ตอนที่ 93
บทที่ 93 ใบเลือกมหาวิทยาลัยสอบเกาเข่า
minibunny · 7,685 ตัวอักษร
ยามเช้าตรู่
ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสว่างรำไร
เสียงเพลงมาร์ชก็ดังขึ้นจากเครื่องกระจายเสียงของโรงเรียน
หลิวไห่กับจ้าวหย่งที่เพิ่งล้างหน้าแปรงฟันในหอพักชายและกำลังเตรียมตัวออกไป ต่างพากันสงสัยขึ้นมาทันที
“เอ๊ะ เมื่อวานกีฬาสีจบไปแล้วนี่นา ทำไมเช้าวันนี้ถึงยังเปิดเพลงอีกล่ะ?”
ไม่นานนัก ขณะที่พวกเขากำลังสงสัย
เสียงผู้หญิงก็ดังขึ้นจากเครื่องกระจายเสียง
“ขอให้ครูประจำชั้นของทุกห้อง พานักเรียนในชั้นมารวมตัวประชุมที่สนามเวลาแปดโมงตรง”
“ขอให้ครูประจำชั้นของทุกห้อง พานักเรียนในชั้นมารวมตัวประชุมที่สนามเวลาแปดโมงตรง”
...
เสียงประกาศดังอยู่หลายรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าครูและนักเรียนทั่วทั้งโรงเรียนจะได้ยินอย่างทั่วถึง ก่อนจะหยุดลงในที่สุด
มีเพียงเพลงสำหรับการรวมตัวที่ยังคงเปิดวนซ้ำอยู่
“แปดโมงงั้นเหรอ? นั่นไม่ใช่ว่าหลังอ่านหนังสือยามเช้าเสร็จก็ไปที่สนามเลย ไม่ต้องเรียนแล้วหรอกเหรอ?”
หลิวไห่ชะงักไปเล็กน้อย
จ้าวหย่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีหน่อย ฉันนึกว่าต้องไปรวมตัวกันตอนนี้เสียอีก แบบนั้นก็อดไปรับอาหารเช้าไม่ได้พอดี”
เขาพูดพลางหันกลับไปตะโกนเรียกเฉินเจี้ยนจีที่ยังคงนอนอยู่บนเตียง
“พี่จี อย่ามัวแต่นอนอืดอยู่เลย เดี๋ยวฉันเอาอาหารเช้าที่แม่เอามาให้กลับไปกินที่ห้องเรียน จะได้กินตอนร้อน ๆ เดี๋ยวเย็นหมด”
หลิวไห่เห็นดังนั้นก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
“แปลกจัง เมื่อคืนพี่จีเข้านอนค่อนข้างเร็วไม่ใช่เหรอ? ปกติเขาก็ตื่นเช้าที่สุดด้วย”
จ้าวหย่งพึมพำเสริม
“ก็จริงนะ ตอนฉันเห็นพี่จีเก็บของที่ต้องทิ้งเมื่อคืน สีหน้าเขาดูเคร่งเครียดมาก คงมีเรื่องอะไรอยู่แน่”
“โอ้? จริงเหรอ?”
...
ขณะที่ทั้งสองกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่
“พวกนายจะเดาสุ่มอะไรกัน?”
จู่ ๆ เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นขัดจังหวะการพูดคุยของพวกเขา
ทั้งคู่หันกลับไปมอง
ก็เห็นเฉินเจี้ยนจีไม่รู้ว่าตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตา
“หา? พี่จีตื่นแล้วเหรอ?”
“เกิดอะไรขึ้น ปกติเวลานี้นายคงพุ่งไปห้องเรียนตั้งนานแล้ว”
เมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของจ้าวหย่ง
เฉินเจี้ยนจียิ้มเจื่อน ๆ พลางชี้ไปที่ข้อเท้าของตัวเอง
“ราคาที่ต้องจ่ายจากการฝืนลงแข่งเมื่อวานน่ะ เมื่อคืนข้อเท้าฉันปวดตุบ ๆ จนนอนไม่หลับ พลิกไปพลิกมาอยู่ตั้งนาน เพิ่งจะดีขึ้นหน่อยตอนเช้านี่เอง”
ขณะที่พูด เขาก็เปิดขากางเกงขึ้น
เผยให้เห็นข้อเท้าที่กำลังบวมขึ้นเรื่อย ๆ
“ซี๊ด~!”
ทั้งสองสูดหายใจเข้าด้วยความตกใจ
“พี่จี ข้อเท้านายอักเสบแล้วมั้ง?”
หลิวไห่อดถามไม่ได้
จ้าวหย่งรีบเสริม “ให้พวกเราไปห้องพยาบาลกับนายไหม?”
เฉินเจี้ยนจีส่ายหน้า
“ไม่ต้องหรอก เมื่อคืนฉันขี้เกียจเอง ไม่ได้ทายา ยานี่ต้องเปลี่ยนทุกสามสี่ชั่วโมง กลางดึกแบบนั้นใครจะว่างนักล่ะ”
“พวกนายไปห้องเรียนก่อนเถอะ จางหลงตัวเองยังนอนอยู่ เดี๋ยวฉันค่อยไปพร้อมเขา”
“ได้ นายอย่าฝืนล่ะ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ส่งข้อความมาบอกพวกเรา เดี๋ยวพวกเราลาให้แล้วพานายไปเอง หรือจะให้จางหลงตัวเองพานายไปห้องพยาบาลก็ได้ แบบนั้นจะเร็วกว่า”
“ได้ ไม่มีปัญหา”
เมื่อมองตามแผ่นหลังของทั้งสองที่เดินจากไป
เฉินเจี้ยนจีก็หันไปมองยาทาสองขวดที่วางอยู่ตรงปลายเตียง
ขวดหนึ่งหมดไปแล้ว
ส่วนอีกขวดก็ถูกใช้ไปกว่าครึ่ง
เขายื่นมือหยิบขวดที่อยู่ด้านหลังขึ้นมา หมุนเปิดฝาแล้วบีบยาออกมาเล็กน้อย
จากนั้นจึงทายาลงบนข้อเท้าที่บวมเล็กน้อยของตัวเองอย่างทั่วถึง
ความรู้สึกเย็นสบาย
ทำให้ข้อต่อที่บวมปวดค่อย ๆ สงบลง
เฉินเจี้ยนจีมองตัวอักษรที่เขียนสรรพคุณไว้อย่างแน่นขนัดบนขวดยา
ก็อดนึกถึงคุณหนูใหญ่ที่มักทำหน้าบึ้งตึงอยู่เสมอไม่ได้
เฉินเจี้ยนจีรู้สึกปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อวานโทรศัพท์มือถือของเขาแบตหมดจนไม่ได้ตอบข้อความ คาดว่าวันนี้คุณหนูใหญ่คนนั้นคงโกรธจนแทบระเบิด
“เฮ้ จางหลงตัวเอง อย่านอนแล้ว! ตื่นได้แล้ว!”
เฉินเจี้ยนจียื่นเท้าขวาที่ไม่ได้รับบาดเจ็บไปเตะโครงเตียงข้าง ๆ เบา ๆ
“อืม?”
จางจื่อเหลียงคลำหาโทรศัพท์ตรงหัวเตียง ใช้ดวงตางัวเงียมองเวลา แล้วก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไปทันที
“ขอนอนต่ออีกหน่อย เมื่อวานมีแข่งกีฬาสี วันนี้จะมาสายก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”
เฉินเจี้ยนจีถึงกับพูดไม่ออก
“กีฬาสีเกี่ยวอะไรกับนาย นายลงแข่งอะไรบ้าง?”
“อืม...”
เขาเอาใบหน้าซุกหมอนแล้วส่งเสียงอู้อี้
เฉินเจี้ยนจีกระตุกมุมปาก
ชาติก่อนหมอนี่ก็นอนเฉื่อยแบบนี้เหมือนกัน
แต่สภาพครอบครัวกลับดีขึ้นเรื่อย ๆ
เหตุผลก็ไม่มีอะไรมาก
หลังจากฟาร์มไก่เริ่มตั้งตัวได้ ลุงจางมีนิสัยดีและทำงานจริงจัง จึงได้รับความไว้วางใจจากพ่อแม่ของเขาให้รับผิดชอบฟาร์มไก่บนภูเขาลูกหนึ่ง
เฉินเจี้ยนจียังจำได้ว่าตอนนั้นหลินชิงเสวี่ยซึ่งคบหาอยู่กับเขาแล้วเคยห้ามเอาไว้
เธอบอกว่าอย่าให้คนรู้จักในหมู่บ้านมาดูแลงานสำคัญตำแหน่งนี้
ไม่อย่างนั้นต่อไปคนในหมู่บ้านเห็นเข้า ก็คงพยายามยัดคนที่ไม่มีความสามารถเข้ามาในบริษัทของครอบครัวกันอย่างเต็มที่ ซึ่งจะควบคุมได้ยาก
พ่อแม่ของเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรอยู่พักหนึ่ง
สุดท้ายเฉินเจี้ยนจีเป็นคนเอ่ยปากเห็นด้วย หลินชิงเสวี่ยจึงเงียบลงและไม่ได้คัดค้านอีก
ช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะเป็นความสัมพันธ์ที่สั่งสมกันมาหลายสิบปี
ไม่ว่าจะดึกดื่นแค่ไหน หรือไม่ว่าจะต้องเผชิญภัยพิบัติกี่ครั้ง ทั้งคนทั้งไก่ต่างประสบเรื่องร้าย ๆ และเล้าไก่ก็เกือบถูกทำลาย
ทั้งฝนตกหนัก น้ำป่าไหลหลาก หรืออากาศร้อนจัด
ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด คนอื่นต่างก็ไม่ยอมมา
แต่เพียงโทรศัพท์สายเดียวก็สามารถเรียกลุงจางมาได้ ไม่ว่าจะได้เงินมากหรือน้อย เขาไม่เคยบ่นสักคำ
นี่คือความสัมพันธ์ที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันแล้ว
ส่วนคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านน่ะหรือ?
เฉินเจี้ยนจีไม่ได้ยึดติดอะไรมากนัก หากช่วยเหลือได้ก็ช่วยกันไป แต่ถ้าส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของบริษัท เขาย่อมไม่เห็นด้วยแน่นอน
...
“เจ้าหนูนี่ ชีวิตดีจริง ๆ เลยนะ!”
เขามองจางจื่อเหลียงที่ยังคงนอนหลับเหมือนหมูตาย แล้วอดเบ้ปากไม่ได้
“เอาโทรศัพท์มาให้ฉันใช้หน่อย”
“อืม...”
จางจื่อเหลียงส่งเสียงคราง พลางคลำหาบริเวณข้างหมอนอีกครั้งโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า
ไม่นานก็คลำเจอโทรศัพท์ แล้วโยนไปด้านหลังตามใจ
เฉินเจี้ยนจีตาไว รีบเอื้อมมือไปรับ
แต่ข้อเท้ากลับเจ็บขึ้นมาเสียก่อน
โครม!
โทรศัพท์กระแทกเข้ากับโครงเตียง ก่อนจะกระเด้งมาตกข้างตัวเฉินเจี้ยนจี
สีหน้าของเขาชะงักไป เมื่อหยิบขึ้นมาก็พบว่าหน้าจอดำสนิท ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็เปิดเครื่องไม่ติด
“โทรศัพท์ปุ่มกดรุ่นเก่าแบบนี้ แค่ตกครั้งเดียวก็พังได้ด้วยเหรอ?”
สีหน้าของเฉินเจี้ยนจีกระตุก
แต่ไม่นาน
มุมปากของเขาก็ยกขึ้น
ที่แท้คนที่ชีวิตดีก็ต้องมีราคาที่ต้องจ่ายเหมือนกัน
สุดสัปดาห์นี้จางหลงตัวเองกลับบ้าน คาดว่าคงถูกลุงจางเอาเข็มขัดฟาดอีกแน่!
อารมณ์ดีตลอดทั้งวัน ดูเหมือนจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว
เฉินเจี้ยนจีโยนโทรศัพท์กลับไป จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกไป
“โทรศัพท์นายพังแล้ว ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนะ”
“อืม...”
“อืม?”
ในที่สุดจางจื่อเหลียงก็เงยหน้าขึ้น เมื่อครู่เหมือนเขาจะได้ยินข่าวร้ายอะไรบางอย่าง
แต่พอขยี้ตาแล้วมองไปรอบ ๆ กลับไม่เห็นใครอยู่สักคน
คงฟังผิดไปเอง
เขาสรุปเช่นนั้น แล้วก็ฟุบลงไปใหม่ก่อนจะหลับต่อ
......
ตอนที่เฉินเจี้ยนจีมาถึงห้องเรียน
จ้าวหย่งส่งสัญญาณให้เขาแวบหนึ่ง
เฉินเจี้ยนจีพยักหน้า แล้วหันไปมองที่นั่งของตัวเอง
บนโต๊ะมีโจ๊กที่ยังร้อนกรุ่นวางอยู่หนึ่งถ้วย
แต่บนที่นั่งกลับมีหวังเจียฉีนั่งอยู่ เธอกำลังกระซิบถามอะไรบางอย่างกับหลินชิงเสวี่ยที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ
แววตาของเฉินเจี้ยนจีพลันนิ่งลง
จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ เดินเข้าไป
จนเดินเข้าไปใกล้พอ
เขาจึงได้ยินเสียงของทั้งสองอย่างชัดเจน
“ชิงเสวี่ย ด้วยคะแนนของเธอ จะดูมหาวิทยาลัยทั่วไปที่รับคะแนนระดับหนึ่งทำไม?”
เสียงของหลินชิงเสวี่ยสั้นกระชับ
“ดูให้เพื่อน”
“อ้อ หลี่เหวินเยี่ยนสินะ? ช่วงนี้คะแนนสอบจำลองของเขาขึ้นไปอยู่ในอันดับของระดับชั้นแล้ว น่าจะพอสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับหนึ่งได้”
“ส่วนด้านหลังนี้เป็นมหาวิทยาลัยระดับสองกับระดับสามแล้ว ไม่ต้องดูแล้วมั้ง?”
สีหน้าของหลินชิงเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย แต่เสียงยังคงสงบนิ่งขณะพูดต่อ
“ทำความเข้าใจไว้หน่อย การสอบเกาเข่าไม่แน่ว่าจะรักษาระดับคะแนนเอาไว้ได้ อาจเพราะผ่อนคลายก่อนสอบ หรือประหม่าในตอนสอบจนทำได้ไม่ดี คะแนนจึงออกมาแย่กว่าเดิม”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
หวังเจียฉีก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ
“ก็จริง ฉันได้ยินพวกเด็กที่กลับมาเรียนซ้ำพูดกัน หลายคนก็เพราะรู้สึกว่าตัวเองทำได้ไม่ดีจึงกลับมาเรียนซ้ำ”
เธอพูดไปได้ครู่หนึ่ง จึงเพิ่งสังเกตเห็นปัญหาบางอย่าง
“เอ๊ะ ชิงเสวี่ย ทำไมมหาวิทยาลัยที่เธอดูถึงมีแต่ของเมืองหลวงล่ะ?”
มือของหลินชิงเสวี่ยหยุดชะงักไปชั่วขณะ ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก หางตาก็เหลือบเห็นร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามาช้า ๆ
เธอก้มตาลง แล้วพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้น
“จะได้อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยชิงหัวหน่อย”
“หา?”
หวังเจียฉีเพิ่งเข้าใจขึ้นมาในทันที
หลินชิงเสวี่ยเป็นคนเดียวในโรงเรียนที่มีโอกาสสูงมากว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวได้
แต่สิ่งที่ทำให้เธอสงสัยก็คือ
เมื่อครู่ตอนหลินชิงเสวี่ยดูมหาวิทยาลัยระดับหนึ่ง เธอไม่เห็นจะหามหาวิทยาลัยในเมืองหลวงเลย ทำไมพอจะดูมหาวิทยาลัยระดับสองกับสามถึงค่อยมาหาล่ะ?
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม
เสียงถุงเก็บความร้อนถูกยกขึ้นก็ดังขึ้น
หวังเจียฉีจึงเงยหน้าขึ้นมอง
ร่างคุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า
“อ้อ นายมาแล้ว งั้นฉันคืนที่ให้ก็แล้วกัน”
เธอกำลังจะลุกขึ้น
แต่เฉินเจี้ยนจีกลับหยิบตะเกียบออกมาจากถุง แล้ววางพาดลงบนไหล่ของหวังเจียฉี ทำให้เธอต้องนั่งกลับลงไปที่เดิม
เขายังคงมีสีหน้าปกติ น้ำเสียงสงบนิ่ง
“ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวอ่านหนังสือยามเช้าเสร็จก็ต้องลงไปรวมตัวกันแล้ว”
“พวกเธอคุยกันต่อไปเถอะ”
......
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น