ตอนที่ 86
บทที่ 86 หัวหน้าห้อง เธอช่วยอย่ายืนอยู่ตรงนี้ได้ไหม?
minibunny · 6,679 ตัวอักษร
ภายในห้องเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ห้อง 3
เฉินเจี้ยนจีเปลี่ยนเสื้อผ้าแห้งเรียบร้อยแล้ว และนั่งอยู่ตรงมุมด้านหลังห้อง
เขาไม่ได้ไปกินข้าวที่โรงอาหาร แต่รีบอาบน้ำแล้วตรงมาที่ห้องเรียนทันที
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงได้พบกับสภาพห้องเรียนที่แทบไม่มีใครอยู่เป็นครั้งแรกในรอบนาน
มีเพียงไม่กี่คนที่กระจัดกระจายนั่งอยู่ตามมุมต่าง ๆ บ้างสวมหูฟังอ่านหนังสือเงียบ ๆ บ้างทำโจทย์ไปได้พักหนึ่งก็เหม่อลอย
เฉินเจี้ยนจีกำลังเปิดตลับยาเพื่อทายาใหม่
บนโต๊ะเรียนยังมีปลอกรัดข้อมือยางยืดสีน้ำเงินที่เขาถอดออกวางไว้ รวมถึงยางรัดผมสีน้ำเงินเช่นเดียวกัน
ยาสีขาวขุ่นถูกทาลงบนข้อเท้า ให้ความรู้สึกเย็นสบาย
ช่วยบรรเทาอาการบวมร้อนของข้อเท้าไปได้ไม่น้อย
ภายในห้องเรียนเงียบสนิท อาการบาดเจ็บที่เท้าก็ค่อย ๆ ทุเลาลง
และดูเหมือนว่าความเงียบนี้จะช่วยให้จิตใจที่เดิมค่อนข้างฟุ้งซ่านของเฉินเจี้ยนจีค่อย ๆ สงบลงเช่นกัน
แต่ในเวลานี้เอง
ตึง! ตึง!
ร่างหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมฝีเท้าหนักอึ้ง ทำลายความเงียบสงบภายในห้องเรียน
ขณะที่เฉินเจี้ยนจีเงยหน้าขึ้นมอง
คนผู้นั้นก็ทำตาเป็นประกาย ก่อนจะเดินเข้ามาเช่นกัน
จนกระทั่งร่างอวบอ้วนเดินมาหยุดตรงหน้าเขา
เฉินเจี้ยนจีชะงักไป
“หลิวอวิ๋น?”
“ปกติเธอมักจะมาเรียนตรงเวลาแบบเฉียดฉิวไม่ใช่เหรอ?”
“วันนี้มาก่อนตั้งเยอะเลย?”
ดูเหมือนหลิวอวิ๋นจะเดินมาอย่างรีบร้อน จึงหอบเล็กน้อย
เธอทิ้งตัวนั่งลงบนที่นั่งว่างตรงหน้าเฉินเจี้ยนจี
“ไม่ต้องพูดถึงเลย”
“ที่สนาม พวกนายทำเหมือนหูหนวกกันหมด ฉันตะโกนเรียกตั้งนานก็ไม่มีใครได้ยิน”
“พอหันหลังกลับไปที่หอพัก ฉันก็เจอเธอแค่แวบเดียว เธอก็ถือบัตรโรงอาหารออกไปแล้ว”
หลิวอวิ๋นใช้ฝ่ามือพัดลมใส่หน้าตัวเอง
“ฉันยังเร่งให้ชิงเสวี่ยกลับมาดูนายแข่งอยู่เลย”
“คนกลับมาแล้วก็จริง”
“แต่พอแข่งจบ เธอก็รีบร้อนวิ่งวุ่นไปทั่ว ฉันถูกหวังเจียฉีลากไปโรงอาหาร เลยไม่มีเวลาถาม ได้แต่เห็นเธอวิ่งวุ่นอยู่ตลอด เหมือนจะเจอเรื่องอะไรเข้า”
ขณะพูด ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มราวกับกำลังรอคำชม
“แต่ถึงเธอจะยุ่งแค่ไหนก็ยังรีบกลับมาดูนายลงสนาม อย่างน้อยก็น่าจะช่วยให้ความสัมพันธ์ดีขึ้นแล้วมั้ง?”
“ขนมของนาย ฉันไม่ได้กินเปล่า ๆ หรอกนะ”
เฉินเจี้ยนจีมองรอยยิ้มไร้เดียงสาบนใบหน้าของเธอ มุมปากกระตุกขึ้นอย่างอดไม่ได้
“ฉันบอกเลยนะ ยัยอ้วน เธอฟังภาษาคนรู้เรื่องหรือเปล่า”
“อะไรนะ?”
มือที่กำลังพัดลมของหลิวอวิ๋นหยุดชะงัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
เมื่อเห็นท่าทางมึน ๆ ของเธอ
สีหน้าของเฉินเจี้ยนจีก็มืดลงทันที หน้าผากเต้นตุบ ๆ
ท้ายที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว ยื่นนิ้วชี้ไปจิ้มหน้าผากเธอแรง ๆ พร้อมพูดทีละคำ
“ฉันบอกว่า มิน่าล่ะเธอถึงมา ที่แท้ก็เป็นฝีมือเธอเอง!”
“ฉันบอกแล้วว่าที่เลี้ยงขนมเธอ เพราะเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ไม่ได้ให้เธอมาช่วยเป็นแม่สื่อให้ฉัน”
“ไม่จำเป็นแล้ว ต่อไปฉันกับเธอไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน เข้าใจหรือยัง?”
“ของที่เธอกินเข้าไปทั้งหมดไปลงที่น้ำหนักตัวหมดแล้ว ไม่ได้ขึ้นสมองเลยหรือไง?”
หลิวอวิ๋นถูกจิ้มจนหน้าผากเจ็บ จึงยกมือปัดมือเขาออก พร้อมกับขยับตัวถอยหลังไม่หยุด
“ขนมที่นายให้ฉันมากกว่าคนอื่นนี่ ฉันก็ต้องทำอะไรให้มากกว่าคนอื่นหน่อยไม่ใช่เหรอ?”
เมื่อเห็นว่าเธอยังคงยืนกรานในความคิดของตัวเอง
เฉินเจี้ยนจีหัวเราะเยาะ “ได้ งั้นคราวหน้าฉันให้น้อยลง”
“แบบนั้นจะได้ยังไง!”
หลิวอวิ๋นประท้วงขึ้นมาทันที
“เอาล่ะ ถ้าอยากได้มากก็ให้มากได้ เปลี่ยนภารกิจแล้วกัน ต่อไปช่วยหลบเธอให้ฉันหน่อย เข้าใจไหม?”
“ตอนที่ฉันอยู่ เธอต้องหาทางทำให้เธอออกไปให้ได้ ทำได้หรือเปล่า?”
หลิวอวิ๋นมองเขาแล้วพึมพำ
“เมื่อก่อนตอนนายโกรธ นายก็พูดแบบนี้เหมือนกัน แต่พอฉันทำตามกลับโดนนายด่าเสียยับ แบบนี้ฉันจะเชื่อนายได้เหรอ?”
เฉินเจี้ยนจีแค่นเสียง
“หึ ไม่เชื่อก็อดไป เชื่อไม่เชื่อก็แล้วแต่”
“ไป ๆ ๆ กลับไปที่นั่งของเธอ อย่ามารบกวนฉันอ่านหนังสือ ฉันยังต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยฮว๋าอยู่นะ”
หลิวอวิ๋นเบะปาก ขณะลุกขึ้นก็อดพึมพำไม่ได้
“หืม? ไม่ใช่ว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวเหรอ เปลี่ยนแล้วหรือ?”
“เธอกำลังประชดประชันฉันอยู่ทางอ้อม งั้นฉันก็จะพูดทุกวันว่าเธออ้วนขึ้น”
เฉินเจี้ยนจีตอบโดยไม่เงยหน้า
“อ๋อ”
หลิวอวิ๋นลุกขึ้นเดินจากไป แต่เดินไปได้ครึ่งทางถึงเพิ่งนึกขึ้นได้
เมื่อครู่เฉินเจี้ยนจีพูดว่าเธออ้วนตั้งหลายครั้งไม่ใช่หรือไง!
โมโหแล้วนะ!
หลิวอวิ๋นกำลังจะหันกลับไปเอาคำตอบ
แต่เวลานี้เอง เสียงเคลื่อนไหวก็ดังขึ้นจากตรงประตู
เธอเงยหน้าขึ้นมอง เห็นร่างหนึ่งค่อย ๆ เดินเข้ามาในห้องเรียน
ดวงตาของหลิวอวิ๋นพลันเป็นประกาย
“ชิง...”
เธอกำลังจะเอ่ยปากพูด
แต่กลับเห็นสายตาของอีกฝ่ายจับจ้องไปยังเฉินเจี้ยนจีที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง
ท่าทางที่เดิมค่อนข้างรีบร้อนของเธอหยุดชะงักลงทันที
ลมหายใจที่ยังหอบอยู่ก็ค่อย ๆ สงบลง
เห็นเพียงเธอเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ
หลิวอวิ๋นหันกลับไปมองเฉินเจี้ยนจีโดยไม่รู้ตัว
เห็นเขาถือหนังสือแบบฝึกหัดเล่มหนึ่ง กำลังก้มหน้าคำนวณอยู่ และไม่ได้สังเกตเลยว่ามีใครกำลังเดินเข้ามาใกล้
จนกระทั่งหลินชิงเสวี่ยเดินผ่านไหล่หลิวอวิ๋นไป
หลิวอวิ๋นมองเห็นริมฝีปากของเธอที่แห้งและซีดเล็กน้อย จึงรู้ว่าเธอยังไม่ได้กินอะไรเลย
“ชิงเสวี่ย เธอไปไหนมา ทำไมถึงรีบขนาดนั้น ทั้งไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟัน ทั้งไม่ได้ไปกินข้าว?”
เธอเอ่ยถามเสียงเบา
หลินชิงเสวี่ยส่ายหน้าโดยไม่พูดอะไร
ฝีเท้าของเธอแผ่วเบา ขณะเดินก็ปรับลมหายใจของตัวเองไปด้วย
เดินผ่านหลิวอวิ๋นไปตรง ๆ
จนกระทั่ง...
มาหยุดอยู่หน้าโต๊ะเรียนของเฉินเจี้ยนจี
เมื่อสัมผัสได้ถึงเงาจาง ๆ ที่ทอดลงมา
รวมถึงเสียงลมหายใจแผ่วเบา
เฉินเจี้ยนจีนึกว่าหลิวอวิ๋นย้อนกลับมา
“อะไร ฉันพูดไม่ชัดเจนพอหรือไง?”
เขาหัวเราะอย่างจนปัญญาเล็กน้อย
พลางพูดพลางเงยหน้าขึ้น
“หรือว่าเธอคิดว่าสมอง...”
แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คุ้นเคย
เสียงของเขาก็ชะงักไปทันที
รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างลงในฉับพลัน
รอยยิ้มตรงมุมปากค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย จนเหลือเพียงสีหน้าไร้อารมณ์
จากนั้นเขาก็หยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง ก้มหน้าทำแบบฝึกหัดต่อ
ไม่คิดจะพูดอะไรแม้แต่คำเดียว
หลินชิงเสวี่ยเห็นการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดของเขาอย่างชัดเจน
บรรยากาศพลันสงบนิ่งอย่างประหลาด
จนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่
หลินชิงเสวี่ยจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
“เรื่องวันนี้เป็นความเข้าใจผิด”
“หวงเหวินฮ่าวข่มขู่หลี่เหวินเยี่ยน ไม่เพียงเอาบุหรี่ที่เขาขโมยมาจากครูไป ยังแย่งบุหรี่ที่เขาแอบซื้อไว้เองด้วย”
“อาจารย์หลี่รายงานเรื่องนี้ต่อผู้บริหารโรงเรียนแล้ว พรุ่งนี้บทลงโทษของเขาก็จะออกมา”
“ส่วนเรื่องที่เขาพูดกับนายในห้องน้ำชายวันนี้...”
แต่เฉินเจี้ยนจีไม่ได้เงยหน้า ยังคงเขียนสมการต่อไป
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้สนใจฟังเลยแม้แต่น้อย
หลินชิงเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ มือของเธอห้อยอยู่ข้างกระเป๋ากางเกงนักเรียนที่นูนขึ้นเล็กน้อย
ขณะที่กำลังจะทำอะไรบางอย่างและเอ่ยปากพูด
ร่างหนึ่งก็พลันเข้ามานั่งลงตรงที่นั่งข้างเฉินเจี้ยนจี
“นี่ เธอหายไปไหนมา?”
“ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ ฉันยังต้องถามเพื่อนร่วมห้องของเธอถึงรู้ว่าเธอไม่ได้กินข้าวด้วยซ้ำ”
“ขนมปังที่ซื้อจากร้านเล็ก ๆ เธอเอาไหม?”
เสียงใสที่แฝงความรังเกียจดังขึ้น
เฉินเจี้ยนจีกับหลินชิงเสวี่ยหันไปมองแทบจะพร้อมกัน
ใบหน้าบูดบึ้งอันคุ้นเคยปรากฏอยู่ตรงหน้า
รวมถึงขนมปังในมือที่ยื่นส่งมาให้
เฉินเจี้ยนจียื่นมือแย่งมาแทบจะทันที ก่อนจะยิ้มหน้าบาน
“โอ้โห ยัยน้องสาวคนนี้ช่างหายากจริง ๆ! นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ งั้นฉันต้องลองสักหน่อยแล้ว”
ขณะฉีกห่อขนม เขาก็พูดอย่างรังเกียจไปด้วย
“ขนมปังยี่ห้อโนเนมจากร้านเล็ก ๆ นี่กลิ่นพลาสติกแรงมาก คราวหน้าซื้อยี่ห้อแบบนั้นก็ได้ อย่างเช่นยี่ห้อฝรั่งเศสอะไรสักอย่าง”
“หึ? นายนิยมของนอกเหรอ?”
“ที่ไหนกัน เขียนว่าเป็นแบบฝรั่งเศสก็จริง แต่ผลิตในประเทศนี่แหละ แค่หลอกคนเท่านั้นเอง แต่รสชาติดีกว่านิดหน่อยจริง ๆ!”
เฉินเจี้ยนจีกัดขนมปังไปหนึ่งคำ พลางหยอกล้อจางซินอี๋ไปเรื่อยเปื่อย
แต่ขณะที่กินไปได้สักพัก
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงความกระอักกระอ่วนบางอย่าง
เขาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นหลินชิงเสวี่ยยังคงยืนอยู่ตรงหน้า
รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเจี้ยนจีหายไปทันที เขาวางขนมปังในมือลง
เขาเงยหน้าขึ้นสบตาหลินชิงเสวี่ยตรง ๆ
“หัวหน้าห้อง เธอช่วยอย่ายืนอยู่ตรงนี้ได้ไหม?”
แววตาของหลินชิงเสวี่ยไหววูบ
เสียงของเฉินเจี้ยนจีดังขึ้นต่อ
เพียงแต่คราวนี้เจือความเย็นเยียบคล้ายกำลังเสียดสี
“ตัวเธอมีกลิ่นเหงื่อ ฉันเหม็นจนทนไม่ไหวแล้ว”
......
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น