ตอนที่ 55 สัตว์หายากสองตัว

ริมฝีปากแนบชิด ลมหายใจหลอมรวม

มันเป็นจูบที่เนิ่นนานและเร่าร้อน ราวกับจะชดเชยทุกความรู้สึกที่ถูกกดทับ พลาดพลั้ง และเฝ้ารอมาตลอดยี่สิบกว่าปีให้หมดสิ้นในชั่วพริบตานี้

ในอากาศอบอวลไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ บนตัวเธอ กลิ่นเหงื่อจากการเดินทางอันเหน็ดเหนื่อย และกลิ่นพลาสติกจากถุงชอปปิงซูเปอร์มาร์เก็ตบนตัวเขา

ทุกอย่างดูไม่ถูกที่ถูกเวลาเอาเสียเลย แต่กลับลงตัวอย่างเป็นธรรมชาติ

สมองของหวังเสี่ยวเลี่ยงว่างเปล่า สติและแผนการทั้งปวงพังทลายลงในวินาทีที่สัมผัสถูกริมฝีปากนุ่มของเธอ

เขาเหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่สุด

กอดเธอให้แน่น แน่นขึ้นอีก

เว่ยจื่อจินก็เช่นกัน

เธอโอบรอบคอเขา ตอบรับอย่างเงอะงะทว่าเร่าร้อน

ความปรารถนาที่เก็บกดมายี่สิบกว่าปีได้รับการปลดปล่อยอย่างหมดเปลือกในห้วงเวลานี้

ไม่มีแสงเทียนสุดโรแมนติก ไม่มีการเตรียมการอย่างประณีต หรือแม้กระทั่งคำหวานเกินจำเป็นสักคำเดียว

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติ

มนุษย์หายากสองคนที่ต่างมีเหตุผลเฉพาะตัวจนยังคงเป็น "ของเดิมจากโรงงาน" มาถึงตอนนี้ ในที่สุดก็ได้เติมเต็มซึ่งกันและกัน

เมื่อทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบ ในห้องก็เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันของคนทั้งสอง

พวงแก้มของเว่ยจื่อจินแดงก่ำแทบจะมีเลือดซึม เธอซุกตัวมิดชิดอยู่ในผ้าห่ม โผล่มาเพียงดวงตาฉ่ำน้ำคู่หนึ่งที่แอบมองหวังเสี่ยวเลี่ยง

เธอขยับตัว ทำท่าเหมือนอยากจะลุกขึ้น

"ฉันไป... อาบน้ำก่อนนะคะ"

เสียงของเธอแผ่วเบาราวเสียงยุง แฝงความสั่นเครือที่แทบสังเกตไม่เห็น

แต่หวังเสี่ยวเลี่ยงกลับคว้าตัวเธอไว้ แล้วดึงกลับเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง

การกระทำของเขาอ่อนโยน ทว่าแฝงความหนักแน่นที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ

"อย่าเพิ่งไปเลย"

จมูกของเขาซุกลงตรงซอกคอเธอ แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ

"กลิ่นตัวคุณหอมจัง"

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเสริมขึ้นอีกประโยค

"กลิ่นเหงื่อก็หอม"

ร่างกายของเว่ยจื่อจินพลันแข็งทื่อ จากนั้นกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งก็พลุ่งพล่านขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ แล่นกระจายไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว

เธอไม่ขัดขืนอีก ซบลงในอ้อมอกของเขาอย่างว่าง่าย

หวังเสี่ยวเลี่ยงพึงพอใจในทุกสิ่งของเว่ยจื่อจินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งความเอียงอาย ความกล้าหาญ และทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างของเธอ

แต่เขากลับไม่พอใจผลงานครั้งแรกของตัวเองเอามาก ๆ จนรู้สึกละอายใจ

มันเร็วเกินไป และตื่นเต้นเกินไป

เขาถึงกับไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเธอสัมผัสได้ถึงความงดงามเช่นเดียวกันหรือไม่

คล้ายจะรับรู้ได้ถึงความเงียบของเขา เว่ยจื่อจินจึงเบียดตัวเข้าหาเขาเบา ๆ

เวลานี้เธอเต็มไปด้วยความเขินอาย แตกต่างจากพิธีกรสาวที่เปล่งประกายและเปี่ยมด้วยความมั่นใจบนเวทีราวกับเป็นคนละคน

ความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงนี้ทำให้หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงอ่อนยวบยาบไปหมด

เขาพลิกตัวขึ้นทาบทับเธอไว้ด้านล่าง ใช้จูบลึกซึ้งแทนคำพูดทุกคำ

ครั้งที่สอง ไม่มีความตื่นเต้นและลนลานเหมือนครั้งแรกอีก

ทั้งสองคนดื่มด่ำกับมันลึกซึ้งยิ่งขึ้น ทุกสัมผัสของผิวเนื้อ ทุกการสอดประสานของลมหายใจ ล้วนแจ่มชัดและตราตรึงอย่างยิ่ง

ครั้งนี้ ทุกขั้นตอนเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ

อย่างน้อยหวังเสี่ยวเลี่ยงก็คิดเช่นนั้น

หลังจากนั้น ทั้งสองนอนกอดกันอยู่บนเตียง กระซิบคำหวานที่ปะติดปะต่อไม่เป็นประโยค

มือของหวังเสี่ยวเลี่ยงลูบไล้ไปตามร่างกายของเว่ยจื่อจิน ทว่ากลับชะงักลงเมื่อสัมผัสถูกข้อเท้าของเธอ

เขาลุกขึ้นนั่ง แล้วเปิดโคมไฟหัวเตียง

เท้าของเว่ยจื่อจินมีรอยบวมแดงอยู่หลายจุด บริเวณส้นเท้ามีแผลถลอกอยู่ชิ้นเล็ก ๆ

นั่นคือร่องรอยจากการใส่รองเท้าส้นสูงวิ่งวุ่นแถบชานเมืองมาทั้งวัน และหลังจากลงรถไฟใต้ดินก็วิ่งรวดเดียวกลับมาเพื่อจะได้เจอเขาเร็วขึ้น

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงปวดแปลบด้วยความสงสาร

"เงินรางวัลที่สถานีให้มา พอจ่ายเงินดาวน์รถสักคันไหม" เขาลูบข้อเท้าที่บวมแดงของเธอเบา ๆ พลางถามเสียงนุ่ม

"ซื้อรถสักคันเถอะ สะดวกกว่า เราช่วยกันผ่อนค่างวด"

เว่ยจื่อจินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของหวังเสี่ยวเลี่ยงในทันที

ความอบอุ่นสายหนึ่งพลันเอ่อล้นขึ้นในใจเธอ

"พอมันก็พออยู่หรอกค่ะ..." เธอหดเท้ากลับด้วยความเขินอายเล็กน้อย "แต่ถึงจะซื้อรถ ก็ให้คุณมาช่วยผ่อนค่างวดไม่ได้หรอกนะ!"

"ผมก็แค่สงสารคุณ" หวังเสี่ยวเลี่ยงจับเท้าของเธอไว้ ไม่ยอมให้หดกลับ "คุณไม่ต้องกดดันหรอก คิดเสียว่าผม... ลงทุนกับแฟนตัวเองแล้วกัน"

"เพื่อเร่งสปีดการทำงาน" เขาเสริมด้วยท่าทีหนักแน่น

เว่ยจื่อจินมองท่าทางจริงจังของเขา ในใจรู้สึกหวานละมุน แต่ก็รู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง

เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ แล้วพูดเสียงแผ่ว "ประเด็นคือ... ฉัน... ฉันยังไม่มีใบขับขี่เลยนี่สิคะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไปทันที

เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ใบขับขี่ของตนนั้น พ่อแม่จ่ายค่าเรียนเตรียมไว้ให้เรียบร้อยตั้งแต่ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนหลังสอบเกาก่าวเสร็จ เพื่อให้เขาไปเรียนขับรถจนได้มา

สำหรับเขาในตอนนั้น มันก็แค่การทำภารกิจอย่างหนึ่งให้เสร็จสิ้น

เพื่อน ๆ รอบตัวเขาส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้

แต่สำหรับเว่ยจื่อจินล่ะ

เธอไม่มีพ่อแม่ ในช่วงมหาวิทยาลัยแม้แต่ค่าเทอมและค่าครองชีพยังต้องดิ้นรนหามาเองแทบตาย จะมีเงินเหลือหรือมีเวลาที่ไหนไปทำเรื่องที่ในตอนนั้นดูเหมือนเป็น "เรื่องปกติธรรมดา" แบบนี้

เรื่องเล็กน้อยที่เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขา กลับกลายเป็นความหรูหราที่เธอไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัส

วินาทีนี้ หวังเสี่ยวเลี่ยงพลันคิดออกว่าจะมอบของขวัญแบบไหนให้เธอดี

"วันทำงานปกติสามารถทำเรื่องขอรถได้ค่ะ"

"แต่วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ก็ต้องหาคนขับที่ยินดีทำโอที"

"ฉันอยากพยายามผลิตผลงานให้มากขึ้น แต่คนอื่นไม่ได้คิดแบบนั้น เมื่อวานฉันขอรถสำหรับวันนี้ ไม่มีใครยอมวิ่งเลย สุดท้ายก็ต้องนั่งรถไฟใต้ดินต่อรถเมล์ไปเอง ส่วนคนอื่น ๆ ในทีมยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะ"

"ฟุตเทจที่ถ่ายเสร็จส่งไปให้ฝ่ายตัดต่อ อยากให้พวกเขาช่วยตัดให้เร็วหน่อย ก็ผัดวันประกันพรุ่งตลอด บอกว่าต้องทำตามขั้นตอน ต้องเข้าคิว"

"แถมการตรวจพิจารณาก็เข้มงวดเป็นพิเศษ ไม่นานมานี้ฉันไปสัมภาษณ์เด็กสาวคนหนึ่งที่ติดเชื้อเอชไอวีระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย เธอมีมุมมองต่อการเรียนจบ การทำงาน และการใช้ชีวิตที่ไม่เหมือนใคร เราคุยกันอยู่นาน เนื้อหาลึกซึ้งและมีคุณค่าเชิงเตือนสติมาก ตอนตัดต่อฉันระวังแล้วระวังอีก เลี่ยงประเด็นที่อาจจะอ่อนไหวทั้งหมดแล้ว แต่พอส่งตรวจ กลับถูกปัดตกอยู่ดี"

เธอถอนหายใจ

"ตอนแรกที่ฉันทำคนเดียว สัปดาห์หนึ่งปล่อยได้สามตอน ตอนนี้เพราะสารพัดปัญหา เลยถูกยืดเยื้อจนเหลือแค่สัปดาห์ละตอน"

"แล้วก็... ฉันเป็นเด็กใหม่ เพิ่งเข้ามาก็มีรายการเดี่ยวเป็นของตัวเอง คนไม่น้อยเลยที่ไม่ยอมรับ ต่อหน้าไม่พูดแต่ลับหลังคอยขัดขา ทีมงานในกองก็เป็นพวกเจนจัดกันทั้งนั้น ฉันก็สั่งงานใครไม่ได้ด้วย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรับฟังเงียบ ๆ มือลูบไหล่เธอแผ่วเบา

เขานึกภาพความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างที่เธอเล่าออก

ในระบบที่เก่าคร่ำครึและตายตัว เด็กใหม่ที่เปี่ยมด้วยไฟในการทำงาน ก็เหมือนชกหมัดใส่ก้อนนุ่น

"อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปเลย" เขาเอ่ยปลอบ "สัปดาห์ละตอน คุณก็จะได้สบายขึ้นหน่อย ร่างกายนี้เป็นของคุณเองนะ"

เว่ยจื่อจินส่ายหน้า

หวังเสี่ยวเลี่ยงพูดต่อ "ถ้าคุณอยากหาอะไรทำเพิ่มจริง ๆ ทำไมไม่ลอง... เปิดแอ็กเคานต์ใหม่อีกล่ะ"

"คะ?"

"เหมือนอันก่อนหน้านั้นไง แต่คราวนี้ถ้าเกิดดังขึ้นมา เราเก็บไว้เอง ไม่ต้องยกให้สถานีอีกแล้ว"

"เนื้อหาเรากำหนดเอง จะลงเมื่อไหร่ก็กำหนดเอง ผ่านแค่การตรวจของแพลตฟอร์มวิดีโอสั้นก็พอ"

เขามองเว่ยจื่อจินแล้วพูดอย่างจริงจัง "ต่อไปวันเสาร์อาทิตย์ ถึงเวลาพักก็ต้องพัก ถึงเวลาเที่ยวก็ต้องเที่ยว อย่าหักโหมขนาดนี้เลย"

ดวงตาของเว่ยจื่อจินพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

นั่นสิ ทำไมจะไม่ล่ะ

สลัดพันธนาการเหล่านั้นทิ้งไป สลัดความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลที่ซับซ้อนและขั้นตอนอันตายตัว แล้วไปทำเนื้อหาที่ตัวเองอยากทำจริง ๆ!

เธอตื่นเต้นกับข้อเสนอของหวังเสี่ยวเลี่ยง ทั้งร่างดูสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา

แต่พอคิดว่าจะให้ตัวเองชะลอจังหวะลง ให้ "ถึงเวลาพักก็ต้องพัก" เธอกลับยังทำใจยอมรับไม่ค่อยได้

เธอเคยชินกับการหมุนตัวไม่หยุดเหมือนลูกข่าง พอต้องหยุดขึ้นมา ความรู้สึกไม่มั่นคงอย่างมหาศาลก็จะถาโถมเข้ามาทันที

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองสีหน้าที่ทั้งตื่นเต้นและขัดแย้งในตัวเองบนใบหน้าของเธอ ในใจก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง

เขารู้ดีว่าที่เว่ยจื่อจินพยายามและทุ่มเทอย่างเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ ก็เพียงเพราะความรู้สึกไม่มั่นคงปลอดภัยที่หยั่งรากลึกอยู่ในกระดูกมานานหลายปี

เธอไม่มีบ้าน ไม่มีพ่อแม่ให้พึ่งพา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอมี ล้วนแลกมาด้วยการสู้ยิบตาของตัวเองทีละเล็กละน้อยทั้งสิ้น

เธอไม่กล้าหยุด เพราะกลัวว่าหากหยุดลง ทุกสิ่งที่มีอยู่ในตอนนี้จะมลายหายไปในพริบตา

เขาไม่ได้เอ่ยปากเกลี้ยกล่อมให้เธอชะลอฝีเท้าลงอีก

เรื่องบางเรื่อง ไม่ใช่สิ่งที่จะเปลี่ยนได้ด้วยคำพูด

เขาเพียงยื่นมือออกไป ดึงหญิงสาวที่ยังคงคิดคอนเทนต์ของบัญชีใหม่อย่างตื่นเต้นคนนั้น กลับเข้ามาในอ้อมกอดของตัวเองอีกครั้ง

เขากอดเธอไว้แน่น คางเกยอยู่บนกระหม่อมของเธอ

เว่ยจื่อจินยังคงเจื้อยแจ้วไม่หยุด

"แล้วจะทำคอนเทนต์อะไรดีนะ ทำสัมภาษณ์บุคคลต่อไปดีไหม"

"ไม่ได้สิ มันไปชนกับรายการของสถานี คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่..."