ตอนที่ 52 การเดตครั้งแรก

คำเตือนของคัมภีร์ชะตาราวกับน้ำเย็นจัดถังหนึ่งที่สาดรดลงมาดับความคลั่งไคล้ที่เพิ่งลุกโชนในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยง เขานอนอยู่บนเตียง ทบทวนประโยค "หากโอ้อวดความสำเร็จ เกรงว่าจะเรียกคำวิพากษ์วิจารณ์และบั่นทอนผลประโยชน์" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเย็นเยียบข้างแผ่นหลังยังไม่จางหายไปเป็นเวลานาน ความมั่งคั่งมาเร็วเกินไป ความสำเร็จก็กะทันหันเกินไป ชวนให้คนเราหน้ามืดตามัวและลืมตัวได้ง่ายจริง ๆ

เขาเตือนสติตัวเองว่า ต้องใจเย็น และต้องทำตัวโลว์โปรไฟล์

วันต่อมาเป็นวันเสาร์

สุดสัปดาห์แรกหลังคบหากับเว่ยจื่อจินอย่างเป็นทางการ

หวังเสี่ยวเลี่ยงตื่นแต่เช้าตรู่ เก็บกวาดห้องเช่าจนสะอาดสะอ้าน จากนั้นก็ยืนหน้ากระจก เปลี่ยนเสื้อผ้าไปหลายชุด สุดท้ายก็ยังเลือกเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ที่เรียบง่ายและสะอาดตาที่สุด

สถานที่เดตนั้นเว่ยจื่อจินเป็นคนกำหนด เธอส่งมาแค่ที่อยู่แห่งหนึ่ง บอกให้เขาไปถึงตอนบ่ายสองโมง

ที่อยู่สำหรับออกเดตคืออาคารผู้ป่วยในของโรงพยาบาลประจำเมือง

หวังเสี่ยวเลี่ยงงงเป็นไก่ตาแตก

เดตครั้งแรก ที่โรงพยาบาลเนี่ยนะ?

เมื่อเดินเข้าไปในโถงอาคารผู้ป่วยใน เขาก็มองเห็นเว่ยจื่อจินที่ยืนรออยู่ตรงนั้นในพริบตา วันนี้เธอสวมชุดเดรสกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน ปล่อยผมยาวประบ่า ยืนนิ่ง ๆ ท่ามกลางฝูงชน กลายเป็นทัศนียภาพอันงดงามเพียงหนึ่งเดียว

"จื่อจิน" หวังเสี่ยวเลี่ยงสาวเท้าเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

เว่ยจื่อจินเห็นเขาแล้วก็เผยรอยยิ้มขวยเขินออกมา

นี่เป็นการพบกันครั้งแรกของทั้งสองคนหลังกอดจูบกันริมทะเลสาบตงหู

หวังเสี่ยวเลี่ยงรับกระเช้าผลไม้ในมือเธอมาถือไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

"ไปเถอะ พวกเราไปเยี่ยมนั่วหนั่วด้วยกัน"

นั่วหนั่ว?

หวังเสี่ยวเลี่ยงนึกถึงผู้ให้สัมภาษณ์ในคลิปวิดีโอนั้นขึ้นมาได้

ห้องผู้ป่วยอยู่ชั้นเจ็ด เป็นห้องพักคู่ บนเตียงคนไข้ริมหน้าต่าง มีเด็กสาวคนหนึ่งนอนอยู่

เด็กสาวผอมมาก ผอมจนหน้าตาเปลี่ยนรูปไปบ้าง โหนกแก้มตอบ ทำให้ดวงตาคู่นั้นดูโตเป็นพิเศษ ผิวหน้าของเธอเป็นสีเหลืองคล้ำของคนป่วยเรื้อรัง ริมฝีปากแห้งแตก ไร้สีเลือด ทั้งตัวดูราวกับถูกสูบพลังชีวิตออกไปจนหมด เหลือเพียงร่างอันเปราะบางร่างหนึ่งเท่านั้น

นี่ซูบเซียวทรุดโทรมกว่าในคลิปวิดีโอมากเหลือเกิน

เมื่อเห็นเว่ยจื่อจินเดินเข้ามา แววตาที่เดิมทีหม่นแสงของเด็กสาวก็เปล่งประกายขึ้นมาในทันที เธอพยายามขยับตัวจะลุกขึ้นนั่ง

"อย่าเพิ่งขยับเลย" เว่ยจื่อจินรีบวางผลไม้ลง แล้วก้าวเข้าไปประคองเธอไว้ พร้อมกับนำหมอนสองใบมารองข้างหลังให้

"จื่อจิน เธอมาแล้วเหรอ" เสียงของเด็กสาวเบามาก แต่แฝงความดีใจที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"อืม วันนี้สุดสัปดาห์ เลยมาเยี่ยมเธอน่ะ" เว่ยจื่อจินช่วยจัดปอยผมตรงหน้าผากให้เธอ จากนั้นก็เบี่ยงตัว แนะนำว่า "นั่วหนั่ว นี่แฟนฉันเอง หวังเสี่ยวเลี่ยง"

สายตาของเด็กสาวพุ่งตรงมายังหวังเสี่ยวเลี่ยงทันที ดวงตาคู่นั้นกวาดมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

"อ๋อ? นี่น่ะเหรอผู้ชายที่เธอแอบชอบมาสี่ปีคนนั้น?"

พวงแก้มของเว่ยจื่อจินพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอตวัดค้อนใส่เด็กสาวอย่างกระเง้ากระงอด

ทว่าเด็กสาวหาได้ใส่ใจไม่ เธอฉีกยิ้มให้หวังเสี่ยวเลี่ยง เพียงแต่รอยยิ้มนั้นดูฝืนแรงอยู่บ้างเพราะความอ่อนเพลีย "สวัสดี ฉันชื่อฉินอี้นั่ว นายโชคดีจริง ๆ นะที่เข้าตาจื่อจินได้"

คำพูดนี้แฝงหนามคม ความหมายชัดเจนจนไม่อาจชัดเจนไปกว่านี้: นายคู่ควรกับเว่ยจื่อจินไม่ถึงเสี้ยว

หวังเสี่ยวเลี่ยงนอกจากไม่โกรธแล้ว กลับโล่งอกขึ้นมาด้วยซ้ำ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ป่วยแบบนี้ สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือบรรยากาศตึงเครียดและน่าอึดอัด ความร่าเริงที่แฝงความเหน็บแนมของอีกฝ่ายกลับทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาแทน

เขารีบพยักหน้า ยื่นดอกคาร์เนชั่นในมือออกไป สีหน้าจริงใจอย่างยิ่ง

"นั่นสิครับ นั่นสิ ผมพูดมาตลอดเลยว่าสายตาของจื่อจินน่าจะมีปัญหา ถึงหน้าตาจะสวยมากเป็นพิเศษ แต่เรื่องรสนิยมความงามเนี่ย มีตำหนิอยู่จริง ๆ"

ฉินอี้นั่วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ "พรืด" ออกมา การหัวเราะนี้สะเทือนไปถึงร่างกาย จนเธออดไอออกมาสองสามทีไม่ได้

เว่ยจื่อจินรีบช่วยลูบหลังปรับลมหายใจให้เธอ

ฉินอี้นั่วโบกมือ พอหายใจคล่องขึ้นก็มองสำรวจหวังเสี่ยวเลี่ยงใหม่อีกรอบแล้วพยักหน้า "ไม่เลว ไม่เลว ไม่ใช่แค่รู้ฐานะตัวเอง แต่ยังมีมารยาทคารมคมคายด้วย เอาเถอะ ถือว่านายผ่านด่านแบบเฉียดฉิวก็แล้วกัน"

ทั้งสามคนคุยกันอยู่พักหนึ่ง ส่วนใหญ่เป็นเว่ยจื่อจินกับฉินอี้นั่วที่คุยกัน โดยมีหวังเสี่ยวเลี่ยงคอยฟังอยู่ข้าง ๆ เขาสัมผัสได้ว่าพวกเธอสนิทกันมาก ความเข้าอกเข้าใจและความสนิทสนมนั้นดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

เพียงแต่ สภาพร่างกายของฉินอี้นั่วไม่สู้ดีจริง ๆ พูดไปได้ไม่กี่ประโยคก็เริ่มแสดงอาการเหนื่อยล้าออกมา

นั่งต่ออีกสิบกว่านาที เว่ยจื่อจินก็ลุกขึ้นกล่าวลา

เดินออกจากห้องพักผู้ป่วย ปิดประตูลง ตัดขาดจากโลกข้างใน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อตรงระเบียงทางเดินดูเหมือนจะยิ่งเข้มข้นขึ้น

อารมณ์ของหวังเสี่ยวเลี่ยงค่อนข้างหนักอึ้ง

"เธอ..."

"มะเร็งกระเพาะอาหาร ระยะสุดท้ายค่ะ" เสียงของเว่ยจื่อจินแผ่วเบามาก "หมอบอกว่า อย่างมากก็เหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียว วันจันทร์นี้พ่อแม่ก็จะมารับเธอกลับบ้านเกิดแล้ว"

หวังเสี่ยวเลี่ยงเงียบไป เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร คำปลอบโยนใด ๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าความเป็นจริงอันโหดร้ายเช่นนี้ ล้วนดูซีดเซียวและไร้พลังทั้งสิ้น

ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกัน เดินผ่านระเบียงทางเดินยาวอย่างเงียบงันแล้วก้าวออกจากอาคารผู้ป่วยใน

จนกระทั่งแสงแดดอันอบอุ่นสาดส่องลงบนร่างกายอีกครั้ง ขับไล่ความเย็นเยียบที่เกาะอยู่ตามผิวหนังให้มลายไป เว่ยจื่อจินจึงหยุดฝีเท้าลงแล้วเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"นั่วหนั่วเป็นหนึ่งในผู้ให้สัมภาษณ์ของฉันค่ะ" ห้วงความคิดของเว่ยจื่อจินลอยละล่องไปไกล "เธอเห็นคลิปของฉันในเน็ตแล้วเป็นฝ่ายส่งข้อความส่วนตัวมาหาฉันเอง เธอบอกว่า อยากจะทิ้งเรื่องราวของตัวเองกับภาพสุดท้ายเอาไว้"

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงถูกสะกิดเข้าอย่างจัง

"ตอนแรกจริง ๆ แล้วฉันลังเลมากเลยค่ะ" เว่ยจื่อจินสารภาพตามตรง "ฉันกลัว... กลัวว่าตัวเองกำลังใช้ประโยชน์จากชีวิตที่ใกล้จะดับสูญเพื่อเรียกยอดวิวกับความสนใจ ซึ่งมันไม่ตรงกับเจตนาแรกเริ่มที่พวกเราสองคนตั้งไว้"

"แล้วทำไมตอนหลังถึงยอมตกลงล่ะครับ"

"นั่วหนั่วเป็นคนเกลี้ยกล่อมฉันค่ะ" มุมปากของเว่ยจื่อจินปรากฏรอยยิ้มขมขื่น "เธอส่งข้อความยาวมาก ๆ มาให้ฉัน เธอบอกว่า ไม่อยากหายไปเงียบ ๆ แบบนี้ เธอเคยมีชีวิต เคยรัก เคยเกลียด เธออยากทิ้งร่องรอยเอาไว้บ้างเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองเคยมาเยือนโลกใบนี้ เธอขอร้องฉันตั้งหลายครั้ง"

"เพื่อให้ผลการสัมภาษณ์ออกมาดีขึ้น ฉันจำเป็นต้องสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจกับผู้ให้สัมภาษณ์ ฉันก็เลยคุยกับพวกเธอเยอะมาก เหมือนเป็นเพื่อนกัน มีอยู่ครั้งหนึ่ง พวกเราคุยกันเรื่องความรัก"

เว่ยจื่อจินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด

"นั่วหนั่วบอกว่า เรื่องที่เธอเสียดายที่สุดในชีวิตนี้ คือตอนมัธยมปลายดันไปชอบเพื่อนร่วมโต๊ะเข้า เธอแอบชอบอยู่ตั้งสามปีเต็ม จนกระทั่งเรียนจบก็ยังไม่กล้าพูดออกไป พอเข้ามหาวิทยาลัย ต่างคนต่างแยกย้าย ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย เธอบอกว่า ถ้าตอนนั้นกล้าหาญกว่านี้สักนิด ต่อให้ถูกปฏิเสธ ก็ยังดีกว่าต้องแบกความชอบที่พูดไม่ออกนี้ลงหลุมศพไปแบบตอนนี้"

"พอเธอพูดจบก็ถามฉันว่า 'พี่จื่อจิน แล้วพี่ล่ะคะ พี่มีเรื่องที่เสียดายไหม' " เว่ยจื่อจินหันหน้ามามองหวังเสี่ยวเลี่ยง "ตอนนั้นฉัน... ก็นึกถึงคุณขึ้นมา"

"ฉันเองก็มีคนที่ชอบมานานมากแต่ไม่กล้าเอ่ยปากสักที ฉันกลัวว่าตัวเองจะเป็นเหมือนนั่วหนั่ว ที่ต้องแบกรับความเสียดายนี้ไปตลอดชีวิต"

"เพราะงั้น..."

"เพราะงั้น ในช่วงสุดท้ายของชีวิตนั่วหนั่ว เธอจึงเป็นคนที่มอบความกล้าให้กับฉันค่ะ" ขอบตาของเว่ยจื่อจินรื้นน้ำตาเล็กน้อย "คืนวันรับปริญญานั้นที่ฉันชวนคุณไปกินข้าว ก็เพราะตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ไม่อยากปล่อยให้ตัวเองต้องเสียดายอีกต่อไป"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

หวังเสี่ยวเลี่ยงถึงได้เข้าใจความเปลี่ยนแปลงที่เว่ยจื่อจินมีต่อตน

เป็นฉินอี้นั่ว เด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้และชีวิตกำลังจะเดินไปถึงจุดสิ้นสุดคนนั้น ที่ใช้ความเสียดายของตัวเองผลักดันเว่ยจื่อจิน และช่วยเติมเต็มให้เขาทางอ้อม

นี่เป็นโชคชะตาจากความคิดชั่วแวบเดียวโดยแท้

เขายื่นมือออกไป กุมมือของเว่ยจื่อจินเอาไว้อย่างแผ่วเบา มือของเธอค่อนข้างเย็น

"ขอบคุณนะ" หวังเสี่ยวเลี่ยงพูดอย่างจริงจัง "แล้วก็ช่วยขอบคุณเธอแทนผมด้วย"

เว่ยจื่อจินไม่ได้ดึงมือกลับ เพียงปล่อยให้เขากุมไว้ แล้วส่งเสียง "อืม" ตอบรับเบา ๆ คำหนึ่ง

ทั้งสองคนไปกินข้าว แล้วก็ไปดูหนังกันรอบหนึ่ง

เป็นหนังไซไฟฟอร์มยักษ์ที่กระแสวิจารณ์ดีมากเรื่องหนึ่ง สเปเชียลเอฟเฟกต์ตระการตา เนื้อเรื่องกระชับ หวังเสี่ยวเลี่ยงดูอย่างจดจ่อ จนกระทั่งเขารู้สึกว่าไหล่หนักลงเล็กน้อย

เขาหันหน้าไป เห็นเว่ยจื่อจินกำลังพิงอยู่บนไหล่ของเขา หลับตาลง ลมหายใจสม่ำเสมอ ถึงกับหลับไปแล้วจริง ๆ

ภายในโรงภาพยนตร์แสงสลัว แสงเงาที่แปรเปลี่ยนบนจอเงินทอดประกายแสงวูบวาบลงบนใบหน้าอันสงบนิ่งของเธอ ขนตาของเธอยาวมาก ทอดเงาบาง ๆ จาง ๆ ลงมาใต้เปลือกตา

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยง อ่อนยวบลงอย่างถึงที่สุดในชั่วพริบตา

เขาค่อย ๆ ปรับท่านั่งอย่างระมัดระวัง เพื่อให้เธอได้พิงสบายขึ้นอีกนิด จากนั้นเขาก็เกร็งร่างไว้อย่างนั้น ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ครึ่งหลังของภาพยนตร์เล่นอะไรไปบ้าง เขาไม่ได้ดูเข้าหัวเลยแม้แต่น้อย สมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับน้ำหนักบนหัวไหล่และเสียงลมหายใจแผ่วเบาข้างหูเท่านั้น

หนังหนึ่งเรื่อง สองชั่วโมง แต่เขากลับรู้สึกว่าเหนื่อยยิ่งกว่าการที่ตัวเองไลฟ์สดสองชั่วโมงเสียอีก

เมื่อภาพยนตร์จบลง ไฟในโรงสว่างขึ้น เว่ยจื่อจินก็ค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่น เธอเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างงัวเงีย พอเห็นหวังเสี่ยวเลี่ยงอยู่ใกล้แค่เอื้อม ถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าเมื่อครู่ตนเองทำอะไรลงไป

"อ๊ะ... ฉัน ฉันหลับไปเหรอคะ" เธอรีบยืดตัวนั่งตรงทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคอะเขิน

"ไม่เป็นไรครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงขยับหัวไหล่ที่แข็งเกร็งของตัวเองเล็กน้อย "เห็นคุณหลับสบายดี"

ออกมาจากโรงภาพยนตร์ หวังเสี่ยวเลี่ยงเดินไปส่งเว่ยจื่อจินกลับบ้าน

สายลมราตรีพัดเอื่อย ช่วยพัดพาความอบอ้าวในตอนกลางวันให้จางหายไป

"ขอโทษด้วยนะคะ" เว่ยจื่อจินยังคงรู้สึกเกรงใจมาก "จริง ๆ แล้วฉัน... เป็นคนขี้เซามากเลยค่ะ โดยเฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์ ช่วงนี้ทุกบ่ายวันเสาร์ฉันใช้เวลานอนชดเชยตลอดเลย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงฟังคำอธิบายของเธอแล้ว ในใจก็พลันไหววูบ หลุดปากพูดออกไป

"งั้นเดตคราวหน้า คุณก็นอนชดเชยต่อไปสิครับ"

เว่ยจื่อจินมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ

เขายิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว

"พวกเราไปบ้านคุณกัน"

คำพูดประโยคเดียวทำให้ใบหน้าของเว่ยจื่อจินแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา ลามตั้งแต่แก้มไปจนถึงกกหู เธอหยุดฝีเท้าลง เบือนสายตาหนีอย่างลนลาน ไม่กล้ามองเขา

ผ่านไปหลายวินาที เธอถึงเค้นคำคำหนึ่งออกมาด้วยเสียงที่เบาราวกับเสียงยุง

"ไม่ได้ค่ะ"

"นั่วหนั่ว ยังมีความปรารถนาอีกอย่าง ทำไมเธอถึงไม่พูดล่ะ"