บทที่ 99 คำถามของหลินชิงเสวี่ย

ทันทีที่คำพูดนี้ดังออกมา

จางซินอี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง

“นี่ต้องเอาไปทิ้งทั้งหมดเลยเหรอ?”

“ที่โรงเรียนไม่มีจุดรับของเก่าหรืออะไรทำนองนั้นเหรอ?”

พูดจบ เธอก็ยื่นมือเข้าไปคุ้ยสิ่งของในถุงโดยตรง

“ของยังใหม่อยู่เลย เก็บรักษาไว้ดีมากด้วยนี่?”

“เอ๊ะ ทำไมของพวกนี้ถึงดูคล้ายกับของที่นายพาฉันไปซื้อที่ร้านเล็ก ๆ เมื่อวานซืนเลยล่ะ”

จางซินอี๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เธอเพิ่งมาถึง จึงไม่รู้ว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น

“ของในถุงนี้เป็นของใครเหรอ?”

จางซินอี๋ถามออกมา ทว่าสายตากลับเผลอหันไปมองหลินชิงเสวี่ยที่เอาแต่ก้มหน้า

อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไร

กลับเป็นเฉินเจี้ยนจีที่หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ

“ก็ของใช้ในชีวิตประจำวันจากร้านค้าสหกรณ์ของโรงเรียน มีอยู่ไม่กี่แบบ ทุกคนก็ซื้อกันแบบนี้ทั้งนั้น”

“แค่ช่วยเอาขยะไปทิ้ง จะไปสนใจทำไมว่าเป็นของใคร”

“เอาเสื้อใส่เข้ามาเถอะ เดี๋ยวฉันมัดปากถุงแล้วเอาไปวางไว้ในกล่องรับของรีไซเคิลข้างถังขยะ ถ้ามีอะไรที่นำกลับมารีไซเคิลได้ พวกเขาก็จะเอาไปแยกเอง”

พูดพลาง เขาก็ยื่นถุงที่ยังเปิดปากอยู่ไปข้างหน้าอีกครั้ง

คราวนี้จางซินอี๋จึงละสายตากลับมา เธอก้มลงสัมผัสเครื่องแบบนักเรียนในมือ ซึ่งยังคงอุ่นอยู่เล็กน้อย

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงพยักหน้า ก่อนจะค่อย ๆ คลายมือออก

ตุบ...

เสียงเบา ๆ ดังขึ้น

เสื้อผ้าร่วงลงไปในถุง

เฉินเจี้ยนจียกถุงขึ้น อีกมือหนึ่งรองรอยขาดเอาไว้ ไม่ให้ของด้านในร่วงออกมา

“เรียบร้อย ไปกันเถอะ”

พูดจบ เขาก็ก้าวเดินจากไป

เมื่อเห็นดังนั้น จางซินอี๋ก็เดินตามไปเช่นกัน

“คุณหนูใหญ่ ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาล่ะ? หรือว่าเธอเองก็ซ่อนเครื่องใช้ไฟฟ้ากำลังสูงอะไรไว้?”

เฉินเจี้ยนจีถามไปพลางเดินไปพลาง

จางซินอี๋เหลือบมองเขา

ใบหน้าที่ปกติมักมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กวน ๆ ตอนนี้กลับไร้ซึ่งสีหน้า

ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน ทั้งสุขุมและสงบนิ่ง

ชั่วขณะหนึ่ง จางซินอี๋รู้สึกแปลกหน้าอยู่บ้าง

แต่คำพูดหยอกล้ออันคุ้นเคยกลับทำให้เธอรู้สึกว่าอีกฝ่ายยังคงเป็นคนเดิม

ความรู้สึกสองแบบที่แตกต่างกัน

ทำให้จางซินอี๋รู้สึกประหลาดอยู่บ้าง

เธอไม่ชอบความรู้สึกที่เหมือนถูกแยกออกจากกันเช่นนี้ มันทำให้เธอหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

“ใครจะไปซ่อนของแบบนั้นกัน ฉันยังต้องกลับไปทบทวนบทเรียน ไม่มีเวลามาสนใจนายหรอก ฉันไปก่อนนะ!”

พูดจบ เธอก็ไม่รอให้เฉินเจี้ยนจีตอบ

วิ่งเหยาะ ๆ ลงบันไดไปคนเดียวทันที

เฉินเจี้ยนจีชะงักไปเล็กน้อย

คุณหนูใหญ่นี่กลับมาทั้งที ไม่ได้เอาอะไรไปเลย แล้วก็จากไปแบบนี้เนี่ยนะ?

แล้วเธอกลับมาทำไม?

ก่อนที่เฉินเจี้ยนจีจะคิดหาคำตอบได้

จ้าวหย่งที่ยืนอยู่ข้างบันไดมาตลอดก็เอ่ยขึ้น

“พี่จี...คือว่า ผมเองก็จะไปหาอาจารย์ก่อน จะได้แจ้งเรื่องที่ยังไม่ได้ตรวจตู้ในหอพัก”

พูดพลาง เขามองไปด้านหลังเฉินเจี้ยนจีด้วยท่าทีลังเล

“พี่ไปก่อน...”

ยังไม่ทันพูดจบ

เฉินเจี้ยนจีก็เอ่ยขึ้น

“ได้ ฉันจะไปทิ้งขยะที่ชั้นหนึ่งก่อน ตอนนี้อาจารย์น่าจะอยู่ที่ชั้นสองแล้ว นายไปหาอาจารย์แล้วไปรวมตัวกันเถอะ”

“อ้อ...ได้ครับ”

จ้าวหย่งเดินผ่านเฉินเจี้ยนจีไปอีกครั้ง แล้วชะเง้อมองด้านหลังเขา ท่าทางเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้

สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงรีบเดินลงบันไดไป

เฉินเจี้ยนจียกถุงขึ้น และเพิ่งกำลังจะก้าวลงบันได

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

“เฉินเจี้ยนจี”

เสียงนั้นอยู่ใกล้มาก

เมื่อครู่นี้เฉินเจี้ยนจีก็ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเลย ไม่รู้ว่าเธอเดินมาอยู่ด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไร

น้ำเสียงนั้นไม่สงบนิ่งเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว ต่อให้ไม่ต้องตั้งใจฟังเหมือนในอีกสิบปีข้างหน้า ก็ยังสัมผัสได้ถึงความโกรธและความเย็นเยียบที่แฝงอยู่ในนั้น

เฉินเจี้ยนจีหยุดฝีเท้า แต่ไม่ได้หันกลับไป

“มีอะไรอีกหรือ?”

เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หลินชิงเสวี่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังจ้องมองแผ่นหลังของคนตรงหน้า

นิ้วมือกำแน่นเป็นหมัด

ผ่านไปเนิ่นนาน เธอจึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า

“ฉันคิดว่าฉันไม่เคยล่วงเกินนาย”

“นายจำเป็นต้องทำให้ฉันอับอายถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”

ดวงตาของเฉินเจี้ยนจีไหววูบ

พบเห็นได้ยาก ยากยิ่งนัก

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินชิงเสวี่ยตั้งคำถามกับเขา

ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยสนใจว่าเฉินเจี้ยนจีทำอะไรลงไป

ไม่เคยถามไถ่ และไม่เคยใส่ใจ

แน่นอนว่าเฉินเจี้ยนจีในอดีตเองก็ไม่เคยปฏิบัติต่อหลินชิงเสวี่ยเช่นนี้เหมือนในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

เฉินเจี้ยนจีหยุดฝีเท้า ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมา

เขาเห็นหลินชิงเสวี่ยที่ไม่รู้ว่าเดินเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไร

ผมยาวของเธอปล่อยสยาย รูปร่างสูงโปร่ง หลังเปลี่ยนมาใส่เครื่องแบบนักเรียนที่พอดีตัวแล้ว เธอก็ดูงดงามยิ่งกว่าเดิม

ทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงหนึ่งเมตร

เฉินเจี้ยนจีมองเห็นอย่างชัดเจนว่าเวลานี้ไหล่ทั้งสองข้างของเธอกำลังสั่นน้อย ๆ

รวมถึงดวงตาเย็นชาคู่นั้นที่แม้จะพยายามรักษาความสงบนิ่งไว้อย่างสุดกำลัง แต่ก็ยังไม่อาจซ่อนความโกรธที่ถูกกดทับจนถึงขีดสุดได้

หลินชิงเสวี่ยในวัยสิบแปดปียังขาดความสุขุมและความเป็นผู้ใหญ่เมื่อเทียบกับเธอในวัยยี่สิบแปดปี

แต่ก็เข้าใจได้ไม่ยาก

อย่างไรเสีย ต่อให้แก่แดดแก่เกินวัยแค่ไหน เธอก็ยังเป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลายเท่านั้น

ถูกใครบางคนประกาศตัดขาดต่อหน้าสาธารณชน ถูกตำหนิ และจนกระทั่งเมื่อครู่นี้

ยังถูกเขาบีบให้เปลี่ยนเครื่องแบบนักเรียน

หากเป็นคนอื่น คงระเบิดอารมณ์ไปตั้งแต่แรกแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น คนคนนี้ยังเป็นหลินชิงเสวี่ยผู้มีศักดิ์ศรีสูงลิบ

เฉินเจี้ยนจีสบตาเธอ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฉันเองก็ไม่เคยล่วงเกินเธอ”

“ทั้งที่โรงอาหาร ทั้งที่สนามกีฬา...”

เขาไม่ได้พูดต่อจนจบ

แต่แววตาโกรธเกรี้ยวของหลินชิงเสวี่ยก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

เห็นได้ชัดว่าเธอนึกถึงเรื่องที่โรงอาหาร ตอนที่หลี่เหวินเยี่ยนพูดจาเหน็บแนมต่อหน้าเฉินเจี้ยนจี

รวมถึงเรื่องที่สนามกีฬา ซึ่งหลี่เหวินเยี่ยนทำผิดกติกาโดยไม่ตั้งใจจนทำให้ข้อเท้าของเขาแพลง

และในวันแข่งขัน หลี่เหวินเยี่ยนก็ยังมาพูดข่มเขาอีก...

สีหน้าของหลินชิงเสวี่ยแข็งค้าง เธออ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ก่อนที่เธอจะเอ่ยปาก

เฉินเจี้ยนจีก็ชิงตัดบทเสียก่อน น้ำเสียงค่อย ๆ เย็นเยียบลง

“เธอเอาอะไรมาคิดว่าฉันจะยังยอมตามใจเธอกับหลี่เหวินเยี่ยนต่อไปโดยไม่มีเงื่อนไข?”

ริมฝีปากของหลินชิงเสวี่ยเม้มเข้าหากันเล็กน้อย สีหน้าหม่นลง

“ฉันไม่ได้...”

เสียงของเธอแหบต่ำ แต่กลับไม่ได้พูดต่อ

สีหน้าของเฉินเจี้ยนจียังคงสงบนิ่ง น้ำเสียงก็ปราศจากอารมณ์

“ไม่ใช่ว่าเธอรำคาญฉันมากเกินไป จนส่งผลกระทบต่อการทบทวนบทเรียนของเธอหรอกเหรอ?”

“โอกาสวันนี้เหมาะพอดี...”

เขายกถุงในมือขึ้นเล็กน้อย

“จัดการของที่ไม่จำเป็นให้เรียบร้อย จะได้ไม่ติดค้างอะไรกันอีก”

“ทุกคนจะได้ทบทวนบทเรียนกันดี ๆ และเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย”

พูดจบ เฉินเจี้ยนจีก็หันหลังและก้าวเดินต่อ

เมื่อมาถึงตรงปากบันได

เฉินเจี้ยนจีหยุดลง ก่อนเอ่ยโดยไม่หันกลับไป

“ดูแลตัวเองให้ดี รวมถึงคนของเธอด้วย”

“อย่าเข้ามายุ่งกับเรื่องของฉันอีก”

“เธอก็รู้ว่าฉันเป็นนักเลง อะไรที่ทำฉันก็ทำได้ทั้งนั้น”

......