ตอนที่ 59 ตัดสินใจแน่วแน่

เช้าตรู่วันอาทิตย์ ท้องฟ้ายังคงถูกคลุมไว้ด้วยม่านหมอกสีเทาสลัว

หวังเสี่ยวเลี่ยงลุกจากเตียงอย่างเงียบเชียบ การเคลื่อนไหวแผ่วเบาราวกับแมว

เว่ยจื่อจินข้างกายกำลังหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอและยาวนาน

หัวไหล่ที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา ดูมีเสน่ห์เย้ายวนเป็นพิเศษ

เขาโน้มตัวลง ประทับจูบแผ่วเบาบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธอ แฝงไว้ด้วยความผูกพันลึกซึ้งและความอาลัยอาวรณ์

แต่เขาไม่อาจมัวหลงใหลในความอ่อนหวานนี้ได้อีกต่อไป

การปรากฏตัวของแฟนคลับสาวเมื่อคืนนี้ เปรียบเสมือนเสียงระฆังที่ดังก้องขึ้นในใจเขาอย่างไม่เบานัก

เว่ยจื่อจินเริ่มเปล่งประกายแรกบนผืนฟ้าที่เป็นของเธอแล้ว อีกไม่นาน เธอจะเป็นที่รู้จัก ได้รับความรัก และความชื่นชมจากผู้คนมากขึ้นเรื่อย ๆ

แล้วตัวเขาล่ะ?

หวังเสี่ยวเลี่ยงสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย ดึงประตูปิดอย่างแผ่วเบา เสียงฝีเท้าดังก้องชัดเจนในโถงทางเดินที่ไร้ผู้คน

เขาไม่อาจปล่อยให้ตัวเองมีช่องว่างห่างจากเธอมากเกินไป

ช่องว่างนี้ ไม่ใช่เรื่องชาติตระกูล ไม่ใช่เรื่องรูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็นความมั่นคงและน้ำหนักในการยืนหยัดอยู่บนโลกใบนี้

การเดินทางหนึ่งชั่วโมง ทิวทัศน์ริมถนนนอกหน้าต่างรถค่อย ๆ เคลื่อนถอยหลัง คนชราที่ออกมาออกกำลังกายยามเช้า แผงขายอาหารเช้าที่เร่งรีบ เมืองใหญ่ค่อย ๆ ตื่นจากความงัวเงีย

ทว่าใจของหวังเสี่ยวเลี่ยง กลับกระจ่างชัดและหนักแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ท่ามกลางความโคลงเคลงตลอดหนึ่งชั่วโมงนี้

เขาคิดอะไรมากมาย

ไปทำงานรัฐวิสาหกิจงั้นเหรอ? มั่นคง แต่ก็มองเห็นปลายทางได้ในแวบเดียว สามสิบปีให้หลัง ตัวเองอาจเป็นแค่หัวหน้าแผนกตัวเล็ก ๆ ที่ไปได้ไม่ดีไม่แย่ ค่อย ๆ ปล่อยให้ความมุ่งมั่นทะเยอทะยานทั้งหมดมอดดับไปในห้องทำงาน

เข้าบริษัทยักษ์ใหญ่เหรอ? ฟังดูโก้หรู แต่เบื้องหลัง "ผลบุญ" นั้นคือการทำงานล่วงเวลาและการแก่งแย่งแข่งขันที่ไม่มีวันสิ้นสุด พอถึงอายุสามสิบห้าปี ก็ต้องเผชิญความเสี่ยงที่จะถูกปรับลดคนอีก

สอบข้าราชการเหรอ? สะพานไม้ท่อนเดียวที่มีคนนับพันนับหมื่นแย่งกันข้าม ต่อให้เบียดเสียดผ่านไปได้ แล้วจะเป็นอย่างไรต่อล่ะ?

สำหรับพิธีกรหญิงที่มีอนาคตในวงการสว่างไสว สิ่งที่เรียกว่า "งานที่ดี" เหล่านี้ ในมิติของความก้าวหน้าในอาชีพ ก็ยังคงดูหมองหม่นไร้ประกายอยู่ดี

เทียบกับเธอไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา มันก็รัดหัวใจเขาไว้แน่นราวกับเถาวัลย์

เพราะฉะนั้น ต้องทำธุรกิจของตัวเองเท่านั้น

นี่คือหนทางเดียวที่เขามองเห็นความหวังในตอนนี้

นี่ไม่ใช่เพราะอารมณ์ชั่ววูบ และยิ่งไม่ใช่การเดิมพันอย่างคนหน้ามืดตามัวเพราะความรัก

แต่นี่เป็นการตัดสินใจบนพื้นฐานของความเยือกเย็นและมีเหตุผลที่สุด

เขามีการชี้แนะจากคัมภีร์ชะตา

ตำราโบราณลึกลับเล่มนี้คือไพ่ตายที่ใหญ่ที่สุดของเขา เป็นบ่อเกิดความมั่นใจที่ทำให้เขากล้าทุ่มสุดตัว เมื่อมีมัน โอกาสประสบความสำเร็จในการทำธุรกิจก็ไม่น่าจะต่ำ

รถเมล์เข้าจอดเทียบป้าย หวังเสี่ยวเลี่ยงก้าวลงจากรถ ลมเย็นยามเช้าพัดปะทะใบหน้า ทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

เขาได้ตัดสินใจเลือกแล้ว

ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าถ้าเจองานดี ๆ ค่อยลองไปเสี่ยงดวงดู

แต่ตอนนี้เขามั่นใจอย่างยิ่ง การสร้างธุรกิจคือสิ่งที่เขาอยากทำมากที่สุด

นี่ไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบ แต่เป็นผลลัพธ์จากการพิจารณาอย่างมีเหตุผลที่สุดแล้ว

ตอนที่เขาไปถึงหน้าร้าน ประตูม้วนยังคงปิดสนิท

รออยู่ไม่นาน รถอู่หลิงหงกวงสภาพกึ่งเก่ากึ่งใหม่คันหนึ่งก็จอดเทียบข้างทาง เถ้าแก่ร่างท้วมเดินโซซัดโซเซลงมาจากที่นั่งคนขับ ในมือยังถือพวงกุญแจพวงหนึ่ง

"อ้าว เสี่ยวหวัง! มาแต่เช้าเชียวนะ!"

เสียงของเถ้าแก่ร่างท้วมดังกังวาน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มกระตือรือร้น ราวกับว่าคนที่พูดจาไม่ดีในโทรศัพท์เมื่อวานนี้ไม่มีอยู่จริง

"กินข้าวเช้ามาหรือยัง ถ้ายังไม่ได้กินไปด้วยกันเลย พี่เลี้ยงของอร่อยมื้อหนึ่ง!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงงงงวยไปเล็กน้อย ตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ "กินมาแล้วครับ"

"กินแล้วเหรอ" เถ้าแก่ร่างท้วมตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ เอ่ยชื่นชมอย่างออกนอกหน้า "ไอ้หนุ่มนี่ ขยันขันแข็งจริง ๆ เลย! ดี ดีมาก!"

เขามองใบหน้าของเถ้าแก่ร่างท้วมที่ยิ้มจนหน้าบานเป็นดอกเบญจมาศ พลางนึกสงสัยอยู่ในใจ

คนคนนี้... คือคนเดียวกับที่คุยโทรศัพท์เมื่อวานแน่หรือ

หรือว่าเมื่อวานเขาฟังผิดไปเอง? หรือเถ้าแก่ร่างท้วมจะมีพี่น้องฝาแฝดอะไรทำนองนั้น?

เถ้าแก่ร่างท้วมดึงประตูม้วนเปิดขึ้นอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นฝุ่นผสมกับกลิ่นวัสดุก่อสร้างตกแต่งพวยพุ่งเข้าปะทะหน้าทันที

"นายเข้าไปดูข้างในก่อนเลย ฉันหิวจนทนไม่ไหวแล้ว ขอแวบไปหาอะไรยัดปากก่อน!"

พูดจบ เขาก็ฮัมเพลงเบา ๆ เอามือไขว้หลังเดินทอดน่องจากไป

หวังเสี่ยวเลี่ยงยืนอยู่ตามลำพังในร้านที่ว่างเปล่า มองดูความรกรุงรังที่เกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น รู้สึกเหมือนเรื่องราวทั้งหมดไม่ค่อยเป็นความจริงเท่าไรนัก

ราวหนึ่งชั่วโมงให้หลัง เถ้าแก่ร่างท้วมก็เดินกลับมาอย่างอิ่มเอมใจ ปากยังคาบไม้จิ้มฟันอยู่หนึ่งอัน ใบหน้าแดงเปล่งปลั่ง

หวังเสี่ยวเลี่ยงได้กลิ่นเหล้าคลุ้ง

เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า แก้มของเถ้าแก่ร่างท้วมแดงกว่าเมื่อครู่นี้เล็กน้อย แววตาก็ดูเลื่อนลอยอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าดื่มเหล้ามา

ดื่มเหล้าแต่เช้าตรู่เนี่ยนะ?

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้ซักไซ้ เขาหันไปหยิบน้ำแร่สองขวดจากพื้น ซึ่งเป็นน้ำที่ซื้อมาเผื่อพวกช่างตกแต่ง แล้วยื่นให้เถ้าแก่ร่างท้วมขวดหนึ่ง

"ดื่มน้ำหน่อยครับ"

เถ้าแก่ร่างท้วมรับน้ำไป บิดฝาแล้วยกกระดกอึกใหญ่ ก่อนจะเรอออกมาอย่างสบายอารมณ์

"ขอบใจนะ น้องชาย"

เพราะหาเรื่องคุยไม่ได้จริง ๆ หวังเสี่ยวเลี่ยงจึงได้แต่แข็งใจถามไปประโยคหนึ่ง "คุณดื่มเหล้าแต่เช้าตรู่แบบนี้ ไม่ทรมานแย่เหรอครับ"

"ทรมานเรอะ" เถ้าแก่ร่างท้วมหัวเราะร่า มองเขาด้วยสายตาแบบ 'เจ้ายังเด็กเกินไป' "ไอ้หนุ่มเอ๊ย เอ็งจะไปรู้อะไร นี่เขาเรียกว่า 'เหล้าเช้า' โว้ย!"

เขาตบพุงกลมป้อมของตัวเองเบา ๆ พลางอธิบายอย่างภาคภูมิใจ

"ฉันน่ะ สัปดาห์หนึ่งก็เฝ้ารอวันหยุดแค่วันนี้วันเดียว ตื่นเช้ามาไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ตรงดิ่งไปร้านประจำก่อน เหล้าขาวสองตำลึง ถั่วลิสงหนึ่งจาน ซุปเครื่องในแพะหนึ่งชาม ค่อย ๆ จิบไปเรื่อย ๆ นี่เขาเรียกว่าผ่อนคลายเส้นเอ็นกระตุ้นเลือดลม คลายเหนื่อย!"

เขาจ๊อบแจ๊บปาก ดูเหมือนยังติดใจในรสชาติไม่หาย

"ตอนเที่ยงก็ไปแช่น้ำที่โรงอาบน้ำ หาช่างมาขัดหลังให้ บ่าย ๆ กลับบ้านคลุมโปงนอนหลับยาว ๆ สักตื่น เอ็งไม่รู้หรอกว่ามันฟินขนาดไหน!"

ใบหน้าของเถ้าแก่ร่างท้วมเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขอันบริสุทธิ์จากก้นบึ้งของหัวใจ

"ความเหนื่อยล้าทั้งหมด เรื่องชวนหงุดหงิดทั้งหลายที่สะสมมาตลอดทั้งสัปดาห์ พรูลมหายใจ 'ฟู่' เดียว หายเกลี้ยง! ได้ผลดียิ่งกว่าทำอะไรทั้งนั้น!"

พอกล่องคำพูดถูกเปิดออก ก็หยุดไม่อยู่เสียแล้ว

อาจเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หรืออาจเป็นเพราะการรับฟังของหวังเสี่ยวเลี่ยงทำให้เขาเกิดความอยากระบาย เถ้าแก่ร่างท้วมจึงชี้ไปยังหน้าร้านที่ยังเป็นโครงสร้างเปลือยเปล่าแห่งนี้ แล้วเริ่มร่ายยาวไม่หยุด

"น้องชาย ฉันจะบอกเอ็งให้นะ ที่นี่น่ะคืออ่างสมบัติชัด ๆ!"

นิ้วของเขาวาดไปมาในอากาศ แฝงความเมาอยู่ไม่กี่ส่วน แต่เจือความภาคภูมิใจไว้เต็มสิบ

"เอ็งดูสิ ทางซ้าย นั่นร้านเน็ตขนาดใหญ่ เครื่องคอมหลายร้อยเครื่อง พอตกดึกกับช่วงสุดสัปดาห์ ข้างในคนแน่นเอี้ยด! พวกวัยรุ่นเล่นเกมหิวข้าวหิวน้ำขึ้นมา ที่แรกที่นึกถึงก็คือร้านพวกเรานี่แหละ!"

เขาชี้ไปที่ฝั่งตรงข้ามถนนอีกครั้ง

"ฝั่งตรงข้าม เป็นโรงแรมเครือใหญ่ คนพักโรงแรม ไม่ว่าจะมาดูงาน มาเที่ยว หรือเปิดห้องชั่วคราว ตอนกลางคืนอยากซื้อของกินของดื่ม ขี้เกียจไปไกล แค่ลงมาข้างล่างก็เจอซูเปอร์มาร์เก็ตของเรา สะดวกไหมล่ะ?"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองตามทิศทางที่เขาชี้ แล้วพยักหน้า

เถ้าแก่ร่างท้วมพูดไม่ผิด ทำเลตรงนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ

"ที่สำคัญที่สุดคืออะไร" เถ้าแก่ร่างท้วมขึ้นเสียงสูง บนหน้าฉายแววอวดโอ้ "ที่สำคัญที่สุดก็คือ ตำแหน่งร้านเราเป็นจุดศูนย์กลางของเมืองมหาวิทยาลัยแถวนี้ตั้งหลายแห่ง! นักศึกษาเนี่ยแหละคือลูกค้ากลุ่มใหญ่สุดของพวกเรา! กำลังซื้อของพวกเขาน่ะนะ จึ๊ ๆ ต่อไปเอ็งก็รู้เอง!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงย่อมเข้าใจความหมายของเขา นี่กำลังโอ้อวดว่าสายตาตนเองเฉียบแหลม

เขาไม่ได้ขัดจังหวะ เพียงแค่รับฟังอย่างเงียบ ๆ

เถ้าแก่ร่างท้วมเองก็ดูเหมือนจะจมดิ่งสู่วาดฝันอันงดงามในอนาคต ทอดถอนใจด้วยความรู้สึกหลากล้น

"ไม่ง่ายเลยจริง ๆ นะ..." เขาถอนหายใจยาว ความลำพองใจเมื่อครู่จางลงไปมาก แทนที่ด้วยความเหนื่อยล้าของคนที่ผ่านโลกมาโชกโชน

"ฉันออกมาดิ้นรนตั้งแต่สิบกว่าขวบ ความลำบากแบบไหนไม่เคยเจอบ้างล่ะ? เคยตั้งแผงลอย เคยเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ เคยถูกหลอก แล้วก็เคยถูกโกง ไม่ง่ายเลยจริง ๆ พับผ่า"

"ตอนนี้ ในที่สุดก็ลืมตาอ้าปากได้เสียที มีหน้าร้านดี ๆ เป็นชิ้นเป็นอันขนาดนี้สักร้าน"

ในน้ำเสียงของเขามีทั้งความพอใจ ความขมขื่น และยิ่งมีความคาดหวังต่ออนาคต

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองเขา แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเถ้าแก่ร่างท้วมคนนี้ ก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน

พอกลับจากร้านมาถึงห้องเช่า ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ยังคงไลฟ์สด ทำออเดอร์ของลูกค้าให้เสร็จสิ้น และจัดเก็บบริหารจัดการ

ทุกอย่างวุ่นวายจนเสร็จสิ้น

หวังเสี่ยวเลี่ยงอาบน้ำเสร็จ ก็นอนลงบนเตียงแล้วหยิบคัมภีร์ชะตาออกมาจากใต้หมอน

พลิกเปิดหน้าใหม่ออกมา

บนหน้ากระดาษแผ่นใหม่ ตัวอักษรพู่กันตัวเล็กอันทรงพลังทีละบรรทัดก็ปรากฏขึ้นสู่สายตา

"สิบสองเคล็ดวิชาพลิกชะตา: สรรพสิ่งที่พึงกระทำ ต้องทุ่มเทใจจริงเข้าสู้ ต้องใช้ความสามารถให้ถึงที่สุด"

เรื่องที่จะทำ ก็ต้องทุ่มเทความจริงใจและเรี่ยวแรงร้อยเปอร์เซ็นต์ ใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีไปทำ

ประโยคนี้ หวังเสี่ยวเลี่ยงเห็นด้วยอย่างยิ่ง การที่เขาตัดสินใจเริ่มทำธุรกิจ เดิมทีก็แบกรับความมุ่งมั่นแบบทุบหม้อข้าวเผาสะพานอยู่แล้ว

"หากคิดฉวยโอกาสลวก ๆ หรือมีใจเกียจคร้าน ทำส่งเดชพอพ้นตัว มิสู้หยุดไว้ไม่กระทำเสียดีกว่า"

ถ้าในใจคิดจะฉวยโอกาส หรือเกิดความคิดขี้เกียจเฉื่อยชาขึ้นมา เพียงแค่ทำส่ง ๆ ให้เสร็จไปที เช่นนั้นสู้หยุดลงตรง ๆ ไม่ต้องทำเลยยังดีกว่า

อ่านถึงตรงนี้ ในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงก็สะท้านขึ้นมาเล็กน้อย

นี่เหมือนกำลังเตือนเขา เส้นทางเริ่มธุรกิจทั้งซับซ้อนและยากลำบาก จะมีจิตใจที่คิดพึ่งโชคหรือเฉื่อยชาไม่ได้เด็ดขาด

"เพราะสิ่งที่สำเร็จอย่างลวก ๆ ย่อมอาจนำมาซึ่งภัยพิบัติอันไม่คาดฝัน ทิ้งเคราะห์ร้ายไม่สิ้นสุด สุดท้ายจะบั่นทอนโชคชะตาของตนเอง"

เพราะเรื่องที่ทำเสร็จอย่างลวก ๆ มีความเป็นไปได้สูงที่จะกวักมือเรียกหายนะที่ไม่คาดคิด ทิ้งเภทภัยไม่สิ้นสุด และสุดท้ายยังจะทำลายโชคของตัวเองอีกด้วย

ประโยคนี้ ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกถึงความหนาวเยียบขึ้นมาวูบหนึ่ง

เขานึกถึงเถ้าแก่ท้วม เถ้าแก่ท้วมมีหน้าร้านในวันนี้ได้ เป็นสิ่งที่แลกมาด้วยการดิ้นรนฟันฝ่าและผ่านความยากลำบากมาสิบกว่าปี ทุกย่างก้าวเดินอย่างมั่นคงหนักแน่น

ส่วนตัวเขา พึ่งพาคัมภีร์ชะตามากเกินไปหรือเปล่า?

คิดว่ามีสูตรโกงแล้ว จะนอนเอกเขนกหมดห่วง คิดจะเดินลัดเลาะทางลัดได้แล้วหรือ?

ข้อความท่อนนี้ของคัมภีร์ชะตา เปรียบเหมือนน้ำเย็นหนึ่งถังที่ราดรดให้สมองที่ร้อนผ่าวจากการตัดสินใจเริ่มธุรกิจของเขาตื่นขึ้นมา

สายตาของเขา ท้ายที่สุดก็ตกลงที่ประโยคสุดท้าย

ประโยคนั้นมีเพียงสิบตัวอักษรสั้น ๆ แต่กลับราวกับหนักหน่วงพันชั่ง

"ดังนั้นการรู้หยุดไม่กระทำ ก็เป็นวิถีแห่งปัญญาอันกระจ่างแจ้งเช่นกัน"

ดังนั้น การรู้ว่าควรหยุดเมื่อใด เรื่องใดทำไม่ได้ ก็เป็นวิถีการใช้ชีวิตอย่างชาญฉลาดเช่นเดียวกัน

รู้หยุดไม่กระทำ...

หวังเสี่ยวเลี่ยงขบคิดสี่คำนี้ซ้ำไปซ้ำมา

นี่หมายความว่าอย่างไรกันแน่?

บางครั้งการหยุดลง เป็นตัวเลือกที่ดีกว่าการลงมือทำหรือ?

เตือนให้เขาล้มเลิกความคิดเริ่มทำธุรกิจหรือเปล่า? เพราะทางข้างหน้ามีความเสี่ยงมากเกินไป จึง "รู้หยุดไม่กระทำ"?

ไม่ ไม่ใช่

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง คัมภีร์ชะตาควรจะให้คำบอกใบ้ที่เป็นการปฏิเสธตรง ๆ

ถ้าอย่างนั้น ความหมายของมันคือในกระบวนการเริ่มทำธุรกิจ ต้องรู้จักแยกแยะว่าเรื่องใดทำได้ เรื่องใดเป็นกับดักที่ห้ามแตะต้องเด็ดขาดอย่างนั้นหรือ?

ต้องรู้จักหยุดฝีเท้าในจังหวะสำคัญ หลีกเลี่ยงการตกสู่จุดจบที่ยากจะกอบกู้เพราะความโลภหรือความใจร้อนวู่วามงั้นหรือ?

หวังเสี่ยวเลี่ยงนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ จ้องมองตัวอักษรแถวนั้นบนหน้าหนังสือเนิ่นนาน แล้วจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดอันยาวนาน

นอกหน้าต่าง ราตรีเริ่มทวีความมืดมิด