ตอนที่ 94
บทที่ 94 พนันกัน
minibunny · 7,550 ตัวอักษร
“โอ้...”
หวังเจียฉีขานรับอย่างเลื่อนลอยโดยไม่รู้ตัว
เฉินเจี้ยนจีถืออาหารเช้าอยู่ในมือ เหลือบมองหนังสือรวมข้อมูลการเลือก志愿สอบเกาเข่าเล่มหนาบนโต๊ะของหลินชิงเสวี่ย
มหาวิทยาลัยที่เขาเลือกสมัครในชาติก่อน
ก็เป็นหลินชิงเสวี่ยที่ช่วยเลือกให้เช่นกัน
เพียงแต่เขาไม่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้
ตอนนั้นหลังผลสอบเกาเข่าออกมา หลินชิงเสวี่ยสอบติดมหาวิทยาลัยชิงหัวอย่างไม่ต้องสงสัย
ส่วนเขาสอบได้ดีกว่าที่คาดไว้เสียอีก จึงดีใจจนแทบคลั่ง อยากให้เธอช่วยเลือกมหาวิทยาลัยให้สักแห่ง
เธอกลับยกตัวอย่างมหาวิทยาลัยในเมืองที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงมากที่สุดมาเป็นพรวน
ไม่ว่าจะเป็นมหาวิทยาลัยระดับสามหรือวิทยาลัยอาชีวะก็มีหมด
จนสุดท้ายภายใต้การยืนกรานอย่างหนักของเขา เธอถึงได้ขมวดคิ้วและยอมเลือกมหาวิทยาลัยเอกชนระดับสามที่อยู่ในเมืองหลวงให้เพียงแห่งเดียว
ให้ช่วยเลือกเพิ่มอีกสักแห่งก็ไม่ได้
ทั้งที่ตอนอาจารย์ให้คำแนะนำเขา ในเมืองหลวงยังมีมหาวิทยาลัยให้เลือกอีกมากมาย
...
เฉินเจี้ยนจีค่อย ๆ ถอนสายตากลับมา
เขาย่อมรู้ว่าหลินชิงเสวี่ยกำลังคิดอะไร
ที่จริงอีกฝ่ายก็เคยพูดกับเธอออกมาตรง ๆ แล้ว
มหาวิทยาลัยระดับหนึ่งยังจำเป็นต้องพิจารณาอย่างจริงจัง
ส่วนมหาวิทยาลัยระดับสองหรือสาม ส่วนใหญ่ก็แค่ต้องการวุฒิการศึกษาเท่านั้น เลือกเมืองให้ดีก็เป็นสิ่งสำคัญที่สุด
เฉินเจี้ยนจีเดินเงียบ ๆ
รายละเอียดมากมาย มีเพียงเมื่อต้องย้อนกลับมาใช้ชีวิตอีกครั้งจึงจะมองเห็นได้อย่างแท้จริง
ท่าทีที่เธอมีต่อหลี่เหวินเยี่ยนกับเขา ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดินจริง ๆ
เวลานี้หวังเจียฉีก็ได้สติกลับมาเช่นกัน
เธอหันกลับไป เห็นเฉินเจี้ยนจีถืออาหารเช้า เดินกะเผลก ๆ ไปยังด้านหลังอย่างช้า ๆ
เธอกะพริบตา แล้วถามหลินชิงเสวี่ยอย่างอยากรู้อยากเห็น
“ชิงเสวี่ย เธอคิดว่าเฉินเจี้ยนจีจะไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ไหน ที่เมืองไห่เฉิงมีมหาวิทยาลัยที่เหมาะกับเขาไหม?”
ทุกคนในห้องเรียนต่างรู้ดี
เป้าหมายของหวังเจียฉีคือมหาวิทยาลัยไห่เฉิง
มือของหลินชิงเสวี่ยที่เดิมหยุดชะงักอยู่พลันขยับเล็กน้อย
ไม่นานนัก เสียงเย็นชาของเธอก็ดังขึ้น
“ไม่รู้ ไม่เคยดูมหาวิทยาลัยอาชีวะ”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา
สีหน้าของหวังเจียฉีก็ชะงักไป
นักเรียนไม่น้อยที่กำลังอ่านหนังสืออยู่รอบ ๆ ก็หยุดการเคลื่อนไหวเช่นกัน
พวกเขามองหลินชิงเสวี่ยที่เพิ่งพูดออกมาด้วยสีหน้าซับซ้อน
บางคนโกรธและขุ่นเคือง พากันกระซิบวิพากษ์วิจารณ์
“เชี่ย! หัวหน้าห้องจะวางท่ามากเกินไปแล้ว!”
“ในสายตาเธอไม่มีคนที่สอบได้แค่วิทยาลัยอาชีวะอย่างพวกเราเลยสินะ!”
แต่ก็มีบางคนที่มีเพียงความอิจฉาและความเข้าใจ
“แค่นี้เองเหรอ? ถ้าฉันสอบได้คะแนนเท่าที่เข้าเรียนชิงหัวได้ ฉันคงวางท่ายิ่งกว่าหัวหน้าห้องอีก!”
“ถ้าเป็นนายที่เข้าเรียนชิงหัวได้ นายจะไปดูวิทยาลัยอาชีวะไหมล่ะ?”
......
ทั้งห้องเรียนดูเหมือนจะเริ่มคึกคักขึ้นเพราะคำพูดเพียงประโยคเดียวของหลินชิงเสวี่ย
เฉินเจี้ยนจีก็ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้ยินคำพูดของหลินชิงเสวี่ยประโยคนั้นด้วย
แต่เขาเดินไปยังที่นั่งมุมสุดอย่างไม่ใส่ใจ
หลังวางกระเป๋าเก็บความร้อนไว้บนโต๊ะ เขาก็หยิบอาหารเช้าข้างในออกมาเปิด
มันคือโจ๊กหมูผอมไข่เยี่ยวม้าชามหนึ่งที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น
เฉินเจี้ยนจีหักตะเกียบใช้แล้วทิ้งออกจากกัน แต่ไม่ได้รีบร้อนลงมือกิน
เขามองร่างที่นั่งหน้าบึ้งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ ก่อน
ท่าทางนั้น
ราวกับว่าหนังสือเล่มนั้นติดหนี้เธออยู่สักแปดหมื่นหรือแสนหยวน
เฉินเจี้ยนจียื่นตะเกียบออกไป
“ฉันยังไม่ได้กินเลย เธอจะลองสักคำไหม?”
“ไม่เอา!”
จางซินอี๋เบี่ยงตัวไปด้านข้าง หันหลังให้เขา
จุ๊ เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังโกรธ
เฉินเจี้ยนจีจนปัญญาเล็กน้อย จึงได้แต่ยิ้มพลางอธิบาย
“เมื่อคืนฉันกำลังตอบข้อความอยู่ครึ่งหนึ่ง โทรศัพท์ก็ดันแบตหมด”
เขาพูดไปด้วย และไม่รอให้จางซินอี๋ถามกลับก็พูดต่อ
“ฉันกะว่าจะใช้โทรศัพท์ของจางหลงตัวเองตอบเธอทันที แต่โทรศัพท์ของเขาก็ดันตกพังพอดี”
“หลิวไห่กับจ้าวหย่งก็กำลังอ่านหนังสืออยู่ในความมืด แล้วฉันจะกล้าไปรบกวนได้ยังไง?”
เฉินเจี้ยนจีพูดปิดทางทุกอย่างจนหมดในคราวเดียว ไร้ช่องโหว่โดยสิ้นเชิง
เป็นไปตามคาด
จางซินอี๋ที่เอาแต่หันหลังให้เขามาโดยตลอดค่อย ๆ นั่งตัวตรง เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นยังถลึงมองเขาอย่างดุดัน
“เดี๋ยวจางหลงตัวเองมาเรียน ถ้าโทรศัพท์เขาไม่ได้พังจริง ๆ ก็คอยดูแล้วกันว่าฉันจะสนใจนายไหม!”
เฉินเจี้ยนจีกระตุกมุมปาก
มันต้องพังอยู่แล้ว เขาตรวจสอบด้วยตัวเองมาแล้ว
“ได้ ๆ ๆ”
“โจ๊กนี่แม่ของจ้าวหย่งทำเอง ฝีมือดีมากเลยนะ เธอไม่ลองสักคำจริง ๆ เหรอ?”
จางซินอี๋กลอกตา
“ถ้านายไม่อยากให้ก็ช่างเถอะ ไม่เห็นต้องเอาตะเกียบมาหลอกฉันเลย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินเจี้ยนจีใช้เวลาหนึ่งวินาทีหมุนสมองกว่าจะเข้าใจ
เขาตบหน้าผากตัวเอง
“ใช่ ๆ ๆ กินโจ๊กแต่ไม่ให้ช้อน นี่มันเป็นความผิดพลาดระดับต่ำมาก ฉันต้องไปฟ้องแม่ของจ้าวหย่งให้ดี ๆ แล้วล่ะ เธอรออยู่นี่นะ!”
เฉินเจี้ยนจีพูดพลางทำท่าจะลุกขึ้นตะโกนเรียกจ้าวหย่ง
“จ้าว...”
แต่ยังไม่ทันได้พูด
จางซินอี๋ก็หน้าแดงก่ำด้วยความกระอักกระอ่วน คว้าแขนของเฉินเจี้ยนจีแล้วดึงเขากลับมานั่งที่เดิม
“นายจะทำอะไรน่ะ?!”
“ฉันก็แค่..พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้คิดจะดื่มจริง ๆ สักหน่อย!”
เธอก่นด่าเสียงเบา ดวงตาเต็มไปด้วยความจนใจและขุ่นเคือง
“ฉันไม่เอาชามเดียวกับนายหรอก!”
เฉินเจี้ยนจีถูกดึงกลับมานั่งที่เดิม จึงส่งเสียง “โอ้” ออกมาเบา ๆ
“จะเป็นอะไรไป เมื่อก่อนตอนเด็ก ๆ เธอมาบ้านฉัน ก็ใช้มือหยิบเนื้อในชามของฉันกินตรง ๆ ไม่ใช่หรือไง?”
“มันไม่เหมือนกัน!!”
จางซินอ๋าแทบจะถูกเขาทำให้โกรธจนระเบิด
เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนั้น เฉินเจี้ยนจีกลับรู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย
“งั้นฉันกินเองแล้วนะ”
“จะกินก็กินไป ใครสนใจนายกัน!”
จางซินอี๋เบือนหน้าหนีอย่างกระฟัดกระเฟียด แล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านอีกครั้ง
เฉินเจี้ยนจีมองเธอแวบหนึ่งอย่างอารมณ์ดี จากนั้นจึงหยิบตะเกียบคีบเนื้อชิ้นหนึ่งเข้าปาก
“อืม...อร่อยจริง ๆ”
“แต่ถ้าเทียบกับก๋วยเตี๋ยวหลอดที่เธอเอามาให้ฉันเมื่อวานซืน ก็ยังขาดอะไรไปหน่อย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
“ถุย! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่เคยเอาก๋วยเตี๋ยวหลอดมาให้นาย!”
“อืม..ไม่ได้บอกว่าเป็นเธอสักหน่อย”
อ๊ากกก!
จางซินอี๋รู้สึกว่าถ้ายังอยู่กับเขาต่อไป เธอคงได้โกรธจนเป็นบ้าแน่!
“นายอย่ามานั่งตรงนี้แล้ว กลับไปเลย!”
“โอ้ งั้นฉันไปจริง ๆ แล้วนะ?”
เฉินเจี้ยนจีลุกขึ้นทำท่าจะเดินไป
จางซินอี๋เพิ่งคิดจะเงยหน้าขึ้นมอง แต่ก็ฝืนหยุดตัวเองไว้
เธอเบะปาก พึมพำว่า
“ไปก็ไปสิ ใครจะเสียดาย ยังไงนายก็ต้องกลับไปนั่งเรียนที่เดิมอยู่แล้ว”
เมื่อคิดเช่นนี้ เธอก็เงยหน้าขึ้นอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“นี่ ถ้านายกลับไปที่นั่ง ช่วยสั่งชุดนักเรียนใหม่ให้ฉันกับหัวหน้าห้องด้วยนะ”
“ฉันมีแค่ชุดที่นายให้ชุดนี้ชุดเดียว เปลี่ยนซักไม่ทัน”
“เมื่อวานไม่ได้ใส่ไปงานกีฬาสี วันนี้ใส่แล้วเอาไปซัก พรุ่งนี้ก็ใส่ไม่ได้แล้ว”
“นั่นสินะ..”
เฉินเจี้ยนจีประคองชามโจ๊ก แล้วนั่งลงมาอีกครั้ง
จางซินอี๋ชะงักไป
“ทำไมนายยังไม่ไปอีก?!”
“หืม? ฉันบอกว่าจะไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“เมื่อกี้นายพูดชัด ๆ เลยนี่!”
“ฉันพูดเป็นประโยคคำถาม เธอไม่ได้เรียนภาษาจีนมาหรือไง?”
“นาย...นายมันสารเลว!”
....
ทั้งสองหยอกล้อทะเลาะกันไปมา
จนกระทั่งจางจื่อเหลียงหอบหายใจ นั่งลงที่ปลายอีกด้านของทางเดินตรงมุมห้อง
ทั้งสองคนชะงักพร้อมกันแทบจะในเวลาเดียวกัน
จางซินอี๋หรี่ตาลงเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้เฉินเจี้ยนจีไปเอาโทรศัพท์ของจางจื่อเหลียงมา
เธออยากพิสูจน์ด้วยตัวเองว่าแท้จริงแล้วมันพังหรือไม่
ริมฝีปากของเฉินเจี้ยนจียกเป็นรอยโค้งบาง ๆ
“ถ้ามันพังจริง ก็แปลว่าเธอใส่ร้ายฉัน แล้วฉันจะได้รางวัลอะไร เธอจะโดนลงโทษอะไร?”
“นาย!”
จางซินอี๋เบิกตากว้าง
ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว หยิบหนังสือขึ้นมาฟาดลงบนหัวไหล่ของเฉินเจี้ยนจีอย่างแรง
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหวังเจียฉีกับคนอื่น ๆ ถึงได้เกลียดเจ้าหมอนี่จนเขี้ยวแทบหัก ทุกคนถึงอยากเอาหนังสือฟาดเขา
เจ้าสารเลวนี่น่าหงุดหงิดเกินไปจริง ๆ
“อะไร ฉันพูดผิดตรงไหน?”
จางซินอี๋ถลึงมองเขาอย่างดุดัน
“แล้วนายอยากได้ยังไง?”
เฉินเจี้ยนจีกล่าวอย่างเอื่อยเฉื่อยว่า “หอพักหญิงอยู่ใกล้โรงอาหาร ก่อนสอบเกาเข่าเธอต้องเอาอาหารเช้ามาให้ฉันทุกวัน”
สีหน้าของจางซินอี๋จึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เรื่องนี้ง่ายอยู่แล้ว อย่างไรเธอก็ต้องซื้ออาหารเช้าอยู่แล้ว แค่หยิบติดมือมาเท่านั้น
“ส่วนบทลงโทษ...”
“งั้นก็รับปากฉันเรื่องหนึ่ง เรื่องนี้ฉันยังคิดไม่ออก ไว้ค่อยพูดกันทีหลัง”
จางซินอี๋กลอกตา
“แล้วถ้าโทรศัพท์ยังดีอยู่ล่ะ?”
“ถ้าอย่างนั้นฉันก็รับปากเธอสองเรื่องเหมือนกันน่ะสิ”
“ตกลง นายรีบไปเอามา!”
“ได้ รอเดี๋ยว”
เฉินเจี้ยนจีลุกขึ้น แล้วตะโกนเรียกเสียงเบา
“จางหลงตัวเอง ขอยืมโทรศัพท์นายหน่อย”
เดิมทีจางจื่อเหลียงฟุบอยู่บนโต๊ะและยังงัวเงียจากความง่วง พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น
เมื่อเห็นว่าเป็นเฉินเจี้ยนจี เขาก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาจากลิ้นชัก
“เอาไปสิ แบตเหลือไม่มากแล้ว ใช้ประหยัด ๆ หน่อย”
เฉินเจี้ยนจีส่งเสียงจิ๊
คำพูดนี้ฟังดูราวกับว่าโทรศัพท์ของนายยังมีประโยชน์อย่างนั้นแหละ
เขาถือโทรศัพท์กลับมานั่งที่เดิม
“คุณหนู ดูให้ดี ๆ ล่ะ”
จางซินอี๋ยื่นศีรษะเข้าไปใกล้ จ้องมองอย่างไม่กะพริบตา
เฉินเจี้ยนจียื่นมือไปกดปุ่มเปิดเครื่องของโทรศัพท์ปุ่มกดรุ่นเก่าเครื่องนี้
หนึ่งวินาที...สองวินาที...
“เห็นไหม ฉัน...”
เฉินเจี้ยนจีกำลังจะพูด
วินาทีต่อมา
หน้าจอก็สว่างขึ้น
รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเจี้ยนจีแข็งค้างไปในฉับพลัน!
......
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น