ตอนที่ 54 การนัดพบที่ล่าช้า

"สามวัน"

"ให้เวลานายอย่างมากที่สุดสามวัน"

"อีกสามวัน ให้คำตอบที่แน่นอนกับฉัน"

เมื่อได้ยินหวังเสี่ยวเลี่ยงบอกว่าขอคิดดูก่อน เถ้าแก่ร่างท้วมจึงยื่นกำหนดเวลาให้

ในหัวของหวังเสี่ยวเลี่ยงสับสนวุ่นวายไปหมด

หุ้นลมยี่สิบเปอร์เซ็นต์ หมายความว่าอย่างไร

หมายความว่าเขาไม่ต้องลงแรงทำอะไรเลย ก็ได้สิทธิ์ถือครองหนึ่งในห้าของซูเปอร์มาร์เก็ตมาฟรี ๆ ตามที่เถ้าแก่ร่างท้วมบอก ทำเลในเมืองมหาวิทยาลัยแบบนั้น ถ้าเปิดขึ้นมาได้จริง กำไรต่อปีไม่มีทางต่ำกว่าหลักล้าน และอาจได้มากกว่านั้นด้วยซ้ำ

แต่สิ่งที่ต้องแลกมาล่ะ

สิ่งที่ต้องแลกก็คือ มันจะส่งผลกระทบต่อคลิปสั้นและการไลฟ์ของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และทำให้รายได้ลดลง

แม้เถ้าแก่ร่างท้วมจะบอกแค่ให้เขามาช่วย แต่หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้แก่ใจดีว่า หากตกลงร่วมมือกันแล้ว เขาคงไม่สามารถจัดสรรเวลาในแต่ละวันได้อย่างอิสระเหมือนตอนนี้อีก

การเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตย่อมต้องทุ่มเทเวลาและเรี่ยวแรงมหาศาล

ถึงตอนนั้น รายได้จากการไลฟ์จะต้องลดฮวบลงอย่างแน่นอน

เอาอนาคตที่ไม่แน่นอน ไปเดิมพันกับปัจจุบันที่กำลังรุ่งโรจน์อย่างนั้นหรือ

หมากตานี้ เขาไม่กล้าเดินสุ่มสี่สุ่มห้า

หวังเสี่ยวเลี่ยงกำลังต่อสู้กับตัวเองในใจ เสียงหนึ่งบอกว่า ตกลงไปสิ! มีซูเปอร์มาร์เก็ต นายก็เป็นเถ้าแก่แล้ว

แต่อีกเสียงกลับบอกว่า ตกลงไม่ได้! มันอาจไม่ได้ดีอย่างที่คิด แถมยังกระทบรายได้ปัจจุบันอีก

เขายิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด คิดคนเดียวอย่างไรก็คิดไม่ตก

เวลาแบบนี้ จำเป็นต้องหาใครสักคนมาปรึกษาหารือ

คนแรกที่เขานึกถึงก็คือหลิวซินอวี่

แม้หมอนั่นจะปากเสียไปหน่อย แต่มองเรื่องต่าง ๆ ได้ทะลุปรุโปร่งกว่าเขาจริง ๆ

อีกอย่าง เรื่องของขวัญที่จะให้เว่ยจื่อจิน เขาก็อยากถามความเห็นของหลิวซินอวี่ด้วย

เมื่อโทรศัพท์ต่อสายติด เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

"ฮัลโหล เสี่ยวเลี่ยงเหรอ หือ ฟังเสียงนายดูหมดเรี่ยวหมดแรงจัง เป็นอะไรไปล่ะ" หลิวซินอวี่เอ่ยแซว "ต้องรักษาสุขภาพหน่อยนะ แฟนสาวจะน่าหลงใหลแค่ไหน ก็ต้องทำเท่าที่ไหวสิเพื่อน!"

"ไปไกล ๆ เลย มีเรื่องจริงจังจะถามหน่อย"

"ว่ามาสิ นอกจากเรื่องผู้หญิงแล้ว ฉันก็นึกไม่ออกว่านายจะมีธุระอะไรมาหาฉันอีก"

หวังเสี่ยวเลี่ยงกระดากอายเล็กน้อย เพราะมันเกี่ยวกันจริง ๆ

"คือ... ฉันอยากซื้อของขวัญให้จื่อจิน แต่ไม่รู้จะซื้ออะไรดี อยากฟังความเห็นของนายหน่อย"

"ของขวัญเหรอ" หลิวซินอวี่หัวเราะร่าจากปลายสาย "เรื่องแค่นี้ยังต้องถามอีกเรอะ มันต้องแหวนอยู่แล้วสิ!"

"แหวนเหรอ" หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไป

"ก็ใช่น่ะสิ แหวน!" หลิวซินอวี่ขึ้นเสียงสูง "คล้องตัวเธอไว้สิเพื่อน! สาวสวยระดับเว่ยจื่อจิน ทั้งหน้าตาสะสวย ทั้งเก่ง มีคนจับตามองอยู่ตั้งเท่าไหร่ นายไม่รีบเอาอะไรมาผูกมัดไว้ จะรอให้โดนคนอื่นมาแย่งไปหรือไง"

"แต่ว่า... ให้แหวนเนี่ย มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอ ความหมายมันชัดเจนเกินไป ฉันกลัวว่าจะทำให้เธอตกใจน่ะสิ"

"เจ้าบื้อเอ๊ย!" หลิวซินอวี่พูดอย่างขัดใจ "ใครบอกให้นายขอแต่งงานตอนนี้เล่า แหวนสวมนิ้วต่างกัน ความหมายมันก็ไม่เหมือนกัน นายไม่รู้เรื่องแค่นี้หรือไง ไปเปิดเน็ตหาดูเองเลยไป๊!"

"อีกอย่างนะ" น้ำเสียงของหลิวซินอวี่เริ่มแปลกไป "เพื่อน สารภาพมาตามตรงเลยนะ พวกนายสองคน... ตอนนี้ถึงขั้นไหนกันแล้ว ยังรักษาระยะห่างอันบริสุทธิ์ผุดผ่อง ห่มผ้านวมนอนคุยกันเฉย ๆ อยู่หรือเปล่าเนี่ย"

"หมายความว่ายังไง" หวังเสี่ยวเลี่ยงตามไม่ทัน

"ความหมายก็คือ นายน่ะ คงไม่ได้ยังเป็นหนุ่มซิงอยู่หรอกนะ"

ใบหน้าของหวังเสี่ยวเลี่ยงพลันแดงวาบขึ้นมาทันที โชคดีที่คุยกันทางโทรศัพท์

ขณะที่เขายังไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร เสียงผู้หญิงใส ๆ ก็ดังแทรกเข้ามาจากปลายสาย

"บอสหลิวคะ คนมาครบแล้ว เราเริ่มกันได้เลยค่ะ"

"รู้แล้ว" หลิวซินอวี่ตอบรับคำหนึ่ง จากนั้นก็ลดเสียงลงพูดกับหวังเสี่ยวเลี่ยงว่า "เอาล่ะเพื่อน ไม่คุยเล่นกับนายแล้ว ทางนี้มีธุระจริง ๆ จำคำฉันไว้ แหวน! รีบ ๆ เข้าล่ะ! จัดการเธอให้เรียบร้อย ชักช้าจริง นี่ผ่านมาตั้งนานเท่าไหร่แล้ว!? ขายหน้าเพื่อนฝูงจริง ๆ"

สายถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว

หวังเสี่ยวเลี่ยงรีบเปิดเบราว์เซอร์ในโทรศัพท์ทันที แล้วพิมพ์ค้นหาว่า "ความหมายของการสวมแหวนแต่ละนิ้ว"

นิ้วชี้ นิ้วกลาง นิ้วนาง นิ้วก้อย... ความหมายของแต่ละนิ้วแตกต่างกันจริง ๆ ด้วย

สวมที่นิ้วกลาง หมายถึง กำลังอยู่ในช่วงมีความรักอันหวานชื่น

แบบนี้ดีเลย!

ทั้งสามารถประกาศความเป็นเจ้าของ และยังไม่ดูผลีผลามจนเกินไป

ในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงตัดสินใจได้ในทันที

แต่เรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตยังไม่ทันได้ถาม

จบการไลฟ์ของวัน หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

ทั้งเขียนอักษร ทั้งจัดของ

ในหัวยังคงมีข้อเสนอของเถ้าแก่อ้วนลอยวนอยู่ตลอด

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น

เป็นข้อความที่เว่ยจื่อจินส่งมา

"เดตพรุ่งนี้ นายไม่ได้ลืมใช่ไหม"

อารมณ์ของหวังเสี่ยวเลี่ยงแปรเปลี่ยนเป็นความหวานชื่นในชั่วพริบตา

วันเสาร์ หวังเสี่ยวเลี่ยงออกเดินทางล่วงหน้าถึงสองชั่วโมงด้วยความตื่นเต้น

นั่งรถเมล์แล้วต่อรถไฟใต้ดิน เที่ยวเดียวก็ต้องใช้เวลาชั่วโมงกว่าแล้ว

ที่นี่เป็นหมู่บ้านจัดสรรระดับกลางค่อนข้างดี รปภ. ตรงประตูสวมเครื่องแบบเรียบร้อย ตรวจตราคัดกรองรถเข้าออกอย่างเข้มงวด พื้นที่สีเขียวภายในหมู่บ้านทำไว้ดีเยี่ยม สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบ มองปราดเดียวก็รู้ว่านิติบุคคลใส่ใจดูแลมาก

หวังเสี่ยวเลี่ยงเห็นว่ายังเช้าอยู่ จึงไม่ได้รีบติดต่อเว่ยจื่อจินในทันที แต่เลือกที่จะเดินเล่นดูรอบ ๆ หมู่บ้านแทน

ที่นี่มีบรรยากาศการใช้ชีวิตที่คึกคักอย่างยิ่ง ไม่ไกลกันนักคือถนนคนเดินสายการค้าที่เจริญรุ่งเรือง ทั้งโรงภาพยนตร์ เคทีวี ร้านอาหารหลากหลายประเภท ร้านกาแฟ มีครบครันทุกอย่าง

นี่สิถึงจะเป็นชีวิตของคนปกติทั่วไป

ในใจของเขาอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมา

เขาเจอซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในละแวกใกล้เคียง จึงเข็นรถช็อปปิงเดินเข้าไปข้างใน

ไปบ้านแฟนสาวครั้งแรก จะไปมือเปล่าไม่ได้เป็นอันขาด

ทว่าเมื่อเขายืนอยู่หน้าโซนขนมขบเคี้ยวที่ละลานตา กลับรู้สึกหนักใจขึ้นมาอีก

เธอชอบกินของหวานหรือของเค็ม ชอบมันฝรั่งทอดหรือคุกกี้กันแน่

จู่ ๆ เขาก็พบว่า ความเข้าใจที่ตัวเองมีต่อเว่ยจื่อจินนั้นช่างน้อยนิดจนน่าเวทนา

ความตื่นตระหนกที่ไร้สาเหตุผุดขึ้นมาในใจ

ในที่สุด เขาจึงตัดใจกวาดหมด ไม่ว่าอันไหนที่ดูแพ็กเกจสวย ทั้งรสหวาน รสเค็ม รสหม่าล่า...

เขาคิดว่า อย่างไรก็ต้องมีสักแบบที่เธอชอบแน่ ๆ

จากนั้น เขาก็ไปที่โซนผลไม้ เลือกสตรอว์เบอร์รีและเชอร์รีที่สดที่สุดมา รวมถึงหยิบเครื่องดื่มมาอีกหลายอย่าง

กว่าจะรู้ตัว รถเข็นก็อัดแน่นจนเต็มเอี้ยด

ขณะเข็นรถไปคิดเงินและกำลังต่อแถวอยู่นั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกล่องเล็ก ๆ แถวหนึ่งที่แขวนอยู่บนชั้นวางข้างเคาน์เตอร์แคชเชียร์โดยบังเอิญ

ดูเร็กซ์ โอกาโมโตะ...

ลมหายใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไปในพริบตา สองแก้มเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว

จะ...จะซื้อสักกล่องดีไหมนะ

เตรียมไว้ล่วงหน้าก่อน...

เผื่อว่า...วันนี้จะได้ค้างที่บ้านเธอล่ะ...

ในหัวของเขาผุดภาพที่มิอาจพรรณนาได้ขึ้นมานับไม่ถ้วน หัวใจเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่อยู่

ลูกค้าคนข้างหน้าคิดเงินเสร็จแล้วเดินออกไป พนักงานแคชเชียร์จึงปรายตามองเขาเชิงเร่งรัด

"คุณผู้ชายคะ ถึงคิวคุณแล้วค่ะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงสะดุ้งได้สติกลับมา ในใจเกิดศึกขับเคี่ยวอย่างหนัก

ซื้อ หรือไม่ซื้อดี

ถ้าซื้อ ก็ดูเหมือนตนเองจะใจร้อนรุ่มเกินไป ไม่ให้เกียรติเธอเอาเสียเลย

แต่ถ้าไม่ซื้อ เผื่อว่าเธอ...ความจริงแล้วเธอก็กำลังคาดหวังอยู่ล่ะ ตนเองจะไม่กลายเป็นคนไม่ประสีประสาเรื่องพรรค์นี้ไปหรอกหรือ

เขาลังเลอยู่สองสามวินาที สุดท้ายก็หน้าแดงแล้วหยิบของในรถเข็นวางลงบนสายพานทีละชิ้น

เขาไม่ได้หยิบกล่องเล็ก ๆ นั่น

ยังคง...รอไปก่อนดีกว่า

การให้เกียรติ สำคัญกว่าอารมณ์ชั่ววูบ

พอหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเดินออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต เวลาก็เกือบจะได้แล้ว

หวังเสี่ยวเลี่ยงเพิ่งจะคิดโทรหาเว่ยจื่อจิน โทรศัพท์มือถือกลับสั่นเตือนขึ้นมาก่อนก้าวหนึ่ง

เป็นข้อความขอโทษที่เว่ยจื่อจินส่งมา

"เสี่ยวเลี่ยง ขอโทษด้วยจริง ๆ นะ! ฉันน่าจะกลับไปช้าหน่อย วันนี้คนที่ต้องสัมภาษณ์อยู่แถบชานเมือง ฉันเพิ่งสัมภาษณ์เสร็จ ตอนนี้กำลังรีบตีรถกลับไปแล้ว"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองดูข้อความ ความผิดหวังเล็ก ๆ ในใจวาบผ่านไป ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความสงสารและเอ็นดู

เขาตอบกลับไปว่า "ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องรีบ งานสำคัญกว่า ผมอยู่แถวหมู่บ้านของคุณแล้ว รอคุณกลับมานะ"

การรอคอยครั้งนี้ กินเวลาไปถึงสองชั่วโมง

หวังเสี่ยวเลี่ยงนั่งอยู่ริมแปลงดอกไม้ตรงประตูทางเข้าหมู่บ้าน ข้างกายมีถุงใบใหญ่หลายใบ พลางเปิดดูคลิปวิดีโอของเว่ยจื่อจินไปด้วย

คอยชะเง้อมองทางเข้าหมู่บ้านเป็นระยะ

จนกระทั่งเงาร่างที่คุ้นเคยนั้นปรากฏขึ้น

เว่ยจื่อจินสวมชุดทำงานที่ดูทะมัดทะแมง กำลังวิ่งเหยาะ ๆ มาตลอดทาง พอวิ่งมาถึงหน้าประตูก็หอบหายใจเหนื่อยอ่อนอยู่บ้างแล้ว

เธอเหลือบไปเห็นหวังเสี่ยวเลี่ยงที่อยู่ริมแปลงดอกไม้ และกองข้าวของพะเนินที่วางอยู่แทบเท้าเขาในทันที

"เสี่ยวเลี่ยง!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหา

เมื่อเห็นพวงแก้มที่แดงระเรื่อเพราะเร่งรีบเดินทางและปอยผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยของเธอ ในใจของเขาก็อ่อนยวบลง

"บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรีบ" เขารับกระเป๋าในมือเธอมาแล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน "เวลาของเรา ยังมีอีกยาวไกล!"

เว่ยจื่อจินชะงักไปเล็กน้อย ทันใดนั้น รอยยิ้มอันแสนหวานพลันผลิบานบนใบหน้าของเธอ ราวกับจะหลอมละลายท้องฟ้ายามค่ำคืนทั้งมวล

ดึกเกินไปแล้ว จะทำอาหารคงเป็นไปไม่ได้

ทั้งสองหาร้านอาหารจานด่วนแถวนั้น จัดการมื้อค่ำกันแบบเรียบง่าย

จากนั้น ก็พากันกลับมาที่บ้านของเว่ยจื่อจิน

วินาทีที่ประตูห้องปิดลง

ทั้งสองต่างหันเข้าหากันโดยไม่ได้นัดหมาย

ไร้คำพูดใด

ไร้ความลังเล

สองร่างก็โผเข้ากอดกัน

ริมฝีปากของทั้งคู่ ประกบจูบพัวพันแนบแน่น