บทที่ 84 นี่แหละคือหลินชิงเสวี่ย

​หลี่จวิ้นเฉวียนมองคนตรงหน้า สีหน้าที่เดิมเคร่งขรึมพลันแข็งค้าง

“นักเรียนหลินชิงเสวี่ย? เธอมาที่นี่ได้ยังไง?”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ กลับไปกินข้าวพักผ่อนเถอะ อย่าให้เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อการเรียน”

หลินชิงเสวี่ยเป็นต้นกล้าของมหาวิทยาลัยชิงหัว

เป็นนักเรียนที่โรงเรียนให้ความสำคัญและมุ่งส่งเสริมเป็นพิเศษ

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอไม่ใช่หรือ?

ทว่าหลินชิงเสวี่ยกลับส่ายหน้า

สีหน้าของเธอยังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่น้ำเสียงหนักแน่น

“นักเรียนหลี่เหวินเยี่ยนเป็น...เพื่อนของฉัน เขาเพิ่งย้ายมาได้แค่หนึ่งเทอมกว่า ๆ ยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ จึงต้องการความช่วยเหลือจากฉัน”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า

“โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้ ที่อาจถูกคนอื่นใส่ร้ายได้”

ขณะที่หลินชิงเสวี่ยพูด ดวงตาของเธอมองตรงไปข้างหน้า

และตรงนั้นก็บังเอิญมีเฉินเจี้ยนจี๋ยืนอยู่

แววตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร

ก็มีอีกคนหนึ่งไม่พอใจขึ้นมา

“คำพูดของเธอหมายความว่ายังไง หมายความว่าฉันใส่ร้ายเขางั้นเหรอ?”

หวงเหวินห้าวมีสีหน้าหม่นคล้ำ เขาไม่ได้มองหลินชิงเสวี่ย แต่จ้องหลี่เหวินเยี่ยนเขม็ง

“นายพูดมา นายเป็นคนเอาบุหรี่ให้ฉันใช่ไหม”

เมื่อได้ฟังคำพูดของหวงเหวินห้าว

แทบทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างหันไปมองหลี่เหวินเยี่ยน

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยการพิจารณาจากทุกคน

ใบหน้าของหลี่เหวินเยี่ยนก็ซีดเผือด

ปกติเขายังพอจะพูดอะไรได้มากกว่านี้

แต่ตอนนี้เขาเพิ่งเคยเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้เป็นครั้งแรก

ริมฝีปากสั่นระริกจนชั่วขณะหนึ่งไม่อาจพูดประโยคที่สมบูรณ์ออกมาได้

จนกระทั่งเสียงของหลินชิงเสวี่ยดังขึ้นเบา ๆ

“อาเยี่ยน ไม่เป็นไร มีอะไรก็พูดออกมาได้เลย”

หลี่เหวินเยี่ยนจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ และค่อย ๆ ฝืนทำใจให้สงบ

“ใช่...ใช่ ฉันเป็นคนเอาบุหรี่ให้นาย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

หวงเหวินห้าวก็หันขวับไปมองหลี่จวิ้นเฉวียน

“อาจารย์เห็นไหม เขายอมรับแล้ว!”

ทุกคนต่างประหลาดใจเล็กน้อย

ไม่คิดว่าหลี่เหวินเยี่ยนจะยอมรับง่ายดายถึงเพียงนี้?

แม้แต่เฉินเจี้ยนจี๋ยังอดหันไปมองเขาไม่ได้

หลี่จวิ้นเฉวียนมองเขาเงียบ ๆ ครู่ใหญ่ ก่อนค่อย ๆ เอ่ยว่า

“ในเมื่อเธอยอมรับแล้ว เช่นนั้นก็...”

ยังไม่ทันพูดจบ

หลินชิงเสวี่ยก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน

“อาจารย์”

“เขาแค่ยอมรับว่าเป็นคนเอาบุหรี่ให้เพื่อนนักเรียนหวงเหวินห้าว แต่ไม่ได้ยอมรับว่าใช้บุหรี่ยุยงให้คนอื่นทำร้ายเพื่อนนักเรียน”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเป็นเหตุเป็นผล

“การที่หลี่เหวินเยี่ยนซึ่งเป็นนักเรียนเอาบุหรี่มานั้นไม่ถูกต้อง จะลงโทษเขาก็ได้ พวกเราไม่มีอะไรจะพูดและยอมรับโทษ”

“แต่เรื่องที่ไม่ได้ทำ พวกเราไม่ยอมรับ”

หลินชิงเสวี่ยพูดถึงตรงนี้ ก่อนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“อาเยี่ยน การแอบเอาทรัพย์สินของผู้อื่นไปเอง ไม่ว่าจะมีมูลค่าเท่าไรก็ล้วนเป็นพฤติกรรมที่ผิด ยิ่งกว่านั้นยังเป็นของต้องห้ามในโรงเรียน นี่คือความผิดข้อแรกของเธอ”

“ต่อมาก็คือการนำของต้องห้ามไปแจกจ่ายเพื่อเอาใจผู้อื่น นี่คือข้อที่สอง”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เหวินเยี่ยนก็รู้ว่าเธอกำลังช่วยตนเอง

เขารีบก้าวไปข้างหน้าและพูดกับหลี่จวิ้นเฉวียน

“อาจารย์ ผมยอมรับผิดและยอมรับโทษ ต่อไปจะไม่ทำอีกเด็ดขาด อาจารย์จะลงโทษผมยังไงก็ได้ ขอแค่...ขอแค่ให้ผมอยู่เรียนต่อที่โรงเรียนเพื่อเข้าสอบเกาเข่าได้”

แต่ในเวลานี้เอง

หวงเหวินห้าวที่มีนิสัยใจร้อนก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้

“อะไรคือเอาใจผู้อื่น? เขาเป็นคนเอาของนั่นมาสินบนฉัน เรื่องนี้ทำไมเธอไม่พูด?!”

หลินชิงเสวี่ยมองไปยังหวงเหวินห้าว แววตาสงบนิ่ง น้ำเสียงเรียบเฉย

“เธอแน่ใจหรือว่าของสิ่งนั้นเขายกให้เธอทั้งซอง หรือเป็นเธอที่ข่มขู่รีดไถเขามา?”

“คิดให้ดีแล้วค่อยพูด”

สีหน้าของหวงเหวินห้าวแข็งค้างไป ความโกรธบนใบหน้ากลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เขาหันขวับไปมองหลี่เหวินเยี่ยน แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและคำข่มขู่

“ไอ้แซ่หลี่ เอาล่ะ นายบอกพวกเขาไปสิว่านายติดสินบนฉันยังไง!”

หลี่เหวินเยี่ยนพลันมีสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาหลบเลี่ยง ไม่กล้าสบตาเขา

บรรยากาศพลันวุ่นวายขึ้นมา

หลี่จวิ้นเฉวียนขมวดคิ้ว ดูเหมือนสถานการณ์จะซับซ้อนกว่าที่เขาคิดไว้

เขาขวางอยู่ตรงหน้าทั้งสองคนเพื่อควบคุมสถานการณ์

“เอาล่ะ ๆ อย่าใช้อารมณ์ ทุกเรื่องต้องอาศัยหลักฐาน ไม่ใช่แค่พวกเธอสองคนพูดกันเองก็จบ”

ในเวลานี้เอง

เฉินเจี้ยนจี๋ก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด

“พวกเธอคุยกันที่ไหน เรียกดูภาพจากกล้องวงจรปิดตรงนั้นก็รู้แล้ว”

เขารู้ดีว่า หากไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรม

ก็ไม่อาจตัดสินการกระทำของหลี่เหวินเยี่ยนได้

หากเขาทำจริง

เฉินเจี้ยนจี๋ไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ

และเมื่อมองท่าทางร้อนตัวของหลี่เหวินเยี่ยน

เห็นได้ชัดว่า ต่อให้เรื่องจะไม่ได้เกินจริงอย่างที่หวงเหวินห้าวพูด แต่เขาก็มีเจตนามุ่งร้ายต่อตนเองจริง

เมื่อได้ยินเสียงของเฉินเจี้ยนจี๋

หวงเหวินห้าวกับหลี่เหวินเยี่ยนต่างก็ชะงักไป

“กล้องวงจรปิด...ไม่ต้องดูก็ได้มั้ง...”

หวงเหวินห้าวกัดฟัน ดวงตาจ้องหลี่เหวินเยี่ยนอย่างดุดัน

เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ของเขาไม่ได้ดีอย่างที่พูดไว้

หลี่เหวินเยี่ยนเองก็ก้มหน้า ไม่พูดอะไร

“ข้างแปลงดอกไม้ที่อยู่ไม่ไกลจากประตูโรงเรียน ตรงทางเดินของหอพักหญิงมีกล้องวงจรปิดตัวหนึ่งพอดี น่าจะมองเห็นได้”

เสียงของหลินชิงเสวี่ยดังขึ้นกะทันหัน

สีหน้าของหวงเหวินห้าวเปลี่ยนไปทันที

แต่คนที่หวาดกลัวและร้อนรนยิ่งกว่าเขากลับเป็นหลี่เหวินเยี่ยน

“เสี่ยวเสวี่ย!”

เขาตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัว จนทุกคนหันมามองเขา

เขาจึงรีบก้มหน้าและพูดอย่างร้อนรนด้วยเสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนได้ยิน

“เธอเพิ่งรับปากฉันว่าจะไม่ให้ใครรู้! เธอจะทำลายฉันหรือไง!”

“ฉัน...ฉันยังต้องเข้าสอบเกาเข่าอยู่นะ เธอรับปากฉันแล้ว ลืมไปแล้วหรือไง?!”

หลินชิงเสวี่ยไม่ได้หันไปมองเขา เพียงเงยหน้าขึ้น

สายตาสบเข้ากับเฉินเจี้ยนจี๋ที่นั่งอยู่บนม้านั่งข้างสนามแล้ว

แววตาของเธอไหววูบเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“อาเยี่ยน ความผิดหวังบางอย่าง เธอก็ควรได้เผชิญบ้างแล้ว”

“ไม่ใช่เอาแต่ใช้อารมณ์และหงุดหงิดอยู่ตลอด เพราะจิตใจไม่มั่นคง”

“แต่ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ว่าควรทำอย่างไร จะไม่ทำให้เธอลำบากแน่นอน”

“เสี่ยวเสวี่ย...!”

หลี่เหวินเยี่ยนยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่หลินชิงเสวี่ยเดินไปถึงตรงหน้าหลี่จวิ้นเฉวียนแล้ว

“อาจารย์ ฉันมีคำขอหนึ่งข้อ”

หลี่จวิ้นเฉวียนมองเธอ “พูดมา”

หลินชิงเสวี่ยก้มตาลง

“ภาพจากกล้องวงจรปิดนี้เกี่ยวข้องกับความเป็นส่วนตัว ขอให้มีอาจารย์เป็นพยาน พร้อมกับฉันและคู่กรณีทั้งสองคนเข้าดู โดยไม่ให้คนอื่นดูได้ไหมคะ?”

“คู่กรณีทั้งสองคน?”

หลี่จวิ้นเฉวียนชะงักไปเล็กน้อย เขาชี้ไปยังเฉินเจี้ยนจี๋ที่อยู่ด้านข้าง

“แล้วไอ้หนุ่มคนนี้ล่ะ?”

หลินชิงเสวี่ยมองตรงไปข้างหน้า น้ำเสียงสงบนิ่งราวกับกำลังบอกข้อเท็จจริง

“คำให้การของหวงเหวินห้าวยังไม่อาจยืนยันได้ชั่วคราว เขากับเฉินเจี้ยนจี๋มีเรื่องบาดหมางกันอยู่แล้ว ตอนอยู่ในสนามก็ด่าทอกัน การพูดเรื่องที่ไม่ตรงกับความจริงจึงเป็นเรื่องปกติ”

“หากวิดีโอจากกล้องวงจรปิดเกี่ยวข้องกับการทำร้ายเฉินเจี้ยนจี๋จริง ฉันก็ไม่ขัดขวางไม่ให้เขาเข้าดู”

เธอพูดแล้วหยุดไปครู่หนึ่ง

“ต่อให้แจ้งตำรวจ กระบวนการก็เป็นแบบนี้อยู่ดี”

ประโยคสุดท้าย

ราวกับจงใจพูดให้ใครบางคนได้ยิน

หลี่จวิ้นเฉวียนจมอยู่ในความคิดทันที

เรื่องของหวงเหวินห้าวมีมากเกินไป ไม่นับเรื่องก่อนหน้านี้ เอาแค่เรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าตอนนี้

ตามขั้นตอนแล้ว

ควรให้โรงเรียนตรวจสอบและรวบรวมหลักฐานก่อน จากนั้นจึงไกล่เกลี่ย เรียกผู้ปกครอง และเมื่อถึงเกณฑ์ความผิดทางกฎหมายจึงแจ้งตำรวจไปพร้อมกัน

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่

หลี่จวิ้นเฉวียนจึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้น “ได้ ไปเรียกดูภาพจากกล้องวงจรปิดก่อน”

ขณะพูด เขาหันไปมองจางจื๋อเหลียงกับหลิวไห่

“พวกเธอสองคนพาเฉินเจี้ยนจี๋ไปห้องพยาบาลก่อน ตรวจดูอาการบาดเจ็บที่เท้า แม้จะทายาแล้ว แต่ก็ควรให้หมอประจำโรงเรียนตรวจดู”

“เอาล่ะ นักเรียนชิงเสวี่ย หวงเหวินห้าว หลี่เหวินเยี่ยน พวกเธอสามคนตามครูมา”

หลี่จวิ้นเฉวียนพูดจบก็หันหลังเดินจากไปก่อน

หวงเหวินห้าวมีสีหน้าซีดเขียว เดินตามไป

หลี่เหวินเยี่ยนมองหลินชิงเสวี่ยด้วยสายตาซับซ้อนและเจือความเคียดแค้น ก่อนจะเดินตามไปเช่นกันโดยไม่รอเธอ

หลินชิงเสวี่ยยังคงมีสีหน้าเย็นชาเช่นเดิม แล้วก้าวเดินตามไป

ฝีเท้าของเธอไม่เร็วไม่ช้า

ตอนเดินสวนเฉินเจี้ยนจี๋ที่นั่งอยู่บนม้านั่ง

ชุดนักเรียนของเธอพลิ้วไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหว

กลิ่นลาเวนเดอร์อ่อน ๆ โชยเข้าจมูก

เฉินเจี้ยนจี๋จำกลิ่นนี้ได้

ที่ร้านขายของชำ เขาเคยพยายามแนะนำเจลอาบน้ำกลิ่นนี้ให้เธออย่างเต็มที่

“หึ...”

เฉินเจี้ยนจี๋ซึ่งมีสีหน้าไร้อารมณ์มาตลอด ในที่สุดก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

นี่คือคนที่เขาชื่นชมจนกลายเป็นความรักมานานถึงสิบปี

นับตั้งแต่ได้พบและรู้จักเธอในฐานะเพื่อนร่วมชั้น

เขาพบว่าเธอมีนิสัยเย็นชา ไม่ชอบพูดคุยสื่อสารกับผู้คน จึงค่อย ๆ ถูกคนอื่นกีดกัน

จนเฉินเจี้ยนจี๋อดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าช่วย พยายามช่วยให้เธอค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับกลุ่มคนนี้

แต่ในระหว่างนั้น เขากลับพบว่าเพื่อนร่วมชั้นคนนี้มีความเข้มแข็งและพึ่งพาตนเองได้อย่างเหนือความคาดหมาย

เขาเห็นกับตาว่าไม่ว่าเธอจะจัดการเรื่องใด เธอก็มีเหตุมีผลอยู่เสมอ และไม่เคยยอมติดค้างน้ำใจใคร

ต่อให้ต้องพบเจอคนที่รับมือยากหรือรับมือได้ลำบากเพียงใด เธอก็ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เมื่อเกิดปัญหา ก็แค่แก้ไขมันเท่านั้น

นี่คือหลินชิงเสวี่ย

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับโลกภายนอก เธอสงบนิ่งและสุขุมอยู่เสมอ รู้จักวางตัว มีจิตใจเปิดเผยและยึดมั่นในตนเอง

เหมือนกับ...ตอนนี้

เพียงแต่คนที่หลินชิงเสวี่ยกำลังเป็นปฏิปักษ์ด้วยในครั้งนี้

คือเขา เฉินเจี้ยนจี๋

……