บทที่ 96 ความผิดปกติของหลินชิงเสวี่ย

นักเรียนในห้องต่างพากันส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

“หา? ทำไมไม่บอกกันล่วงหน้าเลย? กะทันหันเกินไปหรือเปล่า?”

“ฉันนึกว่าเดี๋ยวลงไปรวมตัวกันแล้วค่อยประกาศ จากนั้นก็กลับหอพักพร้อมกันเสียอีก”

“ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ อาศัยตอนที่พวกเราเรียนมาแอบค้นของกันเนี่ยนะ!”

“แต่ยังดีที่คนที่คุณครูพามาเมื่อครู่นี้มีพี่จีกับคนอื่น ๆ อยู่ด้วย พวกเขาไม่ใช่คนชอบพูดมาก ไม่อย่างนั้นถ้าเธอแอบดูหนังสือวายแบบนั้นในหอพัก คงโดนหัวเราะจนตายแน่”

“อ๊า~! เธอจะพูดออกมาทำไม คนอื่นน่ะไม่เท่าไรหรอก แต่พี่จีต้องหัวเราะแน่ ๆ เข้าใจไหม!”

......

นักเรียนเริ่มส่งเสียงแซวกันดังขึ้นเรื่อย ๆ

หลิวอวิ๋นมองเด็กสาวที่เมื่อครู่มีสีหน้าตึงเครียดด้วยความสงสัย

“โจวเชี่ยน เธอซ่อนเครื่องใช้ไฟฟ้าอะไรไว้หรือ?”

เด็กสาวที่ชื่อโจวเชี่ยนชะงักไป ก่อนจะตอบเสียงเบา

“ก็น้ำร้อนหยุดจ่ายเร็วไม่ใช่เหรอ? ฉันเลยซื้อเครื่องต้มน้ำแบบจุ่มไว้ คิดว่าจะได้ไม่ต้องรอน้ำร้อน บางครั้งฉันทำโจทย์จนดึก ก็กลับไปใช้ไม่ทัน”

หลิวอวิ๋นกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง

“แต่ในหอพักก็ไม่มีปลั๊กไฟนี่ ปลั๊กของพัดลมเพดานก็อยู่สูงเกินไป สายของเจ้านั่นก็ยาวไม่พอด้วย”

โจวเชี่ยนเม้มริมฝีปากแน่น

เธอไม่กล้าบอกว่าใช้ปลั๊กของไฟฉุกเฉินดับเพลิงตรงทางเดิน

ตอนนี้ใบหน้าของโจวเชี่ยนเต็มไปด้วยความกังวลและหวาดกลัว

เด็กสาวมักจะอ่อนไหวกับเรื่องศักดิ์ศรี เธอกลัวว่าครูจะพบแล้วตำหนิ และยิ่งกลัวว่าจะถูกเรียกผู้ปกครองมาพบ

“ฉัน...ฉันจะขอลาหัวหน้าห้อง แล้วกลับไปเอามันไปทิ้งตอนนี้เลย”

โจวเชี่ยนพูดพลางรีบร้อนลุกขึ้นจากที่นั่ง ตั้งใจจะเดินไปทางโต๊ะครูหน้าห้อง

แต่พอเงยหน้าขึ้น

เธอก็เห็นหลินชิงเสวี่ยยืนอยู่ตรงหน้า

“หัว...หัวหน้าห้อง?”

โจวเชี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็ได้สติกลับมา

“คือว่า หัวหน้าห้อง ฉันอยากขอลาสักหน่อย เดี๋ยวก็...”

ทว่าเธอยังพูดไม่ทันจบ

หลินชิงเสวี่ยก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ

“ฉันไปเอาให้เธอเอง”

“หา?”

โจวเชี่ยนยังไม่ทันตั้งตัว

หลินชิงเสวี่ยวางหนังสือภาษาจีนลงบนโต๊ะของตนเบา ๆ จากนั้นก็พูดย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

“เธอทบทวนบทเรียนไปดี ๆ ฉันจะกลับไปเอาแท่งทำความร้อนไฟฟ้าไปทิ้งให้เอง”

โจวเชี่ยนชะงักไป เธอรู้สึกตกใจที่หัวหน้าห้องจะช่วย แต่ก็ยังลังเลอยู่เล็กน้อย

“แต่กุญแจห้องพักอยู่กับหัวหน้าหอ เธอเพิ่งไปเข้าห้องน้ำ”

น้ำเสียงของหลินชิงเสวี่ยเร็วขึ้นเล็กน้อย

“ฉันจะไปขอกุญแจกับผู้ดูแลหอเอง ถ้าถูกพบของต้องห้ามเสียก่อน ฉันจะบอกว่าเป็นของที่ฉันให้เธอยืม”

“เอาตามนี้ เธออ่านหนังสือตอนเช้าไปดี ๆ เรื่องนี้ให้ฉันจัดการ ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ”

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินออกจากห้องเรียนไปทันที

โจวเชี่ยนมองแผ่นหลังของหลินชิงเสวี่ยที่เดินจากไปอย่างเร่งรีบด้วยความงุนงง

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงจะเปล่งเสียงออกมาได้

“ขะ...ขอบคุณ...”

แต่ทันทีที่เธอนั่งลง

คนที่อยู่ข้าง ๆ ก็อดถามไม่ได้

“ทำไมหัวหน้าห้องถึงช่วยเธอล่ะ? ดูเหมือนจะต้องช่วยให้ได้เลยด้วย ปกติเธอไม่ได้พูดมากขนาดนี้นี่”

โจวเชี่ยนเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน จึงได้แต่ตอบอย่างจนปัญญา

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะในฐานะหัวหน้าห้อง เธอมีความรู้สึกภาคภูมิใจและมีความรับผิดชอบต่อส่วนรวมมั้ง อีกอย่างก็คงกลัวว่าห้องจะถูกตำหนิ? ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“อย่างนี้นี่เอง...”

....

เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยรอบข้าง หลิวอวิ๋นก็มองไปยังทิศทางที่หลินชิงเสวี่ยหายลับไป ก่อนจะกะพริบตา

เธอเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก แต่สมองที่ยังมึนงงเพราะเพิ่งตื่นก็จำได้ไม่ชัดเจน

ช่างเถอะ กินอาหารเช้าก่อนแล้วกัน!

หลิวอวิ๋นวางผัดหมี่ที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะ แล้วเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย

ส่วนตอนนี้ ที่มุมหนึ่งของห้องเรียน

จางซินอี๋ก็มองแผ่นหลังของหลินชิงเสวี่ยที่เดินจากไปเช่นกัน ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

......

อาคารหอพักหญิง

เฉินเจี้ยนจีถือชุดนักเรียนใหม่ที่ยังไม่ได้แกะห่ออยู่สองชุด

“คุณครู กุญแจห้อง 307 ขอผมก่อนได้ไหม? ผมจะเอาเสื้อผ้าไปวางไว้บนเตียงของจางซินอี๋ ถือไว้ตลอดก็คงไม่ดี”

หวงถิงกำลังนำครูประจำวิชาหลายคนตรวจห้องพักที่ชั้นหนึ่ง

เมื่อได้ยินดังนั้น เธอก็พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นเธอไปกับจ้าวหย่งแล้วกัน ถือโอกาสตรวจดูด้วยว่ามีการลากสายไฟเองหรือมีเครื่องใช้ไฟฟ้ากำลังสูงหรือเปล่า ส่วนห้องของเจียฉีและคนอื่น ๆ ก็ตรวจด้วย เผื่อมีใครซ่อนของต้องห้ามไว้”

“ตรวจให้ละเอียดหน่อย แต่ห้ามรื้อค้นข้าวของของนักเรียนหญิงมั่ว ๆ เข้าใจไหม?”

หวงถิงพูดพลางหยิบพวงกุญแจขนาดใหญ่ที่เพิ่งไปรับมาจากผู้ดูแลหอออกจากกระเป๋า ไขกุญแจห้อง 307 ออกมา แล้วส่งให้เขา

“เรื่องที่ผมทำ คุณครูวางใจได้เลย ครั้งไหนที่ผมทำไม่สำเร็จบ้างล่ะ?”

เฉินเจี้ยนจียิ้มพลางรับกุญแจมา

“เอาล่ะ มีแต่เธอนั่นแหละที่พูดมาก ถ้าไม่เห็นว่าเธอยังพอพึ่งพาได้ ฉันคงไม่ให้เธอมาช่วยหรอก”

“ไป ๆ รีบไปได้แล้ว อย่าเสียเวลา”

หวงถิงโบกมือ แล้วนำคนอื่น ๆ ตรวจห้องพักของนักเรียนในห้องตนเองต่อไปทีละห้อง

“จ้าวหย่ง เราขึ้นไปชั้นบนกันเถอะ”

เฉินเจี้ยนจีเรียกอีกฝ่าย พลางเดินนำขึ้นไปก่อน

“ได้”

จ้าวหย่งรีบเดินตามไป

ในจังหวะนั้นเอง

“คุณครูหวง ที่นี่มีแท่งทำความร้อนไฟฟ้า เป็นเครื่องต้มน้ำแบบจุ่มที่ทุกคนชอบใช้กันค่ะ”

เสียงหนึ่งดังขึ้น

หวงถิงขมวดคิ้วทันที

ของแบบนี้อันตรายมากเมื่อใช้งาน เพราะการรอให้น้ำร้อนต้องใช้เวลาพอสมควร

ผู้ใช้จึงลืมได้ง่าย

ทำให้น้ำถูกต้มจนแห้งอยู่บ่อย ๆ แท่งทำความร้อนที่แนบติดกับถังพลาสติกอาจทำให้เกิดไฟลุกไหม้ และก่อให้เกิดเพลิงไหม้ต่อเนื่องเป็นวงกว้างได้ง่าย!

“ค้นเจอจากเตียงของใคร? ต้องตำหนิอย่างจริงจัง!”

หวงถิงพูดพลางเดินเข้าไปหยิบแท่งทำความร้อนมารับไว้

“เตียงนี้เป็นของโจวเชี่ยนค่ะ”

ใครบางคนตอบ

หวงถิงกำลังจะพูดต่อ

แต่ในตอนนั้นเอง

ร่างหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องพัก เสียงหอบเล็กน้อยดังขึ้น เพราะเดินมาอย่างเร่งรีบ

“คุณครูคะ นี่เป็นของที่ฉันให้โจวเชี่ยนยืมเองค่ะ”

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างชะงักไป

หวงถิงหันกลับไปมอง และเมื่อเห็นว่าเป็นคนที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องพัก

ดวงตาของเธอก็ไหววูบ แสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

“ชิงเสวี่ย? เธอมาที่นี่ได้ยังไง?”