บทที่ 98 แลกชุดนักเรียน

หลินชิงเสวี่ยเหม่อมองถุงพลาสติกใสตรงหน้าซึ่งถูกมือใหญ่คู่หนึ่งหยิบขึ้นมา

เสียงของเขายังคงก้องอยู่ข้างหูไม่หยุด

ร่างที่กำลังก้มตัวของหลินชิงเสวี่ยแข็งค้างไปชั่วขณะ

แต่ไม่นานนัก เธอก็ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น

เงยหน้าขึ้นสบตากับเฉินเจี้ยนจีที่ไม่รู้ว่ามาถึงตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร

ทันทีที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน

รอบตัวพวกเขาราวกับมีแรงกดดันชั้นหนึ่งที่ไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นแทรกเข้ามาได้

จ้าวหย่งที่อยู่ข้าง ๆ หดคอลงอย่างรู้งาน เดินไปยืนอยู่ตรงมุมห้องและไม่พูดอะไรสักคำ

เขาไม่เข้าใจ ไม่รู้เรื่อง และไม่อาจทำความเข้าใจได้

แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อไหวพริบของเขา

เฉินเจี้ยนจีมองหลินชิงเสวี่ยด้วยสีหน้าเย็นชา

เขากำถุงเอาไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็โยนแก้วน้ำที่เพิ่งเก็บขึ้นมาใส่ลงไปในรอยขาด

อากาศภายในหอพักราวกับแข็งตัวไปในชั่วขณะนั้น

จนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่

หลินชิงเสวี่ยจึงเป็นฝ่ายทำลายแรงกดดันที่แทบจะกลายเป็นน้ำแข็งนี้ลงก่อน

เธอมองเฉินเจี้ยนจีด้วยสายตาสงบนิ่ง จับจ้องเขาไม่วาง น้ำเสียงแหบต่ำและอดกลั้น

“ฉันไม่ได้บอกว่ามันเป็นขยะ”

มุมปากของเฉินเจี้ยนจียกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เพียงแต่แววตากลับไร้ซึ่งรอยยิ้ม

“ของที่ไม่จำเป็นและกำลังจะถูกโยนทิ้ง ก็เป็นขยะทั้งนั้น”

“เมื่อวานฉันเองก็โยนทิ้งจนเกลี้ยงแล้ว”

บรรยากาศพลันเงียบลงอีกครั้ง

ดวงตาของหลินชิงเสวี่ยหรี่ลงเล็กน้อย สีหน้าสงบนิ่งเย็นชาที่เคยเรียบเฉยของเธอหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น จ้าวหย่งก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เขาค่อย ๆ เดินเบี่ยงตัวออกจากหอพัก จนไปยืนอยู่ด้านนอกประตู

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร

หลินชิงเสวี่ยเบี่ยงตัวหลบทางให้ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนคุณด้วย”

แต่คราวนี้

เฉินเจี้ยนจีกลับหยุดอยู่กับที่ ไม่ได้ขยับไปไหน

ส่วนหลินชิงเสวี่ยก็เพียงก้มหน้า ปล่อยผมยาวลงมาปิดบังใบหน้า มือที่ไพล่อยู่ด้านหลังกำโครงเตียงเอาไว้แน่น

ราวกับกลั้นหายใจและไม่พูดอะไรสักคำ

ในที่สุด เฉินเจี้ยนจีก็เอ่ยปาก

“ชุดนักเรียนที่ไม่พอดีตัวบนร่างกายเธอ ก็ควรจัดการด้วยเหมือนกัน”

ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น

หลินชิงเสวี่ยยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด เพียงแต่มือที่กำโครงเตียงอยู่ด้านหลังพลันกระชับแน่นขึ้นมาก

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้ายังคงมีสีหน้าเย็นชาเช่นเดิม

“ชุดนักเรียนชุดนี้ ฉันจ่ายเงินไปแล้ว”

เฉินเจี้ยนจีตอบกลับอย่างรวดเร็ว ราวกับรู้อยู่แล้วว่าเธอจะพูดอะไร

“ในเมื่อจะจัดการ ก็จัดการให้หมดจด”

“ของที่ไม่พอดีตัว ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้”

หลินชิงเสวี่ยชะงัก มองใบหน้าอันสงบนิ่งของเขา

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย

“ฉันจะไปสั่งกับครูเอง พอชุดนักเรียนมาถึง ฉันจะเปลี่ยนทันที”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

เฉินเจี้ยนจีก็ส่ายหน้า

เขายื่นมือไปหยิบชุดนักเรียนใหม่เอี่ยมที่ยังไม่ได้แกะออกจากห่อบนเตียงของจางซินอี

“ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น ที่นี่มีอยู่ชุดหนึ่ง”

“ขนาดเท่ากับอีกชุดของเธอ พอดีตัวแน่นอน”

“เงินที่เธอจ่ายไปในตอนนั้นก็ไม่ถือว่าเสียเปล่า”

ดวงตาของหลินชิงเสวี่ยขยับเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากัน

“นี่เป็นของคนอื่น คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทน”

เฉินเจี้ยนจียื่นชุดนักเรียนในมือไปให้เธออีกครั้ง

“ของจางซินอี ฉันเป็นคนตัดสินใจได้”

หลินชิงเสวี่ยค่อย ๆ คลายมือที่กำโครงเตียงออก แล้วหยัดตัวตรงขึ้น

น้ำเสียงเย็นชาของเธอเจือความเย็นเยียบขึ้นมา

“ฉันบอกแล้วว่าเป็นของคนอื่น คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทน ฉันจะไปสั่งกับครูเอง”

เฉินเจี้ยนจีเองก็ขมวดคิ้ว

เขาพูดชัดเจนถึงเพียงนี้แล้ว

หลินชิงเสวี่ยฉลาดพอที่จะรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร

ก็แค่ต้องการจัดการสิ่งของที่ทั้งสองคนมอบให้กันในชาติก่อน ราวกับเป็นการ ‘มอบให้’ ระหว่างกันให้หมดจด

แต่ตอนนี้ทำไมหลินชิงเสวี่ยถึงได้ดื้อดึงขนาดนี้?

เฉินเจี้ยนจีรู้สึกสงสัย

แต่เมื่อคิดอีกมุมหนึ่ง เขาก็เข้าใจได้ในทันที

เขาต้องการชุดนักเรียนที่อยู่บนตัวหลินชิงเสวี่ย

อีกฝ่ายในตอนนี้ไม่ใช่ภรรยาที่เคยนอนร่วมเตียงกับเขามานานหลายปีเหมือนในชาติก่อน

แต่เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบแปดปีที่ยังไร้เดียงสา

ทว่าเฉินเจี้ยนจีไม่อยากรอ และก็ไม่อยากค่อยจัดการทีหลัง

ในสถานการณ์เช่นนี้ ทางที่ดีที่สุดคือจัดการทุกอย่างให้สะอาดเรียบร้อยเสียตั้งแต่ตอนนี้

เฉินเจี้ยนจีนำเสื้อผ้าไปวางไว้บนเตียงชั้นล่างข้าง ๆ

“วางเสื้อผ้าไว้ตรงนี้ ฉันจะออกไปรอข้างนอก”

ตอนที่เขากำลังจะก้าวออกไป

หลินชิงเสวี่ยกลับกำหมัดแน่นขึ้นฉับพลัน แล้วเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเจือความโกรธบาง ๆ

“ฉันบอกแล้วว่านี่ไม่ใช่ของคุณ...”

เธอคิดจะพูดประโยคเดิมซ้ำ

แต่ในเวลานี้เอง

เสียงใสกังวานก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

“นั่นเป็นชุดนักเรียนของฉัน ฉันตกลงแลก”

เสียงที่คุ้นเคยทำให้เฉินเจี้ยนจีเงยหน้ามองไป

จนกระทั่งเห็นร่างที่สวมชุดนักเรียนตัวโคร่ง ไพล่มือไว้ด้านหลัง และทำหน้าบึ้งตึงอยู่

มุมปากของเฉินเจี้ยนจียกขึ้น

“คุณหนูใหญ่ มาที่นี่ได้ยังไง?”

จางซินอีเบ้ปาก

“เบื่อน่ะสิ!”

ขณะพูด เธอก็มองไปทางหลินชิงเสวี่ย

อีกฝ่ายไม่ได้หันกลับมา เพียงยืนนิ่งอยู่กับที่ มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่น

“หัวหน้าห้อง ฉันตกลงแล้ว”

จางซินอีคิดว่าเธอไม่ได้ยิน จึงย้ำเตือนอีกครั้ง

เสียงใสกังวานดังก้องอยู่ในหอพัก

ไหล่ของหลินชิงเสวี่ยสั่นไหวเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงเอ่ยกับทั้งสองคนโดยยังหันหลังให้

“ฉันได้ยินแล้ว พวกคุณออกไปก่อน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินเจี้ยนจีก็เพียงเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเธอ จากนั้นก็ก้าวออกไปทันที

ตอนที่เขาเพิ่งก้าวพ้นประตูหอพัก

ปัง!

เสียงปิดประตูทึบหนักดังมาจากด้านหลัง

แรงลมจากการผลักประตูเหล็กทำให้เส้นผมของเฉินเจี้ยนจีกับจางซินอีปลิวขึ้นไม่น้อย

“เกิดอะไรขึ้น พวกนายสองคนทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?”

จางซินอีมองเฉินเจี้ยนจีด้วยสีหน้าเยาะเย้ยเต็มที่

“ถ้าไม่ได้ฉันช่วย นายก็เถียงเขาไม่ชนะหรอก ไร้ประโยชน์จริง ๆ!”

“ใช่ ๆ คุณหนูใหญ่เก่งที่สุดแล้ว!”

เฉินเจี้ยนจีตอบอย่างขอไปที

“เชอะ!”

จางซินอีลอกตาใส่ แต่ก็ไม่ได้พูดจาเหน็บแนมต่อ

เธอดูออกว่าสถานการณ์ตรงหน้าดูจะจริงจังอยู่ไม่น้อย

ส่วนจ้าวหย่งที่หลบไปอยู่ตรงหัวบันไดตั้งนานแล้ว ยิ่งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

รออยู่ไม่นาน

ประตูหอพักก็เปิดออก

หลินชิงเสวี่ยเปลี่ยนมาใส่ชุดนักเรียนใหม่เอี่ยมทั้งชุด

ชุดนักเรียนแนบไปกับรูปร่างสูงโปร่งเพรียวบางของเธอ ยิ่งขับให้ดูงดงามมีสัดส่วน

ในมือของเธอถือชุดนักเรียนเก่าที่เพิ่งถอดออกมา ซึ่งสีซีดลงเล็กน้อย

บนชุดยังคงมีกลิ่นลาเวนเดอร์จาง ๆ

“ให้คุณ”

หลินชิงเสวี่ยยื่นเสื้อผ้าไปทางจางซินอี

เธอจำได้ว่าเมื่อครู่นี้อีกฝ่ายบอกว่าจะแลกกัน

“ได้”

จางซินอีรับชุดนักเรียนมา

สำหรับเธอ ตอนนี้มีชุดนักเรียนอยู่แล้วหนึ่งชุด

รวมกับที่ครูบอกวันนี้ว่าจะมอบให้อีกสองชุด

ทั้งหมดก็จะมีสามชุด แบ่งให้หลินชิงเสวี่ยหนึ่งชุด ตัวเองก็ยังมีชุดไว้สับเปลี่ยนซักล้าง

แต่ชุดที่แลกกลับมานี้จะจัดการอย่างไรดี?

เธอไม่ชอบใส่เสื้อผ้าที่คนอื่นเคยใส่มาก่อน

“นี่ ชุดนี้เป็นสิ่งที่นายต้องการใช่ไหม? เอาให้แล้วกัน”

จางซินอียื่นเสื้อผ้าไปให้เฉินเจี้ยนจี

“อ้อ ใช่”

เฉินเจี้ยนจีพยักหน้า

จางซินอีจึงถลึงตาใส่เขาทันที แล้วด่าเสียงเบา

“นายจะเอาไปทำอะไร?”

“นายไม่ได้บอกเหรอว่าจะไม่วิ่งโร่ไปเอาใจคนอื่นอีกแล้ว? แล้วนี่อะไร ยังจะเอาอีก?!”

“ไอ้บ้า อย่าพูดนะว่าฉันรู้จักนาย!”

การโจมตีเป็นชุดของเธอทำให้เฉินเจี้ยนจีปวดหัวเล็กน้อย

“อย่าเพิ่งตื่นเต้น...”

เขาค่อย ๆ เอ่ยปาก พลางเงยหน้ามองหลินชิงเสวี่ยก่อน

จากนั้นสายตาจึงกลับมาตกอยู่ที่จางซินอีอีกครั้ง

ทันใดนั้น

เฉินเจี้ยนจีก็เปิดถุงที่ถืออยู่ในมือ

“โยนเข้ามาเลย”

ดวงตาของหลินชิงเสวี่ยที่เงียบมาตลอดขยับเล็กน้อย

ส่วนจางซินอีที่อยู่อีกด้านถือชุดนักเรียน มองถุงในมือของเฉินเจี้ยนจีด้วยความไม่เข้าใจ

“หือ? หมายความว่ายังไง?”

“ในถุงมีของตั้งเยอะ แถมยังค่อนข้างใหม่ นายจะเอากลับไปใช้ที่หอพักเหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

เฉินเจี้ยนจีก็ส่ายหน้า บนใบหน้าค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มขึ้น

“ไม่ใช่ ของพวกนี้ล้วนเป็นของที่คนอื่นเคยใช้มาแล้ว”

“แน่นอนว่าต้อง...”

“เอาไปทิ้ง”