ตอนที่ 88
บทที่ 88 คำวิพากษ์วิจารณ์กับเรื่องวุ่นวาย
minibunny · 7,936 ตัวอักษร
รูม่านตาของหลิวอวิ๋นหดเล็กลงเล็กน้อย
นี่ไม่ใช่รสเค้กกับขนมปังที่เฉินเจี้ยนจีกระซิบบอกจางซินอี๋เมื่อครู่นี้ว่าเขาชอบหรอกหรือ?
หรือว่า...
ที่จริงแล้วรสชาติที่เฉินเจี้ยนจีพูดถึง คือรสที่ชิงเสวี่ยชอบ?!
ไม่อย่างนั้นหลินชิงเสวี่ยจะซื้อมาเป็นอาหารเย็นทำไม?
ในหัวของหลิวอวิ๋น ฉากละครใหญ่โตถูกปะติดปะต่อขึ้นมาทีละฉาก
ในที่สุดเธอก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดและพยักหน้า
คาดว่าทั้งสองคนคงกำลังงอนกันอยู่
คนหนึ่งไม่ยอมไปกินข้าวที่โรงอาหาร แต่กลับออกตามหาใครบางคนไปทั่ว
อีกคนแม้จะจงใจพูดจารุนแรง แต่ในใจก็ยังคิดถึงอีกฝ่ายอยู่ดี!
อาฮะ~!
ความพยายามของเธอในช่วงนี้ไม่ได้สูญเปล่าเลยจริง ๆ!
ความสามารถของเธอไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย
มีความสุขขึ้นมาอีกแล้ว!
หลิวอวิ๋นแกะถุงบรรจุภัณฑ์ออกอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะกัดขนมปังนุ่มหนึบเข้าไปคำโต
เธอยัดขนมปังเข้าปากสองสามคำจนแก้มตุ่ย ดวงตาเปล่งประกายด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข!
อร่อย! อร่อยจริง ๆ!!
......
เวลาเริ่มคาบเรียนศึกษาด้วยตนเองใกล้เข้ามาทุกที
ห้องเรียนที่เดิมทีเงียบเหงาค่อย ๆ คึกคักขึ้นมา
เฉินเจี้ยนจีเพิ่งทำแบบฝึกหัดไปหลายหน้าจนเสร็จภายใต้คำแนะนำของจางซินอี๋
ขณะที่กำลังจะพัก
จางจื่อเหลียงก็มานั่งลงข้างเฉินเจี้ยนจี
“พี่จี นายพลาดของดีเข้าแล้ว”
เฉินเจี้ยนจีพิงกำแพง พลางเหลือบมองเขา
“อะไร?”
จางจื่อเหลียงเรอออกมา ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม
“เมื่อคืนหวังลี่ไม่ได้บอกนายเหรอว่าพวกเขาเตรียมอาหารมื้อใหญ่ไว้?”
“เขาเอาอาหารทะเลกับเนื้อมาเป็นกองใหญ่ให้พวกเราหลายคนด้วย แต่นายไม่อยู่ พวกเราส่งข้อความกับโทรหาแล้วก็ไม่มีเสียงตอบรับ”
เฉินเจี้ยนจีส่ายหน้า
“โทรศัพท์ฉันแบตหมดน่ะ แล้วก็ไม่ค่อยอยากอาหารด้วย”
ทันทีที่เขาพูดจบ
หวังซูเสียนก็เดินเข้ามาในห้องเรียน ก่อนจะตรงมาทางนี้
“พี่จี ซินอี๋บอกให้ฉันเอามาให้นาย”
เสียงของเธอแผ่วเบา เธอค่อย ๆ หยิบขนมปังออกมาจากกระเป๋าเป้ใบเล็กของตัวเองแล้วยื่นให้เฉินเจี้ยนจี
“โอ้โห เธอไม่รู้หรอกว่าฉันรอของนี่มานานแค่ไหนแล้ว”
ดวงตาของเฉินเจี้ยนจีเป็นประกายขึ้นมาทันที เขารับขนมปังจากมือเธอมา
ขณะเดียวกันก็แกะห่อพลางพึมพำ
“ฉันอยากกินรสนี้มาหลายปีแล้ว แต่ไม่เคยได้กินเลย ช่วงสองสามวันนี้มีเรื่องเยอะเกินไปจนลืมไปแล้วด้วย”
“เธอคือเทพธิดาที่มาช่วยยามตกทุกข์ได้ยากจริง ๆ!”
หวังซูเสียนยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ
“อย่าเลย เทพธิดาไม่ใช่ฉัน แต่เป็นซินอี๋ต่างหาก”
“ถ้านายอยากขอบคุณ ก็ไปขอบคุณเธอเถอะ”
ระหว่างพูด ดวงตาอ่อนโยนราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงของเธอก็มองสลับไปมาระหว่างจางซินอี๋ที่ก้มหน้าทำแบบฝึกหัด แสร้งทำเป็นยุ่ง กับเฉินเจี้ยนจีที่กำลังกินขนมปังคำโต
เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนั้น
เฉินเจี้ยนจีจึงหันไปแซวคนที่กำลังก้มหน้าทำแบบฝึกหัดอยู่ข้าง ๆ
“โอ้ ที่แท้เทพธิดาอยู่ตรงนี้นี่เอง เมื่อกี้ฉันจำคนผิดเสียแล้ว”
มือที่กำลังเขียนโน้ตอย่างรวดเร็วของจางซินอี๋ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ส่งเสียง “ฮึ” อย่างเอาแต่ใจและภาคภูมิใจ
หางตาของเฉินเจี้ยนจีกระตุก เขาจึงรีบถอนสายตากลับมา
“พี่จี ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ”
เสียงของหวังซูเสียนยังคงอ่อนโยนเช่นเดิม
เฉินเจี้ยนจีพยักหน้า มองใบหน้าที่อ่อนโยนราวกับน้องสาวข้างบ้านของเธอ
ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ
ทำไมกัน?
ทำไมชีวิตของจ้าวหย่งถึงได้ดีนัก?
ถึงได้พบผู้หญิงที่อ่อนโยนและน่ารักขนาดนี้
มีผู้หญิงดี ๆ แบบนี้อยู่ตรงหน้าแท้ ๆ จ้าวหย่งยังอุตส่าห์ก่อเรื่องจนต้องขึ้นศาลได้อีก ไม่ใช่คนโง่แล้วจะเป็นอะไร?
แล้วตัวเขาเองล่ะ?
ไม่เพียงการอยู่เคียงข้างกันมาสิบปีจะลงเอยด้วยความยุ่งเหยิง
พอได้ชีวิตใหม่อีกครั้ง ยังต้องคอยรับใช้บรรพบุรุษที่มีชีวิตอยู่อีก
ยิ่งเฉินเจี้ยนจีคิดก็ยิ่งโมโห สายตาค่อย ๆ มองแผ่นหลังของจ้าวหย่งที่อยู่เบื้องหน้าด้วยแววอึมครึม
ทว่าใครจะคิดว่า
อีกฝ่ายเหมือนจะสัมผัสได้ จึงหันกลับมามองเขา
ในจังหวะที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน
เป๊าะ!
ปากกาที่อยู่ในมือของเฉินเจี้ยนจีถูกเขาหักจนขาด!
ส่วนจ้าวหย่งก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“อ้อ พี่จี พรุ่งนี้แม่ฉันจะเอาอาหารเช้ามาอีก บอกว่าเตรียมไว้ให้นายด้วย นายไม่ต้องซื้อแล้วนะ”
เฉินเจี้ยนจีเผยรอยยิ้มมาตรฐานที่เห็นฟันครบแปดซี่ออกมาทันที
“ได้เลย แม่ของพวกเรานี่เป็นคนดีจริง ๆ ฝากขอบคุณแม่แทนลูกชายของเธอด้วยนะ”
“หา? อ้อ...”
จ้าวหย่งรู้สึกตามไม่ทันอยู่บ้าง
แต่พี่จีพูดจาไม่ค่อยเป็นเรื่องเป็นราวแบบนี้มาตลอด ไม่จำเป็นต้องคิดให้ลึกซึ้ง
เขาเกาหัว ก่อนจะหันตัวกลับไปในท้ายที่สุด แล้วทำแบบฝึกหัดต่อ
กริ๊งงง!
เสียงกริ่งเข้าเรียนอันใสดังกังวานขึ้น
นักเรียนในห้องที่เดิมทีค่อนข้างวุ่นวาย เดินไปเดินมาและพูดคุยกันไปทั่ว ต่างก็กลับไปนั่งที่ของตัวเองอย่างกระตือรือร้นทันที
นี่เป็นกฎระเบียบและนิสัยที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจากการที่หลินชิงเสวี่ยคอยนำทุกคนอยู่เสมอ รวมถึงเฉินเจี้ยนจีที่คอยเรียกให้ทุกคนร่วมมือกัน
แม้บางครั้งจะยังมีคนไม่ทันตั้งตัวและส่งเสียงวุ่นวายอยู่บ้าง แต่โดยรวมแล้วทุกคนก็ยังปฏิบัติตามกันดี
ในเวลานี้
หลินชิงเสวี่ยเองก็หยิบแบบฝึกหัดขึ้นมาอย่างรู้หน้าที่ ก่อนจะไปนั่งลงที่โต๊ะเรียนข้างแท่นบรรยายเหมือนเช่นทุกวัน
ตอนที่เธอลุกขึ้นเดิน
ราวกับจงใจควบคุมสายตาของตัวเอง เธอไม่หันกลับไปมองตลอดทาง เอาแต่จ้องตรงไปข้างหน้า
จนกระทั่งนั่งลงข้างแท่นบรรยาย
เธอยังคงก้มหน้า ไม่เงยขึ้นมา และไม่พูดอะไรสักคำ
เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนั้น หลิวอวิ๋นก็หันกลับไปอย่างขุ่นเคืองอีกครั้ง แล้วจ้องเฉินเจี้ยนจีที่ยังคงกินของอยู่เขม็ง!
‘จะกินอะไรนักหนา กินให้ตายไปเลย!’
จากนั้นดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นฉับพลัน
‘ทำไมนายถึงกินขนมปังนี่ด้วย?!’
เฉินเจี้ยนจีสังเกตเห็นว่าเธอกำลังมองเขา อีกทั้งสีหน้าของเธอยังเปลี่ยนไปอย่างไม่เข้าใจ
แต่เขายังคงชูนิ้วกลางให้เธอ ทุกอย่างสื่อความหมายได้โดยไม่ต้องพูด
ช่วยไม่ได้ ยัยอ้วนคนนี้ทำให้แผนการของเขาพังไปตั้งหลายเรื่อง
ส่วนเธอจะโกรธหรือไม่นั้นเหรอ?
จะกลัวอะไร?
ยัยอ้วนคนนี้ไม่มีเรื่องไหนที่กุ้งฉีกไข่สองห่อจะปลอบไม่ได้
ถ้ายังไม่ได้ ก็เพิ่มเป็นสามห่อ!
“หึ!”
เฉินเจี้ยนจีเบ้ปาก โดยไม่รู้ตัวก็เริ่มติดน้ำเสียงและคำพูดของจางซินอี๋มาใช้ด้วย
แต่ก็ใช้ได้ดีทีเดียว
ในเวลานั้นเอง
เสียงของหวงถิง ครูประจำชั้น ก็ดังขึ้นจากหน้าประตู
“เฉินเจี้ยนจี ออกมากับครูหน่อย”
น้ำเสียงทุ้มต่ำ เห็นได้ชัดว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ
ทุกคนในห้องต่างหันมามองทางเขาทันที
เฉินเจี้ยนจีเองก็ตะลึงไปเช่นกัน
ครูหวงเรียกเขาไปทำอะไร?
ขณะที่เฉินเจี้ยนจีกำลังลุกขึ้น เขาก็เหลือบเห็นจางซินอี๋ที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลพอดี
เขาหัวเราะเบา ๆ
“ไม่ต้องกังวล ฉันโดนครูเรียกออกไปบ่อย นายชินไว้ก็พอ”
จางซินอี๋ปัดมือของเขาออก
“ใครเป็นห่วงนายกัน ฉันอยากให้นายรีบ ๆ ไปเสียด้วยซ้ำ ไป ๆ ๆ!”
“ก็ได้”
เฉินเจี้ยนจียักไหล่
จากนั้นจึงก้าวออกไปนอกห้องเรียน
......
บนทางเดิน
หวงถิงใช้สายตาพิจารณาเฉินเจี้ยนจีอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เมื่อครู่นี้ครูหลี่โดนครูด่าไปยกใหญ่ รู้ไหมว่าเพราะอะไร?”
เฉินเจี้ยนจีกะพริบตา
“หา? ผมไม่รู้ครับ”
หวงถิงโมโหจนหัวเราะออกมา เธอยื่นมือออกไปแทบจะจิ้มหน้าผากเขาอยู่แล้ว
“รู้หรือเปล่าว่าใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว?”
“การสอบเข้ามหาวิทยาลัยกำลังจะมาถึงแท้ ๆ ขาเจ็บอยู่ยังจะดึงดันร้องขอลงแข่งอีก?”
“เธออายุเท่าไรแล้ว สูงเกือบครึ่งกำแพงอยู่แล้ว ยังแยกแยะเรื่องหนักเบาไม่เป็นอีกหรือ?”
...
เฉินเจี้ยนจีก้มหน้า ฟังเสียงบ่นดุด่าของหวงถิงอย่างเงียบ ๆ
ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ถูกใครอบรมเช่นนี้มานานมากแล้ว
ช่างเป็นความรู้สึกที่...น่าคิดถึงอยู่เหมือนกัน
มุมปากของเฉินเจี้ยนจียกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
“อาจารย์ครับ ผมรู้แล้วว่าผิด”
หวงถิงจึงหยุดดุด่า เธอยกมือคลึงขมับตัวเอง ก่อนจะอดพูดเสริมไม่ได้
“รุ่นของพวกเธอนี่เป็นรุ่นที่ทำให้ครูปวดหัวที่สุดเท่าที่เคยสอนมาเลยจริง ๆ!”
เฉินเจี้ยนจียิ้ม
“อาจารย์ครับ ถ้าผมจำไม่ผิด อาจารย์เพิ่งเรียนจบแล้วก็มาที่นี่เลยไม่ใช่เหรอครับ แล้วก็เคยสอนแค่รุ่นของพวกผมรุ่นเดียว”
สีหน้าของหวงถิงแข็งค้าง เธอถลึงตามองเฉินเจี้ยนจี
“ต้องให้เธอบอกด้วยหรือไง? ตอน...ตอนฝึกงานครูก็เคยดูแลห้องเรียนมาก่อนเหมือนกัน!”
เมื่อเห็นว่าเขายังทำท่าจะพูดอะไรต่อ หวงถิงก็ทั้งอายทั้งโมโห
“หุบปากไปเลย!”
“อ้อ...”
เฉินเจี้ยนจีรีบปิดปากทันที
สีหน้าของหวงถิงจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มพูดเรื่องสำคัญ
“เมื่อครู่นี้ครูหลี่ยังบอกครูอีกว่า บทลงโทษของหลี่เหวินเยี่ยนจากห้องข้าง ๆ น่าจะออกมาแล้ว พรุ่งนี้จะประกาศให้ทั้งโรงเรียนทราบ เพื่อใช้เป็นบทเรียนแก่คนอื่น”
“ส่วนเรื่องที่เธอมีแผลที่เท้าแต่ยังดึงดันจะเข้าร่วมการแข่งขัน เดิมทีครูก็คิดจะให้ฝ่ายบริหารประกาศตำหนิเธอระหว่างกิจกรรมกายบริหารตอนพัก แต่เห็นว่าเธอบาดเจ็บและต้องพักฟื้น เรื่องนี้ก็แล้วไป”
“จริง ๆ เลย พวกวัยรุ่นอย่างเธอแต่ละคน ทำไมถึงได้มีพลังงานเหลือเฟือกันนัก เอาแต่หาเรื่องมาให้ครู!”
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ เฉินเจี้ยนจีก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
นี่มันเพิ่งเรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ?
วัยรุ่นอายุสิบแปดสิบเก้าปีอยู่ในช่วงที่ซุกซนที่สุด และมีพลังทำลายล้างมากที่สุดพอดี
เฉินเจี้ยนจีจำได้ว่าในชาติก่อน โรงเรียนเคยเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นเรื่องหนึ่ง
มีคนในหอพักชายลักลอบต่อวงจรไฟฟ้า ใช้เครื่องใช้ไฟฟ้ากำลังสูงต้มอาหารทะเลอะไรทำนองนั้น จนทำให้ทั้งอาคารไฟฟ้าตัดและไฟดับ
ทั้งโรงเรียนเดือดดาล จึงจัดให้ครูแบ่งกลุ่มกันนำทีมเข้าตรวจค้นเครื่องใช้ไฟฟ้าในหอพักชายและหอพักหญิงอย่างละเอียดโดยไม่เว้นใคร!
คนพวกนั้นยังถูกอธิการบดีเรียกผู้ปกครองมา และพาไปอ่านจดหมายสำนึกผิดต่อหน้าประตูโรงเรียนอีกด้วย
ส่วนคนที่เป็นหัวโจกคนนั้นเหมือนจะ...
ทั้งร่างของเฉินเจี้ยนจีแข็งค้างไปในพริบตา
เดี๋ยวนะ...เครื่องใช้ไฟฟ้า? อาหารทะเล?
หวังลี่!
โครม!
ในเวลานั้นเอง
เสียงดังระลอกหนึ่งก็ดังมาจากทางหอพักชาย
เฉินเจี้ยนจีหันขวับไปมอง
ก็เห็นว่าไฟทั้งอาคารหอพักดับลงในพริบตา!
......
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น