อง

หากเที่ยวโอ้อวดผลงานและความสำเร็จของตนไปทั่ว เกรงว่าจะดึงดูดความสนใจ คำครหานินทา และปัญหาที่ไม่จำเป็น จนส่งผลเสียต่อประโยชน์ที่ตนได้รับมาแล้ว

ความเย็นเยียบสายหนึ่งค่อยๆ แล่นปราดขึ้นมาตามแนวสันหลังของเขา

เขานึกถึงช่วงบ่ายวันนี้ ในร้านค้าส่งของเถ้าแก่ร่างท้วม ตัวเองแทบจะถ่ายทอดให้หมดไส้หมดพุง สอนวิธีเริ่มต้นไลฟ์ขายของให้เขาทีละขั้นทีละตอน

ตัวเองเพิ่งได้ผลประโยชน์มา หันหลังกลับไปก็บอกคนที่ยังไม่รู้เรื่องนี้ทันที

ตอนนั้นตัวเองรู้สึกเหนือกว่าและอยากโอ้อวดจริงๆ

แม้ว่าเถ้าแก่ร่างท้วมจะเป็น "ผู้อุปถัมภ์" ของตัวเองและคอยช่วยเหลือตน แต่คำเตือนของคัมภีร์ชะตากลับเปรียบเสมือนระฆังเตือนสติที่ดังลั่นขึ้นในสมองอันตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่าของเขาอย่างกะทันหัน

หากอวดอ้างผลงานไซร้ เกรงว่าจะนำพาคำครหาและบั่นทอนผลประโยชน์ของตน

คัมภีร์ชะตาได้ลั่นระฆังเตือนสติให้แก่เขาในจังหวะเวลาสำคัญอีกครั้งแล้ว