ตอนที่ 85
บทที่ 85 บทเรียนนี้เบาเกินไป
minibunny · 6,668 ตัวอักษร
หลังจากพวกเขาหลายคนจากไปแล้ว
สนามกีฬาก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
เฉินเจี้ยนจี๋ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งยาว
เวลาผ่านไปพักใหญ่
จางจื่อเหลียงก็อดถามไม่ได้
“พี่จี๋ ให้พวกเราไปห้องพยาบาลกับพี่ก่อนไหม?”
เฉินเจี้ยนจี๋มองไปยังทิศทางที่คนกลุ่มนั้นเดินจากไป โดยไม่เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า
“ตอนเล่นฉันระวังมาก ขาไม่ได้แพลงซ้ำ แค่ถูกเหยียบเท้า ตอนนี้ทายาใหม่แล้ว พักอีกหน่อยก็จะกลับหอ ไม่เป็นไรหรอก”
จางจื่อเหลียงชะงักไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“จะกลับหอเลยเหรอ? ไม่รอครูกลับมาก่อนหรือ?”
เฉินเจี้ยนจี๋ส่ายหน้า เขาใช้สองมือยันม้านั่งยาวแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น
“ไม่รอแล้ว ไม่มีอะไรให้ต้องรอ”
จางจื่อเหลียงอ้าปากค้าง มองแผ่นหลังที่ดูอ้างว้างของเขา
ชั่วขณะหนึ่ง เขาเองก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
ในเวลานั้นเอง หลิวไห่ก็เดินเข้ามา เขาเอ่ยปลอบใจว่า
“พี่จี๋ ไม่ต้องกังวลนะ”
“ผมเชื่อว่าครูจะให้คำอธิบายกับพี่”
ฝีเท้าของเฉินเจี้ยนจี๋พลันหยุดลง
เขาหันข้างมองหลิวไห่ ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย
“เมื่อกี้นายอยู่ในเหตุการณ์ตลอด นายคิดว่าเรื่องนี้สุดท้ายจะจัดการอย่างไร?”
หลิวไห่ชะงักไปทันที
เขาครุ่นคิดอย่างละเอียดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยว่า
“ตอนแรกที่ผมไปหา หลี่เหวินเยี่ยน ผมโกรธมาก ทั้งตัวเต็มไปด้วยความโมโห”
“แต่เมื่อกี้หัวหน้าห้องพูดไปไม่กี่ประโยค ก็โต้จนหวงเหวินฮ่าวพูดไม่ออก แถมยังดูมีพิรุธอีกด้วย”
“เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ไม่ได้บริสุทธิ์”
“แต่หัวหน้าห้องกลับมั่นใจขนาดนั้นว่าหลี่เหวินเยี่ยนไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้ ขณะที่สีหน้าของหลี่เหวินเยี่ยนเองก็ดูตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด”
“ผม...”
เขาพูดมาถึงตรงนี้ก็เกาหัว
“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะลงเอยอย่างไร”
เฉินเจี้ยนจี๋พยักหน้าแล้วขานรับว่า “อืม”
“หวงเหวินฮ่าวคงเจอเรื่องยุ่งยากหน่อย อย่างไรเรื่องของเขาก็ไม่ได้มีแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว”
“แต่หลี่เหวินเยี่ยน...”
เขาหัวเราะเบา ๆ ทว่าประกายในดวงตากลับไม่เจือรอยยิ้ม
“เขาติดสินบนหรือขอให้หวงเหวินฮ่าวมาทำลายขาฉันจริงหรือไม่ เรื่องนี้ยากจะตัดสิน แม้ว่าเขาจะโต้แย้งได้ไม่เต็มเสียงอย่างเห็นได้ชัด และสายตาก็ยังล่อกแล่ก”
“แต่กล้องวงจรปิดตามทางเดินในหอพัก ต่อให้เป็นกล้องที่อยู่ใกล้ที่สุดตรงชั้นสอง ระยะห่างก็ยังพอสมควร จากระยะไกลขนาดนั้นอาจมองเห็นการเคลื่อนไหวได้ชัด แต่จะได้ยินบทสนทนาชัดจริงหรือ?”
“สุดท้ายคนที่ถูกลงโทษก็คงมีแค่เรื่องที่เขาขโมยของครู และเรื่องที่แจกจ่ายสิ่งของต้องห้ามให้คนอื่น สองข้อนี้”
ทันทีที่พูดจบ
หลิวไห่ก็สบตากับจางจื่อเหลียง
คนแรกอดถามอีกครั้งไม่ได้
“พี่จี๋ พี่รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าเอาผิดหลี่เหวินเยี่ยนไม่ได้?”
“แล้วทำไมพี่ยัง...”
“ยังทำเรื่องไร้ประโยชน์แบบนี้ต่อใช่ไหม?”
เฉินเจี้ยนจี๋พูดต่อให้หลิวไห่
“เขามาทำให้ฉันรำคาญตั้งไม่รู้กี่ครั้ง แล้วทำไมฉันจะทำให้เขารำคาญบ้างไม่ได้?”
“ถ้าครั้งนี้ไม่ได้หลินชิงเสวี่ยช่วยเขา เขาคงต้องปวดหัวกระวนกระวายไปหลายวัน”
ขณะที่พูด เขาก็ถอนสายตากลับมาและยิ้มออกมาอย่างไร้เสียง
หลิวไห่มองไม่เห็นสีหน้าของเฉินเจี้ยนจี๋ ได้ยินเพียงน้ำเสียงของเขาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา
“บางเรื่อง หลี่เหวินเยี่ยนก็ควรได้ประสบพบเจอบ้าง”
“เพียงแต่บทเรียนนี้มันเบาเกินไป”
เสียงของเขาค่อย ๆ ห่างออกไปพร้อมกับร่างที่เดินจากไป
หลิวไห่ยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างงุนงง
นี่ไม่ใช่คำพูดที่หัวหน้าห้องเพิ่งพูดไปหรอกหรือ?
“จางหลงตัวเอง พี่จี๋เป็นอะไรไปอีกแล้ว?”
จางจื่อเหลียงยกมือขึ้นคลึงขมับอย่างกลัดกลุ้มเล็กน้อย
“จะเป็นอะไรได้อีก หัวหน้าห้องช่วยพูดเข้าข้างไอ้แซ่หลี่อยู่ตลอดทั้งเรื่อง ไม่มีสักประโยคที่เข้าข้างพี่จี๋เลย ถ้าพูดให้พี่จี๋สักประโยคหนึ่ง อย่างน้อยพี่ก็คงไม่เป็นแบบนี้”
หลิวไห่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“งั้นเหรอ แต่นายวิเคราะห์พี่จี๋ทีไรก็เดาผิดตลอดนี่”
จางจื่อเหลียงกลอกตา
“แล้วจะให้ทำยังไง ถ้าฉันเดาถูกทุกครั้ง ฉันก็เป็นเทพไปแล้วสิ?”
“แต่หลี่เหวินเยี่ยนคนนี้ก็ไร้คุณธรรมจริง ๆ”
“ชอบพูดจาเหน็บแนมพี่จี๋ต่อหน้าอยู่เรื่อย วันนี้ยังพูดแบบนั้นออกมาตรง ๆ ในห้องน้ำอีก”
“ก่อนหน้านี้พี่จี๋ไม่ถือสา ฉันก็เลยไม่ได้พูดอะไร แต่เรื่องวันนี้ก็นับว่าให้บทเรียนเขา ต่อไปคงไม่มาคอยก่อกวนพี่จี๋ทั้งต่อหน้าและลับหลังอีกแล้ว”
ขณะที่พูด จางจื่อเหลียงก็เดินเข้าไปตบไหล่หลิวไห่
“เอาล่ะ ในเมื่อพี่จี๋บอกว่าไม่รอแล้ว พวกเราก็กลับกันเถอะ อาบน้ำ กินข้าว แล้วไปอ่านหนังสือ นายเองก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ใช่หรือ ผ่อนมาทั้งวันแล้ว รีบคว้าเวลาไว้!”
เมื่อเห็นเขาพูดเช่นนั้น
หลิวไห่จึงพยักหน้า
“ก็ได้ งั้นพวกเรากลับกันก่อน”
......
หน้าตึกหอพักหญิง
หลี่จวิ้นเฉวียนเดินออกมาจากห้องรักษาความปลอดภัย
ด้านหลังของเขาคือหลินชิงเสวี่ยที่มีสีหน้าสงบนิ่ง
และหลี่เหวินเยี่ยนที่ยังคงมีสีหน้ามึนงงไปทั้งคน
รวมถึง...
หวงเหวินฮ่าวที่ใบหน้าซีดขาว
หลี่จวิ้นเฉวียนหันกลับมามองทั้งสามคนแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ฉันเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดชัดเจนแล้ว”
“ภาพจากกล้องวงจรปิดตามทางเดิน เมื่อนำมาประกอบกับเสียงที่บันทึกจากกล้องตรงกำแพงด้านนอกชั้นหนึ่ง ทั้งภาพและเสียงถือว่าชัดเจน”
“ข้อเท็จจริงกระจ่างแล้ว แต่ฉันต้องรายงานทางโรงเรียนก่อน จึงจะตัดสินบทลงโทษของหลี่เหวินเยี่ยนได้”
หลินชิงเสวี่ยพยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ”
“อืม”
ขณะที่พูด หลี่จวิ้นเฉวียนก็มองไปทางหวงเหวินฮ่าว
ร่างกำยำของอีกฝ่ายสั่นสะท้าน
สีหน้าของหลี่จวิ้นเฉวียนเย็นชาลงเล็กน้อย
“ส่วนเธอ ตอนนี้เป็นนักเรียนจากโรงเรียนอื่น โรงเรียนของฉันจะส่งคนไปเจรจากับโรงเรียนของเธอ และจะเรียกผู้ปกครองของเธอมาเจรจา เพื่อให้เธอได้รับการให้อภัยจากเพื่อนนักเรียน”
หวงเหวินฮ่าวตกใจจนขวัญผวา รีบเอ่ยว่า
“ครูครับ ไม่เรียกผู้ปกครองได้ไหมครับ?”
หลี่จวิ้นเฉวียนตอบอย่างเด็ดขาดว่า “เป็นไปไม่ได้”
“ถ้าจัดการเรื่องนี้ได้ไม่ดี เธอเองก็จะถูกเชิญให้ออกจากโรงเรียน เผลอ ๆ อาจไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมการสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ”
“เอาล่ะ เธอกลับไปเองก่อน ฉันจะติดต่อครูที่โรงเรียนของเธอ”
หวงเหวินฮ่าวกัดฟัน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและความตื่นตระหนก
แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจทำอะไรได้
“ครับ...ครับก็ได้”
“งั้นผมกลับก่อนนะครับครู”
พูดจบ เขาก็เร่งฝีเท้าออกจากที่เกิดเหตุไป
หลี่จวิ้นเฉวียนจึงหันไปมองหลินชิงเสวี่ยกับหลี่เหวินเยี่ยน
“เอาล่ะ ถ้าช้ากว่านี้ โรงอาหารคงไม่มีข้าวให้กินแล้ว พวกเธอสองคนไปตักข้าวก่อน”
“ทางเฉินเจี้ยนจี๋ ฉันจะไปอธิบายให้เขาฟังเอง”
หลี่จวิ้นเฉวียนหันตัวเตรียมจะเดินจากไป
แต่หลินชิงเสวี่ยพลันเอ่ยขึ้นว่า
“ครูคะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว ครูเองก็ควรกลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว ทางเฉินเจี้ยนจี๋ พวกเราไปอธิบายให้เขาฟังเองเถอะค่ะ”
หลี่จวิ้นเฉวียนชะงัก เขามองทั้งสองคน ก่อนจะพยักหน้า
“ก็ดี ในเมื่อเข้าใจสถานการณ์ชัดเจนแล้ว และไม่มีอะไรแล้ว ที่เหลือก็ฝากพวกเธอด้วย”
จนกระทั่งเงาร่างของเขาค่อย ๆ เดินห่างออกไป
หลี่เหวินเยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ จึงได้สติกลับมา เขาดูร้อนรนเล็กน้อย
“เสี่ยวเสวี่ย พวกเราจะไปหาเขาทำไม?!”
“ตอนนี้เขากำลังโกรธจัด ฉันไปก็เท่ากับเดินเข้าไปชนปากกระบอกปืนไม่ใช่หรือ?”
หลินชิงเสวี่ยมองเขาแวบหนึ่ง
“ปกติเธอไม่ชอบไปหาเขาแล้วพูดจาเหลวไหลใส่ไม่ใช่หรือ?”
“วันนี้ฟังจากที่พวกเขาพูด เธอก็ยังพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดกับเขาอีก”
สีหน้าของหลี่เหวินเยี่ยนแข็งค้าง เขาไม่คิดว่าหลินชิงเสวี่ยจะรู้เรื่องนี้
เขาไม่กล้าโต้แย้ง เพียงขยับริมฝีปากอยู่นานกว่าจะเอ่ยเสียงเบา
“ฉัน...ไม่ได้พูด”
น้ำเสียงเบาหวิวจนแทบไม่มีน้ำหนักให้น่าเชื่อถือ
หลินชิงเสวี่ยมองเขา ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จู่ ๆ ก็เปลี่ยนคำพูด
“ไม่ไปก็ช่างเถอะ เธอไปกินข้าวก่อน ฉันเองก็จะกลับหอไปพักสักหน่อย เพิ่งกลับจากสอนพิเศษ รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย”
“โอ้ ได้! งั้นเธอกลับไปก่อนนะ ฉันก็ไปแล้ว!”
เมื่อเห็นว่าเธอยอมถอย หลี่เหวินเยี่ยนก็พยักหน้ารัว ๆ
ขณะที่กำลังจะหันตัวจากไป
หลี่เหวินเยี่ยนกลับหันมายิ้มให้เธอ
“เสี่ยวเสวี่ย ขอบคุณสำหรับเรื่องวันนี้นะ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่รู้จริง ๆ ว่าจะทำอย่างไร”
หลินชิงเสวี่ยมองรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา
ในห้วงความพร่าเลือน เงาร่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเธอ
จนกระทั่งเงาร่างของหลี่เหวินเยี่ยนค่อย ๆ ห่างออกไปและลับตา
หลินชิงเสวี่ยจึงค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา
เธอมองไปยังทิศทางของห้องพยาบาลโรงเรียน
หลังจากเงียบอยู่นาน
ท้ายที่สุดเธอก็ไม่ได้ก้าวเท้าออกไป
แต่หันตัวเดินกลับไปยังตึกหอพักแทน
......
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น