ตอนที่ 89
บทที่ 89 ก่อนการตรวจค้นครั้งใหญ่
minibunny · 5,980 ตัวอักษร
ยังไม่ทันที่เฉินเจี้ยนจีจะได้ลงมือทำอะไร
จู่ ๆ หวงถิง ครูประจำชั้นที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเป็นพิเศษ
“นักเรียนเจี้ยนจีน่ะ”
เฉินเจี้ยนจีหันไปมอง
ก็เห็นว่าบนใบหน้าของหวงถิงมีรอยยิ้มประดับอยู่
ทว่าหางตาที่กระตุกอยู่เล็กน้อยกลับเผยให้เห็นว่า ตอนนี้เธอกำลังจะระเบิดอารมณ์เต็มที
“เสียงเมื่อครู่นี้มาจากหอพักชาย นักเรียนบอกครูหน่อยสิว่าไม่เกี่ยวอะไรกับเธอและห้องของเราใช่ไหม?”
มุมปากของเฉินเจี้ยนจีกระตุกเล็กน้อย เพียงแต่เขากำลังฝืนกลั้นทั้งความจนใจและเสียงหัวเราะเอาไว้
“ครูครับ ครูนี่รู้สึกแม่นจริง ๆ เลยนะครับ มันไม่เกี่ยวกับผมจริง ๆ”
“งั้นก็ดี...”
หวงถิงเห็นได้ชัดว่าถอนหายใจโล่งอก
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะผ่อนคลายลง
จู่ ๆ ก็มีคนโผล่หน้าออกมาจากห้องพักครูตรงโถงทางเดิน แล้วตะโกนมาทางนี้
“ครูหวง โทรศัพท์จากผู้ดูแลหอพักชายโทรเข้ามาที่นี่ บอกว่านักเรียนหวังลี่จากห้องของครูฝ่าฝืนใช้เครื่องใช้ไฟฟ้ากำลังสูง! ครูมาจัดการหน่อยเถอะ!”
พอพูดจบ คนคนนั้นก็หดตัวกลับเข้าไปในห้องพักครู
บรรยากาศตรงโถงทางเดินพลันเงียบกริบ
หวงถิงจ้องเฉินเจี้ยนจีอยู่นานโดยไม่พูดอะไร
ทันใดนั้น เธอก็หยิบกระบองกระดานแบบยืดหดได้ออกมาจากกระเป๋าอย่างไม่มีสัญญาณเตือน ก่อนสะบัดออกเต็มแรง
แท่งโลหะเรียวยาวสะท้อนประกายเย็นเยียบอยู่ในโถงทางเดินอันมืดสลัว
เฉินเจี้ยนจีเห็นแล้วมุมปากกระตุก
“ครูครับ จะพกของแบบนี้ติดตัวไว้ทำไมเนี่ย?!”
ในที่สุดหวงถิงก็ทนไม่ไหว เสียงของเธอแทบจะลอดออกมาจากไรฟัน
“เฉิน! เจี้ยน! จี!”
“เมื่อกี้เธอไม่ได้บอกเองเหรอว่าไม่เกี่ยวกับห้องของเรา?!”
เฉินเจี้ยนจียกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ครูฟังผิดแล้วครับ ผมบอกว่าไม่เกี่ยวกับผมต่างหาก!”
“หวังลี่ไม่ใช่เพื่อนที่เล่นบาสกับเธอหรอกเหรอ? ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เรื่องที่เกิดขึ้นในหอพักชายครั้งไหนบ้างที่ไม่เกี่ยวกับเธอ?!”
“อย่าครับครู ขาข้างนี้ของผมเจ็บอยู่ เอ่อ ไม่สิ อีกข้างก็ใช้ไม่ได้เหมือนกัน ครูกำลังลงโทษนักเรียนด้วยความรุนแรง ผมจะไปร้องเรียนถึงกระทรวงศึกษาธิการ!”
“ไปร้องเลย ไปสิ!”
......
โถงทางเดินพลันอลหม่านขึ้นมา เฉินเจี้ยนจีกระโดดหลบกระบองครูไปมา
ส่วนนักเรียนในห้องต่างก็อดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าออกไปดูตรงหน้าต่าง
“รีบดูเร็ว พี่จีโดนตีอีกแล้ว”
“เฮ้อ ชินแล้วล่ะ ครูประจำชั้นของเรานิสัยโมโหร้ายแบบนี้ ยังไงก็ต้องหาใครสักคนมารับเคราะห์แทนอยู่ดี จะให้ตีฉันหรือไงล่ะ?”
“ก็จริงนะ โอ้ ดูสิ พี่จีบอกว่าจะไปร้องเรียนถึงเมืองหลวงเลย”
“แต่จะว่าไป ท่าทางการหลบของพี่จีนี่สุดยอดเหมือนกันนะ เล่นเหมือนตอนนายเล่นยาสุโอะเลย กดพุ่งมั่วไปหมด แถมรับดาเมจเข้าเต็ม ๆ ทุกครั้งอีกต่างหาก”
“นายพูดอะไรของนาย ฉันเล่นดีกว่าพี่จีตั้งเยอะ!”
......
ทุกคนพากันซุบซิบพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
ส่วนหัวหน้าห้องอย่างหลินชิงเสวี่ย ซึ่งปกติคุมระเบียบอย่างเข้มงวด ครั้งนี้กลับนั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเองโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ปล่อยให้ทุกคนส่งเสียงโห่แซวและพูดคุยกันตามใจ
กระทั่งเสียงตรงโถงทางเดินเงียบลง
หวงถิงเดินหน้าดำเข้ามาถึงหน้าประตูห้องเรียน โดยมีเฉินเจี้ยนจีที่กำลังกัดฟันเพราะความเจ็บเดินตามมาด้วย
“เอะอะอะไรกัน?! ทุกคนกลับไปนั่งที่ของตัวเองให้หมด!”
ทุกคนพากันหดคอ แล้วแยกย้ายกันกลับไปนั่งที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว
ภายในห้องเรียนพลันกลับมาเงียบสงบ
“เธอ กลับไปนั่งดี ๆ ให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
“ครับ!”
เฉินเจี้ยนจีเดินกะโผลกกะเผลกไปข้างหน้า
“จะเสแสร้งอะไรนักหนา โดนตีแค่นั้นเจ็บมากหรือไง? ฉันยังไม่ได้ออกแรงเลยด้วยซ้ำ!”
หวงถิงถูกเขาทำให้ทั้งโมโหทั้งขำ ก่อนจะหยิบกระบองครูขึ้นมาทำท่าจะฟาด
เฉินเจี้ยนจีรีบวิ่งปรู๊ดหนีไปทันที จนกระทั่งกลับไปนั่งยังที่ของตัวเองตรงมุมห้อง
หวงถิงจึงยอมรามือ เธอกวาดตามองไปรอบห้อง เห็นทุกคนกำลังก้มหน้าเขียนแบบฝึกหัด
จากนั้นจึงหันไปพูดกับหลินชิงเสวี่ย
“ชิงเสวี่ย ออกมาหน่อย ครูมีเรื่องจะบอก”
แต่ฝ่ายหลังกลับดูเหมือนไม่ได้ยิน จึงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
“ชิงเสวี่ย?”
จนกระทั่งหวงถิงเรียกซ้ำอีกครั้ง
“คะ?”
หลินชิงเสวี่ยจึงได้สติกลับมา
เธอลุกขึ้นยืนตรงหน้าหวงถิง แต่ยังคงก้มศีรษะอยู่
“ครูคะ”
เมื่อเห็นท่าทางอารมณ์ไม่ดีของเธอ
สีหน้าของหวงถิงก็ชะงักไป
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องที่ครูพละแจ้งให้ทราบเมื่อครู่นี้
หลี่เหวินเยี่ยนกำลังจะถูกลงโทษ และคนคนนี้ก็เป็นเพื่อนบ้านที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กของชิงเสวี่ย
เห็นได้ชัดว่าชิงเสวี่ยเองก็คงเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้มากเช่นกัน
หวงถิงถอนหายใจเบา ๆ
เดิมทีเธอคิดจะกำชับให้ชิงเสวี่ยช่วยดูแลระเบียบ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายอยู่ในสภาพนี้ เธอก็พูดอะไรไม่ออกเช่นกัน
หวงถิงหันไปพูดกับคนในห้องด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“พวกเธอแต่ละคนรู้จักสำนึกกันหน่อย ดูแลตัวเองให้ดี อย่ากระซิบกระซาบคุยกัน!”
พูดจบ เธอก็มองหลินชิงเสวี่ยที่ยังคงก้มหน้าอยู่อีกครั้ง ทว่าชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าควรปลอบอย่างไร
จึงได้แต่เสนอคำแนะนำออกไปอย่างแข็ง ๆ
“ชิงเสวี่ย อย่าปล่อยผมสยายสิ มัดผมขึ้นมาก็ได้ แบบนั้นจะดูมีชีวิตชีวามากกว่า”
ร่างของหลินชิงเสวี่ยสะดุ้งเล็กน้อย
เธอไม่ได้เงยหน้า เพียงพยักหน้าเบา ๆ
“ค่ะ”
เมื่อเห็นเช่นนั้น หวงถิงก็ไม่พูดอะไรต่อ เดินออกจากห้องเรียนไปโดยตรง
......
ช่วงอ่านหนังสือภาคค่ำดำเนินไปอย่างสงบทีละนาที
จนกระทั่งเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น
กริ๊ง ๆ ๆ~~!
“ไม่ต้องให้ฉันไปส่งจริง ๆ เหรอ?”
เฉินเจี้ยนจียืนพิงกำแพง กอดอกทั้งสองข้างไว้
“ใครจะให้นายไปส่งกันล่ะ ทางกลับก็ไม่ใช่ทางเดียวกันสักหน่อย เพื่อนร่วมห้องของฉันจะกลับไปพร้อมกัน”
จางซินอี๋พูดพลางเก็บข้าวของไปด้วย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินเจี้ยนจีก็มองไปทางประตู
ก็เห็นหวังซูเสียนกำลังบอกลาจ้าวหย่งหลังจากพูดคุยกันสองสามประโยค จากนั้นก็ยืนรออยู่ที่เดิมอย่างเงียบ ๆ
เมื่อหันมาทางนี้ เธอก็สังเกตเห็นสายตาของเฉินเจี้ยนจี
ถึงกับยิ้มแล้วโบกมือให้เขา
เฉินเจี้ยนจีกำลังจะโบกมือตอบ
แต่จู่ ๆ จางซินอี๋ก็ยกมือปัดมือเขาออก
“จะรับอะไรนักหนา หวังซูเสียนเขาทักฉันต่างหาก”
เฉินเจี้ยนจีมองเธออย่างงุนงง เห็นเธอกลอกตามองบนใส่เขา ก่อนจะเดินฉับ ๆ ไปทางประตู
หลังจากไปสมทบกับหวังซูเสียนด้วยท่าทีสนิทสนม พูดคุยหัวเราะกัน เธอยังหันมาถลึงตาใส่เขาอีกครั้ง
เฉินเจี้ยนจีทั้งโมโหทั้งขำ
“ชิ คุณหนูคนนี้ พอหันหลังก็ไม่รู้จักกันเลยหรือไง!”
ในเวลานั้นเอง จางจื่อเหลียงก็เดินเข้ามาตบไหล่เขา
“เอาล่ะพี่จี กลับด้วยกันเถอะ เมื่อกี้หวังลี่ส่งข้อความมาหาฉัน”
“บอกว่าเขาถูกจับได้ว่าฝ่าฝืนใช้เครื่องใช้ไฟฟ้า พรุ่งนี้โรงเรียนอาจหยุดเรียนชั่วคราวตลอดช่วงเช้า ทั้งโรงเรียนจะมีการตรวจค้นครั้งใหญ่ พวกเรากลับไปดูหน่อยว่ามีอะไรต้องเอาไปซ่อนไหม จะได้ไม่ถูกคนอื่นเจอจนขายหน้า”
เฉินเจี้ยนจีหันกลับมา เห็นท่าทางกังวลของเขา จึงปลอบใจว่า
“ไม่ต้องห่วง หนังสือห่วย ๆ ของนายไม่กี่เล่ม อย่างมากก็โดนหัวเราะแค่สองสัปดาห์ ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก”
จางจื่อเหลียงไม่ได้แสดงท่าทีอับอายที่ถูกเปิดโปง กลับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
“แล้วนายล่ะ?”
“ของที่นายซ่อนไว้ในตู้ ทั้งของกระจุกกระจิกของผู้หญิงที่นายหาเหตุผลสารพัดไปแลกมาจากหัวหน้าห้องน่ะ นายแน่ใจนะว่าไม่กลัวคนอื่นมาเจอแล้วหาว่านายเป็นโรคจิต?”
“แล้วปกตินายยัง...”
ยังไม่ทันที่จางจื่อเหลียงจะพูดจบ เขาก็เบิกตากว้าง
“อื้อ~~ อื้อ~~!”
“หุบปาก! ไป ๆ ๆ รีบกลับกันได้แล้ว!”
เฉินเจี้ยนจีใช้มือปิดปากเขาไว้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
บ้าจริง เขาเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว!
พอนึกถึงของพวกนั้นที่ตัวเขาในวัยสิบแปดปีเก็บสะสมไว้ หางตาของเขาก็กระตุกด้วยความกระอักกระอ่วนไม่หยุด!
......
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น