ตอนที่ 60 ขอลาหยุดสักวันได้ไหมครับ

เริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ การตกแต่งร้านก็เข้าสู่ช่วงท้ายแล้ว

ผนังทาสีใหม่เอี่ยม ส่งกลิ่นสีจาง ๆ เหนือทางเข้าร้าน ป้ายชื่อร้านใหม่เอี่ยมถูกแขวนไว้สูงเด่น ตัวอักษรห้าคำ "ซูเปอร์มาร์เก็ตฝูไหลตัว" ดูสะดุดตาเป็นพิเศษท่ามกลางแสงแดด

ชื่อนี้ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นฝีมือของเถ้าแก่อ้วน แฝงความปรารถนาในโชคลาภเงินทองแบบเรียบง่ายและตรงไปตรงมา

วันนี้ดูเหมือนเถ้าแก่อ้วนจะอารมณ์ดีไม่น้อย เขาวางปึกเอกสารลงบนโต๊ะเล็กที่ยกเข้ามาชั่วคราวเสียงดังแปะ พลางพยักพเยิดหน้าไปทางหวังเสี่ยวเลี่ยง

"เสี่ยวหวัง นี่เป็นเอกสารที่ต้องใช้ทำใบอนุญาต นายเอาไปถ่ายเอกสารหน่อย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยิบปึกเอกสารนั้นขึ้นมา ข้างในมีสัญญาซื้อขายบ้าน สัญญาเช่าบ้านที่เพิ่งทำเสร็จหมาด ๆ แล้วก็สำเนาบัตรประชาชนของหลี่ไหลฝู

เขาเปิดสัญญาซื้อขายบ้าน ชื่อผู้ซื้อคือ "หลี่ชุ่ยฮวา" พอดูสัญญาเช่าบ้าน ผู้ให้เช่าก็เป็นชื่อนี้เช่นกัน ส่วนผู้เช่าคือหลี่ไหลฝู

เขาดูค่าเช่าต่อ ในสัญญาระบุเป็นลายลักษณ์อักษรชัดเจน ค่าเช่าเดือนละหนึ่งหมื่น

ตัวเลขนี้ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงอดทึ่งในใจไม่ได้ แต่เขาก็รู้ดีว่าในทำเลและขนาดพื้นที่แบบนี้ ราคานี้ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว

"เถ้าแก่ครับ เราต้องไปทำใบอนุญาตอะไรบ้างครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงจัดเอกสารให้เรียบร้อย

"ใบอนุญาตประกอบธุรกิจ ใบอนุญาตจำหน่ายอาหาร แล้วก็ใบอนุญาตจำหน่ายยาสูบ" หลี่ไหลฝูหักนิ้วมืออันอวบหนานับทีละอย่าง "สามอย่างนี้เป็นหัวใจสำคัญของการเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต ขาดไปแม้แต่อย่างเดียวไม่ได้"

หวังเสี่ยวเลี่ยงพยักหน้า จดจำภารกิจทั้งสามข้อนี้ไว้ในใจ

ข้อความบนคัมภีร์ชะตาผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

[สิ่งใดควรกระทำ พึงทุ่มเทใจทำอย่างสุดกำลัง]

ในเมื่อตัดสินใจจะทำแล้ว ก็จะสะเพร่าไม่ได้แม้แต่น้อย นี่ไม่ใช่แค่การทำงานให้หลี่ไหลฝู แต่เป็นการทำเพื่อตัวเองด้วย

หลายวันต่อมา หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ทุ่มเทให้กับขั้นตอนการทำใบอนุญาตอันยุ่งยากซับซ้อน เขาศึกษารายการเอกสารที่ต้องใช้อย่างละเอียด กรอกแบบฟอร์มทุกฉบับอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มั่นใจว่าไม่มีข้อผิดพลาดตกหล่น หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เขาตระเวนไปทีละแห่งด้วยท่าทีนอบน้อม ปากหวาน เจอใครก็เรียกว่าอาจารย์

ราบรื่นเกินคาด

ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ใบอนุญาตประกอบธุรกิจและใบอนุญาตจำหน่ายอาหารฉบับใหม่เอี่ยมก็เสร็จเรียบร้อย

มีเพียงใบอนุญาตจำหน่ายยาสูบที่ได้รับแจ้งว่าต้องมีระยะเวลาตรวจสอบ ต้องรอให้เจ้าหน้าที่ลงพื้นที่มาตรวจดูสภาพร้านจริงก่อนจึงจะอนุมัติได้ แม้จะยื่นเอกสารครบถ้วนแล้ว แต่เวลากลับติดชะงักอยู่ตรงนี้

หวังเสี่ยวเลี่ยงรายงานสถานการณ์ให้หลี่ไหลฝูฟัง คิ้วของหลี่ไหลฝูก็ขมวดมุ่นทันที

"ไม่ได้ วันเปิดร้านต้องมีใบอนุญาตยาสูบ! ไม่มีบุหรี่แล้วจะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตหาพระแสงอะไร" เขาโบกมืออย่างหงุดหงิดเล็กน้อย "เอาเถอะ เรื่องนี้นายไม่ต้องยุ่ง ฉันจัดการเอง"

เมื่อเห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของหลี่ไหลฝู หวังเสี่ยวเลี่ยงก็รู้กาลเทศะไม่ซักไซ้ต่อ เขารู้สึกได้เลา ๆ ว่าอิทธิพลของเถ้าแก่อ้วนคนนี้อาจจะมากกว่าที่เขาคิดไว้

ในที่สุดการตกแต่งร้านก็เสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์

ภายในร้านดูใหม่เอี่ยม แต่ก็ทิ้งความเละเทะไว้เต็มพื้น ทั้งเศษไม้ ฝุ่นละออง ถุงบรรจุภัณฑ์ที่ทิ้งแล้ว บนกระเบื้องปูพื้นยังมีรอยคราบเลอะเทอะหลังการทาสี

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองภาพตรงหน้าแล้วเสนอตัว "เถ้าแก่ครับ สกปรกเลอะเทอะมากเลย ให้ผมจ้างบริษัททำความสะอาดมาเก็บกวาดรอบแรกดีไหมครับ"

สิ้นเสียงพูด ใบหน้าของหลี่ไหลฝูก็บึ้งตึงลงทันควัน

เขาปรายตามองหวังเสี่ยวเลี่ยง แววตาแฝงความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง

"ไอ้หนุ่ม ฝีมือหาเงินยังไม่ทันเรียนรู้ ฝีมือใช้เงินดันเก่งเป็นสองเท่าเสียแล้ว"

คำพูดประโยคนี้ทำเอาหวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกอึดอัดไม่สบอารมณ์ เขาอ้าปากจะเถียง แต่พอมองหน้ามันเยิ้มของหลี่ไหลฝู สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับลงคอไป

ช่างเถอะ พูดไปก็ไร้ประโยชน์

คืนนั้น หวังเสี่ยวเลี่ยงเตรียมตัวจะกลับห้องเช่าแล้ว แต่กลับถูกหลี่ไหลฝูเรียกไว้

"วันนี้อย่าเพิ่งไป คืนนี้มีงานต้องทำ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับ

เวลาสี่ทุ่ม ผู้คนสิบกว่าคนทยอยเดินทางมาถึง มีทั้งหญิงชาย คนแก่และเด็ก

หวังเสี่ยวเลี่ยงสังเกตเห็นว่า พอพวกเขาเจอหน้าหลี่ไหลฝูก็ทักทายกันอย่างสนิทสนม

"พี่ใหญ่"

"พี่ไหลฝู"

"น้า"

จากคำเรียกขานระหว่างกัน หวังเสี่ยวเลี่ยงก็เข้าใจในทันที คนพวกนี้ล้วนเป็นญาติสนิทของหลี่ไหลฝูทั้งนั้น

หลี่ไหลฝูโบกมือใหญ่ ท่าทางผึ่งผายราวกับแม่ทัพบัญชาการศึก "อย่ามัวยืนเหม่อกันอยู่ เร่งมือเข้า จะได้รีบเสร็จรีบกลับ!"

พูดจบ เขาก็เป็นคนแรกที่คว้าไม้กวาดขึ้นมาแล้วเริ่มก้มหน้าก้มตาทำงาน

ในกลุ่มคนมีเสียงกระซิบกระซาบคุยกัน หวังเสี่ยวเลี่ยงเงี่ยหูฟังไปสองสามประโยคก็ยิ่งตกใจ คนพวกนี้ล้วนเป็นเถ้าแก่ซูเปอร์มาร์เก็ตกันทั้งนั้น วันนี้ถูกหลี่ไหลฝูเรียกตัวมาช่วยออกแรงฟรี

เรื่องที่พวกเขาคุยกันก็เป็นสถานการณ์การค้าขายช่วงนี้

แถมซูเปอร์มาร์เก็ตทุกสาขาของหลี่ไหลฝูเวลาจะเปิดร้าน ก็เป็นพวกเขานี่แหละที่มาช่วยกันทำความสะอาด

ผู้ถือหุ้นใหญ่ยังลงมือเอง หวังเสี่ยวเลี่ยงย่อมไม่มีเหตุผลที่จะยืนดูเฉยๆ

"หากคิดมักง่าย หรือบังเกิดความเกียจคร้าน ทำพอให้พ้นตัว เช่นนั้นสู้หยุดเสียไม่ทำเลยยังดีกว่า"

ถ้าไม่ทำก็ไม่ทำ แต่ถ้าจะทำก็ต้องทำให้เต็มที่และจริงจัง

หวังเสี่ยวเลี่ยงทำงานอย่างทุ่มเทและตั้งใจเป็นพิเศษ

ภายในร้านช่วงเวลานั้นมีเพียงเสียงกวาดพื้น เช็ดถู และยกของ คนสิบกว่าคนแบ่งหน้าที่กันชัดเจน คล่องแคล่วว่องไว เห็นได้ชัดว่าคุ้นเคยกับงานพวกนี้ ไม่มีใครบ่น และไม่มีใครอู้งาน มีเพียงประสิทธิภาพอันน่าทึ่ง

สี่ชั่วโมงต่อมา ตีสอง

ร้านค้าที่เดิมทีรกเกลื่อนกลาด พลันสะอาดสะอ้านเอี่ยมอ่อง พื้นเงาวับจนส่องหน้าได้ ชั้นวางของถูกเช็ดจนขึ้นเงา

"เอาละ กลับกันได้แล้ว!" หลี่ไหลฝูยืดตัวตรง ใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อบนหน้าผาก มองดูผลงานของทุกคนด้วยความพึงพอใจ

ทุกคนทยอยวางเครื่องมือในมือ กล่าวลากัน แล้วแยกย้ายกันกลับไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ หลี่ไหลฝูไม่เอ่ยปากชวนทุกคนไปกินมื้อดึกเลยสักคำ แม้แต่น้ำสักขวดก็ยังไม่แจก

หวังเสี่ยวเลี่ยงยืนอยู่หน้าประตู มองดูบรรดาญาติๆ เหล่านั้นเดินเหนื่อยล้าลับหายไปในความมืด ในใจพลันปะปนหลากอารมณ์

เถ้าแก่ร่างอ้วนนี่ ช่างสลักคำว่า "ขี้เหนียว" ลงไปถึงกระดูกดำจริงๆ

ไม่กี่วันต่อมา จุดศูนย์กลางของงานก็เปลี่ยนไปเป็นการจัดชั้นวางของและสั่งสินค้าเข้าร้าน

ชั้นวางของใหม่เอี่ยมถูกประกอบขึ้นเป็นแถว ทว่าการจะจัดวางอย่างไรนั้น กลับกลายเป็นศาสตร์วิชาแขนงใหญ่

เดิมทีหวังเสี่ยวเลี่ยงคิดว่าแค่เอาสินค้าประเภทเดียวกันมารวมไว้ด้วยกันก็พอแล้ว แต่หลี่ไหลฝูกลับใช้การปฏิบัติจริงสอนบทเรียนให้แก่เขา

"ดูให้ดีนะ เสี่ยวหวัง" หลี่ไหลฝูยืนอยู่หน้าชั้นวางของที่ยังว่าง ชี้แนะว่า "ลูกค้าเดินเข้าร้าน มักจะเลี้ยวขวาตามความเคยชิน เพราะงั้นชั้นวางของชั้นแรกทางขวามือ คือทำเลทอง ต้องวางสินค้าที่กำไรเยอะสุดของเรา หรือไม่ก็สินค้าโปรโมชันที่เน้นดันยอดในช่วงนี้"

"แล้วก็ ระดับความสูงที่เด็กเอื้อมถึง ห้ามวางของแตกหักง่าย ต้องวางพวกขนมหวานกับของเล่นที่พวกเขาชอบ ส่วนตำแหน่งระดับสายตาของผู้ใหญ่..."

พอหลี่ไหลฝูพูดถึงคัมภีร์การค้าเหล่านี้ ก็ร่ายยาวไม่หยุด น้ำเสียงสีหน้าออกรสออกชาติ ในนั้นย่อมมีความหมายเชิงอวดฝีมือกับหวังเสี่ยวเลี่ยงอยู่ด้วย

ทว่าหวังเสี่ยวเลี่ยงไม่สนใจเรื่องพวกนั้น คุณสอน ผมก็ตั้งใจเรียน เขาไม่แคร์ท่าทีของหลี่ไหลฝู แคร์แค่วันนี้ตนเองจะได้เรียนรู้อะไร

ตอนที่จัดวางเครื่องดื่มแบรนด์ดัง หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ได้ค้นพบโลกใบใหม่อีกใบ

ที่แท้พวกแบรนด์ดัง หากซูเปอร์มาร์เก็ตให้ความร่วมมือ เว้นทำเลดีๆ ไว้ให้พวกเขาวางสินค้า

แบรนด์ก็จะจ่ายเงินให้ก้อนหนึ่ง แถมยังได้ทุกเดือน

เรียกว่าค่าจัดแสดงสินค้า

ในหัวของหวังเสี่ยวเลี่ยงผุดเครื่องหมายคำถามขึ้นมา ขายของได้กำไร เรื่องนี้สมเหตุสมผลอยู่แล้ว แต่ทำไมเอาของมาวางในร้านตัวเอง เจ้าของแบรนด์ถึงยังต้องจ่ายเงินให้อีก?

นี่มันฉีกกรอบความรู้เดิมของเขาไปอย่างสิ้นเชิง

แต่พอลองคิดดู มันก็ไม่ผิด แบรนด์ของคุณยึดทำเลดีๆ ในร้านไป

จ่ายเงินก็สมควรแล้ว เพราะร้านก็ต้องจ่ายค่าเช่าเหมือนกัน

หลี่ไหลฝูโทรศัพท์หาตัวแทนแบรนด์หลายเจ้าด้วยท่าทีเป็นเรื่องปกติธรรมดา ต่อรองราคาค่าจัดแสดงสินค้ากันตรงๆ

เข้าประเด็นไม่อ้อมค้อม ไม่มีความเกรงใจแม้แต่น้อย

คำว่าผู้เชี่ยวชาญตัวจริง หลี่ไหลฝูกับการเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตก็คือแบบนั้น

ตั้งแต่ตกแต่งร้านไปจนถึงสั่งของ และการเจรจาต่อรองกับคู่ค้า เขามีระเบียบวิธีปฏิบัติที่สมบูรณ์แบบและเห็นผลจริงในแบบของตัวเอง

รวมถึงรายละเอียดเรื่องการทำความสะอาด เขาก็สืบทอดวิธีทำแบบเดิมมาตลอด

หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดพิจารณา

ความสำเร็จของหลี่ไหลฝูก็มาจากจุดนี้นี่เอง

เขากำลังทำซ้ำความสำเร็จในอดีต

ทุกสิ่งดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

บ่ายวันศุกร์ สินค้าทั้งหมดจัดวางขึ้นชั้นเกือบเสร็จสมบูรณ์แล้ว เหลือเพียงงานเติมของปลีกย่อยอีกเล็กน้อย

หลี่ไหลฝูตบมือเข้าหากัน แล้วเรียกหวังเสี่ยวเลี่ยงเข้ามาหา

"ฉันดูแล้ววันจันทร์หน้าเป็นฤกษ์ดี พวกเราเปิดร้านอย่างเป็นทางการวันนั้นเลย"

"ได้ครับเจ้านาย" หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ เรื่องเปิดร้านเป็นเรื่องใหญ่ เจ้านายว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้น

แต่แล้วเขาก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เรื่องที่สำคัญไม่แพ้กันสำหรับเขา

เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่ก็ยังคงเอ่ยปาก

"เจ้านายครับ วันเสาร์นี้...ผมขอลาหยุดสักวันได้ไหมครับ"

เพราะเรื่องเมื่อสัปดาห์ก่อน ในใจเขาจึงยังรู้สึกตะขิดตะขวงอยู่บ้าง ตอนเอ่ยปากขอลาจึงดูไม่ค่อยมั่นใจนัก

แต่พอคิดถึงเว่ยจื่อจิน เขาก็รวบรวมความกล้าขึ้นมาอีกครั้ง

หลี่ไหลฝูกำลังถือสมุดบัญชีตรวจดูอยู่ พอได้ยินก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา เพียงแค่ส่งเสียง "อืม" ในลำคอ คล้ายกำลังถามว่ามีธุระอะไร

"ผม...ผมมีธุระส่วนตัวนิดหน่อย ต้องไปจัดการน่ะครับ" เสียงของหวังเสี่ยวเลี่ยงเบาลงโดยไม่รู้ตัว

ในที่สุดหลี่ไหลฝูก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นที่โดนชั้นไขมันเบียดจนเหลือเพียงรอยขีดเดียวจ้องมองหวังเสี่ยวเลี่ยง

ความเงียบเข้าปกคลุม

ในตอนที่หวังเสี่ยวเลี่ยงนึกว่าเขาจะซักไซ้ว่าคือเรื่องอะไรกันแน่ หลี่ไหลฝูกลับเอ่ยออกมาแค่สองคำ

"ไม่อนุญาต"