ตอนที่ 90
บทที่ 90 เก็บกวาดขยะ
minibunny · 6,973 ตัวอักษร
ผู้คนในห้องเรียนค่อย ๆ ทยอยออกไป
หลิวอวิ๋นเดินมาถึงข้างแท่นสอน
เธอมองหลินชิงเสวี่ยที่ยังคงก้มหน้าเงียบ แม้จะเลิกเรียนแล้วก็ตาม
หลิวอวิ๋นลังเลอยู่นานกว่าจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“ชิงเสวี่ย กลับด้วยกันไหม?”
ดูเหมือนหลินชิงเสวี่ยเพิ่งได้สติกลับคืนมา
เส้นผมยาวยังคงบดบังแก้มของเธอ เห็นเพียงว่าเธอส่ายหน้าเบา ๆ
“เธอกลับไปก่อนเถอะ ฉันทำข้อนี้เสร็จแล้วจะกลับ”
หลิวอวิ๋นก้มหน้าลงเช่นกัน
เธอเห็นหลินชิงเสวี่ยเพิ่งหยิบปากกาขึ้นมา ก่อนจรดลงบนสมุดแบบฝึกหัดเล่มใหม่ที่ยังว่างเปล่า
ข้อนี้ที่ว่าหมายถึงข้อไหนกัน?
หลิวอวิ๋นไม่รู้ว่าควรพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง
ผ่านไปนานจึงฝืนพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง
“ถ้างั้นเธอก็รีบกลับหน่อยนะ เธอยังไม่ได้อาบน้ำล้างหน้าเลย ถ้ากลับช้าจะปิดไฟแล้ว”
ทว่าเพิ่งพูดจบ
หลิวอวิ๋นก็เห็นมือที่ถือปากกาของหลินชิงเสวี่ยชะงักไปอย่างชัดเจน
เธอเพิ่งรู้ตัวขึ้นมาทันที จากนั้นก็รีบยกมือปิดปากตัวเอง
อ๊า! ปากบ้าเอ๊ย พูดอะไรออกไปเนี่ย?
เห็น ๆ อยู่ว่าชิงเสวี่ยไม่สบายใจไปทั้งคืนเพราะถูกพูดว่าตัวมีกลิ่น!
เธอ...เธอกำลังเติมเชื้อไฟอยู่ไม่ใช่หรือไง?!
“เอ่อ...ชิงเสวี่ย ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ”
หลิวอวิ๋นรีบโบกมืออธิบาย
ตอนนี้ในห้องเรียนเหลือเพียงพวกเธอสองคน ไม่มีใครอื่นอยู่อีกแล้ว
ในที่สุดหลินชิงเสวี่ยก็เงยหน้าขึ้น
หลิวอวิ๋นชะงักงันไปทันที
สีหน้าของหลินชิงเสวี่ยสงบนิ่งแล้ว
เพียงแต่แก้มอันเย็นชาของเธอดูซีดเซียวเล็กน้อย รอบดวงตายังแดงเรื่อ และในดวงตาก็มีเส้นเลือดฝอยจาง ๆ
“ไม่เป็นไร เธอกลับไปก่อนเถอะ”
“อ๊ะ? อ้อ...”
หลิวอวิ๋นขานรับโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งเดินออกจากประตูห้องเรียนมาแล้ว
เธอก็ยังไม่ทันได้สติกลับมา
ชิงเสวี่ยเป็นอะไรไป?
ร้องไห้มาอย่างนั้นหรือ?
หลิวอวิ๋นกะพริบตาอย่างงุนงง
จะเป็นไปได้อย่างไรกัน?
แต่ภาพเมื่อครู่นี้ก็เกิดขึ้นตรงหน้าเธอจริง ๆ
ในความทรงจำของเธอ หลินชิงเสวี่ยเป็นคนเย็นชาและไม่ค่อยพูดมาโดยตลอด ทั้งยังไม่ชอบรบกวนคนอื่น
เป็นคนเข้มแข็ง มีเป้าหมายชัดเจน และขยันมาก
คนแบบนี้...ร้องไห้เนี่ยนะ?
......
หลังจากหลิวอวิ๋นจากไป
ในห้องเรียนก็เหลือเพียงหลินชิงเสวี่ยคนเดียว
เธอมองโจทย์บนโต๊ะอย่างเหม่อลอย แต่กลับพบว่าตัวเองอ่านอะไรไม่เข้าหัวเลยสักข้อ
เธอค่อย ๆ ปิดสมุดแบบฝึกหัด
จากนั้นจึงลุกขึ้นช้า ๆ และหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมา
ปิดไฟ ปิดประตู
แล้วออกจากห้องเรียนไปเช่นกัน
เธอไม่ได้กลับหอพัก แต่ตรงไปยังร้านขายของชำ
“สวัสดีค่ะ ฉันขอซื้อยางมัดผมหนึ่งกล่องค่ะ”
“อ้อ กล่องเล็กห้าหยวน”
“แล้วก็อันนี้...อันนี้...”
...
เจ้าของร้านมองหลินชิงเสวี่ยที่หยิบของทีละชิ้นด้วยความสงสัย
“ผ้าเช็ดตัว แก้วน้ำ ปลอกหมอน...”
“นักเรียน ฉันจำเธอได้นะ เธออยู่มอหกแล้วใช่ไหม ทำไมเพิ่งมาซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันมากมายขนาดนี้ล่ะ?”
หลินชิงเสวี่ยยื่นบัตรอาหารให้ ก่อนตอบอย่างสงบนิ่ง
“ของเก่าใช้มานานแล้วค่ะ จะทิ้ง”
“อ้อ อย่างนี้นี่เอง”
เจ้าของร้านพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“ได้ ทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดสิบหยวน”
“ค่ะ”
หลังจากชำระเงินแล้ว หลินชิงเสวี่ยก็ถือถุงใบใหญ่ค่อย ๆ เดินกลับหอพักหญิง
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาปิดไฟ
ในห้องพักกำลังพูดคุยเรื่องจิปาถะกันอยู่
“นี่ พวกเธอได้ยินจากทางหอพักชายไหม?”
“พรุ่งนี้เหมือนว่าจะมีการตรวจหอพักนะ”
“หา? ใครจะมาตรวจ? คงไม่ใช่ผู้ชายมาหรอกนะ?”
“คงไม่หรอกมั้ง ครูประจำชั้นของพวกเราคือครูหวง น่าจะเป็นครูมานะ”
“อย่างนี้นี่เอง...”
ส่วนจางซินอี๋ขดตัวอยู่บนเตียง มองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความขุ่นเคือง
【สาวน้อยกุหลาบ: ทางหอพักชายของพวกนายไปทำอะไรไว้เหรอ? พรุ่งนี้จะตรวจหอพักจริง ๆ หรือเปล่า?】
【สาวน้อยกุหลาบ: นี่! ฉันถามอยู่นะ!】
เธอทำหน้าบึ้งแล้วโยนโทรศัพท์ไปไว้ข้าง ๆ
ไอ้บ้านี่ ไม่ยอมตอบกันอีกแล้ว!
เธอยังคงทำหน้าบึ้ง ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นหลินชิงเสวี่ยเดินเข้ามาในห้องพัก
อีกฝ่ายไม่มีสีหน้าใด ๆ ราวกับไม่รับรู้เสียงพูดคุยรอบข้าง
เพียงแต่ในมือกำลังถือถุงใบใหญ่
เธอขึ้นเตียงของตัวเองไปจัดของออกมาโดยไม่สนใจใคร ทำให้ถุงใบใหญ่โล่งลง
จากนั้นก็เริ่มเก็บของที่วางอยู่บนเตียงใส่ลงในถุงพลาสติกทีละชิ้น
จางซินอี๋ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอเป็นอะไรของเธอ?
ราวกับรับรู้ถึงสายตาของอีกฝ่าย
มือของหลินชิงเสวี่ยชะงักไป
เธอหันข้าง รูดซิปผ้าม่านกั้นเตียงด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
ผ้าม่านกั้นเตียงสีเทาเข้มคลุมเตียงของเธอไว้อย่างมิดชิด
จนไม่อาจมองเห็นอะไรได้อีกแม้แต่น้อย
จางซินอี๋กะพริบตาเมื่อเห็นเช่นนั้น อดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วส่งข้อความหาเฉินเจี้ยนจีอีกครั้ง
【สาวน้อยกุหลาบ: หัวหน้าห้องของนายคืนนี้ดูแปลก ๆ นะ】
ติ๊ง!
สายตาของจางซินอี๋ชะงักไป
อีกฝ่ายตอบกลับมาแล้วจริง ๆ!
【หนุ่มน้อยไล่ตามสายลม: คุณหนู ฉันกำลังยุ่งมากเลย ไม่มีเวลาสนใจคนอื่นหรอก】
จางซินอี๋โกรธจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
【สาวน้อยกุหลาบ: ฉันถามนายตั้งหลายคำถาม นายไม่ตอบ พอพูดถึงเธอทีไร นายตอบทันทีเลยนะ?】
【หนุ่มน้อยไล่ตามสายลม: ไม่ใช่นะ พอดีฉันว่างแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วก็บังเอิญเห็นข้อความที่เธอเพิ่งส่งมา ก็เลยตอบพอดีไง! อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ!】
จางซินอี๋เบ้ปาก นิ้วมือเคาะหน้าจอพลางพิมพ์ข้อความ
【สาวน้อยกุหลาบ: หึหึ นายคิดว่าฉันจะเชื่อนายหรือไง?】
หลังจากส่งข้อความไปแล้ว รออยู่นานอีกฝ่ายก็ยังไม่ตอบ
จางซินอี๋ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่
ไอ้บ้านี่! ตอนนี้ไม่คิดจะเสแสร้งแล้วด้วยซ้ำ!
......
หอพักชาย
เฉินเจี้ยนจีมองโทรศัพท์ในมือ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากตอบเสียหน่อย แต่พิมพ์ไปได้ครึ่งหนึ่ง โทรศัพท์ก็ดับเองแล้วต่างหาก!
“จางหลงตัวเอง แบตเตอรี่อีกก้อนของโทรศัพท์ฉันยังมีไฟอยู่ไหม?”
“พี่จี วันนี้มีงานกีฬา ห้องเรียนก็ไม่ได้เปิด จะมีโอกาสชาร์จได้ยังไงล่ะ”
จางจื่อเหลียงตอบพลางสอดสมุดบทละครของตัวเองปะปนเข้าไปในกองเอกสารเรียน
“ตอนเรียนภาคค่ำ นายไปตั้งแต่เช้าขนาดนั้น ไม่ได้ชาร์จไว้สักหน่อยเหรอ?”
เฉินเจี้ยนจีส่ายหน้าอย่างจนใจ “ฉันก็ลืมเหมือนกัน”
ขณะพูด เขาก็มองไปรอบ ๆ
“พวกนายมีของอะไรจะทิ้งอีกไหม? ฉันจะเอาลงไปทิ้งให้ทีเดียว”
หลิวไห่เงยหน้าขึ้นจากเตียงอย่างประหลาดใจทันที
“พี่จี นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่พี่อาสาเอาขยะไปทิ้ง เมื่อก่อนถ้าเลี่ยงได้พี่ก็เลี่ยงตลอด แล้ววันนี้ทำไมถึงมีน้ำใจขึ้นมาล่ะ?”
จางจื่อเหลียงเหลือบมองถุงข้างเท้าของตัวเอง
ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกสายตาพิฆาตพร้อมรอยยิ้มของเฉินเจี้ยนจีจ้องเข้าเสียก่อน
จางจื่อเหลียงจึงรีบเปลี่ยนคำพูด
“พี่จีน่ะมีน้ำใจแบบนี้มาตลอดอยู่แล้ว แถมยังบอกด้วยว่าในช่วงครึ่งเดือนที่เหลือ เรื่องความสะอาดในหอพักพี่จะรับผิดชอบเองทั้งหมด!”
“หา? จริงเหรอ?”
คราวนี้แม้แต่จ้าวหย่งก็อดลุกขึ้นนั่งไม่ได้
เมื่อเห็นว่าจางจื่อเหลียงยังคิดจะพูดต่อ
เฉินเจี้ยนจีก็ถลึงตาใส่เขา
“พูดเหลวไหล ฉันเคยพูดตั้งแต่เมื่อไหร่!”
“พวกนายมีขยะจะทิ้งไหม? ถ้าไม่มีก็ช่าง ฉันไปทิ้งเองแล้ว!”
หลิวไห่ส่ายหน้า
“ของฉันไม่มี”
เฉินเจี้ยนจีหันไปมองจ้าวหย่ง
ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูด
เฉินเจี้ยนจีก็มองสีหน้ากระอักกระอ่วนของเขาแล้วตบหน้าผากตัวเอง
“เอาเถอะ ฉันเสียมารยาทเอง”
“งั้นฉันไปเองแล้วกัน จะได้เอาขยะในหอพักไปทิ้งด้วย”
พูดจบ เขาก็หยิบถุงพลาสติกข้างเท้าตัวเอง รวมถึงถุงขยะของหอพักขึ้นมา
แล้วเดินออกจากหอพักไปโดยตรง
จนกระทั่งเดินมาถึงถังขยะใต้ตึกหอพัก
เฉินเจี้ยนจีโยนถุงขยะทิ้งก่อน
จากนั้นก็ยืนอยู่กับที่
เขาก้มหน้ามองถุงพลาสติกอีกใบที่กำอยู่ในมือ
ภายใต้แสงไฟริมทางใต้ตึกหอพัก สามารถมองเห็นสิ่งของข้างในถุงใสได้
มีทั้งไส้ดินสอกดกับยางลบที่เขาหน้าด้านขอยืมจากหลินชิงเสวี่ยอยู่บ่อย ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่คืน โดยบอกว่าจะซื้ออันใหม่มาชดใช้ให้เธอ ทั้งที่จริงแล้วแอบเก็บไว้เอง
ยังมีทิชชูทั้งห่อที่หลินชิงเสวี่ยยื่นให้เขาในบางครั้งหลังจากกลับมานั่งที่โต๊ะด้วยศีรษะที่เต็มไปด้วยเหงื่อจากการเล่นบาสเกตบอล แม้ใช้ไม่หมดเขาก็เก็บเอาไว้ทั้งหมด
ยังมีแผ่นกระดาษโจทย์ที่ทำผิดและเขียนคำอธิบายกำกับไว้
รวมถึงกระดาษโน้ตที่เขาแอบส่งให้หลินชิงเสวี่ยระหว่างเรียน แล้วได้รับคำตอบกลับมาว่า ‘ตั้งใจเรียน’
แควก!
ถุงพลาสติกถูกเจาะเป็นรู
สมุดเล่มหนึ่งร่วงลงมา
เฉินเจี้ยนจีได้สติกลับคืนมา ก่อนก้มลงเก็บ
มันคือสมุดการบ้านเล่มหนึ่งที่ใช้หมดไปนานแล้วจนกระดาษเปลี่ยนเป็นสีเหลือง
เขายังพอจำได้ว่า ตอนเริ่มใช้สมุดเล่มนี้ เขาจงใจไม่เขียนชื่อตัวเองลงไปหลังทำการบ้านเสร็จแล้วส่งขึ้นไป
ทั้งยังจงใจขึ้นไปเช็ดกระดานดำจนมือเปื้อนผงชอล์ก
จากนั้นก็ยิ้มกว้าง ขอให้หลินชิงเสวี่ยช่วยเขียนชื่อลงไปให้
ลายมือเรียวสวยที่เคยทำให้เขาดีใจไปทั้งวันในตอนนั้น สะท้อนอยู่ในดวงตาของเฉินเจี้ยนจีในเวลานี้
แต่กลับทำให้เขารู้สึกแสบตาอยู่บ้าง
เขากำสมุดเล่มนั้นแน่น ก่อนโยนกลับลงไปในถุงอีกครั้ง
จากนั้นจึงค่อย ๆ ยกมือขึ้น แล้วปล่อยมือ
ตุบ!
ถุงทั้งใบตกลงไปในถังขยะพอดิบพอดี
......
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น