ตอนที่ 56 เราอยู่ด้วยกันไม่ได้

ความเหนื่อยล้าทางร่างกายกับความตื่นเต้นทางจิตใจที่ผสมปนเปกัน ทำให้เว่ยจื่อจินไม่รู้เลยว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน

หลับสบายตลอดทั้งคืน

นาฬิกาชีวิตที่เที่ยงตรงเสมอมาของเว่ยจื่อจิน รวนไปโดยสิ้นเชิงในวันนี้

ไม่มีเสียงนาฬิกาปลุกตอนหกโมงเช้า ไม่ได้เปลี่ยนเป็นชุดกีฬาออกไปวิ่งจ็อกกิ้ง และไม่ได้กลับมาอาบน้ำเพื่อเตรียมสรุปทบทวนงานตลอดทั้งสัปดาห์

นี่คือกิจวัตรประจำวันอาทิตย์ของเธอ ทว่าวันนี้กลับไม่เป็นไปตามความเคยชินเสียแล้ว

ตอนที่เธอตื่น แสงแดดนอกหน้าต่างไม่ใช่สีทองนุ่มนวลของช่วงเช้าตรู่อีกต่อไป แต่แฝงไออุ่นสีขาวเจิดจ้า บ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเวลาล่วงเลยไปมากแล้ว

เข้าสู่ช่วงเที่ยงวันแล้ว

เธอขยับตัว รู้สึกเหมือนร่างกายถูกแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบใหม่ ปวดเมื่อยไร้เรี่ยวแรง แต่กลับมีความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างประหลาด

เธอยิ้มออกมาคนเดียว

ข้างกายว่างเปล่า อีกฝั่งของผ้าปูที่นอนยังหลงเหลือไออุ่นและรอยทับของอีกคน

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้อยู่ข้างๆ แล้ว

เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มเลื่อนหลุดจากหัวไหล่ เผยให้เห็นผิวพรรณเนียนผุดผ่องกับรอยหวานล้ำประปรายบนนั้น

ภาพชวนหน้าแดงเมื่อคืนแล่นวาบเข้ามาในหัวทันที เธอยังไม่ได้สวมเสื้อผ้าด้วยซ้ำ

วูบหนึ่ง ไอร้อนก็พุ่งพล่านจากต้นคอขึ้นสู่กระหม่อม แก้มร้อนผ่าวจนน่าตกใจ

เธอรีบคว้าผ้าห่มมาพันกายไว้แน่นหนา เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ยังคงเหม่อลอยมึนงง

ที่นี่คืออะพาร์ตเมนต์ของเธอ ขนาดมาตรฐานหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น

ประตูห้องนอนปิดไว้แง้มๆ ด้านนอกมีเสียงกุกกักเบาๆ แว่วเข้ามา

เว่ยจื่อจินใจกระตุก เธอแอบเลิกผ้าห่มออก หาชุดคลุมนอนตัวหลวมจากตู้เสื้อผ้ามาสวม แล้วย่องออกไปอย่างแผ่วเบา

ในห้องนั่งเล่น หวังเสี่ยวเลี่ยงกำลังถือผ้าขี้ริ้วเปียก เช็ดฝุ่นบนตู้วางทีวีอย่างระมัดระวัง

เขาขยับตัวเบามาก ราวกับกลัวจะส่งเสียงรบกวนจนเธอตื่น แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างลงมาทาบทับ ร่างภาพไหล่กว้างและใบหน้าด้านข้างที่เปี่ยมด้วยสมาธิของเขา

อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้เดิมทีเว่ยจื่อจินตั้งใจจะทำความสะอาดเมื่อวานช่วงเช้า เพราะรู้ว่าเขาจะมา แต่การสัมภาษณ์กะทันหันทำให้แผนของเธอพังหมด จริงๆ แล้วห้องไม่ได้รก เธอเป็นคนรักความสะอาดและมีอาการย้ำคิดย้ำทำเล็กน้อย ข้าวของจึงถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเสมอ เพียงแต่งานยุ่งเกินไป ฝุ่นที่สะสมมาหนึ่งสัปดาห์จึงยังไม่มีเวลาเช็ดถู

เธอยืนอยู่ตรงประตูห้องนอนเช่นนั้น มองดูชายหนุ่มทำความสะอาดบ้านหลังเล็กๆ แห่งนี้ให้เธอ มุมหนึ่งในหัวใจพลันอ่อนยวบลงอย่างไม่อาจต้านทาน

หวังเสี่ยวเลี่ยงเช็ดตู้เสร็จ ยืดตัวขึ้น พลันหันหลังมาเห็นเธอเข้าพอดี

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้ม วางผ้าในมือลงแล้วเดินตรงมาหาเธอ

"ตื่นแล้วเหรอ"

เขาเดินมาตรงหน้าเธอ กางแขนออกอย่างเป็นธรรมชาติแล้วดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอด

เว่ยจื่อจินซุกหน้าลงกับแผงอกของเขา ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นอายสะอาดสดชื่นบนตัวเขา ผสมผสานกลิ่นไอแดดจางๆ

เธอส่งเสียง "อืม" ตอบรับเบาๆ ในลำคอ

เขาก้มหน้าลง ประกบริมฝีปากเธออย่างแม่นยำ

เพียงแค่สัมผัสแผ่วเบา เว่ยจื่อจินกลับส่งเสียง "ซี๊ด" ออกมา รู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อย

หวังเสี่ยวเลี่ยงผละออกทันที พลางพินิจมองเธออย่างละเอียด

ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ถึงได้พบว่าริมฝีปากของอีกฝ่ายต่างก็บวมแดงขึ้นมาเล็กน้อย

หวังเสี่ยวเลี่ยงกลั้นไม่อยู่ก่อน หลุดหัวเราะพรวดออกมา

เว่ยจื่อจินพลอยยิ้มตามไปด้วยอย่างห้ามไม่อยู่ แก้มยิ่งร้อนผ่าวขึ้นกว่าเดิม

"รีบไปล้างหน้าแปรงฟันเถอะ เราออกไปหาอะไรกินกัน" เขาลูบผมเธอเบาๆ

ทั้งสองลงมายังร้านอาหารตามสั่งใต้ตึกที่เว่ยจื่อจินไปกินเป็นประจำ

เป็นช่วงเวลาอาหารพอดี ในร้านจึงเต็มไปด้วยผู้คนจอแจ

พวกเขาหาที่นั่งตรงมุมติดหน้าต่างแล้วสั่งอาหารไปสองสามอย่าง

คงเพราะหิวจริง พออาหารมาเสิร์ฟ ทั้งคู่ต่างก็ก้มหน้าก้มตากิน แทบไม่มีใครสนใจจะพูดคุย ข้าวสวยหนึ่งชามหมดเกลี้ยงในพริบตา

นานๆ ทีพวกเขาจะเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน สายตาประสานกันกลางอากาศ จากนั้นก็ยิ้มให้กัน แล้วก้มหน้าคุ้ยข้าวกินต่อ

นั่นคือความเข้าอกเข้าใจและความอบอุ่นที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยเป็นคำพูด

เป็นเว่ยจื่อจินที่วางตะเกียบลงก่อน

เธอจิบชาไปหนึ่งอึก

"เสี่ยวเลี่ยง ตอนนี้พวกเรา...มีความสุขเกินไปหรือเปล่า"

หวังเสี่ยวเลี่ยงเงยหน้าขึ้น เคี้ยวเนื้อในปากพลางถามอย่างอู้อี้ "มีความสุขไม่ดีเหรอ"

"ดีสิคะ แต่ก็มีข้อเสียเหมือนกัน" สีหน้าของเว่ยจื่อจินแฝงความกังวลที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่ทันสังเกต "พอคนเรามีความสุข ก็จะเริ่มหย่อนยานได้ง่าย เธอดูสิ วันนี้แผนวิ่งจ็อกกิงของฉันก็ยังไม่สำเร็จ สรุปทบทวนงานก็ยังไม่ได้ทำ"

เธอเคยชินกับความตึงเครียด เคยชินกับการไล่ตาม ความสุขที่เข้ามาอย่างกะทันหันและทำให้ผ่อนคลายเต็มที่แบบนี้ กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริง และแฝงความตื่นกลัวอยู่ลึกๆ

หวังเสี่ยวเลี่ยงหัวเราะหึๆ กลืนอาหารในปากลงคอ ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดแล้วกดเสียงต่ำ

"เมื่อคืนพวกเราไม่ได้ออกกำลังกายกันเหรอ ปริมาณการเคลื่อนไหวนี่ไม่น้อยเลยนะ"

ใบหน้าของเว่ยจื่อจินแดงก่ำขึ้นมาทันควัน

เธอหยิบทิชชูบนโต๊ะมาขยำเป็นก้อนแล้วปาใส่เขา

"คนลามก!"

พอกินข้าวเสร็จ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็จับมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ ประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน

"ไปเถอะ จะพาเธอไปที่ที่หนึ่ง"

"ไปไหนเหรอคะ"

"ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง" เขาอมพะนำ

เว่ยจื่อจินไม่ได้ถามเซ้าซี้ เดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย

ทั้งสองเดินข้ามถนนไปสองสามสาย ในที่สุดก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าจุดรับสมัครของโรงเรียนสอนขับรถ

เว่ยจื่อจินมองเขาด้วยความสงสัยเล็กน้อย

เขาจูงมือเธอเดินเข้าไปข้างใน

หลังจากสอบถามรายละเอียดเสร็จ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เลือกคอร์สที่แพงที่สุดทันที

"เอาคอร์สนี้ครับ สอนตัวต่อตัว มีรถครูฝึกรับส่งถึงที่ คอร์สวีไอพี"

"เอ๊ะ ไม่ต้องดีขนาดนี้ก็ได้ ฉันเอง..." เว่ยจื่อจินรีบห้าม แค่เรียนขับรถ คอร์สธรรมดาก็พอแล้ว เธอไม่อยากให้เขาต้องเปลืองเงินขนาดนี้

เธอแย่งจะสแกนจ่ายเงิน แต่กลับถูกหวังเสี่ยวเลี่ยงจับมือกดไว้แน่น

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา แล้วจ่ายเงินเต็มจำนวน

จากนั้นเขาก็หันหน้ามามองเธอ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "นี่เป็นเรื่องของผู้ปกครอง ต่อไปนี้ ผมคือผู้ปกครองของคุณ"

ประโยคเดียว ราวกับลูกกุญแจที่ไขเข้าสู่รูกุญแจส่วนที่อ่อนไหวและเปราะบางที่สุดในใจของเว่ยจื่อจินโดยไม่ทันตั้งตัว

ผู้ปกครอง

ช่างเป็นคำที่ห่างไกลและแปลกหน้าเหลือเกิน

นั่นสินะ หลังสอบเกาเข่า เพื่อนๆ ร่วมชั้นต่างก็มีผู้ปกครองสมัครเรียนขับรถให้

ตอนนั้นเธอไม่มีเวลาแม้แต่จะอิจฉา ค่าเทอมกับค่าครองชีพของตัวเองยังไม่รู้จะไปหามาจากไหนเลย!

เธอเคยชินกับการพึ่งพาตัวเองในทุกเรื่อง เคยชินกับการเป็นผู้ปกครองของตัวเอง

แต่ตอนนี้ มีคนคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใช้น้ำเสียงที่เรียบเฉยที่สุด เอ่ยคำสัญญาที่หนักแน่นที่สุด

เขาบอกว่า ผมคือผู้ปกครองของคุณ

ขอบตาของเว่ยจื่อจินแดงเรื่อขึ้นมาทันที ม่านน้ำตาเอ่อล้นอย่างรวดเร็ว เธอจึงก้มหน้าลง

ทั้งสองจับมือกันเดินกลับ

ตลอดทางเว่ยจื่อจินไม่ได้พูดอะไรเลย เพียงแต่ซบศีรษะลงบนไหล่ของเขา ร่างทั้งร่างแทบจะแนบชิดติดกับตัวเขา ราวกับจะฝังตัวเองเข้าไปในร่างของเขา

เธอสัมผัสได้ว่า กำแพงสูงในใจที่ก่อขึ้นจากความไม่มั่นคงและความระแวดระวังมานานหลายปี กำลังพังทลายลงทีละน้อยเพราะผู้ชายคนนี้

สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น และทำให้รู้สึกตื่นกลัวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเช่นกัน

พอใกล้ถึงใต้ตึก ในที่สุดเธอก็หยุดฝีเท้าลง

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยุดตาม มองเธออย่างสงสัย

เธอสูดหายใจเข้าลึก ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว

"เสี่ยวเลี่ยง"

"หืม?"

"พวกเรา...พวกเราย้ายมาอยู่ด้วยกันไม่ได้นะ"

ในที่สุดเธอก็เอ่ยคำพูดที่วนเวียนอยู่ในใจมาตลอดทางออกมา

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ตอบทันที เพียงแค่มองเธอเงียบๆ รอให้เธอพูดต่อ

"ฉันคิดว่า...ฉันคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลา" เว่ยจื่อจินพูดเร็วขึ้นเล็กน้อย แฝงความลนลานที่สังเกตได้ยาก "ฉันกลัว...ฉันกลัวว่าฉันจะพึ่งพาเธอมากเกินไป พอเคยชินกับการมีเธออยู่ข้างๆ ฉันกลัวว่าตัวเองจะหย่อนยาน"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองความเปราะบางที่แสร้งทำเป็นเข้มแข็งบนใบหน้าของเธอ ในใจพลันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาเล็กน้อย

เขาไม่ได้โต้แย้งเธอ และไม่ได้พยายามจะเกลี้ยกล่อมเธอ

เขาเพียงแค่ยิ้ม ยื่นมือไปจัดผมที่ถูกลมพัดยุ่งของเธอให้เข้าที่

"ผมไม่ได้บอกว่าจะย้ายมาอยู่ด้วยกันสักหน่อย"

"พวกเราก็ยังเหมือนเดิม วันธรรมดาต่างคนต่างยุ่งกับเรื่องของตัวเอง พอถึงวันเสาร์อาทิตย์ค่อยมาอยู่ด้วยกัน แบบนี้ได้ไหม"

ทั้งมีโลกของคนสองคนได้ และยังรักษาพื้นที่ส่วนตัวของแต่ละคนไว้ได้

เว่ยจื่อจินสังเกตสีหน้าของหวังเสี่ยวเลี่ยง

พยักหน้า

"ตกลงค่ะ"

เมื่อเห็นเธอตกลง รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังเสี่ยวเลี่ยงก็ยิ่งกว้างขึ้น

เขาเดินไปส่งเธอถึงใต้ตึกอะพาร์ตเมนต์ ไม่ได้ตามขึ้นไปอีก

"งั้นผมไปแล้วนะ คุณขึ้นไปพักผ่อนเถอะ"

"ค่ะ"

เว่ยจื่อจินพยักหน้า หมุนตัวเตรียมขึ้นตึก

เดินไปได้สองก้าว เธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ หันขวับกลับมา

หวังเสี่ยวเลี่ยงยังคงยืนอยู่ที่เดิมมองดูเธอ

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าปรากฏรอยแดงระเรื่ออย่างน่าสงสัย ก้าวเร็วๆ กลับมาตรงหน้าเขาแล้วยื่นหน้าไปกระซิบข้างหู

เธอใช้เสียงกระซิบแผ่วเบาที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"คุณไปซื้ออุปกรณ์มาสิ พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไปก่อน จากนั้นก็เข้าใจความหมายของเธอในทันที

รอยยิ้มเปี่ยมความหมายผุดพรายขึ้นบนใบหน้าของเขา