ตอนที่ 61 ขาดนายไม่ได้

"ไม่อนุญาต"

คำพูดสองคำหลุดออกมาจากริมฝีปากที่ถูกชั้นไขมันเบียดแน่นของหลี่ไหลฝูโดยไร้ซึ่งไออุ่นใด ๆ ราวกับก้อนน้ำแข็งสองก้อนที่กระแทกลงกลางอกของหวังเสี่ยวเลี่ยงตรง ๆ

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไป เขาเคยคิดว่าหลี่ไหลฝูจะซักไซ้ จะหาเรื่องบ่ายเบี่ยง หรือจะสรรหาเหตุผลสารพัดมาอ้าง แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกปฏิเสธอย่างเด็ดขาดและไม่เหลือเยื่อใยถึงเพียงนี้

เปลวโทสะพวยพุ่งขึ้นถึงกระหม่อมทันควัน เขากำหมัดแน่น สะกดกลั้นความอยากจะถามออกไปอย่างยากลำบาก เพราะอะไรกัน แค่เพราะคุณเป็นเถ้าแก่งั้นเหรอ

หลี่ไหลฝูคล้ายมองไม่เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาของเขา ก้มหน้าดีดลูกคิดต่อไป ทว่าปากกลับไม่ได้หยุดพูด "อยากเป็นเถ้าแก่ แต่ยังคิดจะพักผ่อนอีกเรอะ"

เขาแค่นหัวเราะเยาะ เสียงหัวเราะนั้นฟังดูบาดหูเป็นพิเศษในร้านอันโล่งกว้าง

"แกคิดว่าแกเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจหรือข้าราชการหรือไง เข้างานเก้าโมงเช้าเลิกห้าโมงเย็น ทำงานวันละแปดชั่วโมง สัปดาห์หนึ่งยังได้หยุดสองวันเนี่ยนะ ฉันจะบอกให้ เสี่ยวหวัง อยากเป็นเถ้าแก่ก็ต้องเตรียมใจยอมเป็นวัวเป็นม้า เป็นเถ้าแก่น่ะคือชะตาตรากตรำ ลำบากกว่าลูกจ้างที่แกจ้างมาเสียอีก จะมีเวลาพักผ่อนที่ไหนกัน"

หวังเสี่ยวเลี่ยงอดเถียงไม่ได้ "คุณเองก็หยุดสัปดาห์ละวันไม่ใช่เหรอครับ"

"ฉันน่ะเหรอ" ในที่สุดหลี่ไหลฝูก็เงยหน้าขึ้นมาจากสมุดบัญชี ดวงตาคู่เล็กคู่นั้นทอประกายเจ้าเล่ห์แกมเฉียบขาด "ฉันทำงานสายนี้มาหลายสิบปี เพิ่งจะเริ่มปล่อยให้ตัวเองได้หยุดปีนี้นี่แหละ แล้วแกล่ะ แกเพิ่งทำมาได้กี่วันกัน"

ประโยคเดียวทำเอาหวังเสี่ยวเลี่ยงจุกจนพูดไม่ออก

เมื่อเห็นหวังเสี่ยวเลี่ยงโกรธจนแก้มป่อง มีท่าทีไม่ยอมรับแต่ก็ไร้คำโต้แย้ง ท่าทีของหลี่ไหลฝูก็ผ่อนปรนลงบ้าง เขาไม่ได้ต้องการบีบให้หวังเสี่ยวเลี่ยงไป เขาแค่ต้องการตั้งกฎเกณฑ์ เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าใครเป็นนาย ใครเป็นรอง

"เอาละ อย่าทำตัวเหมือนสะใภ้รองรับอารมณ์ไปหน่อยเลย" หลี่ไหลฝูชี้ไปยังเครื่องคิดเงินและคอมพิวเตอร์ที่ยังไม่แกะกล่องตรงมุมร้าน "สองวันนี้ พวกเราต้องเอาสินค้าทั้งหมดในร้าน บาร์โค้ดเป็นพันเป็นหมื่นรายการ คีย์เข้าระบบเครื่องคิดเงินให้หมด เจ้าของพวกนี้ฉันทำไม่เป็นสักนิด ถ้าไม่มีนักศึกษาอย่างแก งานนี้คงทำไม่ได้หรอก"

เหตุผลฟังดูสมเหตุสมผล ทั้งยังแฝงคำยกยอประเภทยกให้ "ต้องเป็นนายเท่านั้น"

เปลวไฟในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงมอดดับลงไปครึ่งหนึ่งในพริบตา เขาจะพูดอะไรได้อีก นี่เป็นเรื่องงานจริง ๆ เป็นขั้นตอนสำคัญที่สุดก่อนเปิดร้าน หากไม่มีสิ่งนี้ ซูเปอร์มาร์เก็ตก็ไม่มีทางเปิดทำการได้เลย

ใครใช้ให้ตอนนี้เขาเป็นเถ้าแก่ที่ถือหุ้นอยู่สองส่วนด้วยเล่า

เขาทำได้เพียงยอมประนีประนอม

"...ทราบแล้วครับ เถ้าแก่"

หลี่ไหลฝูพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วก้มหน้ากลับไปสนใจสมุดบัญชีของตนต่อ ราวกับว่าการปะทะคารมย่อย ๆ เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

หวังเสี่ยวเลี่ยงถอยออกมายืนข้าง ๆ เงียบ ๆ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ปลายนิ้วลังเลอยู่บนหน้าจออยู่นาน กว่าจะส่งข้อความไปหาเว่ยจื่อจิน

"วันเสาร์นี้หยุดไม่ได้แล้วครับ ที่ร้านมีเรื่องด่วน พองานเสร็จช่วงค่ำผมค่อยไปหานะ"

เมื่อส่งข้อความออกไป ในใจเขากลับรู้สึกเคว้งคว้าง ราวกับผิดนัดกับเธอ จึงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ไม่นานมือถือก็สั่นขึ้นมาหนึ่งครั้ง

เขารีบเปิดดูอย่างใจร้อน

บนหน้าจอคืออิโมจิรูปกอดอันใหญ่

ตามติดมาด้วยข้อความอีกประโยค "รอเธอนะ คิดถึงจัง"

ตัวอักษรเพียงไม่กี่คำเปรียบเสมือนกระแสน้ำอุ่น ละลายความอัดอั้นตันใจและความไม่สบอารมณ์ที่หวังเสี่ยวเลี่ยงสะสมมาตลอดทั้งคืนจนหมดสิ้นในพริบตา ความเหนื่อยล้าทั้งหมด ความคับแค้นใจทั้งหมด พลันสลายไปในเวลานี้ เขามองดูข้อความบรรทัดนั้น มุมปากยกยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัว

เมืองนี้จะใหญ่โตหรือเย็นชาเพียงใด ก็ยังมีสถานที่แห่งหนึ่งที่อบอุ่นเสมอ

เช้าตรู่วันเสาร์ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ทุ่มเทให้กับการทำงานคีย์ข้อมูลสินค้าอันตึงเครียด และในวันนี้เอง พนักงานร้านที่หลี่ไหลฝูรับสมัครมาก็ทยอยเดินทางมารายงานตัว

พนักงานประจำสี่คน เป็นชายสองคนและหญิงสองคน พนักงานพาร์ตไทม์สามคน ชายสองคนหญิงหนึ่งคน ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นนักศึกษาของเมืองมหาวิทยาลัยในละแวกใกล้เคียง

หวังเสี่ยวเลี่ยงนึกทึ่งในความสามารถของหลี่ไหลฝูอยู่เงียบ ๆ ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน นักศึกษาส่วนใหญ่ไม่กลับบ้านก็ออกไปเที่ยวกันหมดแล้ว เขาถึงกับหาตัวนักศึกษาที่ยินดีทำงานพาร์ตไทม์ได้อย่างแม่นยำขนาดนี้

แผนการจัดสรรคนของหลี่ไหลฝูนั้นชัดเจนและเปี่ยมประสิทธิภาพ

ช่วงกลางวัน ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าถึงหนึ่งทุ่ม ให้หวังเสี่ยวเลี่ยงนำทีมพนักงานประจำอีกสองคนและนักศึกษาพาร์ตไทม์สามคน รวมทั้งหมดหกคนคอยเฝ้าร้าน

พนักงานประจำอีกสองคนรับผิดชอบกะดึก อยู่โยงเฝ้าช่วงเวลาที่เหลือ

การแบ่งหน้าที่ของบุคลากร หลี่ไหลฝูก็กำหนดไว้อย่างชัดเจน แฝงไว้ด้วย "หลักการ" ที่สั่งสมมาจากประสบการณ์หลายปี

"ผู้หญิงมีหน้าที่หลักคือคิดเงิน แล้วก็ทำพวกของร้อนอย่างไส้กรอกย่างกับไข่ต้มใบชาให้เรียบร้อย มือเท้าต้องคล่องแคล่วหน่อย พอไม่มีลูกค้าก็ไปทำความสะอาดร้าน"

"ผู้ชายเน้นงานใช้แรงเป็นหลัก ยกของขึ้นชั้น เติมของ นาน ๆ ทีถ้าร้านเน็ตหรือบริษัทแถวนี้สั่งเยอะก็ต้องคอยไปส่งของด้วย"

การจัดแจงพวกนี้ ในสายตาของหวังเสี่ยวเลี่ยง แม้จะดูตายตัวไปบ้าง แต่ต้องยอมรับว่ามันคือวิธีที่ดีที่สุดซึ่งอิงมาจากประสบการณ์จริง ๆ

เพื่อให้มือใหม่กลุ่มนี้ทำงานเป็นโดยเร็ว หลี่ไหลฝูถึงขั้นดึงตัวผู้จัดการร้านแซ่หลี่มาจากซูเปอร์มาร์เก็ตอีกแห่งที่เปิดตัวจนเข้าที่แล้วของเขา

ผู้จัดการร้านหญิงคนนี้อายุราวสามสิบกว่าปี ผิวคล้ำ พูดน้อย แต่ทำงานคล่องแคล่วเฉียบขาดอย่างยิ่ง เธอรับผิดชอบฝึกอบรมทุกคนก่อนเริ่มงาน และจะอยู่ดูแลจัดการทุกอย่างที่นี่เต็มตัวในช่วงครึ่งเดือนแรกหลังเปิดร้าน จนกว่าการดำเนินงานทั้งหมดจะเข้าที่เข้าทาง

"เสี่ยวหวัง" หลี่ไหลฝูตบไหล่หวังเสี่ยวเลี่ยงต่อหน้าทุกคน "ให้พี่หลี่เทรนพวกนายครึ่งเดือน พอผ่านไปครึ่งเดือน เธอกลับไปร้านเดิมของเธอ ร้านนี้ก็ยกให้นายดูแลแล้วนะ"

เขาชะงักไปนิด ก่อนจะประกาศทีละคำอย่างหนักแน่น

"ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป นายคือผู้จัดการร้านแห่งนี้"

สิ้นเสียง พนักงานใหม่หลายคนต่างมองมาทางหวังเสี่ยวเลี่ยงด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นระคนอิจฉา

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักแข็งค้างไปทั้งตัว

ผู้จัดการร้าน?

เขาเนี่ยนะ?

ตำแหน่งนี้ที่หล่นทับลงมาทำเอาเขางงไปชั่วขณะ

ไม่ใช่ว่าฉันเป็นเถ้าแก่ที่ถือหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์หรอกเหรอ

เขามองไปยังหลี่ไหลฝู แต่อีกฝ่ายกลับส่งสัญญาณทางสายตาเพียงว่า "ตั้งใจทำเข้าล่ะ" แล้วก็หันหลังไปยุ่งกับเรื่องอื่น

วันเสาร์ทั้งวัน หวังเสี่ยวเลี่ยงใช้ชีวิตอยู่ในสภาพที่ตื่นตัวปนเหม่อลอย ช่วงกลางวันตามพี่หลี่เรียนรู้วิธีจัดการระบบหลังบ้าน วิธีจัดตารางเวร และวิธีรับมือกับเหตุการณ์ฉุกเฉินต่าง ๆ ตกกลางคืน เขาก็ลงบันทึกรายการสินค้าส่วนสุดท้ายเข้าสู่ระบบเพียงลำพัง พร้อมกับตรวจทานซ้ำแล้วซ้ำเล่า

กระทั่งฟ้ามืด ตอนที่เขาปิดประตูร้านและลากสังขารอันเหนื่อยล้าเดินออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต สายลมราตรีพัดผ่าน ถึงได้รู้สึกถึงความจริง

เขาโบกแท็กซี่คันหนึ่ง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขานั่งแท็กซี่ไปบ้านเว่ยจื่อจิน เมื่อก่อนเพื่อประหยัดเงิน เขาต้องนั่งรถเมล์และรถไฟใต้ดินนานกว่าหนึ่งชั่วโมงตลอด แต่วันนี้เขารู้สึกว่าควรนั่งแท็กซี่ เขาอยากเจอเว่ยจื่อจินให้เร็วที่สุด

เสี้ยววินาทีที่ประตูเปิดออก ร่างของเว่ยจื่อจินก็ปรากฏสู่สายตา เธอสวมชุดนอนอยู่บ้าน รวบผมไว้อย่างหลวม ๆ พอเห็นเขาก็โผเข้าสู่อ้อมกอดทันที

หวังเสี่ยวเลี่ยงบอกว่าตัวสกปรก เหงื่อเต็มตัว เหม็นมาก ผมไปอาบน้ำก่อนนะ

เว่ยจื่อจินบอกว่าฉันไม่เห็นรู้สึกเลย คิดถึงเธอจะแย่อยู่แล้ว

เขาซุกหน้าลงกับซอกคอของเธอ สูดกลิ่นหอมชวนหลงใหลจากกายเธออย่างละโมบ ในวินาทีนี้ ความเหนื่อยล้าและความกดดันทั้งหมดพลันพบทางระบายออก

หลังผ่านพ้นความลึกซึ้งอันเร่าร้อน ทั้งสองกอดกันนอนอยู่บนเตียง พูดคุยถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดทั้งสัปดาห์จนกระทั่งผล็อยหลับไป

วันจันทร์ ในปฏิทินจีนระบุไว้ว่า "ฤกษ์ดีเหมาะแก่การเปิดกิจการ"

ซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ได้จัดพิธีเปิดยิ่งใหญ่อะไร ไม่มีกระเช้าดอกไม้ ไม่มีประทัด กระทั่งใบปลิว "โปรโมชันฉลองเปิดร้าน" สักใบก็ยังไม่มี

เจ็ดโมงเช้าตรง ประตูใหญ่เปิดออก

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าไม่มีอะไรพิเศษเลยสักนิด

ทว่าเปิดร้านได้ไม่ถึงห้านาที ลูกค้ารายแรกก็มาเยือน เป็นคนงานจากเขตก่อสร้างแถวนั้นที่เดินสะลึมสะลือเข้ามา หยิบบุหรี่หนึ่งซองกับชาดำเย็นขวดใหญ่หนึ่งขวด จ่ายเงินแล้วก็เดินออกไป

จากนั้นก็มีคนทยอยเดินเข้ามาเรื่อย ๆ กาแฟ ขนมปัง แซนด์วิช กลายเป็นสินค้าขายดีเทน้ำเทท่า

ชายหนุ่มคนหนึ่งหาวหวอด ๆ เดินเข้ามา แล้วยกเรดบูลไปลังหนึ่ง

มีคนหนุ่มสาวตาปรือทยอยเข้ามาซื้อบุหรี่ ซื้อหมาก ซื้อเครื่องดื่มไม่ขาดสาย

คลื่นผู้คนหลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่องเช่นนี้เอง

เสียง "ติ๊ด ติ๊ด" จากเคาน์เตอร์คิดเงิน เสียงไส้กรอกย่างส่งเสียงฉ่าบนเตา เสียงสอบถามของลูกค้า เสียงตอบรับของพนักงาน... สารพัดเสียงดังประสานระงมไปหมด

หวังเสี่ยวเลี่ยงก็เหมือนกับพนักงานทุกคนที่ถูกกลืนหายเข้าไปในกระแสธารอันเชี่ยวกรากนี้อย่างรวดเร็ว

จากความตื่นเต้นประหม่าและมือไม้ปั่นป่วนในช่วงแรก สู่การค่อย ๆ ปรับตัวจนจับจังหวะได้

ตลอดทั้งวัน เขาแทบไม่ได้หยุดพักเลย

มื้อเที่ยงสั่งอาหารกล่องราคา 12 หยวน นี่คือสิ่งที่เรียกว่าอาหารพนักงาน

แม้ไม่ต้องควักเงินจ่ายเอง แต่กินไม่อิ่มเลย ไม่ต้องพูดถึงว่าจะกินดี

ข้าวเที่ยงราคาประหยัดมื้อนี้ ยังขโมยเวลาพักเที่ยงไปจนหมดอีกด้วย

ยามพลบค่ำ แสงอาทิตย์อัสดงฉาบขอบทองให้แก่ตัวเมือง

ผู้คนในร้านยิ่งแน่นขนัดขึ้นกว่าเดิม

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองดูทุกสิ่งทุกอย่างในร้านที่เป็นระเบียบเรียบร้อย ความรู้สึกภาคภูมิใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนพลันผุดขึ้นมาในใจ

ทันใดนั้นเอง รถอู่หลิงหงกวงคันหนึ่งก็มาจอดเทียบอยู่ตรงหน้าร้านซูเปอร์มาร์เก็ต

หลี่ไหลฝูก้าวลงมาจากที่นั่งคนขับ

ประตูเบาะหลังถูกเลื่อนเปิดออก

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ เธอดูอายุราวสี่สิบปี สวมเสื้อผ้าเรียบ ๆ แป้งบนใบหน้าขาววอกจนเห็นสีผิวตัดกับลำคออย่างชัดเจน

หญิงคนนั้นยืนอยู่ข้างหลี่ไหลฝู พลางแหงนมองป้ายร้านอันสว่างไสว

แล้วยิ้มออกมา

หลี่ไหลฝูเอี้ยวตัวไปพูดกับหญิงคนนั้น

"ชุ่ยฮวา นี่ต่างหากถึงจะเป็นร้านที่เป็นของเราอย่างแท้จริง"