ตอนที่ 53 ผมอยากร่วมงานกับนาย

หลังจากวันหยุดสุดสัปดาห์ เว่ยจื่อจินไม่ได้เป็นฝ่ายติดต่อหวังเสี่ยวเลี่ยงมาอีก และหวังเสี่ยวเลี่ยงก็ไม่ได้ไปรบกวนเธอ

แต่เขาเฝ้ารอให้สุดสัปดาห์หน้ามาถึงอย่างใจจดใจจ่อ เพราะเว่ยจื่อจินรับปากเขาไว้ว่าจะไปบ้านเธอในวันหยุดสุดสัปดาห์

สัปดาห์ใหม่เริ่มต้นขึ้น

ชีวิตของหวังเสี่ยวเลี่ยงถูกเติมเต็มด้วยจังหวะที่หมุนวนอย่างรวดเร็ว

ตอนกลางวันถ่ายคลิป ตัวอักษรพู่กันที่ทรงพลังและหนักแน่น แต่สิ่งที่เขียนกลับเป็นกระแสร้อนบนอินเทอร์เน็ต ความแตกต่างสุดขั้วนี้ทำให้คลิปของเขามียอดการเข้าชมดีมาโดยตลอด

ยอดการเข้าชมคลิปที่ดี คืออาวุธชั้นยอดในการดึงคนเข้าห้องไลฟ์

สองทุ่มตรง การไลฟ์เริ่มต้นตรงเวลา

ในการไลฟ์สองชั่วโมง เขาเริ่มจับทางได้แล้วว่าจะสร้างบรรยากาศในห้องไลฟ์ให้คึกคักอย่างไร

หลังจากปิดไลฟ์ เขาก็เริ่มเขียนเนื้อหาตามที่ลูกค้าต้องการอย่างพิถีพิถันตามออเดอร์

กว่าจะจัดการทุกออเดอร์เสร็จ ก็เข้าสู่ช่วงเช้ามืดแล้ว

วันจันทร์ หนึ่งพันหนึ่งร้อยหยวน

วันอังคาร หนึ่งพันสามร้อยหยวน

วันพุธ หนึ่งพันหนึ่งร้อยห้าสิบหยวน

วันพฤหัสบดี หนึ่งพันห้าร้อยหยวน

รายได้ค่อนข้างคงที่ แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่จิตใจกลับตื่นตัวเป็นพิเศษ

ช่วงเช้ามืดของวันศุกร์ หวังเสี่ยวเลี่ยงจัดการออเดอร์สุดท้ายเสร็จก็เอนหลังพิงเก้าอี้ ผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด

เขาเปิดแอปพลิเคชันธนาคารที่ผูกไว้เพื่อถอนเงิน

ตัวเลขชุดหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจออย่างชัดเจน

ยอดเงินคงเหลือ: 11,845.6 หยวน

หมื่นกว่าหยวน

นอกจากสองพันหยวนที่แม่โอนมาให้ เขาก็หาเงินได้เกือบหนึ่งหมื่นหยวน

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตตั้งแต่โตมา ที่เขาหา "เงินก้อนโต" ขนาดนี้ได้ด้วยความสามารถของตัวเองในเวลาสั้น ๆ

เงินก้อนนี้ไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือความมั่นใจและความมั่นคงในใจ

เขาปิดโทรศัพท์มือถือแล้วทอดตัวลงนอนบนเตียง ทว่ากลับไม่มีความง่วงเลยแม้แต่น้อย

ในความมืด ตัวเลขชุดนั้นดูเหมือนยังคงเต้นระริกอยู่ตรงหน้าเขา

จะใช้ยังไงดี?

ความคิดแรกคือให้พ่อกับแม่

เขาอยากซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้พวกท่านคนละเครื่อง

โทรศัพท์ของพ่อแม่ใช้มาเกินห้าปีแล้ว ถึงเวลาต้องเปลี่ยนจริง ๆ

อีกทั้งตอนกลับบ้านช่วงปีใหม่ เขาจะกลับไปมือเปล่าไม่ได้อีกแล้ว และยิ่งไม่ควรหอบเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ซักกลับไปเหมือนเมื่อก่อน

จากนั้นก็คือเว่ยจื่อจิน

สำหรับเธอ ความคิดของหวังเสี่ยวเลี่ยงซับซ้อนกว่ามาก

นี่ไม่ใช่แค่ของขวัญธรรมดา แต่มันคือการแสดงท่าที เป็นคำสัญญาที่มีความหมายเชิง "ของหมั้นหมายใจ"

จะให้อะไรดี?

ความคิดนับไม่ถ้วนแล่นผ่านเข้ามาในหัว

กระเป๋า? เครื่องสำอาง? ผู้ชายอกสามศอกอย่างเขาไม่ประสีประสาเรื่องพวกนี้เลย ซื้อผิดขึ้นมาคงกระอักกระอ่วนแย่

ลองปรึกษาหลิวซินอวี่ดูดีกว่า

เขาเต็มใจจะเปย์ให้เธอ ใช้เงินเยอะแค่ไหนก็ยอม

ถัดมาคือหลิวซินอวี่

การที่หลิวซินอวี่ให้โทรศัพท์มือถือเป็นของขวัญวันเรียนจบแก่เขา ถือเป็นการยอมรับในตัวเขา และอยากรักษามิตรภาพนี้ต่อไป

น้ำใจนี้ต้องตอบแทน

พอคำนวณดูแบบนี้ เงินเก็บไม่ถึงหนึ่งหมื่นสองพันหยวนก็หมดเกลี้ยงในพริบตา เผลอ ๆ จะไม่พอเอาด้วยซ้ำ

หวังเสี่ยวเลี่ยงถอนหายใจในความมืด

ความเร็วในการหาเงิน ไม่เคยตามทันความอยากใช้เงินเลยจริง ๆ

ค่อย ๆ จัดการไปทีละอย่างแล้วกัน

เขาจัดลำดับความสำคัญในใจเงียบ ๆ

ซื้อให้เว่ยจื่อจินก่อน

ต่อมาคือหลิวซินอวี่

สุดท้ายคือพ่อกับแม่ รอจนถึงตอนกลับบ้านช่วงปีใหม่ค่อยเซอร์ไพรส์พวกท่าน

ส่วนตัวเขาเอง ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยคิดจะซื้ออะไรให้ตัวเองเลยสักนิด

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนใจกว้างอะไร กระทั่งหลาย ๆ ครั้งเขายังยอมรับว่าตัวเองค่อนข้างเห็นแก่ตัว

แต่กับคนไม่กี่คนนี้ เขากลับยินดีและเต็มใจที่จะทุ่มเทให้อย่างแท้จริง

ขณะที่เขากำลังคิดฟุ้งซ่านและเกือบจะหลับไป โทรศัพท์มือถือก็พลันสั่นขึ้นมา

เป็นข้อความวีแชต

"เสี่ยวหวัง พรุ่งนี้ว่างไหม มาที่ร้านฉันหน่อย มีเรื่องอยากปรึกษาหน่อย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดว่าเถ้าแก่น่าจะเจอปัญหาเรื่องการไลฟ์

ช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้น หวังเสี่ยวเลี่ยงเดินทางมายังร้านค้าส่งที่คุ้นเคยอีกครั้ง

ภายในร้านยังคงเหมือนเดิม สินค้ากองพะเนินเป็นภูเขา เหลือเพียงทางเดินแคบ ๆ สายเดียว

"มาแล้วเหรอเสี่ยวหวัง รีบนั่งสิ"

เถ้าแก่ร่างท้วมยกเก้าอี้พับมาให้อีกตัว แล้วล้วงโคล่าแช่เย็นเจี๊ยบจากกล่องโฟมที่อัดแน่นไปด้วยน้ำแข็งข้าง ๆ ส่งให้เขา

"เถ้าแก่ เรียกผมมามีเรื่องอะไรเหรอครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงบิดเปิดฝาขวดแล้วยกดื่มไปอึกใหญ่

"ที่ฉันเรียกนายมา ก็เพราะอยากคุยเรื่องร่วมงานกับนายสักหน่อย"

"ร่วมงานเหรอครับ"

"ใช่ ฉันเห็นว่านายเป็นคนซื่อตรง ถึงจะจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังแต่ก็ไม่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ แล้วนายเองก็คงไม่อยากหางานทำ แต่อยากสร้างกิจการของตัวเองใช่ไหมล่ะ"

ไม่รอให้หวังเสี่ยวเลี่ยงตอบ เขาก็พูดต่อ

"ฉันอยากให้นายช่วยปลุกปั้นเรื่องไลฟ์สดให้ฉันหน่อย แน่นอนว่าไม่ได้ให้ทำฟรี ๆ ฉันจะให้เปอร์เซ็นต์ส่วนแบ่งตามยอดขาย นายคิดว่าแบบไหนเหมาะก็เลือกได้เลย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดคำนวณในใจ

ตอนนี้เขาทำคนเดียว ได้กำไรสุทธิวันละพันกว่า หนึ่งเดือนก็ตกสามหมื่น การไปเป็นลูกจ้างให้คนอื่น ต่อให้ได้เปอร์เซ็นต์สูงแค่ไหน ก็ไม่มีทางได้มากไปกว่าการเป็นเจ้านายตัวเอง

"เถ้าแก่ครับ ขอโทษจริง ๆ ครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดดูแล้วยังคงตัดสินใจปฏิเสธ "ตอนนี้ทางฝั่งผมเองก็ยุ่งพอดู ยุ่งตั้งแต่เช้าจรดค่ำทุกวัน ไม่มีเวลาเลยจริง ๆ ครับ"

"ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องพูดแบบนี้"

เถ้าแก่ร่างท้วมลุกขึ้นยืนช้า ๆ เดินเข้าไปข้างในสุดของร้าน แล้วหยิบสมุดบัญชีเล่มหนึ่งออกมาจากลิ้นชักที่ล็อกกุญแจไว้

"เสี่ยวหวัง นายอย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ ฟังฉันพูดให้จบก่อน"

เขาเปิดสมุดบัญชีแล้วผลักมาตรงหน้าหวังเสี่ยวเลี่ยง

"นายช่วยฉันเรื่องหนึ่ง ฉันก็จะช่วยนายครั้งใหญ่เรื่องหนึ่งเหมือนกัน"

"ฉันจะช่วยนายเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง เงินทุนทั้งหมดฉันออกเอง"

มือที่ถือขวดโคล่าของหวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

เขาสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไป

"คุณ... คุณว่าอะไรนะครับ"

"ฉันบอกว่า ฉันจะออกเงินเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตให้นายแห่งหนึ่ง" รอยยิ้มของพี่จางแฝงความมั่นใจเด็ดขาดที่ยากจะปฏิเสธ "ทำเลฉันก็ดูไว้หมดแล้ว นายไม่ต้องออกอะไรเลย ฉันให้หุ้นลมยี่สิบเปอร์เซ็นต์"

หุ้นลมยี่สิบเปอร์เซ็นต์

"เถ้าแก่... คุณ คุณทำทำไมกันครับ คุณรีบร้อนอยากทำไลฟ์สดขนาดนั้นเลยเหรอ ต่อให้จะทำจริงก็จ้างทีมงานมืออาชีพได้นี่ครับ ทำไมต้องเป็นผม แถม... แถมยังยื่นเงื่อนไขแบบนี้ให้อีก"

"เสี่ยวหวัง นายคิดว่าร้านนี้ของฉันเป็นยังไงบ้าง"

"ดีมากเลยนี่ครับ ค้าขายคล่องตัวดี" หวังเสี่ยวเลี่ยงพูดตามตรง

"ดีเหรอ นี่เป็นร้านที่รายได้แย่ที่สุดของฉันแล้ว นายรู้ไหมว่านอกจากร้านนี้แล้ว ฉันยังมีร้านอื่นอีกกี่แห่ง"

หวังเสี่ยวเลี่ยงส่ายหน้า

เขายกนิ้วขึ้นมานิ้วหนึ่งแล้วงอลงมา

"เก้าแห่ง"

"เก้าแห่ง... ซูเปอร์มาร์เก็ต"

หวังเสี่ยวเลี่ยงประหลาดใจเล็กน้อย ดูไม่ออกเลยจริง ๆ

"งั้น... งั้นทำไมคุณถึงยังเฝ้าร้านเล็ก ๆ โทรม ๆ แบบนี้อยู่อีกละครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงโพล่งออกไป

พอถามจบเขาก็นึกเสียใจ คำพูดนี้เสียมารยาทไปหน่อย

"เพราะนี่เป็นร้านแรกของฉัน เป็นที่ที่ฉันสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมา"

"พวกซูเปอร์มาร์เก็ตพวกนั้น ตอนนี้ฉันยกให้พวกญาติ ๆ กับคนในครอบครัวดูแลหมดแล้ว ทำเลดีทั้งนั้น รายได้ก็มั่นคง แต่ก็คงได้แค่นั้นแหละ คิดจะก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น มันยาก"

"ฉันคิดทบทวนมานานแล้ว การค้าสมัยนี้จะพึ่งแค่ออฟไลน์ไม่ได้ ต้องทำทั้งออนไลน์และออฟไลน์ควบคู่กัน ฉันดูไลฟ์ของนายมาหลายวัน เจ้าหนุ่มอย่างนายมีพรสวรรค์ด้านนี้"

"คนอย่างฉันไม่เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมพวกนั้นหรอก แต่ฉันเชื่อสัญชาตญาณตัวเอง ร่วมงานกับนาย โอกาสสำเร็จมีสูงมาก"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองดูเถ้าแก่ร่างท้วมหน้าตาธรรมดา สวมเสื้อกล้ามและรองเท้าแตะคีบตรงหน้า นี่ก็เป็นยอดคนเหมือนกันนี่!

วิธีการที่เถ้าแก่ร่างท้วมปฏิบัติต่อร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ สอดคล้องกับวิชาบทที่แปดในคัมภีร์ชะตาอย่างสมบูรณ์แบบ

"วิชาพลิกชะตาบทที่แปด วิถีแห่งสัมมาชีพ อาชีพเดิมอย่าละทิ้งโดยง่าย"

"แม้นกำไรน้อยนิด ทว่าคือจุดยึดโยงรากฐาน เป็นต้นทุนแห่งการหยัดยืน"

"หากอาชีพใหม่สัมฤทธิ์ผล รากฐานมั่นคงดีแล้ว จึงค่อยเลือกดำเนินตาม"

"หากควบรวมได้ทั้งสองสิ่ง ย่อมประเสริฐที่สุด"

เถ้าแก่ร่างท้วมคนนี้ไม่เข้าใจหลักชะตา ไม่เข้าใจวิชาเต๋าอะไรทั้งนั้น

แต่ทุกสิ่งที่เขาทำ กลับตรงกับแก่นแท้ของ "วิถีแห่งสัมมาชีพ" นี้อย่างแนบเนียน

เขาไม่ได้รังเกียจร้านเล็ก ๆ กำไรน้อยนิดที่เป็นจุดเริ่มต้น เพียงเพราะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตไปแล้วถึงเก้าแห่ง

เขารักษาจุดเริ่มต้นและรากฐานของตนไว้ แล้วจึงคิดขยับขยายให้เติบโตยิ่งขึ้น

การทำเช่นนี้ อาศัยเพียงความรู้สึกของเขาล้วน ๆ

คนแบบนี้ โชคลาภจะไม่ดีได้อย่างไร

หากร่วมงานกับเขา...

ตัวเขาเองก็อาจจะมีโชคดียิ่งกว่าตอนนี้

แต่ถ้าร่วมงานกับเขา ย่อมส่งผลกระทบต่อเวลาทำงานในปัจจุบันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

นั่นอาจส่งผลต่อรายได้

เถ้าแก่ร่างท้วมดูเหมือนจะมองออกว่าเขาเริ่มลังเล จึงตีเหล็กเมื่อยังร้อน

เขาหันกลับไปดึงม้วนกระดาษที่ห่อด้วยกระดาษคราฟต์ออกมาจากใต้โต๊ะอีกอันหนึ่ง

เสียง "ปัง" ดังขึ้น เขาสะบัดกางมันออกบนเคาน์เตอร์ที่เต็มไปด้วยฝุ่น

นั่นคือแบบแปลนอาคารแผ่นหนึ่ง

"พื้นที่โซนเมืองมหาวิทยาลัยแห่งนี้ อีกไม่กี่วันก็จะส่งมอบแล้ว ทำเลที่ดีที่สุด ผมเซ็นสัญญาเช่ามาเรียบร้อยแล้ว"