บทที่ 87 เค้กจากร้านขายของชำ

​เสียงของเฉินเจี้ยนจีไม่ได้ดังมาก

แต่เดิมห้องเรียนก็เงียบอยู่แล้ว

จึงมากพอให้คนไม่กี่คนที่อยู่ประปรายในห้องเรียนได้ยินกันทั่ว

โดยเฉพาะหลินชิงเสวี่ยที่ยืนอยู่ตรงหน้าเฉินเจี้ยนจี

ยิ่งได้ยินอย่างชัดเจน

ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงักไปชั่วขณะ

บนใบหน้าที่ปกติไม่ค่อยมีสีหน้าใดปรากฏ มีอาการชะงักงันอยู่ครู่หนึ่ง

ราวกับไม่อยากเชื่อ หรือไม่ก็คิดว่าตัวเองฟังผิดไป

ทว่าเฉินเจี้ยนจีกลับยกมือปิดจมูก สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

กำลังบอกหลินชิงเสวี่ยอย่างชัดเจนว่า

เมื่อครู่นี้เธอไม่ได้ฟังผิดจริง ๆ

เฉินเจี้ยนจีพูดเช่นนั้นออกมาจริง ๆ

ชั่วขณะนั้น

หลินชิงเสวี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่

บนหน้าผากของเธอยังมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อยจากการวิ่งวุ่นไปทั่วเมื่อครู่นี้ รวมถึงการเร่งฝีเท้ากลับมาที่ห้องเรียน

ผมยาวของเธอทิ้งตัวลงมา มีผมอยู่หลายปอยที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อแนบอยู่ตามลำคอขาวผ่อง

ลมหายใจที่เดิมสงบลงแล้วของเธอพลันหนักหน่วงขึ้นหลายส่วน

ทันใดนั้น ขอบตาของเธอก็เหมือนจะแดงขึ้นเล็กน้อย

แต่ก่อนที่เฉินเจี้ยนจีจะมองเห็นได้ชัด

จู่ ๆ หลินชิงเสวี่ยก็หมุนตัวกลับอย่างแรง

ผมยาวสีดำที่สยายตกลงมาตามการเคลื่อนไหวพลิ้วเป็นแนวโค้ง ก่อนจะทิ้งตัวลงอย่างแรง ปกคลุมไหล่ที่เกร็งเล็กน้อยของเธอ

การเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นกะทันหันก่อให้เกิดสายลมเบา ๆ

พัดสายรัดข้อมือกับยางรัดผมบนโต๊ะของเฉินเจี้ยนจีจนขยับ

แทบจะในเวลาเดียวกัน

เสียงของหลินชิงเสวี่ยที่แหบต่ำลงเล็กน้อยก็ดังขึ้น

“ฉันนำคำพูดไปบอกแล้ว และถือว่าได้ให้คำตอบกับนาย เรื่องนี้จบลงแค่นี้”

หลังพูดจบ หลินชิงเสวี่ยก็เดินจากไปทันที

เฉินเจี้ยนจีมองตามแผ่นหลังของเธอ

และสังเกตเห็นว่ามือซ้ายของเธอห้อยลงข้างลำตัวตามธรรมชาติอย่างที่เคยเป็น

ส่วนมือขวากลับแนบอยู่ตรงชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องการกำแน่น แต่ก็ฝืนหยุดเอาไว้ รักษาความสงบที่จงใจสร้างขึ้น

ในชาติก่อนพวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันมาสิบปี

เฉินเจี้ยนจีคุ้นเคยกับการตัดสินอารมณ์ของเธอจากการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ มานานแล้ว

เห็นได้ชัดว่าเวลานี้เธอไม่ได้สงบนิ่งเหมือนปกติ

เมื่อเห็นหลินชิงเสวี่ยหมุนตัวกลับกะทันหัน

เพื่อนร่วมชั้นไม่กี่คนที่ได้ยินเสียงและชะโงกคอมองมาทางนี้

ต่างรีบเบือนสายตา ก้มหน้ากลับไปอ่านหนังสือ แสร้งทำเป็นยุ่ง แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มีเพียงหลิวอวิ๋นที่มองหลินชิงเสวี่ยซึ่งกำลังเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเหม่อลอย

แม้หลินชิงเสวี่ยจะก้มหน้า และผมยาวที่ทิ้งตัวลงมาทำให้มองไม่เห็นสีหน้าของเธอ

แต่หลิวอวิ๋นเห็นริมฝีปากซีดขาวที่เม้มแน่นของอีกฝ่าย

เธอชะงักไปชั่วขณะ

หลินชิงเสวี่ยเรียนเก่ง หน้าตาก็สวย เรื่องพูดคุยเกี่ยวกับเธอในโรงเรียนจึงมีอยู่ไม่น้อยเสมอมา

แน่นอนว่า ยังมีคนบางส่วนที่ไม่ชอบท่าทีเย็นชาอยู่ตลอดเวลาของเธอ

ไม่ว่าจะลับหลัง หรือระหว่างทางที่บังเอิญพบกัน ก็มีคนพูดจาเหน็บแนมเสียดสีเธออยู่ไม่น้อย

แต่หลินชิงเสวี่ยไม่เคยแสดงอารมณ์ใด ๆ ต่อเรื่องเหล่านี้

แม้ครั้งก่อนเฉินเจี้ยนจีจะประกาศตัดขาดกับเธอต่อหน้าทุกคน เธอก็เพียงขมวดคิ้วเท่านั้น

แต่ครั้งนี้...

หลิวอวิ๋นมองร่างที่ค่อย ๆ เดินเข้ามา อ้าปากเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง

ทว่าหลินชิงเสวี่ยกลับเดินผ่านเธอไปตรง ๆ แล้วกลับไปนั่งที่ของตัวเองโดยไม่พูดอะไรสักคำ

หลิวอวิ๋นกะพริบตา

เธอแยกไม่ออกว่าหลินชิงเสวี่ยกำลังโกรธ หรือกำลังเสียใจอยู่กันแน่

แต่มีเรื่องหนึ่งที่หลิวอวิ๋นมั่นใจได้ นั่นคืออารมณ์ของเธอตอนนี้ย่ำแย่ที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา!

หลินชิงเสวี่ยนั่งอยู่ด้านหน้าเธอ

บนร่างของอีกฝ่ายมีกลิ่นลาเวนเดอร์หอมอ่อน ๆ ลอยออกมา

ไม่มีแม้แต่กลิ่นเหงื่อ!

หลิวอวิ๋นหันไปมองเฉินเจี้ยนจีที่กำลังหยิบขนมปังขึ้นมากินต่อ

เธอจ้องเขาเขม็ง ราวกับกำลังด่าทออยู่

‘นายบอกว่าชิงเสวี่ยมีกลิ่นเหงื่อเปรี้ยว นายมีปัญหาหรือไง?’

เฉินเจี้ยนจีไม่สนใจสายตาของเธอ ก้มหน้ามองโจทย์ต่อไป

ขณะเดียวกัน ตอนกัดขนมปังเข้าไปคำหนึ่ง เขาก็ชูนิ้วกลางให้เธอโดยไม่เงยหน้า

“นาย!”

หลิวอวิ๋นแทบจะโมโหจนระเบิด!

แต่เฉินเจี้ยนจียังคงไม่สนใจเธอ

มีเพียงจางซินอี๋ที่อดถามไม่ได้

“วันนี้ทำไมถึงอารมณ์ร้อนใส่คนอื่นขนาดนั้น?”

“เรื่องบาดหมางส่วนตัวที่นายพูดถึง คือกับเธอเหรอ?”

เมื่อคุณหนูใหญ่เอ่ยถาม

เฉินเจี้ยนจีย่อมเมินเธอไม่ได้

เขาหันไปมองจางซินอี๋ ยกขนมปังในมือขึ้น พร้อมรอยยิ้มกวน ๆ บนใบหน้า

“ของนี่หวานเกินไป คราวหน้าจำไว้ด้วยว่าต้องซื้อแบบที่ฉันเพิ่งบอกให้ฉัน”

เมื่อเห็นเขาเปลี่ยนเรื่อง จางซินอี๋ก็กลอกตา

“เชอะ ใครสนใจเรื่องซุบซิบกัน”

เธอพูดอย่างดูแคลน ก่อนหยิบแบบฝึกหัดออกมาเตรียมทำโจทย์

แต่ตอนที่ยกปากกาขึ้นและเตรียมคำนวณ

เธอก็เงยหน้าหันข้างมาถามอีกครั้งด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“ไม่พูดจริง ๆ เหรอ?”

เฉินเจี้ยนจีหัวเราะหึ ๆ

เขามองกระดาษข้อสอบบนโต๊ะโดยไม่เงยหน้า

“ชิ”

จางซินอี๋ค้อนเขา แล้วพึมพำว่า

“ดูรู้เรื่องด้วยเหรอ? ทำเป็นเก่ง”

เฉินเจี้ยนจีกัดขนมปังเข้าไปคำหนึ่ง พูดเสียงอู้อี้ว่า

“ข้อนี้เธอเคยสอนฉันเมื่อวาน แค่เปลี่ยนรูปแบบเท่านั้นเอง ฉันไม่ได้โง่นะ”

จางซินอี๋มองใบหน้าด้านข้างของเขา ก่อนก้มลงมองข้อเท้าที่เขาถกขากางเกงขึ้น เผยให้เห็นรอยที่ทายาเอาไว้

เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองเฉินเจี้ยนจีที่กินขนมปังอย่างฝืน ๆ เงียบไปครู่หนึ่งจึงเบือนหน้าหนีแล้วพูดว่า

“ขนมปังที่นายพูดถึงหน้าตาเป็นยังไง ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ฉันให้เพื่อนร่วมห้องไปซื้อที่ร้านขายของชำแล้วเอามาให้นายก็ได้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

เฉินเจี้ยนจีที่กำลังคำนวณโจทย์ในใจตอบไปส่ง ๆ ว่า

“อืม เป็นเค้กชิ้นเล็กแบบฝรั่งเศส กลิ่นนมแบบนั้นแหละ ไม่เอารสช็อกโกแลตนะ เลี่ยนเกินไป”

“อ้อ ตรงมุมบรรจุภัณฑ์ยังมีคำว่าแบบต้นฉบับที่ไม่มีนั่นด้วย...”

“หืม?”

เฉินเจี้ยนจีพูดได้ครึ่งหนึ่งก็เงยหน้าขึ้นมองเธออย่างแรง

ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“โอ้? ให้เพื่อนร่วมห้องเอามาให้เหรอ? สนิทกันเร็วขนาดนี้เชียว? มีใครทนคุณหนูใหญ่อย่างเธอได้ด้วยเหรอ?”

ใบหน้าของจางซินอี๋ขึ้นสีเล็กน้อย

“ชิ นายจะน่ารำคาญไปถึงไหน ก็หวังซูเสียนไง เขาดีกับฉัน ฉันก็ต้องดีกับเขาอยู่แล้วสิ”

“โอ้~!”

เฉินเจี้ยนจีเพิ่งเข้าใจในตอนนี้ แต่ก็ยังอดแหย่ไม่ได้

“งั้นฉันก็ดีกับเธอมากพอแล้วใช่ไหม?”

“ไม่เห็นเธอจะตอบแทนอะไรฉันบ้างเลย?”

จางซินอี๋แค่นเสียง

“นั่นเรียกว่าดีกับฉันเหรอ? นายเอาแต่ทำให้ฉันเสียหน้า แกล้งฉันอยู่ชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?!”

“อีกอย่าง...”

จางซินอี๋ชี้ไปที่ข้อเท้าของเฉินเจี้ยนจี แล้วชี้ไปที่มือของเขา

“ยาที่ทาขาอยู่ แล้วยังขนมปังที่นายกินอยู่ตอนนี้ มีอย่างไหนบ้างที่ไม่ใช่ของที่ฉันซื้อให้นาย?”

เฉินเจี้ยนจีกัดขนมปังเข้าไปอีกคำ แล้วหัวเราะ

“นั่นก็จริง แต่ก่อนเธอมาโรงเรียนและก่อนเข้าเรียน เธอยังแอบเอาอาหารเช้ามาวางไว้บนโต๊ะฉันด้วย”

จางซินอี๋ถลึงตาใส่เขาทันที

“ใครแอบเอาอาหารเช้ามาวางให้นายกัน?!”

“หน้าด้านจริง ๆ ใส่ร้ายฉัน!”

“เอาล่ะ ๆ ไม่ใช่เธอ ไม่ใช่เธอ...”

“งั้นช่วยอธิบายข้อนี้ให้ฉันหน่อยได้ไหม?”

“ไม่ได้!”

......

ตรงมุมห้องเรียนมีเสียงเถียงกันดังขึ้นเป็นระยะ

จากนั้นก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเสียงพูดคุยเบา ๆ ขณะอธิบายโจทย์

หลิวอวิ๋นมองทั้งสองคนอยู่นาน เธอได้ยินเสียงที่ดังแว่วมาชัดเจนไม่น้อย

จนกระทั่งพวกเขาเริ่มอธิบายโจทย์ เธอจึงค่อย ๆ ถอนสายตากลับมา

บนใบหน้ากลมอวบอูมของเธอเห็นได้ชัดว่ามีความหงุดหงิดอยู่

วันนี้เพื่อจะตามทั้งสองคนให้ทัน

เธอไม่ได้กินข้าวในโรงอาหารอย่างจริงจังเลย เพียงรีบกินไปสองคำแล้วก็กลับหอพัก

แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า

ด้วยความพยายามของเธอ

ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนกลับห่างเหินลงเรื่อย ๆ จนแทบจะกลายเป็นศัตรูกันอยู่แล้ว

หลิวอวิ๋นอดสงสัยในความสามารถของตัวเองไม่ได้

แต่ยิ่งคิด ท้องของเธอก็ยิ่งหิว

จนกระทั่ง...

‘โครก...’

ท้องของเธอส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่รักดีจริง ๆ

หลิวอวิ๋นยกมือกุมท้องโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าดูกระอักกระอ่วนขณะหันมองซ้ายขวา

หลินชิงเสวี่ยได้ยินความเคลื่อนไหวทางฝั่งของเธอ

เธอที่เดิมก้มหน้าทำโจทย์อยู่เงียบ ๆ ยื่นมือเข้าไปหยิบถุงขนมจากกระเป๋าเสื้อที่นูนขึ้นเล็กน้อย

เธอเอียงศีรษะ วางขนมลงบนโต๊ะของหลิวอวิ๋น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

“อันนี้ให้เธอกิน ฉันซื้อมาเยอะ กินไม่หมด”

พูดจบ หลินชิงเสวี่ยก็ถอนสายตากลับไป หยิบปากกาขึ้นมาทำโจทย์ต่ออย่างเงียบ ๆ

เหลือเพียงหลิวอวิ๋นที่มองห่อขนมบนโต๊ะของตัวเองอย่างเหม่อลอย

บนห่อมีโลโก้ที่ดูเหมือนภาพซ้อนกันเล็กน้อย เพียงมองก็รู้ว่าเป็นสินค้าลอกเลียนแบบ

และตรงมุมซ้ายล่างของห่อ มีรูปหัวใจที่เกิดจากเส้นสีขาวเรียบง่ายเพียงสองเส้น

ข้างหัวใจยังเขียนคำว่า ‘เค้กชิ้นเล็กแบบฝรั่งเศส’ เอาไว้

จนกระทั่งหลิวอวิ๋นยื่นมือหยิบขึ้นมา เธอจึงพบว่าด้านหลังห่อยังเขียนตัวอักษรไว้สี่คำ

‘รสนมหอม’