ตอนที่ 62 ยอดขายวันแรก

เสียงของหลี่ไหลฝูดังมาก หวังเสี่ยวเลี่ยงได้ยินอย่างชัดเจน

พี่หลี่เดินเข้าไปต้อนรับ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มตามหน้าที่

"เถ้าแก่ เถ้าแก่เนี้ย มากันแล้วหรือคะ"

ชุ่ยฮวาถึงได้ละสายตาจากป้ายร้าน และหุบรอยยิ้มลงเช่นกัน

เธอพยักหน้าให้พี่หลี่ ถือเป็นการตอบรับ

หลี่ไหลฝูส่งเสียงอืมในลำคอ ไม่มีการทักทายเยิ่นเย้อ เดินตรงดิ่งไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ทันที

"วันนี้เป็นยังไงบ้าง" หลี่ไหลฝูยืนนิ่งหน้าเคาน์เตอร์แคชเชียร์ แต่สายตากลับกวาดมองไปทั่วร้าน ราวกับแม่ทัพกำลังตรวจตราอาณาเขต

"ขายดีมากค่ะเถ้าแก่" พี่หลี่เดินไปหน้าเครื่องคิดเงิน กดแป้นตัวเลขและตัวอักษร "นับถึงตอนนี้ ยอดขายวันนี้คือ..."

"หนึ่งหมื่นแปดพันสี่ร้อยห้าสิบสามหยวนสองเจี่ยวหกเฟินค่ะ"

พอตัวเลขนี้ถูกขานออกมา หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงก็พลอยลิงโลด

แม้เขาจะยุ่งอยู่ตลอดเวลา แต่เสียง "ติ๊ด ติ๊ด" จากเคาน์เตอร์คิดเงินก็ทำให้พอมองภาพออก และลางสังหรณ์บอกว่าวันนี้ขายไม่แย่แน่ ทว่าพอตัวเลขที่ละเอียดถึงระดับเฟินหลุดออกมาจากปากของพี่หลี่จริง ๆ เขาก็ยังคงตกตะลึงอย่างจัง

หนึ่งหมื่นแปดพันสี่ร้อยห้าสิบสามหยวน!

นี่เป็นแค่ยอดขายกะกลางวันเท่านั้น! ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าถึงหนึ่งทุ่ม รวมสิบสองชั่วโมง!

ซูเปอร์มาร์เก็ตเปิดตลอด 24 ชั่วโมง ยังเหลือกะดึกอีกสิบสองชั่วโมง ยามค่ำคืนคนอาจจะไม่พลุกพล่านเท่ากลางวัน แต่ก็ไม่มีทางแย่เกินไปแน่ แถวนี้มีทั้งร้านเน็ต โรงแรม ผับบาร์ ย่อมมีคนหนุ่มสาวที่ใช้ชีวิตกลางคืนอยู่เพียบ

วันละเกินสองหมื่นชัวร์ ๆ เลยนี่!

สมองของหวังเสี่ยวเลี่ยงประมวลผลอย่างรวดเร็ว ราวกับคอมพิวเตอร์ที่ถูกโอเวอร์คล็อก

วันละสองหมื่น หนึ่งเดือนก็หกแสน!

ยอดขายหกแสนหยวน!

ก่อนหน้านี้เขาเคยคำนวณในใจไว้บ้าง แต่ก็ไม่กล้าคิดว่าจะดีขนาดนี้

นี่เพิ่งเปิดร้านวันแรก ยังไม่ได้โปรโมตอะไรเลย ถนนคนเดินรอบข้างก็ยังมีร้านตกแต่งอยู่อีกเกินครึ่ง คนที่รู้ว่ามีร้านตรงนี้ยังมีไม่มาก ถ้ารอจนมหาวิทยาลัยเปิดเทอม แล้วเด็กมหาวิทยาลัยที่มีกำลังซื้อล้นเหลือแห่กันเข้ามา ยอดขายไม่พุ่งทะยานขึ้นไปอีกระดับเลยหรือ

เอาแค่ยอดขายเดือนละหกแสนในตอนนี้ กำไรขั้นต้นรวมตีแบบปลอดภัยไว้ก่อนที่ 15% นั่นก็เป็นกำไรขั้นต้นถึงเก้าหมื่นหยวนแล้ว

หักค่าเช่าหนึ่งหมื่น หักเงินเดือนพนักงานเจ็ดคนอีกสองหมื่นกว่า หักค่าน้ำค่าไฟเบ็ดเตล็ดและค่าเสื่อมสภาพที่ต้องมีตามปกติ...

หวังเสี่ยวเลี่ยงดีดลูกคิดในใจอย่างรวดเร็ว

กำไรสุทธิต่อเดือน คำนวณยังไงก็ต้องมีห้าหมื่นขึ้นไป!

ห้าหมื่น!

คิดตามสัดส่วนที่เขาถือหุ้น 20% เงินปันผลเดือนหนึ่งก็ตั้งหนึ่งหมื่นหยวน!

หนึ่งหมื่น!

นี่ยังไม่นับรวมรายได้จากคลิปวิดีโอและไลฟ์สดเขียนอักษรของเขาเองด้วยซ้ำ ขอแค่เขายืนระยะต่อไปได้ รายได้ต่อเดือนเกินสองหมื่นไม่ใช่ปัญหาเลย!

เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคม ก็มีรายได้เดือนละสองหมื่น!

ความคิดนี้ทำให้เลือดทั่วร่างของเขาสูบฉีดพลุ่งพล่าน ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันคล้ายถูกกระแสน้ำอุ่นนี้ชะล้างจนหมดสิ้น เขารู้สึกราวกับว่าตนไม่ได้กำลังเติมโค้กบนชั้นวางสินค้า แต่กำลังก่อร่างสร้างปราสาททองคำแห่งอนาคตของตัวเองอยู่ต่างหาก

"แค่หมื่นแปดเองเหรอ"

คิ้วของหลี่ไหลฝูขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นั่นไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นความผิดหวังอย่างไม่ปิดบัง

"อืม" เขาเพียงแค่ขานรับเรียบ ๆ ไม่แสดงอารมณ์ใด ทว่าท่าทีไม่ยี่หระแบบนั้น กลับทำให้คนฟังรู้สึกใจแป้วยิ่งกว่าโดนด่าตรง ๆ เสียอีก

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไป

แค่?

หมื่นแปดยังเรียกว่าแค่อีกเหรอ

นี่มันวันแรกที่เปิดร้าน แถมยังไม่มีการโปรโมตอะไรเลยนะ! เถ้าแก่จะละโมบเกินไปหน่อยแล้วมั้ง

รอยยิ้มบนใบหน้าของพี่หลี่ก็แข็งค้างไปชั่วครู่ แต่เธอก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็วและรายงานต่อ "เถ้าแก่เนี้ยคะ รายรับเงินสดของวันนี้ทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้วค่ะ เชิญนับดูนะคะ"

เธอพูดพลางดึงลิ้นชักเก็บเงินออกจากเครื่องคิดเงิน จัดการเรียงธนบัตรใบละหนึ่งร้อยหยวนปึกนั้นให้เรียบร้อย แล้วยื่นให้ชุ่ยฮวา

ชุ่ยฮวารับเงินมา แต่ไม่ได้เก็บใส่กระเป๋าทันที

เธอเดินไปที่โต๊ะว่างตัวหนึ่งข้าง ๆ นั่งลง แล้วเริ่มนับเงินอย่างละเอียดถี่ถ้วน

การเคลื่อนไหวของเธอช้ามาก แต่ก็คล่องแคล่วไม่เบา นิ้วชี้แตะน้ำลายที่ลิ้นแล้วคลี่ธนบัตรออกทีละใบ จากนั้นก็ยกธนบัตรทุกใบส่องกับแสงไฟ ใช้มือคลำ ใช้เล็บขูด ตรวจดูลายน้ำและแถบกันปลอมอย่างละเอียด

ความรู้สึกไม่ได้รับความไว้วางใจผุดขึ้นมาในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยง ทำเอาอึดอัดใจบอกไม่ถูก

วิธีตรวจธนบัตรที่ดูโบราณและเต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตที่ทันสมัยแห่งนี้กับเถ้าแก่เนี้ยคนนี้ ช่างดูแปลกแยกขัดตากันอย่างสิ้นเชิง

หลี่ไหลฝูไม่ได้สนใจภรรยาที่กำลังนับเงิน เขาหันไปมองหวังเสี่ยวเลี่ยง

"เสี่ยวเลี่ยง"

"ครับ เถ้าแก่" หวังเสี่ยวเลี่ยงรีบขานรับ

"นายออกไปร้านพิมพ์เอกสารข้างนอก พิมพ์ใบประกาศรับสมัครงานมาให้ฉันแผ่นหนึ่ง" คำสั่งของหลี่ไหลฝูกระชับชัดเจน

"รับสมัครงานเหรอครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงประหลาดใจเล็กน้อย

"ใช่ รับสมัครพนักงานประจำร้านระยะยาว ทั้งประจำทั้งพาร์ตไทม์เอาหมด" หลี่ไหลฝูกล่าวเสริม

ปฏิกิริยาแรกของหวังเสี่ยวเลี่ยงคือ กิจการดีเกินไปจนคนทำงานไม่พอ

เปิดร้านวันแรกยังยุ่งขนาดนี้ จำเป็นต้องเพิ่มคนจริง ๆ ดูท่าแม้ปากเถ้าแก่จะบอกว่าไม่พอใจ แต่ในใจคงมั่นใจในธุรกิจข้างหน้าอยู่มาก

"ได้ครับเถ้าแก่ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้" เขาตอบรับอย่างกระตือรือร้น

เพิ่มคนได้ก็เป็นเรื่องดี ไม่อย่างนั้นขืนทำงานหนักขนาดวันนี้ต่อไป คงทนรับไม่ไหวแน่

ทางด้านเถ้าแก่เนี้ยในที่สุดก็นับเงินเสร็จ เธอจัดเรียงธนบัตรให้เป็นระเบียบเรียบร้อย เก็บใส่กระเป๋าหนังที่ดูแวววาวของตัวเอง รูดซิปปิด แล้วยังกดซ้ำอีกแรง ๆ

"ครบแล้ว" เธอบอกกับหลี่ไหลฝู

หลี่ไหลฝูพยักหน้า ดูเหมือนทุกอย่างอยู่ในความควบคุม เขาไม่ได้พูดอะไรอีก พาภรรยาเดินตรงออกจากประตูซูเปอร์มาร์เก็ตไปเหมือนตอนที่มา

รถอู่หลิงหงกวงส่งเสียงคำราม ก่อนจะแล่นลับหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

พอเถ้าแก่กับเถ้าแก่เนี้ยไปแล้ว บรรยากาศตึงเครียดในร้านถึงได้กลับมาผ่อนคลายอีกครั้ง

พี่หลี่ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง

เธอเดินมาข้างกายหวังเสี่ยวเลี่ยง

"เสี่ยวเลี่ยง ต่อไปทุกวันเวลานี้ เถ้าแก่เนี้ยจะมารับเงินนะ" พี่หลี่กำชับ "เธอเมมเบอร์โทรศัพท์ของเธอไว้ ทุกวันให้ส่งข้อความรายงานรายได้ของร้านไปให้เธอ ส่วนเงินสดแบงก์ร้อยที่ร้านรับมา ให้รอเธอมารับไป"

"ได้ครับพี่หลี่" หวังเสี่ยวเลี่ยงพยักหน้า

"แล้วก็" สีหน้าของพี่หลี่เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย "ตอนรับเงินสด ต้องตรวจดูให้ดีว่าเป็นของจริงหรือเปล่า อย่าให้พลาดเด็ดขาดนะ"

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงกระตุกวูบ

"ถ้า... ได้รับเงินปลอมมาล่ะครับ" เขาถามคำถามที่สำคัญที่สุดออกไป

พี่หลี่มองเขาแวบหนึ่ง สายตาคู่นั้นแฝงความหมายว่า "เธอยังอ่อนหัดเกินไป"

"ใครรับมา คนนั้นรับผิดชอบ"

เธอตอบเรียบ ๆ

"รับแบงก์ร้อยปลอมมาใบหนึ่ง ก็หักหนึ่งร้อย ถ้าวันไหนเธอรับมาสองใบ ก็เท่ากับทำงานฟรี แถมยังต้องควักเนื้อตัวเองจ่ายอีก"

หวังเสี่ยวเลี่ยงเงียบไป

กฎข้อนี้ ช่างไร้น้ำใจเกินไปแล้ว

หลี่ไหลฝูคนนี้ ช่างคิดคำนวณเอาแต่ได้ถึงที่สุดจริง ๆ

แต่พอลองคิดดูอีกที เขากลับรู้สึกว่ามันก็มีเหตุผลอยู่

หลี่ไหลฝูมีเหตุผลอะไรต้องมารับผิดชอบความผิดพลาดของพนักงานล่ะ ได้เงินปลอมมา สรุปแล้วก็เป็นเพราะทำงานไม่รอบคอบ ไม่ละเอียดถี่ถ้วนเอง

นี่เป็นวิธีการบริหารที่โหดร้ายแต่ได้ผล

เขาได้แต่รู้สึกโชคดีที่ปัจจุบันคนใช้เงินสดซื้อของน้อยลงเรื่อย ๆ ส่วนใหญ่จ่ายผ่านมือถือกันหมด แต่ตราบใดที่ยังมีการจ่ายด้วยเงินสด ความเสี่ยงนี้ก็ยังคงอยู่ตลอดไป

"พี่หลี่ ช่วยสอนวิธีดูเงินปลอมให้ผมหน่อยสิครับ"

พอกลับมาจากร้านพิมพ์เอกสาร และแปะใบประกาศรับสมัครงานใบใหม่เอี่ยมลงบนกระจกประตูซูเปอร์มาร์เก็ต หวังเสี่ยวเลี่ยงก็รู้สึกซับซ้อนในใจไม่น้อย

ตัวอักษรขนาดใหญ่สี่คำว่า "รับสมัครระยะยาว" ดูสะดุดตาเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟ

เดิมทีเขาคิดว่านี่เป็นสัญลักษณ์ของการค้าขายที่รุ่งเรือง แต่ตอนนี้ เมื่อรวมกับท่าทีเย็นชาและกฎอันไร้น้ำใจของหลี่ไหลฝู เขาก็เริ่มรู้สึกราง ๆ ว่า นี่อาจหมายความว่า อัตราการลาออกของพนักงานร้านนี้ คงจะสูงมากเช่นกัน

ตอนที่ลากขาทั้งสองข้างที่หนักอึ้งราวกับถ่วงตะกั่วกลับมาถึงห้องเช่า ก็เป็นเวลาทุ่มครึ่งแล้ว

ทุกข้อต่อในร่างกายต่างส่งเสียงประท้วงด้วยความเหนื่อยล้า ทว่าจิตใจกลับตื่นตัวอย่างผิดปกติด้วยความคิดที่ว่า "รายได้เกินสองหมื่นต่อเดือน"

เขารีบอาบน้ำอย่างรวดเร็ว สายน้ำอุ่นทำเอาเขารู้สึกสบายตัวขึ้นมาก

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ตั้งขาตั้งอย่างคล่องแคล่ว แล้วเปิดแอปพลิเคชันไลฟ์สด

"พี่น้องทั้งหลาย ผมมาแล้ว! อยากให้เขียนอะไรบอกมาได้เลยครับ"