ตอนที่ 57 หยุดงานหนึ่งวัน

เช้าตรู่วันจันทร์ แสงแดดลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ทาบทับเป็นเงาลวดลายบนพื้นห้อง

หวังเสี่ยวเลี่ยงลืมตาขึ้น มองใบหน้ายามหลับใหลอันเงียบสงบของเว่ยจื่อจิน

ผ้าห่มบางเน้นให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอ

เขาไม่ขยับเขยื้อน เพียงแค่มองดูเงียบ ๆ

นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน สงบ มั่นคง และรู้สึกโชคดีอย่างแรงกล้า

ชั่วครู่ต่อมา ขนตาของเว่ยจื่อจินสั่นไหวเล็กน้อยพลางตื่นขึ้นมาเช่นกัน เธอลืมตาแล้วสบเข้ากับสายตาจดจ่อของเขา พวงแก้มแดงระเรื่อขึ้นมาทันที และหดตัวเข้าไปในผ้าห่มตามสัญชาตญาณ

หวังเสี่ยวเลี่ยงยิ้มออกมา ยื่นมือไปรวบตัวเธอพร้อมผ้าห่มเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก

ทั้งสองออดอ้อนกันอยู่พักหนึ่ง ถึงได้ยอมลุกจากเตียงอย่างอ้อยอิ่ง

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ตอนที่กำลังจะออกจากห้องไปด้วยกันตรงโถงทางเข้า เว่ยจื่อจินก็เรียกเขาไว้

"เดี๋ยวก่อน"

หวังเสี่ยวเลี่ยงหันกลับไป เห็นเธอหยิบของพวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋า กุญแจสีเงินดอกหนึ่งกับคีย์การ์ดทรงกลมสีฟ้าอันหนึ่ง คล้องอยู่บนพวงกุญแจเรียบง่ายด้วยกัน

เธอยื่นของมาตรงหน้าเขา ไม่ได้มองเขา เพียงแค่ก้มหน้าพูดเสียงเบา "นี่คีย์การ์ดประตูด้านล่างกับกุญแจห้องค่ะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้รีบรับมาทันที

เขามองติ่งหูที่ขึ้นสีแดงเรื่อของเธอ และสายตาที่จงใจหลบตาเขา

เขารู้ดีว่านี่ไม่ได้เป็นเพียงแค่กุญแจดอกหนึ่ง แต่นี่คือประตูบานหนึ่งที่เธอเปิดให้เขาด้วยตัวเอง บนกำแพงสูงที่สร้างขึ้นจากความกังวลและความระแวดระวังตลอดหลายปีที่ผ่านมา

เบื้องหลังประตูบานนี้ คือโลกที่อ่อนโยนที่สุดและไร้การป้องกันที่สุดของเธอ

เขายื่นมือออกไปอย่างจริงจัง รับพวงกุญแจนั้นมากำไว้ในอุ้งมือ

ทั้งสองกินมื้อเช้าที่ร้านอาหารเช้าชั้นล่าง ความอุ่นของน้ำเต้าหู้ ความกรอบหอมของปาท่องโก๋ ล้วนอร่อยเป็นพิเศษเพราะมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคนข้างกาย

พอกินมื้อเช้าเสร็จ ทั้งสองก็แยกย้ายกันตรงทางแยก

หวังเสี่ยวเลี่ยงต้องไปร้านค้าส่ง เว่ยจื่อจินต้องไปที่ทำงาน

ก่อนจะจากกัน หวังเสี่ยวเลี่ยงดึงมือเธอไว้ มองตาเธอแล้วพูดอย่างจริงจัง "ผมเหมือนจะเริ่มคิดถึงคุณแล้วสิ"

ใบหน้าของเว่ยจื่อจินร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เธอค้อนใส่เขาประโยคหนึ่ง "ปากหวานจริงนะ"

"ผมแค่พูดความจริง"

นี่แทบไม่ต่างจากคำพูดตอนที่ทั้งสองเพิ่งรู้จักกันใหม่ ๆ

เขามองส่งเงาร่างของเว่ยจื่อจินขึ้นรถไฟใต้ดินฝั่งตรงข้าม จากนั้นถึงค่อยหันหลังเดินจากมา

ระหว่างทางเดินกลับ หวังเสี่ยวเลี่ยงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ปลายนิ้วสัมผัสโดนพวงกุญแจอันเย็นเฉียบนั้น

เขารู้สึกว่าตนเองได้ครอบครองเว่ยจื่อจินอย่างแท้จริงแล้ว เขาได้รับความไว้วางใจอย่างไร้ข้อกังขาจากเธอ

เขาต้องมอบชีวิตที่ดีกว่านี้ให้เธอ อนาคตที่มั่นคง มั่งคั่ง และไม่ต้องให้เธอต้องพึ่งพาแต่ตัวเองในทุกเรื่องอีกต่อไป

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา ก็ไม่อาจยับยั้งได้อีก

เขาไม่ได้กลับไปที่ห้องเช่าของตัวเอง แต่ตรงไปยังร้านค้าส่งของเถ้าแก่อ้วนทันที

"เถ้าแก่!"

เถ้าแก่อ้วนกำลังเอนกายบนเก้าอี้ปรับนอน พลางจิบชาพลางเฝ้าร้าน พอเห็นเขาเดินเข้ามาก็เลิกเปลือกตาขึ้น "ว่าไง คิดตกแล้วเรอะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่สนใจคำแซวนั้น เดินตรงไปหยุดตรงหน้าเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ผมคิดดีแล้ว เราลุยกันเถอะ"

ท่าถือถ้วยชาของเถ้าแก่อ้วนชะงักไป เขายืดตัวนั่งตรง มองหวังเสี่ยวเลี่ยง

"คิดดีแล้วแน่นะ ไม่คิดดูอีกหน่อยเหรอ"

"ไม่คิดแล้วครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงตอบหนักแน่น "เดี๋ยวนี้เลย เริ่มทันที"

เถ้าแก่อ้วนจ้องมองเขาเขม็งอยู่หลายวินาที ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันเหลืองอ๋อยเต็มปาก

"ได้!"

เขาวางถ้วยชาลง หยิบมือถือกดโทรออก "ฮัลโหล เสี่ยวลิ่วจื่อ มาช่วยดูร้านให้ข้าหน่อย ข้าจะออกไปข้างนอกสักประเดี๋ยว"

คล่องแคล่วฉับไว ไม่มีอืดอาดยืดยาดแม้แต่น้อย

พอกดวางสาย เถ้าแก่อ้วนก็ลุกขึ้นยืน โบกมือให้หวังเสี่ยวเลี่ยง "ไป ข้าจะพานายไปดูกิจการของนาย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้ว่าที่เขาพูดถึงคืออาคารพาณิชย์ห้องนั้นบนถนนการค้าสายใหม่ในย่านมหาวิทยาลัย

เถ้าแก่อ้วนพูดพลางเล่าว่าทำเลของถนนสายนี้ดียังไง หน้าร้านแถวนี้ถูกจองไปหมดตั้งแต่แรก ๆ แล้ว

พอทั้งสองคนไปถึง ในร้านที่เถ้าแก่อ้วนเช่าไว้ก็มีคนงานกำลังตกแต่งอยู่แล้ว เสียงเคาะทุบดังแว่วมาไม่ขาดสาย

เถ้าแก่อ้วนเอามือไพล่หลัง เดินทอดน่องไปมาในห้องโล่งสภาพเปลือยพลางชี้นิ้วสั่งการอย่างมาดมั่น

"ตกแต่งซูเปอร์มาร์เก็ต ไม่ต้องไปทำอะไรให้มันหวือหวานักหรอก จำหลักสี่ข้อไว้ก็พอ"

เขาชูนิ้วอ้วนป้อมขึ้นมาสี่นิ้ว

"ผนังขาว พื้นขาว ไฟสว่าง ป้ายสะดุดตา"

"ผนังกับพื้นใช้สีขาวเรียบ ๆ ให้ดูสะอาดสะอ้าน ไฟต้องสว่างพอ ส่องให้ทั้งร้านสว่างเหมือนกลางวัน ลูกค้ามองเข้ามาจะได้รู้สึกสบายตา ป้ายหน้าร้านต้องทำให้ใหญ่สุดและเด่นสุด เอาให้คนมองเห็นได้แม้อยู่คนละฟากถนน"

เขาตบไหล่หวังเสี่ยวเลี่ยงเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความภูมิใจของคนที่ผ่านโลกมาก่อน

"ต่อไปนายต้องมาที่นี่บ่อย ๆ ที่นี่แหละคือที่ที่นายจะตั้งตัวได้"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองดูห้องโล่งฝุ่นคลุ้งตรงหน้า ฟังพิมพ์เขียวอันยิ่งใหญ่ของเถ้าแก่อ้วนแล้ว ในใจก็พลอยฮึกเหิมขึ้นมา

ตรงมุมหนึ่งของซูเปอร์มาร์เก็ต มีห้องกระจกขนาดเล็กกั้นแยกไว้

เถ้าแก่อ้วนชี้ไปตรงนั้นพลางบอกว่า "ตรงนี้ ต่อไปจะเป็นฐานไลฟ์สตรีมของเรา"

"พอเปิดร้าน นายก็มาไลฟ์ตรงนี้ ด้านหลังเป็นชั้นวางของ มีสินค้าละลานตา มันไม่น่าดึงดูดกว่าผนังขาว ๆ นั่นของนายเหรอ"

ความคิดของเถ้าแก่อ้วนนั้นใช้งานได้จริงและตรงจุดเสมอ

"ต้องใช้อุปกรณ์อะไรบ้าง นายเขียนรายการมาให้ฉัน" เถ้าแก่อ้วนถาม

หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดแล้วส่ายหน้า "ของระดับไฮเอนด์ผมก็ไม่รู้เรื่องหรอกครับ ตอนผมไลฟ์เองก็ใช้มือถือแค่สองเครื่อง เครื่องหนึ่งไว้ไลฟ์ อีกเครื่องไว้ดูข้อความ"

"งั้นก็ใช้มือถือนายนั่นแหละ" เถ้าแก่อ้วนโบกมือ ตัดสินใจทันที

หวังเสี่ยวเลี่ยงแอบพึมพำในใจว่า เถ้าแก่คนนี้ไม่เกรงใจกันเลยจริง ๆ แต่พอคิดอีกที นี่ก็ไม่ใช่เรื่องขี้เหนียว เพราะกับจุดอื่น เถ้าแก่อ้วนยอมทุ่มทุนจริง ๆ

เขาสังเกตเห็นว่าพวกคนงานกำลังเดินสายกล้องวงจรปิดตามมุมต่าง ๆ บนเพดาน พอลองนับคร่าว ๆ ร้านที่ไม่ใหญ่นักแห่งนี้กลับติดกล้องไปสิบกว่าตัว

"ติดเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ค่อยเข้าใจ

เถ้าแก่อ้วนเหลือบมองเขาแล้วส่งเสียงฮึ "คนเราต้องกันไว้ดีกว่าแก้ ร้านเราเปิดในย่านมหาวิทยาลัย ต่อไปต้องจ้างนักศึกษามาทำงานพาร์ตไทม์แน่ พวกวัยรุ่นมือไวใจเร็วมีตั้งเยอะแยะ ถ้าไม่จับตาดูให้ดี สินค้าคงโดนขนเกลี้ยงร้าน"

"กล้องวงจรปิดต้องไม่มีมุมอับ เคาน์เตอร์แคชเชียร์ ห้องเก็บของ ประตูหน้าร้าน ทุกซอกทุกมุมต้องมี นี่ไม่ใช่ไม่ไว้ใจใคร แต่มันคือกฎ"

คำพูดของเถ้าแก่อ้วนทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าได้เปิดหูเปิดตา

นับจากวันนั้น ชีวิตของหวังเสี่ยวเลี่ยงก็เข้าสู่โหมดหมุนเร็วเต็มกำลัง

ทุกวันของเขาถูกจัดตารางไว้แน่นเอี้ยด

หกโมงเช้า เสียงนาฬิกาปลุกดังตรงเวลา เขาลุกจากเตียง ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ตรงดิ่งเข้าห้องน้ำ

เขาใช้เวลาช่วงนั่งชักโครกหยิบมือถือขึ้นมา ไถดูข่าวเด่นประเด็นร้อนประจำวันและหัวข้อยอดฮิตบนโซเชียลอย่างรวดเร็ว เพื่อหาแรงบันดาลใจสำหรับเนื้อหาที่จะเขียนพู่กัน

พอเดินออกจากห้องน้ำ เขาก็ได้เนื้อหาที่แน่นอนแล้ว จึงกางกระดาษ จรดพู่กันลงน้ำหมึก เขียนอักษรสามแบบที่แตกต่างกัน และอัดคลิปสั้นไว้สามคลิป

จากนั้นก็รีบออกจากห้อง ซื้ออาหารเช้าง่าย ๆ ใต้ตึก เดินกินพลางเร่งรุดไปยังไซต์งานตกแต่งซูเปอร์มาร์เก็ต

เถ้าแก่อ้วนสั่งเด็ดขาดว่าเขาต้องมาคุมงานด้วยตัวเอง เพื่อรับประกันคุณภาพและความคืบหน้าของการตกแต่ง

ดังนั้นตลอดทั้งวัน เขาจึงต้องคลุกอยู่กับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเสียงหนวกหู คอยคุยกับคนงาน ตรวจเช็กวัสดุ จบวันทีไรตัวเปื้อนฝุ่นไปทั้งร่าง คอก็แทบแหบแห้ง

พอกลับถึงห้องเช่าในตอนค่ำ ข้าวยังไม่ทันได้กินสักคำ ก็ต้องรีบเปิดอุปกรณ์ไลฟ์สตรีม

การไลฟ์สองชั่วโมงต้องใช้สมาธิเต็มที่ พูดคุยกับผู้ติดตาม และกระตุ้นให้กดสั่งซื้อ

พอจบไลฟ์ นั่นต่างหากคือจุดเริ่มต้นของการทำงานที่แท้จริง

เขาต้องเขียนอักษรพู่กันตามออเดอร์สั่งทำของลูกค้าจากระบบหลังบ้าน แผ่นแล้วแผ่นเล่าจนข้อมือเมื่อยล้า ตาพร่าลาย

พอเขียนเสร็จ ยังต้องค่อย ๆ แพ็กของอย่างระมัดระวัง

โชคดีที่คนส่งพัสดุที่รับผิดชอบโซนนี้คุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดี เขาแค่ต้องจ่าหน้าซองไว้ตั้งแต่คืนก่อน พอเช้าตรู่วันรุ่งขึ้นก็นำของที่แพ็กเสร็จไปวางไว้ที่ร้านสะดวกซื้อยี่สิบสี่ชั่วโมงตรงปากซอย พอคนส่งพัสดุเริ่มงานก็จะแวะมารับไปเอง

ชีวิตวนเวียนเช่นนี้วันแล้ววันเล่า

วุ่นวาย เหน็ดเหนื่อย แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความหวัง

ยิ่งยุ่งเวลาก็ยิ่งผ่านไปไว พริบตาเดียวก็ถึงวันเสาร์

หลังการเร่งมือก่อสร้างตลอดหนึ่งสัปดาห์ ผนังของซูเปอร์มาร์เก็ตก็ฉาบเรียบและทาสีขาวเสร็จเสียที ผนังสีขาวสะอาดตาทำให้พื้นที่ทั้งหมดดูสว่างไสวขึ้นมาก

ตามขั้นตอนแล้ว ผนังต้องรอให้แห้งสนิทเสียก่อน ยังทำขั้นตอนต่อไปทันทีไม่ได้ ดังนั้นงานตกแต่งจึงต้องหยุดพักหนึ่งวัน

วันนี้ ประจวบเหมาะกับเป็นวันที่เขานัดเจอกับเว่ยจื่อจินพอดี

นับตั้งแต่แยกกันเมื่อวันจันทร์ เขาก็ไม่ได้เจอเธอมาห้าวันเต็มแล้ว

ใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงบินไปอยู่ข้างกายเธอนานแล้ว

เขาส่งต่องานในไซต์ก่อสร้างจนเรียบร้อย แล้วลงกลอนล็อกประตู

แทบจะวิ่งเหยาะ ๆ กลับมาถึงห้องเช่า เขาพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ อาบน้ำด้วยความเร็วที่สุดเพื่อชำระล้างความเหนื่อยล้าและฝุ่นผงทั้งตัวออกไป

เปลี่ยนใส่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ส่องกระจกแล้วยังอุตส่าห์เซตจัดแต่งทรงผมเป็นพิเศษ

วิ่งออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกล

แดดกำลังดี ลมพัดเอื่อยไม่ร้อนอบอ้าว

ในหัวมีแต่รอยยิ้มเขินอายและเรือนร่างอันงดงามของเว่ยจื่อจิน...

มือถือในกระเป๋ากางเกงดังขึ้นมาผิดเวลา

"ฮัลโหลครับ เถ้าแก่"

"เสี่ยวเลี่ยง วันนี้งานคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว ผนังจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" เสียงดังลั่นของเถ้าแก่ร่างท้วมดังออกมาจากหูโทรศัพท์

"คืบหน้าเร็วมากครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงอารมณ์ดี น้ำเสียงจึงฟังดูร่าเริงขึ้นหลายส่วน "แต่วันนี้ต้องหยุดงานวันหนึ่ง..."

ปลายสาย เถ้าแก่ร่างท้วมขัดจังหวะหวังเสี่ยวเลี่ยงอย่างไร้มารยาททันที

"หยุดวันหนึ่งเหรอ ใครสั่งให้แกหยุด รู้ไหมว่าค่าเช่าวันหนึ่งมันเท่าไหร่"

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไป รีบอธิบายตามสัญชาตญาณ "ช่างตกแต่งบอกมาครับ มันเป็นขั้นตอนปกติตามกระบวนการ ไม่อย่างนั้นผนังจะแตกลายงา"

เขาข่มอารมณ์ พยายามอธิบายเหตุผลทางเทคนิคให้เข้าใจ

ทว่าเถ้าแก่ร่างท้วมกลับไม่รับฟังแม้แต่น้อย

อารมณ์ฉุนเฉียวของอีกฝ่ายพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เสียงแหลมสูงขึ้นไปอีกระดับ

"ขั้นตอนปกติเหรอ ฉันไม่สนหรอกว่าขั้นตอนบ้าบออะไรทั้งนั้น!"

"หยุดงานวันหนึ่ง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมแกไม่บอกฉันล่วงหน้าสักคำ"

"หวังเสี่ยวเลี่ยง ถ้าแกอยากจะพัก แกก็ควรทำเรื่องลาไหม!"