บทที่ 97 ขยะที่ยังไม่ได้ทิ้ง

“นี่ของเธอหรือ?”

หวงถิงเห็นท่าทางรีบร้อนของเธอ จึงขมวดคิ้วแล้วถามย้ำอีกครั้ง

หลินชิงเสวี่ยไม่ได้พูดอะไร เธอยังแทบไม่มีเวลาหายใจด้วยซ้ำ

สายตากวาดมองไปทั่วหอพักไม่หยุด ราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง

เมื่อเห็นเธอไม่ยอมตอบและเอาแต่หลบสายตา

หวงถิงก็พอจะเข้าใจ เธอเก็บแท่งทำความร้อนไฟฟ้าแล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ครูยึดของชิ้นนี้ไว้ เธอเป็นหัวหน้าห้องก็ควรทำตัวเป็นแบบอย่างให้ดี”

“ทางโรงเรียนย้ำถึงอันตรายของสิ่งนี้มาหลายครั้งแล้ว ครูก็ไม่อยากพูดซ้ำอีก”

“เห็นว่าเธอทำผิดครั้งแรก ครั้งนี้ครูจะยังไม่เรียกผู้ปกครอง แต่ก่อนเรียนภาคค่ำวันนี้ เขียนจดหมายสำนึกผิดแปดร้อยคำมาให้ครู”

เมื่อได้ยินดังนั้น

หลินชิงเสวี่ยจึงได้สติกลับมา เธอขานรับเสียงเบา

“ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณครู”

หวงถิงมองเธออย่างลึกซึ้ง ก่อนจะหันไปพูดกับครูประจำวิชาหลายคน รวมถึงหวังเจียฉีและคนอื่น ๆ

“ห้องถัดไป พวกเราต้องรีบกันหน่อย ใกล้หมดคาบอ่านหนังสือยามเช้าแล้ว ทางฝั่งผู้หญิงยังเหลืออีกสองห้อง ส่วนฝั่งผู้ชายยังเหลืออีกสี่ห้อง”

“ชิงเสวี่ย ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปเรียนต่อ อย่าให้กระทบกับการทบทวนบทเรียน”

“ค่ะ”

ระหว่างที่พูดกัน

ทุกคนทยอยเดินออกจากหอพักไป

หลินชิงเสวี่ยเบี่ยงตัวหลบทาง ก้มหน้าลงต่ำ

จนกระทั่งหวังเจียฉีซึ่งเป็นคนสุดท้ายกำลังจะเดินออกจากประตู

จู่ ๆ เธอก็ถามเสียงเบา

“จ้าวหย่งล่ะ?”

“เอ๊ะ? จ้าวหย่ง?”

หวังเจียฉีหยุดฝีเท้า สีหน้าค่อนข้างงุนงง

เธอจำได้ว่าหลินชิงเสวี่ยแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์อะไรกับจ้าวหย่งเลย นี่เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายถามหาเขา

เธอเอียงศีรษะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“เมื่อกี้เหมือนคุณครูจะให้เขากับเฉินเจี้ยนจีขึ้นไปตรวจหอพักของพวกเรานะ”

ทันทีที่พูดจบ

ลมหายใจของหลินชิงเสวี่ยก็สะดุด ดวงตาหดวูบลงจนแทบสังเกตไม่เห็น

“เธอมีธุระอะไรกับเขาหรือ?”

หวังเจียฉีถามย้ำอีกครั้ง

แต่หลินชิงเสวี่ยกลับหันหลังเดินไปแล้ว ฝีเท้าของเธอแทบจะกลายเป็นวิ่ง

เมื่อเทียบกับนิสัยสงบนิ่งและเยือกเย็นตามปกติของเธอแล้ว ท่าทางนี้ดูผิดปกติอย่างมาก

หวังเจียฉีเบิกตากว้างเล็กน้อย

แต่ในตอนนั้นเอง เสียงของหวงถิงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เจียฉี รีบมาตรวจเร็วเข้า ต้องเร่งมือกันหน่อยแล้ว”

“อ๋อ ได้ค่ะ มาแล้ว”

หวังเจียฉีขานรับ จากนั้นจึงละสายตาแล้วหันกลับไปวิ่งเหยาะ ๆ ยังหอพักถัดไป

......

หน้าหอพักหญิงห้อง 307

เฉินเจี้ยนจีกำลังถือชุดนักเรียนสองชุดไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างถือกุญแจเพื่อเปิดประตู

“พี่จี รู้ได้ยังไงว่าเตียงไหนเป็นที่นอนของเพื่อนนักเรียนใหม่?”

“จะไม่รู้ได้ยังไง?”

“ของใช้ในชีวิตประจำวันของเธอทั้งหมด ฉันเป็นคนซื้อให้เธอจากร้านขายของชำ”

“โอ้โห? ใจกว้างขนาดนั้นเชียว?”

“เปล่า ใช้บัตรของเธอรูดต่างหาก”

“....”

ทั้งสองคนพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย

จนกระทั่งเฉินเจี้ยนจีเปิดประตูออก

เขาก้าวเข้าไปข้างใน สายตากวาดมองไปรอบห้อง

หลังจากหยุดมองแวบหนึ่งที่ราวกั้นเตียงสีเทาเข้มของเตียงชั้นบนฝั่งซ้าย เขาก็เลื่อนสายตาไปยังฝั่งตรงข้าม

เขาเห็นผ้าห่มลายลูกหมีที่คุ้นเคย รวมถึงปลอกหมอนลายเป็ดเหลือง

โดยเฉพาะแก้วน้ำที่มีลายหน้ายิ้มพิมพ์อยู่บนนั้น

“คุณหนูคนนี้ แม้แต่แก้วน้ำก็ยังไม่เอาไป เรียนสี่คาบตอนเช้า แล้วจะดื่มอะไร?”

เฉินเจี้ยนจียกมุมปากขึ้น

ขณะที่พูด เขาก็วางชุดนักเรียนสองชุดในมือลงบนเตียงโดยตรง

“เอาละ จ้าวหย่ง นายตรวจดูเตียงคร่าว ๆ ไปก่อน ฉันจะไปดูตู้”

“ได้”

จ้าวหย่งทำตาม เขายื่นมือเปิดราวกั้นเตียงที่มีอยู่เพื่อมองดู ส่วนเตียงที่ไม่มีราวกั้นก็เพียงกวาดสายตามองรอบหนึ่ง

ขณะที่เฉินเจี้ยนจีเดินไปยังตู้ด้านในหอพัก

บนหน้าตู้ยังแปะสติกเกอร์กับตารางเรียนเอาไว้เต็มไปหมด

เฉินเจี้ยนจีมองแม่กุญแจเล็ก ๆ ที่แขวนอยู่ข้างช่องเก็บของแต่ละช่อง แล้วก็รู้สึกลำบากใจขึ้นมาทันที

เขาลืมไปว่าตู้พวกนี้ทางหอพักจัดแม่กุญแจไว้ให้ เขาไม่สามารถตรวจสอบได้เลย

ส่วนกุญแจสารพัดประโยชน์ก็อยู่ที่คุณครูหวงถิง

ยิ่งไปกว่านั้น นักเรียนบางคนยังนำแม่กุญแจมาเปลี่ยนเอง ต้องจดบันทึกเอาไว้แล้วรอให้เจ้าตัวกลับมาเปิด

เฉินเจี้ยนจีค่อย ๆ ลุกขึ้น ถอนหายใจออกมา

สถานการณ์ค่อนข้างเร่งรีบ คุณครูจึงไม่ได้คำนึงถึงรายละเอียดหลายอย่าง

เขาหันกลับไปตะโกน

“จ้าวหย่ง พวกเราไปสมทบกับคุณครูก่อนเถอะ ล็อกนี่ไม่มีกุญแจ เปิดไม่ได้”

“โอเค เหลือเตียงสุดท้ายแล้ว ฉันขอดูหน่อย”

จ้าวหย่งพูดพลางเดินไปหยุดอยู่หน้าโครงเตียงตัวหนึ่งตรงมุมห้อง

เขายื่นมือเปิดราวกั้นเตียงชั้นบนสีเทาเข้มออก

โครม!

ถุงพลาสติกใสใบใหญ่ร่วงลงมาพร้อมกับราวกั้นเตียงที่ถูกเปิดออก

ถุงที่เดิมมัดปากไว้ได้รับแรงกระแทกจนสิ่งของด้านในดันถุงปริ เผยให้เห็นสิ่งของบางส่วน

เฉินเจี้ยนจีก็หันไปมองโดยไม่รู้ตัว

เพียงแวบเดียว เขาก็ชะงักค้าง

สิ่งที่หล่นออกมาจากถุงคือแก้วน้ำที่มีหน้ายิ้ม

เมื่อมองผ่านถุงใส ๆ ก็ยังพอเห็นได้ราง ๆ

ด้านในมีปลอกหมอนลายเป็ดเหลือง ผ้าห่มที่พิมพ์ลายลูกหมีสีขาว...

รวมถึงยางรัดผมสีสันสดใสกล่องหนึ่งที่ดูเหมือนยังไม่เคยใช้...

สิ่งของคุ้นตาหลายชิ้นถูกกองรวมกันอย่างไร้ระเบียบอยู่ในถุงพลาสติกใบนี้

ถูกวางทิ้งไว้อย่างไม่ใส่ใจ

“ใครเอาถุงมาวางไว้ตรงหัวเตียงเนี่ย ฉันไม่ทันสังเกตเลย”

“พอดีตรวจดูหน่อย ถ้าไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าฉันจะเอากลับไปวางที่เดิม”

จ้าวหย่งพูดพลางกำลังจะย่อตัวลงตรวจดูของด้านใน

แต่ในตอนนั้นเอง

เสียงความเคลื่อนไหวก็ดังมาจากหน้าประตู

จ้าวหย่งชะงักการเคลื่อนไหว แล้วหันไปมองโดยไม่รู้ตัว

เขาเห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตูหอพัก

ผู้มาเยือนมีผมยาวสยาย หายใจหอบเล็กน้อย และใบหน้าก็ยังซีดขาวอยู่เล็กน้อย

“หัว...หัวหน้าห้อง?”

เฉินเจี้ยนจีเองก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

คนที่อยู่หน้าประตูคือหลินชิงเสวี่ย

สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ถุงพลาสติกซึ่งตกอยู่บนพื้น

สีหน้าของเธอแข็งค้างและดูไม่เป็นธรรมชาติไปชั่วขณะ

แต่เพียงพริบตาเดียวก็หายไป ราวกับเป็นแค่ภาพลวงตา

“นี่คือหอพักของฉัน”

เสียงของหลินชิงเสวี่ยแหบพร่า เธอพยายามกดลมหายใจอย่างสุดกำลังจนค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ

“อ๋อ...”

จ้าวหย่งจึงได้เข้าใจ

ตอนที่เขาขึ้นมาชั้นบนเมื่อครู่ เขาก็เห็นนักเรียนหญิงจากห้องอื่นหลายคนรีบร้อนกลับมาซ่อนของ

คิดว่าหัวหน้าห้องก็คงเหมือนกัน

แต่ดูเหมือนสายตาของเธอจะกำลังมองถุงของบนพื้นอยู่

จ้าวหย่งถามอย่างลังเล

“ของที่อยู่บนพื้นนี่คือ...?”

ดูเหมือนหลินชิงเสวี่ยจะปรับลมหายใจได้เรียบร้อยแล้ว ใบหน้าที่เดิมซีดขาวจากการวิ่งค่อย ๆ กลับมามีสีเลือดขึ้นเล็กน้อย

เธอพูดด้วยสีหน้าสงบนิ่งและน้ำเสียงเรียบเฉย

“ฉันเก็บของที่ไม่ได้ใช้ก่อนหน้านี้ไว้ กำลังจะเอาไปทิ้ง แต่ดันลืมเสียก่อน”

หลินชิงเสวี่ยก้าวเข้าไปด้านใน

จนกระทั่งมายืนอยู่ตรงหน้าถุงพลาสติก

“ข้างในไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้า พวกนายไปตรวจอย่างอื่นเถอะ เดี๋ยวฉันออกไปเอาไปทิ้งเองก็ได้”

ขณะที่พูด เธอก็ค้อมตัวลงเล็กน้อย หมายจะหยิบถุงที่อยู่บนพื้นขึ้นมา

แต่ในตอนที่มือของเธอกำลังจะสัมผัสหูหิ้ว

เงาร่างสูงใหญ่ก็ทอดลงมา

มือใหญ่หนาคู่หนึ่งค่อย ๆ คว้าถุงทั้งใบขึ้นมาอย่างตรงไปตรงมา

การเคลื่อนไหวไม่รวดเร็ว ทว่ามั่นคงอย่างยิ่ง

ในเวลาเดียวกัน

เสียงที่สงบนิ่งไม่ต่างกันก็ดังขึ้น

“พอดีพวกเรากำลังจะเดินไปทางเดียวกัน เดี๋ยวช่วยเอาขยะไปทิ้งให้ก็ได้”