ตอนที่ 95
บทที่ 95 ตรวจหอพักหญิง!
minibunny · 7,374 ตัวอักษร
“ไม่..ไม่ใช่นะ เห็น ๆ อยู่ว่าตอนเช้า..”
เฉินเจี้ยนจีอธิบายด้วยสีหน้ามึนงงเล็กน้อย
แต่จางซินอี๋เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ใช่คนที่หลอกง่าย จึงหรี่ตาลง
“นายไม่ได้บอกว่าเมื่อคืนมือถือของนายแบตหมด เลยไปขอยืมมือถือเขาเพื่อส่งข้อความหาฉันหรอกเหรอ?”
“แล้วทำไมถึงกลายเป็นเช้าวันนี้ไปได้ล่ะ?”
เฉินเจี้ยนจีกะพริบตา
สุดท้ายเขาก็หันกลับไปด่าจางจื่อเหลียง
“เมื่อวานมือถือของนายไม่ได้ตกจนพังไปแล้วเหรอ?”
“แล้วทำไมถึงกลับมาใช้ได้อีกล่ะ?!”
จางจื่อเหลียงที่เดิมฟุบอยู่บนโต๊ะเงยหน้าขึ้นมาอย่างมึนงงอีกครั้ง
เขาขยี้ตาที่ง่วงซึม เสียงยังแหบแห้งอยู่เล็กน้อย
“อ๋อ แบตหมดแล้วเครื่องดับอัตโนมัติน่ะ ฉันเปลี่ยนแบตที่มีกำลังไฟไม่มากก้อนหนึ่ง”
จางจื่อเหลียงพูดจบ กำลังจะฟุบลงไปนอนต่อ ก็เสริมขึ้นมาอีกประโยค
“มือถือฉันโนเกีย ตกยังไงก็ไม่พังหรอก”
เฉินเจี้ยนจีชะงักไปชั่วขณะ
เขาสัมผัสได้ถึงสายตาน่าขนลุกที่ส่งมาจากด้านหลัง
เขาหันกลับไปอย่างใจเย็น พลางชี้ไปที่มือถือแล้วพูดว่า
“เห็นไหม เขายอมรับเองว่าเมื่อวานทำตก ฉันก็เลยคิดว่าพัง ที่แท้แค่แบตหมด ดูสิ เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง”
จางซินอี๋จ้องเขา เสียงกัดฟันเบา ๆ ดังขึ้น
“เฉินเจี้ยนจี!”
“เฮ้ อย่าตี ๆ สิ เขายอมรับเองแล้วจริง ๆ นะ!”
...
เสียงเพลงเดินแถวอันรื่นเริงจากวิทยุยังคงดังต่อเนื่อง
เดิมทีทุกคนในห้องเรียนกำลังพูดคุยกันอยู่
จนกระทั่งมีเสียงหยอกล้อทะเลาะกันดังมาจากมุมด้านหลัง
ดึงดูดสายตาของทุกคนให้หันไปมอง
แต่ยังไม่ทันที่เวลาจะผ่านไปนาน
เสียงอันดังก้องก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องเรียน
“เฉินเจี้ยนจี จางซินอี๋”
การเคลื่อนไหวตรงมุมห้องหยุดลงทันที
แทบทุกคนเงยหน้ามองไปทางประตู
แม้แต่เฉินเจี้ยนจีกับจางซินอี๋ก็ไม่เว้น
เห็นเพียงครูประจำชั้นหวงถิงยืนอยู่ตรงนั้น คิ้วขมวดแน่น
“พวกเธอสองคนออกมาหน่อย”
พูดจบ หวงถิงก็หันหลังเดินไปยืนรอที่ทางเดินด้านนอก
ภายในห้องเรียนเงียบลงทันที
จางซินอี๋รีบเก็บหนังสือ สีหน้าดูเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย
เมื่อเห็นเช่นนั้น เฉินเจี้ยนจีก็ปลอบว่า
“ไม่เป็นไร น่าจะเป็นเรื่องหอพักชายเมื่อวาน”
“ยังไม่เริ่มอ่านหนังสือ ครูก็ไม่สนใจหรอกว่านักเรียนจะมีปฏิสัมพันธ์กันตอนพัก”
“ใครมีปฏิสัมพันธ์กับนาย!”
จางซินอี๋ที่ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดถลึงตาใส่เขา
เฉินเจี้ยนจีเพียงยิ้ม
“ไปเถอะ ไม่เป็นไรหรอก”
พูดจบ เขาก็เดินออกไปก่อน
จางซินอี๋เห็นดังนั้นจึงก้มหน้าเดินตามไปอย่างหงุดหงิด
ระหว่างทางเธอสัมผัสได้ถึงสายตาแปลก ๆ จากรอบข้าง จึงยิ่งก้มหน้าต่ำลงไปอีก
จนกระทั่งทั้งสองเดินออกจากห้องไป
คนในห้องจึงเริ่มกระซิบกระซาบกัน
“นี่ พวกเธอว่าเขาสองคนแอบคบกันหรือเปล่า ถึงได้ถูกครูจับได้น่ะ?”
“พูดอะไรของเธอ ซินอี๋เพิ่งย้ายมาได้ไม่กี่วันเองนะ?!”
“เธอก็ไม่รู้จักพี่จีหรือไง ปากหวานจะตาย แถมยังมีวิธีจีบสาวสารพัด แล้วซินอี๋ก็เป็นเด็กในเมืองด้วย...”
...
หวังเจียฉีแอบมองคนข้าง ๆ
นับตั้งแต่เริ่มมีเสียงหยอกล้อของเฉินเจี้ยนจีดังแว่วมาจากด้านหลังเมื่อครู่นี้
หัวหน้าห้องคนนี้ก็แทบไม่ได้พลิกหนังสือสมัครเรียนในมือเลย
จนกระทั่งตอนนี้ที่เสียงพูดคุยรอบข้างดังขึ้น
แม้บนใบหน้าของหลินชิงเสวี่ยจะไม่มีสีหน้าใด ๆ
แต่หวังเจียฉีกลับรู้สึกอย่างบอกไม่ถูกว่า บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงในพริบตา
“เจียฉี ได้เวลากลับไปอ่านหนังสือแล้ว”
หลินชิงเสวี่ยปิดหนังสือสมัครเรียน หยิบหนังสือภาษาจีนขึ้นมาแล้วลุกยืน น้ำเสียงสงบนิ่งและเย็นชา
“อ้อ ได้...”
หวังเจียฉีขานรับโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็เดินออกไปผ่านช่องว่างที่อีกฝ่ายเปิดไว้
ส่วนหลินชิงเสวี่ยก็ค่อย ๆ เดินขึ้นไปบนแท่นสอน แล้วพูดกับนักเรียนด้านล่างอย่างช้า ๆ
“เริ่มอ่านหนังสือได้”
ทันทีที่เสียงพูดจบ เสียงระฆังเข้าเรียนก็ดังขึ้นพร้อมกัน
...
บนทางเดิน
หวงถิงมองจางซินอี๋ก่อน คิ้วที่เดิมขมวดแน่นค่อย ๆ คลายลง
“ซินอี๋ วันนี้ชุดนักเรียนมาถึงแล้ว เดี๋ยวก่อนกลับหอพัก เธอไปเอาที่ห้องทำงานครูนะ”
จางซินอี๋ดูงุนงง “คุณครูคะ หนูยังไม่ได้สั่งชุดนักเรียนกับหัวหน้าห้องเลย”
หวงถิงส่ายหน้า “ก่อนหน้านี้ครูก็ลืมเหมือนกัน เมื่อคืนตอนอธิการบดีเรียกประชุม ครูถึงได้ตรวจดูแฟ้ม ตามผลการเรียนของเธอ เธอได้รับการยกเว้นค่าเล่าเรียน รวมถึงค่าใช้จ่ายทั้งหมดอย่างค่าธรรมเนียมการศึกษาแล้ว”
“ชุดนักเรียนก็รวมอยู่ในนั้นด้วย”
“อย่างนี้นี่เอง...”
“อืม เธอกลับไปอ่านหนังสือก่อนเถอะ ครูยังมีเรื่องจะคุยกับเฉินเจี้ยนจี”
“ค่ะ”
จางซินอี๋เหลือบมองเฉินเจี้ยนจีแวบหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เดินจากไป
จนกระทั่งเธอเดินเข้าไปในห้องเรียน
หวงถิงจึงเอ่ยถาม
“เธอกับซินอี๋สนิทกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เฉินเจี้ยนจียิ้ม “เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของผม ก็ต้องสนิทกันอยู่แล้วสิครับ”
ทันทีที่พูดประโยคนี้ออกมา
สีหน้าของหวงถิงก็แข็งค้าง
คำพูดที่เตรียมไว้เป็นชุดเพื่อห้ามนักเรียนไม่ให้คบกันก่อนวัยอันควร พลันหมดประโยชน์ไปในพริบตา
“ลูกพี่ลูกน้อง?”
เฉินเจี้ยนจีพยักหน้า “ครับ ตอนเด็ก ๆ ผมยังเคยอุ้มเธอด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวงถิงก็ขมวดคิ้ว
“ทำตัวไม่เป็นสาระเอาเสียเลย ถ้าอย่างนั้นครูจะไม่พูดเรื่องนี้แล้ว มาพูดเรื่องหอพักชายเมื่อวานกัน”
เธอพูดพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ครูประจำชั้นมอหกหลายคนปรึกษากันแล้ว ว่าจะอาศัยช่วงที่พวกเธอกำลังอ่านหนังสือก่อนเข้าเรียน ให้ครูประจำวิชาแต่ละคนพานักเรียนไปสองสามคน เพื่อตรวจค้นแบบฉับพลัน”
“เธอ แล้วก็เลือกกรรมการห้องมาอีกสองสามคน เดี๋ยวไปพร้อมกัน”
“แบบนี้จะได้ไม่กระทบความคืบหน้าในการทบทวนบทเรียน”
เฉินเจี้ยนจีชะงักไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าในชาติก่อนก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
ในปี 2013 เรื่องสิทธิความเป็นส่วนตัวของนักเรียนยังไม่ได้รับความสำคัญมากนัก
ถ้าเป็นอีกสิบปีต่อมา สมมติว่าโรงเรียนกับครูทำแบบนี้ขึ้นมา คงถูกผู้ปกครองร้องเรียนจนวุ่นวายแน่
“คุณครูครับ นักเรียนไม่อยู่ แล้วเข้าไปค้นของส่วนตัวของคนอื่นตามใจ แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้งครับ”
เขาลองเสนอความเห็น
หวงถิงถลึงตาใส่เขาทันที
“พวกเขายังซ่อนเครื่องใช้ไฟฟ้าได้ ถ้าอยู่ด้วย พวกเขาจะยอมให้ครูค้นหรือ?”
“อีกอย่าง ถ้าครูค้นเจอของต้องห้ามต่อหน้าพวกเขา พวกเขาจะไม่ถูกดุมากกว่าเดิมหรือไง?”
เฉินเจี้ยนจีถูกอบรมไปหลายประโยค แต่ก็ยังเสนอความเห็นอีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้นให้แต่ละหอพักส่งตัวแทนมาคนหนึ่ง แล้วตามครูไปตรวจสอบ แบบนี้ก็ไม่ผิดระเบียบ แถมยังเป็นทางการมากขึ้นด้วย ไม่ดีเหรอครับ?”
หวงถิงครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ยังส่ายหน้า
“ไม่ได้ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก อธิการบดีให้ความสำคัญมาก เกิดพวกเธอช่วยกันปกปิดให้กันขึ้นมาจะทำยังไง?”
“ตกลงตามนี้ เธอไปเรียกกรรมการห้องมาสองสามคน หวังเจียฉี พานซูฉี แล้วก็จ้าวหย่ง ส่วนหลิน...”
เธอกำลังจะพูดชื่อหลินชิงเสวี่ย แต่เมื่อนึกถึงท่าทางเหม่อลอยของเด็กคนนี้เมื่อคืน คำพูดที่กำลังจะเอ่ยก็หยุดลงกลางคัน
“เอาแค่เธอกับกรรมการห้องสามคนนี้ก็พอ ผู้ชายสองคน ผู้หญิงสองคน จะได้ไม่มีใครเข้าข้างใคร”
“เอาล่ะ ไปเรียกพวกเขาไปรอฉันที่หน้าประตูอาคารเรียน เริ่มตรวจจากหอพักหญิงก่อน”
พูดจบ หวงถิงก็หันหลังเดินจากไปทันที
เฉินเจี้ยนจีมองแผ่นหลังของเธอแล้วตะโกนว่า “คุณครูครับ ผมไม่ใช่กรรมการห้องนะครับ!”
แต่หวงถิงไม่สนใจเขา
เฉินเจี้ยนจีได้แต่จนปัญญา เขาไม่อยากไปจริง ๆ
เรื่องค้นข้าวของของคนอื่นแบบนี้ เขาจะทำลงได้อย่างไรกัน!
“เฮ้ หวังเจียฉี พานซูฉี จ้าวหย่ง พวกเธอสามคน ครูเรียก!”
เฉินเจี้ยนจีตะโกนไปทางหน้าประตูห้องเรียน
“มีอะไรเหรอ? เรียกกะทันหันจัง”
หวังเจียฉีเงยหน้าถาม
“เรื่องดีน่ะ”
เฉินเจี้ยนจียิ้มโดยไม่พูดอะไรต่อ
เขาไม่กล้าพูดออกมาตรง ๆ ไม่อย่างนั้นห้องเรียนคงแตกตื่นกันแน่
ถึงอย่างไรเดี๋ยวทุกคนก็ต้องรู้อยู่ดี...
ในความทรงจำของเขา หอพักของห้องเรียนนี้นอกจากจะยึดแท่งทำความร้อนไฟฟ้าไปได้ไม่กี่อันแล้ว ก็ไม่พบอะไรอีก
แบบนี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องค้นอะไรมาก
“พี่จี มีเรื่องอะไรเหรอ?”
ทุกคนเดินออกมา จนกระทั่งมาถึงทางเดิน จ้าวหย่งก็อดถามไม่ได้
“ไปกับครูตรวจหอพักหญิง หาของใช้ไฟฟ้าที่ผิดระเบียบ”
เฉินเจี้ยนจีเพิ่งพูดจบ
หลิวอวิ๋นก็วิ่งขึ้นมาพอดี
บังเอิญได้ยินประโยคนี้เข้า
“ยัยอ้วน คราวนี้ในที่สุดเธอก็มาสายจนได้นะ”
เฉินเจี้ยนจีพูดแซว
ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะตอบ เขาก็พาทุกคนลงบันไดไปแล้ว
หลิวอวิ๋นหันกลับไปมองแผ่นหลังของพวกเขาที่เดินห่างออกไป
ก่อนจะพึมพำด้วยอาการหอบเล็กน้อย
“จะตรวจจริง ๆ เหรอ?”
เธอไม่ได้ใส่ใจนัก อย่างไรเสียตัวเองก็ไม่ได้ใช้เครื่องใช้ไฟฟ้าที่ผิดระเบียบ เพียงแต่มีขนมอยู่เยอะเท่านั้น
เธอวิ่งเหยาะ ๆ กลับไปยังที่นั่งของตัวเอง
เวลานี้ผู้คนทั้งด้านบน ด้านล่าง ซ้ายและขวาต่างพากันกระซิบกระซาบ โดยอาศัยเสียงอ่านหนังสือช่วงเช้าช่วยกลบเสียง
“เธอว่าครูเรียกพี่จีออกไป แล้วเรียกคนออกไปตั้งหลายคนให้ไปทำอะไร?”
“ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเลย”
...
หลิวอวิ๋นเพิ่งหย่อนตัวลงนั่ง ก็ได้ยินเสียงพูดคุยกัน
เธอพูดโดยไม่รู้ตัวว่า “ตรวจหอพักน่ะสิ ตรวจหาเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ผิดระเบียบ จะทำอะไรได้อีกล่ะ ตอนนี้เฉินเจี้ยนจีกับคนอื่น ๆ ไปหอพักหญิงกันแล้ว”
“หา? พวกเขาไปตรวจหอพักหญิงเหรอ? ตอนนี้เนี่ยนะ?!”
เด็กสาวที่เพิ่งบอกว่ารู้สึกใจคอไม่ค่อยดีพลันลุกขึ้นยืนแล้วร้องด้วยความตกใจ
เสียงอ่านหนังสือในห้องเรียนเงียบลงในพริบตา ทุกคนหันไปมอง
แม้แต่หลินชิงเสวี่ยที่กำลังนำอ่านอยู่ก็หยุดลงเช่นกัน
มือที่ถือหนังสืออยู่พลันแข็งค้าง!
......
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น