​บทที่ 91 เค้กชิ้นเล็กของวันที่ 20 พฤษภาคม

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว

เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งทำให้เฉินเจี้ยนจีที่ยืนอยู่กับที่ได้สติกลับคืนมา

「นักเรียน ยังยืนอยู่ตรงนี้ทำไมอีก? ดับไฟแล้วนะ!」

เขาหันไปมอง ก็เห็นชายชราคนหนึ่งที่มีผมขาวแซมอยู่เล็กน้อย

เฉินเจี้ยนจียิ้มออกมาเช่นกัน เป็นอาจารย์หอพักนั่นเอง

「อาจารย์โจว」

「เอ๊ะ? เจ้าเด็กนี่เองรึ?」

อาจารย์โจวขยับแว่นสายตายาว แล้วเพ่งมองคนตรงหน้าอย่างละเอียด

「ฉันยังนึกอยู่เลยว่าช่วงนี้ไม่เห็นเธอกลับดึกเลย วันนี้กลับดึกอีกแล้วรึ?」

สีหน้าของเฉินเจี้ยนจีชะงักไป

จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้แม้การเรียนภาคค่ำจะเลิกแล้ว เขาก็มักจะเกาะติดหลินชิงเสวี่ยอยู่นาน ขอให้อีกฝ่ายช่วยสอนโจทย์ให้เขาเพิ่มอีกหน่อย

ค่อย ๆ ถ่วงเวลาไปเรื่อย ๆ

จนคนในอาคารเรียนกลับกันไปหมดแล้ว เฉินเจี้ยนจีจึงค่อยไปส่งอีกฝ่ายกลับ

แต่กว่าตัวเขาจะรีบกลับถึงหอพักชาย ก็เกือบจะถึงเวลาปิดไฟแล้ว หรือบางทีก็ดับไฟไปแล้วด้วยซ้ำ!

หลังจากได้พบหน้ากันหลายครั้งเข้า

เขาก็สนิทสนมกับอาจารย์โจวมากขึ้น และรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคุณตาใจดีคนหนึ่ง

ไม่อย่างนั้นทุกครั้งที่เขากลับดึก ต่อให้ใช้ลูกตื๊อลูกอ้อนสารพัด อาจารย์โจวก็คงไม่ปล่อยให้เขากลับเข้าไปหรอก

คำพูดของอาจารย์โจวก็คือ

「ยังไงก็ต้องเปิดให้เข้าอยู่แล้ว จะเปิดเร็วหรือเปิดช้ามันต่างกันตรงไหนล่ะ?」

「พวกนักเรียนมัธยมปลายปีสามก็เหนื่อยกันขนาดนี้แล้ว หรือจะให้เธอยืนทำโทษอยู่ข้างนอกอีกสักพัก ไม่ให้กลับไปนอนรึไง?」

...

เมื่อได้พบคนคุ้นเคย เสียงบ่นที่คุ้นหูก็ดูเหมือนจะดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง

น่าเสียดายที่

ในชาติก่อน ตอนที่เฉินเจี้ยนจียากจะหาเวลาว่างกลับมาโรงเรียนได้ครั้งหนึ่ง เขาก็ไม่ได้พบอาจารย์โจวอีกเลย

...

「ว่าไง? คราวนี้ก็ไปติวกับหัวหน้าห้องของเธอจนดึกอีกแล้วรึ?」

เสียงของอาจารย์โจวทำให้เฉินเจี้ยนจีค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา

เขาเงยหน้าขึ้นแล้วส่ายศีรษะ อธิบายว่า

「เปล่าครับ แค่ลงมาเอาขยะมาทิ้ง」

「อ้อ...」

อาจารย์โจวเดินเข้ามาถามว่า

「ขยะจริง ๆ รึ?」

เฉินเจี้ยนจีชะงักไป จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า 「ถ้าไม่ใช่ขยะแล้วจะเป็นอะไรล่ะครับ? ผมทิ้งลงไปแล้วด้วย」

อาจารย์โจวจึงพยักหน้า

「อย่างนั้นก็ดี ก่อนดับไฟทุกคนรู้ว่าพรุ่งนี้จะมีการตรวจ หลายคนเลยเอาของมาทิ้งกันไม่น้อย บางคนก็ทิ้งผิด หรือไม่ก็เสียดายจนกลับมาคุ้ยหา」

「เธอจะลองตรวจดูอีกสักรอบไหม พวกที่ชาร์จโทรศัพท์อะไรทำนองนี้ ถ้าเป็นของมาตรฐานและแรงดันไฟฟ้าตรงตามข้อกำหนด อย่างมากก็แค่ถูกตำหนิ ไม่ถูกยึดหรือทำโทษหรอก」

「คืนนี้จะมีรถขยะมาขนไปแล้ว พรุ่งนี้ของพวกนี้ก็หาไม่เจอแล้วล่ะ」

เฉินเจี้ยนจีเหลือบมองถังขยะแวบหนึ่ง จากนั้นก็ส่ายศีรษะพลางยิ้มแล้วพูดว่า

「ไม่เป็นไรครับ เป็นของไม่สำคัญทั้งนั้น ที่ชาร์จมีประโยชน์จะตาย ผมไม่โง่เอาไปทิ้งหรอก」

「เจ้าเด็กนี่」

อาจารย์โจวทั้งขำทั้งพูดไม่ออก

「วันหลังค่อยคุยกับอาจารย์นะครับ ผมกลับไปนอนก่อน จะได้ไม่สร้างความลำบากให้อาจารย์」

เฉินเจี้ยนจียกมือโบกให้อาจารย์โจว

จากนั้นก็หันหลังเดินกลับไปทางอาคารหอพัก โดยไม่หันไปมองถังขยะอีกเลย

อาจารย์โจวมองแผ่นหลังของเฉินเจี้ยนจีที่ค่อย ๆ หายลับไปตรงทางเดิน แล้วส่ายศีรษะช้า ๆ

「ถ้าไม่ได้ใช้ แล้วจะมายืนค้างอยู่ตรงนี้ตั้งนานทำไมกัน?」

「แต่คิดให้ดีได้ก็ดีแล้ว คิดให้ดีได้ก็ดีแล้ว」

「พอคิดจนกระจ่าง ถึงตอนนั้นจะได้ไม่โทษตาแก่คนนี้」

เขาพึมพำเสียงเบา จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

「เอาล่ะ ให้คนมาขนไปได้แล้ว เสียงเบาหน่อย เด็ก ๆ หลับกันหมดแล้ว」

「พรุ่งนี้จะตรวจ อย่างน้อยก็ลดเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ผิดระเบียบไปได้ครึ่งหนึ่ง ตาแก่ผู้ดูแลหอพักอย่างฉันจะได้ไม่ถูกดุหนักด้วย」

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากปลายสาย

「ที่จริงคุณไม่อยากให้นักเรียนถูกดุต่างหาก」

อาจารย์โจวหัวเราะร่วน

「จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง ฉันอายุปูนนี้แล้ว แน่นอนว่าการรักษางานเอาไว้เพื่อเลี้ยงตัวเองตอนแก่ย่อมสำคัญกว่า รีบ ๆ มากันหน่อยล่ะ」

「ได้ ๆ ๆ กำลังไปเดี๋ยวนี้แหละ」

......

ภายในหอพัก

เฉินเจี้ยนจีนอนนิ่งอยู่บนเตียง

บนเตียงข้าง ๆ ของหลิวไห่ ผ่านผ้าม่านกั้นเตียงสีเข้ม ยังมีแสงสลัวจากโคมไฟดวงเล็กยามค่ำคืนลอดออกมาให้เห็นราง ๆ

เขายังคงอ่านหนังสืออยู่

ก็สมควรอยู่ เขาตั้งใจจะสอบเข้าโรงเรียนกฎหมาย คะแนนที่ต้องใช้ไม่ต่ำเลย

ส่วนจ้าวหย่ง

เขาเองก็ดึงผ้าม่านกั้นเตียงขึ้นแล้วเช่นกัน แสงไฟส่องลอดออกมาอย่างเลือนรางจนมองไม่เห็นชัด

ทว่าเสียงปากกาขีดเขียนลงบนสมุดที่ดังแซ่ก ๆ ก็ยังแว่วขึ้นเบา ๆ แทบถูกเสียงแมลงนอกหน้าต่างกลบจนหมด

เฉินเจี้ยนจีจำได้ว่าเขากับหวังซูเสียนนัดหมายกันไว้ว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน

ส่วนผลการเรียนของจ้าวหย่งยังขาดอยู่อีกเล็กน้อย

และยังมี...

เฉินเจี้ยนจีเหลือบมองไปยังข้างเตียงของตัวเอง

เสียงกรนที่ค่อนข้างหนักของจางจื้อเหลียงดังขึ้น เป็นเสียงที่พวกเขาทั้งหลายคุ้นเคยกันมานานแล้ว

คนทั้งสี่ในหอพัก

พูดให้ถูกก็คือ มีเพียงจางจื้อเหลียงที่บางครั้งได้รับแรงกดดันจากความรักของบิดา จึงยอมเรียนหนังสือสักสามนาที

ส่วนอีกสองคนที่เหลือต่างก็มีเป้าหมายของตัวเอง

แล้วตัวเขาเองล่ะ...

เฉินเจี้ยนจีถอนสายตากลับมา แล้วเหม่อมองเพดาน

เขาเองก็ตั้งใจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเหมือนกัน

ในหัวของเขาพลันปรากฏคะแนนรวมจากการสอบจำลองครั้งล่าสุด

350 คะแนน!

คะแนนเท่านี้ แม้แต่วิทยาลัยอาชีวศึกษาที่ค่อนข้างดีก็ยังสอบไม่ถึง

และแทบไม่มีใครคิดว่าในสภาพปัจจุบันของเขาจะทำคะแนนได้ถึงระดับมหาวิทยาลัย

บางทีอาจเป็นเพราะถูกหลิวไห่กับจ้าวหย่งกระตุ้นเข้า

เฉินเจี้ยนจีลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าม่านกั้นเตียงลง แล้วเปิดโต๊ะหนังสือบนเตียง

เขาเคยผ่านการสอบเข้ามหาวิทยาลัยมาแล้วครั้งหนึ่ง อย่างน้อยก็ยังพอจำแนวข้อสอบบางส่วนได้

ตอนที่เขานั่งลงในสนามสอบในปีนั้น เมื่อได้รับแจกข้อสอบ เขารู้สึกเพียงว่าข้อสอบเหล่านั้นคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

ล้วนเป็นโจทย์ในรูปแบบคล้ายกันที่เคยเห็นในหนังสือแบบฝึกหัด

รวมถึงเรียงความด้วย...

แม้เวลาจะผ่านมานาน ความทรงจำจะเลือนรางไปบ้าง

แต่ขอเพียงเดินไปตามแนวทางนี้ บวกกับความสามารถในการทำความเข้าใจที่เติบโตขึ้นมากแล้ว

เฉินเจี้ยนจีคิดว่าเขายังสามารถทำคะแนนได้สูงขึ้นไม่น้อย

ตั้งเป้าหมายเล็ก ๆ ก่อนก็แล้วกัน

การสอบครั้งหน้า เพิ่มให้ได้สักหนึ่งร้อยคะแนน!

เฉินเจี้ยนจีหยิบหนังสือแบบฝึกหัดที่เตรียมไว้เป็นประจำในกระเป๋านักเรียนออกมาจนหมด

เขาถือปากกา ทบทวนคำชี้แนะที่เลือนรางในความทรงจำไปทีละอย่าง แล้วขีดเน้นจุดสำคัญ

ชีววิทยา ฟิสิกส์ เคมี...

ข้อได้เปรียบของเขาคือคณิตศาสตร์กับฟิสิกส์ อ้อ แน่นอนว่ายังมีภาษาจีนด้วย

วิชาอื่นล้วนเป็นจุดอ่อน

การที่ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเขาเคยทำคะแนนได้ถึง 400 คะแนนจากการทำผลงานเหนือความคาดหมาย แสดงว่าพื้นฐานของเขายังมีอยู่

เวลาผ่านไปทีละวินาที

จนกระทั่งเฉินเจี้ยนจีหยิบหนังสือแบบฝึกหัดภาษาอังกฤษออกมา

ตุบ~

เสียงเบา ๆ ดังขึ้น

สมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่ห่อปกไว้อย่างประณีตหล่นออกมา

บนปกสมุดไม่มีการติดตั้งตัวล็อกเอาไว้

เมื่อร่วงหล่น หน้ากระดาษก็เปิดออก

เฉินเจี้ยนจีชะงักไปเล็กน้อย

เขาลืมไปเสียสนิทว่าเดิมทีของสิ่งนี้ก็ควรจะถูกนำลงไปทิ้งพร้อมกันด้วย

แทบจะในทันที

บนหน้ากระดาษที่เดิมว่างเปล่า พลันปรากฏตัวอักษรขึ้นมาทีละบรรทัด

【20 พฤษภาคม 2013】

...

【ฉันไม่อยากรับของที่เขาให้ในวันนี้จริง ๆ แต่...อาเยี่ยนอยากกินเค้กที่เขาซื้อมานี้มานานแล้ว...】

...

มือของเฉินเจี้ยนจีชะงักค้าง

วันนี้คือวันที่ 20 พฤษภาคมแล้วงั้นหรือ?

เขามองลายมือที่คุ้นเคยนั้น

เมื่อเทียบกับความไม่อยากเชื่อในครั้งแรกที่ได้เห็น

ตอนนี้กลับไม่มีความรู้สึกใด ๆ สั่นไหวอีกแล้ว

แต่เหตุการณ์ในวันเดียวกันนี้ของชีวิตในชั้นมัธยมปลายปีสามกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ในความทรงจำ

เขาซื้อเค้กชิ้นเล็กจากร้านเล็ก ๆ เรียบร้อยแล้ว เป็นรสที่เขาชอบกินตามปกติ

รสนม

ไม่ใช่เพราะรสนี้อร่อยเป็นพิเศษแต่อย่างใด

แต่เป็นเพราะบนบรรจุภัณฑ์ของรสนี้เท่านั้นที่มีรูปหัวใจเรียบง่ายซึ่งประกอบขึ้นจากเส้นขีดสองเส้น

「หึ...」

เฉินเจี้ยนจีอดหัวเราะเสียงต่ำออกมาไม่ได้

ไม่น่าเล่า ไม่น่าเล่าเลยว่าทำไมคืนนี้ตอนที่เขากินเค้กชิ้นเล็กนั้น

มันถึงดูเหมือนไม่ใช่รสชาติอย่างที่จินตนาการเอาไว้

เดิมทีเขาคิดว่าเวลาผ่านมาสิบปีแล้ว ตัวเองได้ลิ้มลองอาหารมามากมาย และยังได้กินขนมหวานเลิศรสมาไม่น้อย

รสสัมผัสที่ชื่นชอบจึงเปลี่ยนแปลงไปแล้ว

แต่ตอนนี้เมื่อลองคิดดู

บางทีของสิ่งนี้อาจไม่อร่อยมาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้

เพียงแต่ค่อย ๆ ถูกเติมแต่งอยู่ในจิตใต้สำนึกของเฉินเจี้ยนจี

ทั้งภาพจำและความทรงจำช่วยเพิ่มคะแนนให้มัน

มุมปากของเฉินเจี้ยนจียกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะตัวเอง

เขายื่นมือออกไป กำลังจะเก็บมันขึ้นมา

แต่ตัวอักษรบนหน้ากระดาษกลับเปลี่ยนแปลงขึ้นมาอย่างกะทันหัน

......