ตอนที่ 92
บทที่ 92 การสอบถามกับไดอารี่
minibunny · 5,601 ตัวอักษร
หอพักหญิง
หลินชิงเสวี่ยนั่งนิ่งอยู่บนเตียง มือจับปากกาไว้เหนือโต๊ะเขียนหนังสือ
โคมไฟหัวเตียงบนโต๊ะส่องแสงสลัว ๆ
สะท้อนละอองน้ำบาง ๆ บนพวงแก้มงดงามของเธอ
รวมถึงเส้นผมที่ยังแห้งไม่สนิท
เห็นได้ชัดว่าเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จได้ไม่นาน
เธอถือปากกาไว้ คอยก้มหน้าทำโจทย์ที่ยังไม่ได้ทำต่อจากคาบทบทวนคืนนี้ เสียงปากกาขีดเขียนดังซ่า ๆ
ครืด...
เสียงเบา ๆ ดังขึ้น
ซิปผ้าม่านกั้นเตียงถูกเปิดออก
หลิวอวิ๋นโผล่ศีรษะเข้ามาจากเตียงข้าง ๆ
ตามมาด้วยกระติกน้ำร้อนในมือของเธอ
“ชิงเสวี่ย เธออาบน้ำเย็นนานขนาดนั้น ระวังจะไม่สบายนะ ฉันมีน้ำร้อน เดี๋ยวเทให้เธอดื่มหน่อยไหม?”
หลินชิงเสวี่ยชะงักมือ แต่ไม่ได้ปฏิเสธ
“ขอบคุณ”
เธอหยิบกระติกน้ำร้อนใบใหม่ที่เพิ่งซื้อมา บิดเปิดฝาแล้วยื่นให้
หลิวอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย
“ชิงเสวี่ย เธอเปลี่ยนแก้วเหรอ?”
“อืม เพิ่งซื้อมาใหม่”
“แล้วใบเดิมล่ะ?”
“พังแล้ว ใช้ไม่ได้”
“อ๋อ? อ้อ...ฉันหมายถึง แก้วใบใหม่ควรล้างก่อนค่อยใช้นะ”
“ไม่เป็นไร ใช้ไปก่อนเถอะ”
หลิวอวิ๋นจึงไม่พูดอะไรต่อ เธอยกกระติกน้ำร้อนของตัวเองขึ้น แล้วเทน้ำร้อนจนเต็มแก้วให้หลินชิงเสวี่ย
“ขอบคุณ”
หลินชิงเสวี่ยเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง จากนั้นริมฝีปากที่ซีดขาวเล็กน้อยก็แย้มออก เธอจิบเบา ๆ หนึ่งคำ
หลิวอวิ๋นเห็นพวงแก้มซีดเซียวของเธอ และนึกขึ้นได้ว่าเธอยังไม่ได้กินมื้อเย็น
“ชิงเสวี่ย รอเดี๋ยวนะ”
“หืม?”
หลินชิงเสวี่ยไม่เข้าใจว่าเธอจะทำอะไร
ไม่นานนัก
หลิวอวิ๋นก็โผล่ศีรษะออกมาจากช่องที่เปิดไว้ตรงผ้าม่านกั้นเตียงอีกครั้ง ในมือยังถือของบางอย่างมาด้วย
“ชิงเสวี่ย นี่ให้เธอ”
หลินชิงเสวี่ยมองของในมือเธอ
เธอชะงักไปทันที ขมวดคิ้วแล้วถามออกมาแทบจะโดยไม่รู้ตัว
“หมายความว่ายังไง?”
หลิวอวิ๋นยกของในมือขึ้นอีกครั้งแล้วอธิบาย
“ตอนเรียนด้วยตัวเอง ฉันกินเค้กชิ้นเล็กของเธอไปไม่ใช่เหรอ ฉันซื้อมาเอาคืนให้เธอ”
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอยังไม่ได้กิน ตอนนี้คงหิวแล้วใช่ไหม?”
“เอาล่ะ ไม่ต้องเกรงใจแล้ว ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เช้าเกิดน้ำตาลในเลือดต่ำขึ้นมาจะไม่ดี ฉันยังต้องให้เธอสอนทำโจทย์อยู่นะ”
หลิวอวิ๋นพูดพลางวางเค้กชิ้นเล็กลงบนโต๊ะของเธอโดยตรง
หลินชิงเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย กำลังจะปฏิเสธอยู่แล้ว
แต่หลิวอวิ๋นกลับหดตัวกลับไป พร้อมกับรูดซิปปิดลงด้วย
ผ้าม่านกั้นเตียงสั่นไหวเล็กน้อยจากการกระทำของเธอ
แสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงก็สั่นไหวตามไปด้วย
ถุงพลาสติกใสใบใหญ่ที่อัดแน่นอยู่ตรงมุมหัวเตียงก็ถูกแสงส่องจนสว่างวาบและมืดสลับกัน
จนกระทั่งผ้าม่านกั้นเตียงค่อย ๆ หยุดไหว แสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงก็กลับมานิ่งสม่ำเสมอ
หลินชิงเสวี่ยก้มลงมองเค้กชิ้นเล็กที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะ
บรรจุภัณฑ์ของเค้กไม่ได้ประณีตนัก ภาพที่พิมพ์อยู่ก็ซ้อนเบลอเล็กน้อย
เธอเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนปิดฝาแก้วน้ำแล้ววางไว้ข้าง ๆ
จากนั้นยื่นมือออกไป ลูบคลำมุมล่างซ้ายของบรรจุภัณฑ์เบา ๆ
เวลาราวกับยืดยาวขึ้นในชั่วขณะนี้
คิ้วของหลินชิงเสวี่ยขมวดเข้าหากันแล้วคลายออก กระทั่งคล้ายจะถอนหายใจออกมา
เธอหยิบเค้กขึ้นมา ฉีกบรรจุภัณฑ์ออก
กลิ่นนมหอมเข้มข้นลอยฟุ้งออกมา
หลินชิงเสวี่ยขมวดคิ้วอีกครั้ง
เธอไม่ชอบกินขนมหวานเหนียวเลี่ยนแบบนี้ เพราะมันจะทำให้ท้องไส้ไม่ค่อยสบาย
จนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่
นิ้วของเธอขยับเบา ๆ ดันเค้กออกมาจากรอยฉีกของถุงบรรจุภัณฑ์
จากนั้นอ้าปากกัดเข้าไปคำหนึ่ง
หลินชิงเสวี่ยชะงักไป ก่อนจะค่อย ๆ เคี้ยว
รสชาติไม่ได้หวานเลี่ยนอย่างที่คิด
หากจะให้อธิบาย
ก็คงเป็น...
กำลังพอดี
หลินชิงเสวี่ยกินช้ามาก และใช้กระดาษทิชชูรองเศษเค้กอย่างระมัดระวัง
ไม่นานนัก
เค้กชิ้นเล็กทั้งชิ้นก็ถูกเธอกินจนหมด
หลินชิงเสวี่ยใส่ถุงบรรจุภัณฑ์เปล่าลงในถุงใบเล็กแล้ววางไว้ข้าง ๆ
แต่เหมือนจะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เธอหยิบถุงใบเล็กขึ้นมา ยัดเข้าไปในถุงพลาสติกใบใหญ่ข้างหัวเตียง
จากนั้นกลับมานั่งที่เดิมอีกครั้ง มองสมุดแบบฝึกหัดบนโต๊ะ
เธอหยิบปากกาขึ้นมา ทำแบบฝึกหัดต่อไปไม่หยุด
เร็วกว่าเมื่อก่อนมาก
ปลายปากกาส่งเสียง “ซ่า ๆ” เบา ๆ คล่องแคล่วบนกระดาษ...
จนกระทั่งทำโจทย์ข้อสุดท้ายเสร็จ
หลินชิงเสวี่ยจึงวางปากกาลงในที่สุด แล้วค่อย ๆ ยืดตัว
ทันใดนั้น
เธอเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
เธอหันศีรษะ เปิดช่องผ้าม่านเล็กน้อย มองไปทางซ้ายขวาของหอพัก
เมื่อเห็นว่าบางคนยังเล่นโทรศัพท์อยู่ บางคนก็กำลังทำแบบฝึกหัดเหมือนเธอ
เธอจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินอ้อมไปยังปลายเตียง รูดซิปเปิดออก แล้วเรียกหลิวอวิ๋นที่พลิกตัวไปมาและนอนไม่หลับเบา ๆ
“หลิวอวิ๋น”
“หืม?”
หลิวอวิ๋นที่เป็นห่วงสภาพของหลินชิงเสวี่ยมาตลอด พลันเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง
เฉินเจี้ยนจีคนนั้นก็จริง ๆ เลย!
พูดว่าผู้หญิงเหม็นได้ยังไงกัน?
เสียแรงที่ก่อนหน้านี้เธอรับขนมจากเขา แถมยังเรียกเขาว่าพี่จีตั้งหลายครั้ง!
“ชิงเสวี่ย มีอะไรเหรอ?”
หลิวอวิ๋นขยับเข้ามาถามอย่างเงียบเชียบ
“ไม่มีอะไร แค่อยากถามว่า เมื่อเช้าที่ให้เธอช่วยยืมหนังสือแนะนำการเลือกคณะสอบเข้ามหาวิทยาลัยของปีที่แล้วจากเด็กที่เรียนซ้ำ เธอยืมมาได้หรือยัง?”
หลินชิงเสวี่ยมีสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงสงบนิ่ง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงจันทร์ที่ส่องลงมาหรือเปล่า
แต่หลิวอวิ๋นกลับรู้สึกอยู่เสมอว่า เธอไม่ได้ดูห่อเหี่ยวเหมือนเมื่อครู่นี้แล้ว
สายลมยามค่ำคืนพัดเส้นผมที่ปรกหน้าผากของเธอขึ้น
เผยให้เห็นคิ้วและดวงตาคู่งดงาม
ทำให้เธอดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกหลายส่วน
ชั่วขณะหนึ่ง หลิวอวิ๋นมองจนเหม่อไป
“หลิวอวิ๋น?”
จนกระทั่งหลินชิงเสวี่ยเรียกเธอหนึ่งครั้ง
หลิวอวิ๋นจึงได้สติกลับมา
“อ๋อ อ๋อ หนังสือแนะนำการเลือกคณะสอบเข้ามหาวิทยาลัยนั่นใช่ไหม”
“ยืมมาแล้ว อยู่ในลิ้นชักโต๊ะเรียนของฉัน คืนนี้ตอนเรียนด้วยตัวเองฉันลืมเรื่องนี้ไป ก็เลยไม่ได้เอามาให้เธอ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
หลินชิงเสวี่ยก็พยักหน้าเบา ๆ
“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ก่อนเข้าเรียนช่วงเช้าฉันอ่านสักหน่อยก็ได้”
“เธอไปหยิบจากลิ้นชักของฉันเองนะ ฉันคงมาถึงตอนเสียงระฆังเข้าเรียนช่วงเช้าดังแล้ว”
“อืม ได้ ขอบคุณนะ”
หลินชิงเสวี่ยเอ่ยขอบคุณ
จากนั้นค่อย ๆ ถอยกลับเข้าไปในพื้นที่กั้นเตียงของตัวเอง
เมื่อรูดซิปปิด เตียงเล็ก ๆ ก็กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวอย่างยิ่งของเธอ
หลินชิงเสวี่ยกลับมานั่งอยู่หน้าโต๊ะอีกครั้ง และนั่งเหม่ออยู่นานพอสมควร
ทันใดนั้น เธอหยิบปากกาขึ้นมาเขียนตัวเลขหนึ่งลงบนหน้าหนังสือ
【480】
ในวินาทีที่ปลายปากกาหยุดลง
หลินชิงเสวี่ยพึมพำเบา ๆ
“แม้แต่ค่าเล่าเรียนของมหาวิทยาลัยระดับสองที่ดีหน่อยก็ยังแพงเกินไป อาเยี่ยนต้องสอบให้ติดมหาวิทยาลัยระดับหนึ่งเท่านั้น”
ทันทีที่เสียงพูดจบ
ปลายปากกาของเธอก็หมุนเล็กน้อย
ตัวเลขอีกตัวปรากฏขึ้นบนหน้าหนังสือ
【400】
มือของหลินชิงเสวี่ยชะงัก เธอก้มหน้าเงียบงัน
ไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมา สีหน้าที่เดิมสงบนิ่งของเธอก็ยิ่งไร้อารมณ์
แม้แต่ดวงตาก็เคลือบด้วยความเย็นยะเยือก
เธอเก็บของบนโต๊ะ
หยิบไดอารี่ที่ห่อปกไว้อย่างประณีตออกมาจากกระเป๋า
หลังหมุนตัวเลขเพื่อปลดล็อก เธอก็เปิดไปยังหน้าว่างหน้าใหม่
หลินชิงเสวี่ยยกปากกาขึ้น ปลายปากกากดลงอย่างหนัก
【20 พฤษภาคม 2013】
【ฉันเกลียดเขาจนแทบตาย ชาตินี้ทั้งชาติฉันจะไม่มีวันให้อภัยเขา!】
......
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น