ตอนที่ 100
บทที่ 100 พิธีอำลา
minibunny · 5,909 ตัวอักษร
หลินชิงเสวี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่เป็นเวลานาน
เสียงของคนคนนั้นราวกับยังคงก้องอยู่ในโถงทางเดิน
แต่เงาร่างของเขากลับหายไปตรงบันไดแล้ว
เธอก้มมองชุดนักเรียนตัวใหม่เอี่ยมบนร่างของตนเอง และเงียบอยู่นาน
จนกระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่ ริมฝีปากของเธอจึงเผยอออกเล็กน้อย
เสียงแผ่วเบาดังขึ้น
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”
“แบบนี้...ดีที่สุดแล้ว”
หลินชิงเสวี่ยพึมพำเบา ๆ
ทันทีที่เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สีหน้าของเธอก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่งโดยสมบูรณ์แล้ว
......
เฉินเจี้ยนจีถือถุงเดินมาถึงข้างถังขยะใต้หอพักหญิง
ที่นี่ไม่มีถังรีไซเคิลอะไรทั้งนั้น เรื่องที่เขาพูดกับจางซินอี๋ล้วนเป็นเรื่องโกหก
เฉินเจี้ยนจีมองถุงในมือ ก่อนจะโยนมันลงถังขยะไปอย่างไม่ไยดี ใบหน้าไร้ความรู้สึก
แต่หลังจากโยนเสร็จ เขากลับไม่ได้รีบจากไป
ตรงกันข้าม เขาเดินไปนั่งลงริมแปลงดอกไม้ที่อยู่ไม่ไกล
ดวงตาจับจ้องถังขยะอย่างเงียบงัน
เฉินเจี้ยนจีจำได้ว่าในช่วงเวลาอ่านหนังสือยามเช้า รถเก็บขยะของหอพักหญิงจะมาขนของออกไป
เขารู้เรื่องนี้ละเอียดขนาดนี้ได้อย่างไร?
เฉินเจี้ยนจีกระตุกมุมปาก
แน่นอนว่าเป็นเพราะเขามีความทรงจำเกี่ยวกับหอพักหญิงแห่งนี้มากเกินไป
ทุกครั้งที่มาส่งลา ทุกครั้งที่มารอคอย
ล้วนทำไปเพื่อได้เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยนั้น แม้จะเป็นเวลาเพียงไม่กี่นาทีก็ตาม
เขากับหลินชิงเสวี่ยเคยมีความทรงจำดี ๆ ร่วมกันหรือไม่?
หากไม่เคยเห็นสมุดบันทึกเล่มนั้น เขาคงคิดว่ามี
ไม่ว่าจะเป็นช่วงมัธยมปลายหรือชีวิตหลังแต่งงาน ก็ล้วนมีทั้งนั้น
แต่หลังจากได้เห็นแล้ว
เฉินเจี้ยนจีจึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ทุกอย่างเป็นเพียงสิ่งที่เขาคิดอยู่ฝ่ายเดียวเท่านั้น
ความทรงจำต่าง ๆ หลั่งไหลเข้ามาอย่างห้ามไม่อยู่
เพียะ!
เฉินเจี้ยนจียกมือฟาดหน้าผากตัวเองหนึ่งที
เขาหยุดยั้งความทรงจำเหล่านั้นลงอย่างฝืนทน
คนที่ใกล้จะสามสิบก็มักจะชอบหวนคิดถึงเรื่องเก่า ๆ
นิสัยแบบนี้ไม่ดีเอาเสียเลย
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ เขาอยู่ในวัยหนุ่มอายุสิบแปดปีอย่างแท้จริง
เขากลับมาได้หกวันแล้ว
เวลาเท่านี้เพียงพอที่จะปล่อยวางคนคนนั้น
แม้จะเคยใช้ชีวิตอยู่เคียงข้างกันมานานถึงสิบปี
แม้ตอนนี้เธอจะอยู่ใกล้แค่เอื้อมในทุก ๆ วัน
เฉินเจี้ยนจีมองไปเบื้องหน้า รูม่านตาค่อย ๆ ไร้จุดโฟกัส สีหน้าก็ค่อย ๆ เลื่อนลอย
เมื่อครู่เขาไม่ได้คิดถึงหลินชิงเสวี่ย
แต่เป็นเสี่ยวถง...
เขานึกถึงเสี่ยวถง
แต่เมื่อคิดถึงเธอ ก็ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะนึกถึงหลินชิงเสวี่ย
เพราะทุกครั้งที่อยู่กับเสี่ยวถง เธอมักจะพูดด้วยเสียงอ้อแอ้แบบเด็ก ๆ ให้เขาโทรศัพท์หรือวิดีโอคอลหาหลินชิงเสวี่ย
ความทรงจำเหล่านี้ราวกับสลักลึกลงไปในเลือดเนื้อ ไม่อาจลบเลือนได้
เขาจงใจควบคุมตัวเอง ไม่ได้นึกถึงเสี่ยวถงมาหลายวันแล้ว
ไม่เช่นนั้นเขาคงใช้ชีวิตต่อไปอย่างปกติไม่ได้
เพียะ!
เฉินเจี้ยนจีตบแก้มตัวเองอย่างแรงหนึ่งฉาด
ถึงกับมีเสียงหึ่งดังอยู่ข้างหู
เฉินเจี้ยนจีหันหน้าไปด้านข้าง จากนั้นเมื่อดวงตาค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ เขาจึงหันกลับมาอีกครั้ง
บางทีดวงวิญญาณวัยยี่สิบแปดปีจากชาติก่อน อาจต้องการพิธีกรรมสักอย่างเพื่อยุติทุกสิ่งลงอย่างสิ้นเชิง
ให้เขากลายเป็นเฉินเจี้ยนจีวัยสิบแปดปีของปีนี้อย่างสมบูรณ์
ซ่า...
เฉินเจี้ยนจีนั่งอยู่ที่เดิม ฟังเสียงลมพัดผ่านยอดไม้
ในยามเช้าของฤดูร้อน แสงแดดและไออุ่นยังสาดส่องลงมาไม่เต็มที่
สายลมยังคงเจือความเย็นบาง ๆ พัดผ่านแก้มของเขาเป็นระลอก
ทำให้จิตใจที่เดิมมีความไหวหวั่นค่อย ๆ สงบลง
“ครั้งสุดท้าย...”
“นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว...”
เฉินเจี้ยนจีพึมพำ ไม่รู้ว่ากำลังพูดกับใคร
แต่รอบข้างไม่มีผู้ใด
มีเพียงต้นไทรด้านหลังที่ไหวเอนเบา ๆ ราวกับกำลังตอบรับเขา
ครืน...
จู่ ๆ
เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ก็ค่อย ๆ ดังขึ้นจากไกลเข้ามาใกล้
เฉินเจี้ยนจีหันศีรษะไปมอง
เห็นรถขนขยะกำลังบดผ่านกองใบไม้ร่วงที่กระจายอยู่เต็มพื้นเข้ามา
สายตาของเฉินเจี้ยนจีเคลื่อนตามรถไป
ในที่สุดรถขยะก็ค่อย ๆ จอดลงใกล้ถังขยะหน้าประตูหอพัก
ชายคนหนึ่งลงจากรถ แล้วคอยกำกับคนขับให้ควบคุมเครื่องจักรบนรถ
จนกระทั่งถังขยะถูกยึดเอาไว้เรียบร้อย
ชายคนนั้นจึงตะโกนว่า “เรียบร้อย!”
ครืน...
คนขับควบคุมเครื่องจักร เสียงหนึ่งดังขึ้น
ถังขยะถูกโซ่ของเครื่องจักรยกขึ้นทั้งใบ
เฉินเจี้ยนจียังจำได้ว่าตอนที่เห็นภาพนี้เป็นครั้งแรก
เขายังประหลาดใจและเอ่ยชมว่า รถขนขยะในเมืองนี้ช่างแตกต่างจริง ๆ
แต่ในเวลานี้
เฉินเจี้ยนจีกลับเพียงมองดูอย่างเงียบ ๆ
มองถังขยะที่ค่อย ๆ ถูกยกสูงขึ้น
จากนั้นเมื่อเครื่องจักรขยับ
ถังขยะทั้งใบก็ถูกพลิกตะแคง
สิ่งของทั้งหมดภายในถังพลันเทกระจาดลงมาอย่างแรง
เฉินเจี้ยนจีมองเห็นถุงพลาสติกใสใบนั้น
ระหว่างที่ถูกเทลงมาและกระแทก ถุงที่มีรอยขาดอยู่แต่เดิมก็ถูกฉีกจนกว้างขึ้น
สิ่งของข้างในจึงถูกเปิดเผยออกมาโดยไม่มีสิ่งใดปิดบัง
ผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนถูกขยะโดยรอบเปรอะเปื้อนในพริบตา ย้อมจนกลายเป็นคราบสกปรกสีดำที่ซักไม่ออก
รวมถึงกิ๊บติดผมและยางรัดผมในกล่องพลาสติกเหล่านั้นด้วย
ทั้งหมดร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วง
เครื่องประดับสีสันสดใสสะท้อนประกายหลากสีแตกกระจายใต้แสงอาทิตย์ที่ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น
แต่ในวินาทีต่อมา ทุกอย่างก็ถูกน้ำสกปรกนับไม่ถ้วนท่วมกลบจนมิด
แก้วน้ำ หน้าหนังสือ ของทำมือเล็ก ๆ กระดาษโน้ต...
ตลอดระยะเวลาเกือบสามปี
ระหว่างพวกเขามีสิ่งของอยู่มากมายเหลือเกิน
มากมายจนแม้แต่เฉินเจี้ยนจีในอีกสิบปีต่อมาเองก็ยังจำได้ไม่หมด
ตอนแนะนำให้จางซินอี๋ เขาก็อาศัยเพียงจิตใต้สำนึกเท่านั้น
ไม่คิดเลยว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมา ความชอบของเขาจะยังไม่เปลี่ยนแปลง
และสิ่งของที่เป็นตัวแทนความทรงจำทั้งหมดตลอดสามปีมัธยมปลาย
เวลานี้กลับอยู่รวมกันในถุงใบใหญ่ใบนี้
พร้อมกับเสียงเครื่องจักรที่ดังครืน ๆ
มันค่อย ๆ เทลงมา ร่วงหล่นลงมา จนกระทั่งแตกสลาย
ราวกับฝุ่นละอองที่เลือนหายไปต่อหน้าต่อตาเฉินเจี้ยนจี
ปัง!
คนงานปิดเครื่องจักร
เสียงเครื่องยนต์ของรถขยะดังครืน ๆ ค่อย ๆ ห่างออกไป
เหลือไว้เพียงถังขยะว่างเปล่า
กับใบไม้ร่วงที่ถูกลมพัดปลิวอยู่เต็มพื้น
เฉินเจี้ยนจีมองถังขยะเบื้องหน้า
ราวกับมองเห็นด้านในที่ว่างเปล่าไร้สิ่งใด
จู่ ๆ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาในที่สุด
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”
เขาพูดพลางค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
แต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไหน
เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านข้างไม่ไกลนัก
“เฉินเจี้ยนจี นายยังยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นทำไม?”
เป็นเสียงของอาจารย์หวงถิง
“ตรวจหอพักเสร็จแล้ว ต้องกลับกันได้แล้ว การอ่านหนังสือยามเช้ากำลังจะจบ เดี๋ยวก็ต้องเริ่มรวมแถวแล้ว!”
เป็นเสียงของหวังเจียฉี
“เอาแต่แอบอู้งาน ให้พวกเราตรวจอยู่ฝ่ายเดียว ยังไม่รีบมาอีก?”
น้ำเสียงฟังดูเป็นผู้ใหญ่ แต่ยังเจือความขุ่นเคืองอยู่ นั่นคือพานซูฉี
“พี่จี! จะกลับแล้ว!”
เฉินเจี้ยนจีค่อย ๆ หันกายไปมอง
เป็นจ้าวหย่งที่กำลังโบกมือเรียกเขาอยู่ทางนี้
อาจารย์หวงถิงยืนอยู่ที่เดิม ขมวดคิ้วอย่างร้อนใจ พลางมองนาฬิกาข้อมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หวังเจียฉีประกบมือทั้งสองข้างไว้ข้างริมฝีปาก ตะโกนเรียกเขามาทางนี้
แววตาของพานซูฉีเจือความตัดพ้อ แต่มุมปากกลับแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม
เวลานี้ ดวงอาทิตย์ราวกับลอยสูงอยู่กลางท้องฟ้าอย่างแท้จริง
แสงแดดส่องลอดเงาไม้ซ้อนชั้นของต้นไทร ตกกระทบลงบนร่างของเฉินเจี้ยนจีเป็นริ้ว ๆ
ส่วนคนทั้งกลุ่มที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังยืนรอเขาอยู่ท่ามกลางแสงแดด
เฉินเจี้ยนจียิ้มออกมา
เขายกขาก้าวเดิน ออกจากหน้าถังขยะว่างเปล่าที่เหลือเพียงคราบสกปรก
แล้วค่อย ๆ เดินไปหาคนทั้งกลุ่มที่ยืนอยู่ใต้แสงแดด
“มาแล้ว!”
......
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น