ตอนที่ 58 ท่าพักใจ

หวังเสี่ยวเลี่ยงกำโทรศัพท์แน่น ในหูยังคงก้องไปด้วยเสียงซักไซ้เจือกลิ่นดินปืนของเถ้าแก่อ้วน

ลางาน?

สองคำนี้เหมือนเข็มสองเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจเขาจนเจ็บแปลบ

พวกเขาเป็นหุ้นส่วนกัน ไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้อง เขาหวังเสี่ยวเลี่ยงลงแรง ลงเวลา ลงวิชาความรู้ คลุกฝุ่นอยู่ในไซต์งานทุกวัน ก็เพื่อกิจการร่วมกันของทั้งสองคน ไม่ใช่เพื่อมารับใช้เป็นวัวเป็นม้าให้ใคร

ขั้นตอนการตกแต่งมันเป็นแบบนี้เอง ผนังต้องรอให้แห้งสนิท นี่คือสามัญสำนึก ฝืนทำต่อไปก็มีแต่จะทำให้แตกร้าวต้องมารื้อแก้งานทีหลัง ถึงตอนนั้นจะยิ่งเสียทั้งเงินและเวลามากกว่าเดิม

เขาไม่ได้พัก และไม่ได้อู้เลยสักนิด

มีสิทธิ์อะไรมาใช้คำพูดวางก้ามอย่างคำว่า "ลางาน"?

ไฟโทสะไร้ที่มาแล่นพล่านขึ้นมากลางอก แผดเผาจนคอแห้งผาก

เขาอยากจะตะโกนเหตุผลพวกนี้กลับไป อยากจะถามเถ้าแก่อ้วนให้รู้เรื่องว่าเห็นเขาเป็นหุ้นส่วนที่เท่าเทียมกันหรือไม่

แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก ก็ถูกเขากลืนกลับลงไปอย่างยากลำบาก

หากแตกหักตอนนี้ โอกาสร่วมมือกันครั้งนี้ก็คงพังทลายลงไปใช่ไหม

เสียงแจ้งเตือนรถเมล์เข้าป้ายดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเขา

ปลายสาย เถ้าแก่อ้วนดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด จึงเงียบไปสองสามวินาที

เมื่อเขาเอ่ยปากอีกครั้ง ความฉุนเฉียวก็จางลงไปมาก เปลี่ยนมาเป็นน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นผ่อนลง

"เอาเถอะ เสี่ยวเลี่ยง วันนี้หยุดพักก่อนวันหนึ่งก็ได้ สัปดาห์นี้นายเหนื่อยมากจริง ๆ ฉันเข้าใจ"

คำพูดของเถ้าแก่อ้วนแฝงการปลอบประโลมอยู่บ้าง แต่กลับฟังดูเหมือนการให้ทานเสียมากกว่า

"แต่ว่าคราวหน้านะ มีเรื่องอะไรนายต้องบอกฉันล่วงหน้าก่อน หน้าร้านใหญ่ขนาดนี้ ค่าเช่ากับค่าใช้จ่ายแต่ละวันไม่ใช่เงินน้อย ๆ ฉันต้องรู้ความเคลื่อนไหวไว้ ถูกไหมล่ะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ตอบอะไร

เขาไม่อยากตอบว่า "ครับ" เพราะนั่นเท่ากับยอมรับว่าตนเป็นลูกน้องที่ต้องคอยรายงาน

และเขาก็ไม่อยากโต้เถียงอีกต่อไป เพราะมันไร้ความหมายสิ้นดี

สิ่งที่เถ้าแก่อ้วนต้องการไม่ใช่คำอธิบาย แต่เป็นการยอมเชื่อฟัง

"เอาละ ถ้างั้นนายก็พักผ่อนให้เต็มที่สักวันเถอะ!" เถ้าแก่อ้วนพูดเองเออเองแล้วตัดสายไป

เมื่อฟังเสียงสัญญาณตัดสายจากโทรศัพท์ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็รู้สึกปั่นป่วนหลากอารมณ์อยู่ในใจ

ความรู้สึกยินดีปรีดาที่กำลังจะได้ไปหาเว่ยจื่อจินเมื่อครู่ บัดนี้ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็น ดับวูบไปกว่าครึ่ง

เขาไม่ใช่คนจุกจิกคิดเล็กคิดน้อย แต่ความรู้สึกที่ไม่ได้รับการให้เกียรติเช่นนี้ ทำให้เขาอึดอัดใจเป็นพิเศษ

หุ้นส่วน หุ้นส่วน สิ่งที่ร่วมคือผลประโยชน์ และสิ่งที่ผสานก็ควรจะเป็นจิตใจคน

ไฉนเพิ่งจะเริ่มต้น เถ้าแก่อ้วนที่เรียก "พี่น้อง" ติดปากคนนั้น ถึงได้กลายมาเป็น "เถ้าแก่" ที่คอยชี้นิ้วสั่งการแบบนี้ไปได้

รถเมล์เทียบจอดข้างหน้าอย่างช้า ๆ ประตูรถเปิดออก

หวังเสี่ยวเลี่ยงสลัดศีรษะ กดเรื่องชวนหงุดหงิดเหล่านั้นไว้ก้นบึ้งหัวใจชั่วคราว แล้วก้าวขึ้นรถไป

นอกหน้าต่างรถ ทัศนียภาพของเมืองถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว

เขาพิงริมหน้าต่าง พยายามดึงความคิดของตนกลับมาที่เว่ยจื่อจินอีกครั้ง

รอยยิ้มของเธอ อ้อมกอดของเธอ และทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเธอ

มีเพียงการนึกถึงเธอเท่านั้น จิตใจถึงจะกลับมาอ่อนโยนได้อีกครั้ง

พอมาถึงใต้ตึกพักของเว่ยจื่อจิน เขาก็เดินเข้าประตูกลางของอาคารอย่างคุ้นเคย

เพิ่งถึงหน้าประตูห้อง ก็ได้รับข้อความจากเธอ "ฉันยังซ้อมขับรถอยู่เลย ใกล้เสร็จแล้ว นายขึ้นไปรอฉันก่อนนะ!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงตอบกลับไปว่า "ได้" แล้วเปิดประตูเข้าห้อง

ภายในห้องเก็บกวาดอย่างสะอาดสะอ้าน ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมละมุนจาง ๆ ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเธอ

เขาเปลี่ยนรองเท้า แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ

แม้จะเรียบร้อย แต่บนโซฟายังพาดเสื้อโค้ตที่เธอถอดไว้เมื่อวาน บนโต๊ะน้ำชามีหนังสือที่อ่านค้างไว้วางอยู่

เขาเดินเข้าไปแทบจะโดยสัญชาตญาณ แขวนเสื้อโค้ตให้เข้าที่ คั่นที่คั่นหนังสือลงไป แล้วจัดวางให้เป็นระเบียบ

เพิ่งจะทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ เสียงกลอนประตูก็ดัง "แกร๊ก"

เว่ยจื่อจินกลับมาแล้ว

ทันทีที่เธอก้าวเข้าประตูมาแล้วเห็นหวังเสี่ยวเลี่ยงยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น แววตาก็เป็นประกายขึ้นมาในพริบตา

นั่นคือความดีใจจากก้นบึ้งหัวใจที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้

"นายมาแล้ว!"

เธอถอดรองเท้าทิ้งแล้วโผเข้ามาแทบจะในทันที ทั้งร่างกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของหวังเสี่ยวเลี่ยง สองขาเกี่ยวรัดเอวเขาไว้

หวังเสี่ยวเลี่ยงรับตัวเธอไว้ได้อย่างมั่นคง สองมือประคองสะโพกเธอไว้ และกอดเธอแนบอกอย่างแนบแน่น

ร่างของหญิงสาวกรุ่นด้วยกลิ่นอายแสงแดดภายนอก ทั้งยังมีกลิ่นหอมสดชื่นของแชมพูสระผม เติมเต็มโลกทั้งใบของเขาในพริบตา

ความขุ่นมัวที่เกิดขึ้นเพราะเถ้าแก่อ้วนก่อนหน้านี้ สลายหายไปเป็นปลิดทิ้งในวินาทีที่สวมกอดเธอ

ความเหนื่อยล้าและความอัดอั้นตันใจทั้งหมดพลันพบช่องทางปลดปล่อย แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนไร้ที่สิ้นสุด

"คิดถึงผมไหม" เขาซุกหน้าลงกับซอกคอเธอ สูดลมหายใจเข้าลึก

"คิดถึงจะตายอยู่แล้ว!" เว่ยจื่อจินเอาหัวถูไถในอ้อมอกเขาเหมือนแมวที่พึงพอใจ "ตั้งห้าวันเต็ม ๆ ทรมานเหมือนผ่านไปเป็นปี"

"ผมก็เหมือนกัน..."

ริมฝีปากประกบแนบชิดเข้าหากันแล้ว

ต่างฝ่ายต่างช่วยกันปลดเปลื้องเสื้อผ้าของอีกคน

หวังเสี่ยวเลี่ยงกอดเว่ยจื่อจินแน่นแล้วเดินตรงไปยังห้องนอน

ความอบอุ่นวาบหวามอันสุขสมอิ่มเอม ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกเหมือนตัวเองได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง

"ไม่ใช่ตกลงกันแล้วเหรอว่าพวกเรายุ่งกันมาทั้งสัปดาห์ เสาร์อาทิตย์ก็พักผ่อนให้เต็มที่ ไม่ใช่เข้าประตูมาก็รีบทำงานบ้านเลย"

เว่ยจื่อจินหนุนหัวบนแผงอกของหวังเสี่ยวเลี่ยง เอ่ยออกมาอย่างเกียจคร้าน

"เธอไม่เคยได้ยินเหรอ เบื้องหลังของผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จ มักจะมีผู้ชายที่คอยทุ่มเทเสียสละอยู่เงียบ ๆ คนหนึ่งเสมอ"

เว่ยจื่อจินพิงไหล่เขา ขยับหาท่าที่สบายพลางเลิกคิ้ว

"ฉันเคยได้ยินแต่ว่า เบื้องหลังของผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จ ย่อมต้องมีการเสียสละของผู้ชายตั้งนับไม่ถ้วนต่างหาก"

คำพูดนี้ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรงทันที ประคองหน้าเธอไว้ด้วยสีหน้าจริงจัง

"แบบนั้นไม่ได้นะ ผมไม่อยากให้ผู้ชายคนอื่นมาช่วยเธอแบบมีเจตนาแอบแฝง แค่มีคนมองเธอเพิ่มอีกแวบเดียวผมก็ทนไม่ไหวแล้ว"

เมื่อเห็นท่าทางตึงเครียดและจริงจังของเขา เว่ยจื่อจินก็หลุดหัวเราะ "พรืด" ออกมา

เธอจุมพิตลงบนริมฝีปากเขาเบา ๆ อย่างหวานซึ้ง

"ปากหวานนักนะ แต่ฉันชอบ"

"ไปเถอะ พี่เลี้ยงข้าวนายเอง ฉลองที่พวกเราได้กลับมารวมพลกันอย่างมีชัยหลังจากห่างหายไปตั้งห้าวัน!"

ทั้งสองเลือกร้านอาหารส่วนตัวบรรยากาศเรียบหรูแห่งหนึ่ง

ระหว่างกินข้าว บทสนทนาก็วนเข้าเรื่องงานของแต่ละคนไปโดยปริยาย

เว่ยจื่อจินเล่าถึงการสัมภาษณ์เมื่อเร็ว ๆ นี้ของเธอด้วยสีหน้าท่าทางมีชีวิตชีวา

"ฉันจะบอกให้นะ ช่วงนี้ฉันเพิ่งไปสัมภาษณ์คนเก่งระดับเทพคนหนึ่งมา"

"เขาเป็นนักศึกษาที่เพิ่งเรียนจบ แต่เพราะเป็นโรคสมองพิการแต่กำเนิด การเคลื่อนไหวร่างกายเลยค่อนข้างลำบาก"

หวังเสี่ยวเลี่ยงนั่งฟังเงียบ ๆ พลางคีบอาหารจานโปรดให้เธอหนึ่งคำ

"แต่สมองของเขานี่ระดับอัจฉริยะเลยนะ ความจำคือสุดยอดจริง ๆ!" ดวงตาของเว่ยจื่อจินเป็นประกาย "โดยเฉพาะเรื่องเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ รู้ละเอียดราวกับของในบ้านตัวเอง ฉันแค่สุ่มพูดปี ค.ศ. มาหนึ่งปี เขาก็ตอบได้ทันทีว่าปีนั้นมีเหตุการณ์สำคัญอะไรเกิดขึ้นในโลกบ้าง แถมยังวิเคราะห์วิจารณ์ได้อย่างเฉียบคมอีกด้วย"

"เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ" หวังเสี่ยวเลี่ยงประหลาดใจอยู่บ้างเช่นกัน

"ใช่แล้ว น่าเสียดายจริง ๆ" ความกระตือรือร้นของเว่ยจื่อจินลดลงไปบ้าง "หางานยากเหลือเกิน ตัวเขาเองยังบอกเลยว่า แม้จะจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง แต่สภาพอย่างเขานี่จะมีประโยชน์อะไร"

หวังเสี่ยวเลี่ยงฟังแล้ว ในใจก็พลอยรู้สึกทอดถอนใจไปด้วย

"จริง ๆ หางานไม่ใช่เรื่องยากหรอก สิ่งที่ยากคือการหางานที่ตัวเองพอใจและทำให้คนอื่นพอใจได้ต่างหาก"

บางทีอาจเป็นเพราะเรื่องเล่าของเว่ยจื่อจินสะกิดใจเขา หรือบางทีอาจเป็นเพราะอยู่ต่อหน้าคนที่สนิทที่สุด เขาจึงไม่ต้องแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง

หวังเสี่ยวเลี่ยงจึงเผลอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ออกมาโดยไม่รู้ตัว

เขาเล่าถึงจุดเริ่มต้นที่ตนร่วมหุ้นเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตกับเถ้าแก่อ้วน เล่าถึงความยุ่งและการทุ่มเทของตัวเองตลอดช่วงเวลานี้ และสุดท้ายก็พูดถึงโทรศัพท์สายนั้นที่ทำให้ในใจเขารู้สึกอึดอัดคับข้อง

น้ำเสียงของหวังเสี่ยวเลี่ยงราบเรียบ ไร้ซึ่งการตัดพ้อ เป็นเพียงการบอกเล่าความจริงเท่านั้น

ทว่าเว่ยจื่อจินยังคงจับความรู้สึกน้อยใจและความผิดหวังที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเขาได้อย่างเฉียบไว

เธอวางตะเกียบลง มองเขาอย่างจริงจัง

"นายต้องทำความคุ้นเคยกับความเปลี่ยนแปลงแบบนี้ให้ได้"

คำตอบของเว่ยจื่อจินเหนือความคาดหมายของหวังเสี่ยวเลี่ยงอยู่บ้าง

"ที่สถานีของเรา เรื่องพรรค์นี้รุนแรงเป็นพิเศษ" เธอพูดต่อ "คนที่มีตำแหน่งมีหัวโขนขึ้นมาหน่อย เวลาอยู่ต่อหน้าลูกน้อง โดยเฉพาะต่อหน้าเด็กใหม่อย่างพวกเรา การวางอำนาจบาตรใหญ่ถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ แล้วพวกที่อายุสี่สิบขึ้นไป ไม่ว่าจะมีตำแหน่งหรือไม่ แม้กระทั่งคนขับรถที่ขับมาสิบกว่าปี ก็ยังชอบสั่งสอนเป็นชีวิตจิตใจ"

เธอเลียนสำนวนพวกเจนโลกเหล่านั้น "เสี่ยวเว่ย หัวข้อของเธออันนี้ใช้ไม่ได้เลย ไร้ความลึกซึ้ง ตอนจบของเธอก็พลังบวกไม่พอ"

เธอเลียนแบบได้เหมือนเปี๊ยบจนหวังเสี่ยวเลี่ยงอดขำไม่ได้ ความอึดอัดคับข้องใจพลอยมลายหายไปไม่น้อย

เขาพลันตระหนักได้ว่า ตอนเว่ยจื่อจินเข้าทำงานที่สถานีโทรทัศน์ใหม่ ๆ ก็คงต้องเจอคนและเรื่องราวชวนหงุดหงิดใจมาไม่น้อยเหมือนกัน

ขนาดพิธีกรสาวผู้เฉิดฉายอย่างเธอยังต้องทนรับการเมืองในที่ทำงานและความเหลี่ยมจัดของสังคม

แล้วความอัดอั้นตันใจแค่นี้ของเขาจะนับเป็นอะไรได้

ในเมื่อเธอทนได้ เขาก็ต้องทนได้เช่นกัน

เขารู้สึกโชคดีเหลือเกินที่มีแฟนสาวทั้งสวยทั้งเก่งขนาดนี้ สามารถระบายความทุกข์ใจให้เธอฟังได้อย่างสบายใจ แถมยังได้รับความเข้าอกเข้าใจจากเธออีกด้วย

ที่สำคัญคือเธอยังวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล ซึ่งถือเป็นวิธีปลอบประโลมที่ดีเยี่ยมอย่างไร้ข้อกังขา

ขณะนั้นเอง เสียงที่เจือความเหนียมอายและลังเลใจพลันดังขึ้นข้างโต๊ะของพวกเขา

"ขอโทษนะคะ..."

หวังเสี่ยวเลี่ยงเงยหน้าขึ้น มองเห็นเด็กสาววัยราวสิบเจ็ดสิบแปดปียืนอยู่ตรงนั้น

เธอสวมชุดนักเรียน มือทั้งสองข้างกำสมุดเล่มใหม่เอี่ยมกับปากกาเอาไว้แน่น ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเพิ่งซื้อมาหมาด ๆ

เด็กสาวมองตรงไปที่เว่ยจื่อจินด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจระคนเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

"ขอโทษนะคะ พี่คือเสี่ยวเว่ยจากรายการ 'สัมภาษณ์กับเสี่ยวเว่ย' ใช่ไหมคะ"

เว่ยจื่อจินเองก็ดูประหลาดใจอยู่บ้าง เธอพยักหน้ารับอย่างมีมารยาทโดยยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร

พอได้รับคำตอบยืนยัน แก้มของเด็กสาวก็แดงซ่านขึ้นมาทันที ตื่นเต้นจนแทบพูดไม่เป็นภาษา

"คุณพระช่วย เป็นพี่จริง ๆ ด้วย! หนู... หนูขอลายเซ็นกับถ่ายรูปคู่หน่อยได้ไหมคะ"

ดวงตาของเด็กสาวเป็นประกายระยับ เต็มไปด้วยแววแห่งความเลื่อมใสชื่นชม

"หนูชอบดูคลิปของพี่มาก ๆ เลยค่ะ แล้วก็ชอบพี่มากด้วย! ตัวจริงพี่สวยกว่าในคลิปตั้งเยอะแน่ะค่ะ!"