ตอนที่ 83
บทที่ 83 ฉันเชื่อว่าอาเยี่ยนไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้
minibunny · 6,387 ตัวอักษร
หลินชิงเสวี่ยผู้สงบนิ่งและเย็นชาอยู่เสมอ
ในเวลานี้เองก็อดตกใจไม่ได้
เพิ่งถามออกไป หลิวไห่ก็ไม่จำเป็นต้องย้ำอีก
เธอยังคงมองหลี่เหวินเยี่ยนที่ถูกเธอปกป้องอยู่ด้านหลังด้วยสายตาคาดคั้น
“เสวี่ยเสวี่ย... ฉันไม่ได้ทำ...”
“ฉันไม่ได้ทำจริง ๆ!”
หลี่เหวินเยี่ยนรีบร้อนพยายามปัดความเกี่ยวข้องออกไป
เขาชี้ไปที่หลิวไห่ รวมถึงกลุ่มคนในสนาม สีหน้าร้อนรนพลางพูดว่า
“เป็นเขา... ต้องเป็นคนในกลุ่มของเขาแน่ ๆ ที่ใส่ร้ายฉัน!”
สีหน้าของหลินชิงเสวี่ยพลันเคร่งขรึมลง ดวงตาคู่นั้นจับจ้องเขาไม่วางตา
“นายไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้จริง ๆ ใช่ไหม?”
หลี่เหวินเยี่ยนรีบส่ายหน้า มือไม้ดูเกะกะไปหมด
“เสวี่ยเสวี่ย ใกล้จะสอบเกาเข่าแล้วนะ ฉัน... ฉันเตรียมตัวทบทวนบทเรียนก่อนสอบมาตลอด แล้วฉันก็รับปากเธอไว้แล้วว่าจะสอบให้ได้คะแนนดี ๆ ฉันจะทำเรื่องพวกนี้เพื่อทำลายอนาคตตัวเองได้ยังไงล่ะ”
“เธอ... เธอต้องเชื่อฉันนะ”
พอพูดถึงท้ายประโยค เสียงและลมหายใจของเขาก็เริ่มปั่นป่วน สายตายิ่งหลบเลี่ยง ไม่กล้าเผชิญหน้ากับสายตาของคนรอบข้าง
หลินชิงเสวี่ยมองใบหน้าที่ตื่นตระหนกและทำอะไรไม่ถูกของเขาอยู่นาน
เฉินเจี้ยนจีก็ยืนมองบทสนทนาระหว่างพวกเขาอยู่เงียบ ๆ
เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า เมื่อเผชิญหน้ากับคำโกหกที่เห็นได้ชัดของหลี่เหวินเยี่ยน
หลินชิงเสวี่ยจะทำอย่างไร?
เฉินเจี้ยนจีไม่ต้องรอนาน
หลินชิงเสวี่ยก็ทำให้เขาได้เห็น
ว่าสิ่งที่เรียกว่าวัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกันนั้นเป็นอย่างไร
“ได้ ฉันเชื่อนาย”
เสียงแผ่วเบาดังออกมาจากปากของหลินชิงเสวี่ย
เฉินเจี้ยนจีขยับดวงตาเล็กน้อย มองหญิงสาวที่ค่อย ๆ หันกลับไป
และปกป้องหลี่เหวินเยี่ยนไว้ด้านหลังอีกครั้ง
ดูเหมือนเธอกำลังเกลี้ยกล่อมตัวเอง ก่อนจะหันไปพูดกับเฉินเจี้ยนจีอีกครั้ง
“ฉันเชื่อว่าอาเยี่ยนไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้”
“ฉันจะไปกับพวกนายด้วย แล้วจะอธิบายต่อหน้าครูให้ชัดเจน คืนความบริสุทธิ์ให้เขา”
เฉินเจี้ยนจีจ้องหลินชิงเสวี่ยอยู่นานแสนนาน
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบว่า ใบหน้านี้ช่างแปลกหน้าสำหรับเขาเหลือเกิน
แต่เฉินเจี้ยนจีก็รู้
นี่เป็นเรื่องดี
คนที่ผิด
ก็ไม่ควรมีความเพ้อฝันที่ไม่สมจริงใด ๆ ต่อเธออีก
“เขาทำหรือไม่ทำ ไม่ใช่สิ่งที่เธอพูดแล้วจะตัดสินได้”
“ฉันเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่า เขาบริสุทธิ์อย่างที่เธอพูดจริงหรือเปล่า”
พูดจบ เฉินเจี้ยนจีก็หมุนตัวเดินจากไปทันที
ไม่พูดกับหลินชิงเสวี่ยอีกแม้แต่คำเดียว
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิวไห่ก็ถลึงตาใส่หลี่เหวินเยี่ยน ก่อนจะเดินตามไป
“เสวี่ยเสวี่ย ฉันไม่ได้ทำจริง ๆ...”
“เธอต้องช่วยฉันนะ”
เมื่อเห็นว่าคนอื่น ๆ เดินห่างออกไปแล้ว หลี่เหวินเยี่ยนก็อดพูดเสียงเบาออกมาอีกครั้งไม่ได้
หลินชิงเสวี่ยไม่ได้หันกลับไป เพียงตอบอย่างสงบนิ่งว่า
“อืม ฉันรู้”
ขณะพูด เธอมองแผ่นหลังของเฉินเจี้ยนจีที่ค่อย ๆ เดินจากไป
เขาเดินกะเผลกเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าอาการบาดเจ็บที่เท้ารุนแรงขึ้นไม่น้อย แต่ก็ยังพอควบคุมได้
สายตาของหลินชิงเสวี่ยเลื่อนลงด้านล่าง
เธอเห็นยางรัดผมสีน้ำเงินที่สวมอยู่บนอุปกรณ์พยุงข้อเท้าของเขา
ความหงุดหงิดอย่างไร้สาเหตุพลันเอ่อล้นขึ้นมาในใจ
เธออดพึมพำออกมาเบา ๆ ไม่ได้
“บอกตั้งแต่แรกแล้วว่าอย่าลงสนาม ผลแบบนี้นายก็เป็นคนหามาเองทั้งนั้น”
“หืม? เสวี่ยเสวี่ย เธอพูดว่าอะไรนะ?”
ไม่รู้ว่าหลี่เหวินเยี่ยนเดินอ้อมมาอยู่ตรงหน้าเธอตั้งแต่เมื่อไร สีหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อย
หลินชิงเสวี่ยจึงได้สติกลับมา เธอส่ายหน้า
“ไม่มีอะไร พวกเราไปที่สนามกันเถอะ”
“ได้...แต่เสวี่ยเสวี่ย ฉันไม่ได้ทำจริง ๆ นะ”
“อืม ไม่เป็นไร ฉันเชื่อนาย แต่ก่อนอื่นนายต้องเล่าเรื่องที่นายทำให้ฉันฟังตามความจริงทั้งหมด ฉันถึงจะช่วยนายได้”
......
ในสนาม
“นายแน่ใจนะว่าบุหรี่ซองนี้ หลี่เหวินเยี่ยนเป็นฝ่ายให้เอง ไม่ใช่ได้มาจากการข่มขู่รีดไถ?”
หลี่จวิ้นเฉวียนถือบุหรี่ยี่ห้อหัวจื่อซองหนึ่ง สีหน้าเขียวคล้ำขณะมองหวงเหวินฮ่าวที่อยู่ตรงหน้า
เขาดูวิดีโอจากโทรศัพท์ที่จางจื่อเหลียงนำมาให้
ในวิดีโอ หวงเหวินฮ่าวคนนี้ก่อเรื่องรบกวนและข่มขู่รีดไถบุหรี่จากเพื่อนร่วมชั้นมามากมายขนาดนี้
ตอนที่ลนลาน เขายังทำบุหรี่ซองหนึ่งหล่นออกมาจากกระเป๋า
บุหรี่ซองนี้
หลี่จวิ้นเฉวียนคุ้นตาเหลือเกิน!
ก่อนหน้านี้มันยังอยู่ในมือเขาเองแท้ ๆ!
ทั้งรอยเปิดตรงปากซอง และรอยยับที่เกิดจากการหยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนแล้วใส่กลับเข้าไป
ทั้งหมดล้วนบ่งบอกอย่างชัดเจนว่ามันคือซองของเขา
“ครูครับ ให้โอกาสผมสักครั้งเถอะ”
“ใกล้จะสอบเกาเข่าแล้ว ครูเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง ช่วยปล่อยผมไปเถอะครับ อย่าเอาวิดีโอพวกนั้นส่งให้โรงเรียนเลย ผมจะปรับปรุงตัว ผมจะไปขอโทษเพื่อน ๆ พวกนั้น”
ร่างกำยำของหวงเหวินฮ่าวสั่นเทาไม่หยุด
เขามองบุหรี่ในมือของหลี่จวิ้นเฉวียน
“ส่วนบุหรี่ซองนี้ หลี่เหวินเยี่ยนจากโรงเรียนของพวกคุณเป็นคนให้ผมจริง ๆ ครับ”
“เขาต้องวางแผนเล่นงานผมแน่ ๆ! ขาของเฉินเจี้ยนจีไม่ได้บาดเจ็บหนักอะไรเลย แต่ยังให้ผม... ให้ผมจัดการเขา!”
ขณะที่หวงเหวินฮ่าวพูด ดวงตาของเขาก็เริ่มแดงก่ำ
ในตอนนั้นเอง
เสียงหัวเราะเยาะก็ดังขึ้นจากด้านหลังทุกคน
“ให้แกทำลายขาฉันใช่ไหมล่ะ ทำไมไม่พูดให้จบประโยคไปเลย?”
ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างชะงักงัน
พากันหันกลับไปมอง
แม้แต่หวงเหวินฮ่าวก็ไม่มีข้อยกเว้น
จนกระทั่งเห็นร่างที่คุ้นเคยนั้น
หวงเหวินฮ่าวก็เบิกตาจนแทบถลน เสียงแหบแห้งราวกับเค้นออกมาจากซอกฟัน
“เฉินเจี้ยนจี! แกกับไอ้แซ่หลี่นั่นเป็นพวกเดียวกันใช่ไหม จงใจมาเล่นงานฉัน?!”
เฉินเจี้ยนจีก้าวเดินเข้ามาช้า ๆ น้ำเสียงเย็นชา
“นี่แกกำลังจนตรอกจนกัดคนไปทั่วหรือไง?”
“ฉันให้ไอ้แซ่หลี่นั่นไปหานายเพื่อทำลายขาฉัน นายลองคิดดูดี ๆ อีกทีสิ ว่าฉันสมองมีปัญหา หรือว่าสมองนายมีปัญหากันแน่?”
“แก!”
หวงเหวินฮ่าวถูกสวนกลับจนหน้าแดงก่ำ ไม่อาจโต้แย้งได้ชั่วขณะ
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิวไห่ที่มาพร้อมกับเฉินเจี้ยนจีก็อดบ่นกับจางจื่อเหลียงที่อยู่ข้าง ๆ และอยู่ในสนามมาตลอดไม่ได้
“คราวนี้พี่จีปากคอเราะร้ายไม่เบาเลยนะ”
“แต่เมื่อกี้ทำไมไม่สวนหัวหน้าห้องแบบนี้บ้าง?”
จางจื่อเหลียงกลับมีท่าทีสุขุม เขาอธิบายว่า
“หึ จะถามไปทำไม? หัวหน้าห้องต้องปกป้องหลี่เหวินเยี่ยน พี่จีก็ต้องเป็นอย่างที่เขาเรียกว่าอะไรนะ ความโศกเศร้าที่สุดคือใจตายไปแล้ว”
“ในเวลาแบบนี้ พี่จีก็พูดอะไรกับหัวหน้าห้องไม่ออกหรอก”
ทั้งสองคนกระซิบกระซาบกันเบา ๆ คนข้าง ๆ จึงไม่ได้ยิน
ในฐานะครู หลี่จวิ้นเฉวียนเดินมาหยุดตรงหน้าเฉินเจี้ยนจีเช่นกัน
แต่เขาไม่ได้รีบร้อนสืบหาความจริงของเรื่องนี้
กลับก้มลงสำรวจเท้าของเฉินเจี้ยนจีอย่างละเอียด
จนกระทั่งเห็นว่าท่ายืนของเขาเอียงสูงต่ำไม่เท่ากัน
สีหน้าของหลี่จวิ้นเฉวียนจึงเคร่งขรึมลง
“บอกแล้วว่าอย่าลงสนาม แต่นายก็ยังดื้อ นี่แหละคือผลที่ตามมา!”
“ตอนนี้นายเป็นนักเรียนที่กำลังเตรียมสอบเกาเข่า ทุกอย่างต้องให้ความสำคัญกับการสอบเกาเข่าเป็นอันดับแรก”
“อะไรที่ว่าถ้าไม่ลงแข่งแล้วจะเสียดาย รอให้บาดเจ็บจนกระทั่งสอบเกาเข่าไม่ได้เสียก่อน นั่นต่างหากถึงจะเป็นความเสียดายที่แท้จริง!”
......
หลี่จวิ้นเฉวียนอบรมสั่งสอนอย่างไม่ไว้หน้า
เฉินเจี้ยนจีก้มหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ
เขารู้ว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น หลี่จวิ้นเฉวียนเองก็คงอัดอั้นอยู่ในใจ
แน่นอนว่าต้องระบายใส่เขาซึ่งเป็นคนที่เกี่ยวข้องโดยตรง
ในที่สุดหลี่จวิ้นเฉวียนก็พูดจบ
เขาผ่อนลมหายใจยาว รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในใจ
มือเริ่มคันขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เขายกบุหรี่หัวจื่อในมือขึ้น ก่อนจะหยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวน
แต่พอคิดได้ว่ารอบข้างเต็มไปด้วยนักเรียน สูบบุหรี่ตรงนี้คงส่งผลไม่ดี
ทว่าพอเห็นบุหรี่มวนที่มีรอยยับอยู่ตรงหน้า
หลี่จวิ้นเฉวียนก็ยิ่งรู้สึกรำคาญใจ
เขาหันไปถามหลิวไห่
“หลี่เหวินเยี่ยนอยู่ไหน?”
“นายไม่ได้ไปเรียกเขามาหรือ? ทำไมถึงยังไม่มาอีก?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวไห่ก็พยักพเยิดไปทางด้านหลังของเขา
“นั่นไง เขามาแล้ว”
หลี่จวิ้นเฉวียนชะงัก ก่อนจะหันกลับไป
เห็นเพียงเงาร่างสองร่างกำลังเดินเข้ามาใกล้
หญิงสาวที่เดินอยู่ด้านหน้าเผยสีหน้าสงบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
“คุณครู พวกเรามาแล้วค่ะ”
......
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น