ตอนที่ 82
บทที่ 82 ทั้งสองเผชิญหน้ากัน เรื่องราวถูกเปิดโปง
minibunny · 7,574 ตัวอักษร
ข้างแปลงดอกไม้
หลินชิงเสวี่ยเก็บสายตากลับไปนานแล้ว
สีหน้าของเธอดูหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกขณะมองจางจื่อเหลียงกับหลิวไห่
“พวกนายมาหาอาเยี่ยนมีธุระอะไรก็พูดกันดี ๆ ทำไมต้องกักตัวเขาไว้ที่นี่ด้วย?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
จางจื่อเหลียงกับหลิวไห่มองหน้ากัน
ที่จริงพวกเขาเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เพียงแต่เมื่อครู่เฉินเจี้ยนจีอาศัยช่วงพักระหว่างเล่นบาสเกตบอลให้พวกเขาไปตามหาหลี่เหวินเยี่ยนและขวางเขาไว้
แต่ทั้งสองคนรู้จักนิสัยของเขาดี
ย่อมไม่มีทางที่เขาจะปฏิบัติต่อตัวหลี่เหวินเยี่ยนเช่นนี้โดยไม่มีเหตุผล
ในหัวของทั้งคู่ต่างผุดภาพเหตุการณ์ในห้องน้ำขึ้นมา
ภาพหลี่เหวินเยี่ยนกำลังขอร้องอะไรบางอย่างกับครูพละ
รวมถึงคำพูดที่เขากระซิบกับเฉินเจี้ยนจี
......
ในที่สุด
หลิวไห่ผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมและเหตุผลมาโดยตลอดก็อดพูดออกมาไม่ได้
“เขาไปหาครูพละ ยืนกรานจะลงสนามแทนพี่จี แถมยังบอกด้วยว่าอยากได้ของที่พี่จีอยากได้แต่ไม่มีวันได้มา”
“จิตใจของเขาไม่บริสุทธิ์ เธอไม่คิดว่าควรขอโทษพี่จีสักหน่อยหรือ?”
จางจื่อเหลียงก็พยักหน้า
“หัวหน้าห้อง เดิมทีฉันอยู่ข้างเธอจริง ๆ”
“นิสัยของพี่จีตรงเกินไปหน่อย เวลาชอบใครก็แสดงออกอย่างเปิดเผย บางครั้งก็ไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของเธอมากนัก”
“เขาเคยพูดถึงความกังวลนี้กับฉันหลายครั้ง จึงพยายามเก็บอารมณ์มาตลอด พวกเราก็มองออกว่าเธอเองก็ค่อย ๆ พยายามรักษาความสัมพันธ์กับเขาไว้ในฐานะเพื่อนร่วมชั้นตามปกติ”
“แม้แต่เมื่อสองวันก่อนที่พี่จีเป็นแบบนั้น ตอนที่เธอกำลังติวหนังสืออยู่ที่บ้านหลิวไห่ เธอยังเป็นฝ่ายให้พวกเราไปตามเขากลับมา แถมยังช่วยทบทวนบทเรียนให้พวกเราโดยไม่คิดเงิน”
“แต่ฉันไม่คิดเลยว่า...”
เขาพูดรวดเดียวออกมามากมายจนแทบหายใจไม่ทัน กระทั่งผ่อนลมหายใจและตั้งสติได้
เขามองหลินชิงเสวี่ยด้วยแววตาผิดหวัง
“ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะไปขอร้องครูพละ ไม่ให้พี่จีลงสนามเด็ดขาด!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
ร่างของหลินชิงเสวี่ยชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
เธอเงยตาขึ้นเล็กน้อย สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่ขมวดคิ้ว
“ใครบอกนาย?”
จางจื่อเหลียงส่งเสียงฮึออกมา
“จะเป็นใครได้อีกล่ะ?”
เขาชี้ไปยังหลี่เหวินเยี่ยนที่หลินชิงเสวี่ยปกป้องไว้ด้านหลังและเงียบมาตั้งแต่ต้นจนจบ
“พวกเราเห็นเขาอยู่กับครูหลี่ในห้องน้ำ เขาเล่าทุกอย่างให้พวกเราฟัง พี่จีก็รู้เรื่องนี้แล้ว”
ทันทีที่พูดจบ
แก้มที่สงบนิ่งของหลินชิงเสวี่ยแข็งค้างไปชั่วขณะ
เธอค่อย ๆ หันกลับไปมองหลี่เหวินเยี่ยนที่อยู่ด้านหลัง
สายตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามอย่างชัดเจน
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เหวินเยี่ยนก็ค่อย ๆ เงยหน้าที่ก้มอยู่ขึ้น
“เมื่อคืนฉันเห็นเธออยู่ข้างสนาม”
เสียงของเขาแหบพร่า แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอย่างเห็นได้ชัด
หลินชิงเสวี่ยอ้าปาก ราวกับต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง
หลี่เหวินเยี่ยนตัดบทเสียก่อน
“เธอไม่กล้ายอมรับเรื่องที่ตัวเองทำหรือ?”
น้ำเสียงของหลินชิงเสวี่ยชะงักไป เธอมองเขาอย่างลึกซึ้ง
ท้ายที่สุดกลับไม่ได้พูดอะไรออกมา
เธอหันกลับไปอีกครั้ง ดวงตาและคิ้วฉาบด้วยความหงุดหงิด
แต่ยังคงยืนปกป้องหลี่เหวินเยี่ยนอยู่ด้านหน้า
เธอยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“พูดถึงที่สุดแล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างพวกเรากับเฉินเจี้ยนจี”
“ฉันจะไปอธิบายกับเขาเอง พวกนายไม่ควรขวางคนเอาไว้ที่นี่”
“โรงเรียนไม่ใช่โลกของพวกมาเฟีย อย่าใช้วิธีแบบนักเลง”
เธอพูดทีละคำ
ในน้ำเสียงแฝงความหมายคล้ายกำลังอบรมอยู่หลายส่วน
จางจื่อเหลียงกับหลิวไห่ไม่ถนัดโต้เถียงกับคนอื่นอยู่แล้ว
ชั่วขณะหนึ่งพวกเขาจึงไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
ขณะที่คนทั้งกลุ่มกำลังเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด
เสียงฝีเท้าที่หนักเบาไม่เท่ากันก็ดังมาจากไม่ไกล
ในเวลาเดียวกัน
เสียงหนึ่งที่ฟังไม่ออกว่ากำลังโกรธหรือยินดีก็ดังขึ้น
“ฉันเป็นคนสั่งให้พวกเขาขวางตัวเขาไว้เอง”
ร่างของหลินชิงเสวี่ยแข็งค้างอยู่กับที่ในทันที
ส่วนจางจื่อเหลียงกับหลิวไห่ต่างก็หันไปมองทางต้นเสียงโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งเห็นร่างของเฉินเจี้ยนจี
ดวงตาของพวกเขาจึงเป็นประกายขึ้น
“พี่จี ในที่สุดพี่ก็มา”
เฉินเจี้ยนจีพยักหน้า
“ถามเพื่อนนักเรียนพวกนั้นแล้วหรือยัง?”
“ถามแล้ว ทุกคนตกลงครับ”
“อืม แล้วโทรศัพท์ของฉันล่ะ?”
จางจื่อเหลียงหยิบโทรศัพท์ออกมา
“อยู่นี่ครับ เปลี่ยนแบตเตอรี่เรียบร้อยแล้ว ไฟเต็มด้วย”
เฉินเจี้ยนจีรับโทรศัพท์มา แล้วเปิดวิดีโอในอัลบั้มรูป
เลือกวิดีโอหลายคลิปมารวมเป็นชุดเดียวกัน จากนั้นจึงยื่นโทรศัพท์กลับไป
“จางหลงตัวเอง เอาโทรศัพท์ไปให้ครูหลี่ ให้เขาดูวิดีโอพวกนี้ ครูหลี่จะช่วยจัดการให้”
“หลิวไห่ นายก็ไปช่วยด้วย”
หลิวไห่มองหลินชิงเสวี่ยกับหลี่เหวินเยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ อย่างลังเล
“แต่ทางนี้นาย...”
“ไม่เป็นไร ไปเถอะ”
เฉินเจี้ยนจีตบไหล่เขาเบา ๆ
“ก็ได้!”
เขาพยักหน้ารับ
ทั้งสองคนถือโทรศัพท์แล้วค่อย ๆ วิ่งไปทางสนาม
เฉินเจี้ยนจีก็เก็บสายตากลับมา
เขามองหลินชิงเสวี่ยที่ยังยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
จากนั้นจึงก้าวเท้าค่อย ๆ เดินเข้าไปหา
เฉินเจี้ยนจีเดินช้ามาก ถึงขั้นเดินกะเผลกอยู่เล็กน้อย
แต่ยังคงเดินอย่างช้า ๆ และมั่นคงไปหยุดอยู่ตรงหน้าหลินชิงเสวี่ย
เสียงฝีเท้าหายไป
เฉินเจี้ยนจียืนนิ่งอยู่กับที่
หลินชิงเสวี่ยก้มหน้าลงต่ำ ไม่รู้ว่ากำลังมองอะไรอยู่
จนกระทั่งสายลมพัดยอดไม้ข้างแปลงดอกไม้ไหว
เสียงใบไม้เสียดสีกันดังซ่า ๆ
เธอจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
สบตาเข้ากับเฉินเจี้ยนจี
ในชั่วขณะนี้
ดูเหมือนแสงเงาโดยรอบ รวมถึงเสียงอึกทึกที่ยังหลงเหลือจากการแข่งขันจะกลายเป็นเพียงฉากหลัง
ทั้งสองสวมชุดนักเรียนเหมือนกัน ลมพัดชายเสื้อของพวกเขาพลิ้วไหว
ผมยาวของหลินชิงเสวี่ยปลิวไปตามลม เส้นผมราวกับเอนเข้าหาเบื้องหน้า
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร
เฉินเจี้ยนจีจึงค่อย ๆ เอ่ยปาก
“ไม่ใช่ว่าเธอจะมาหาฉันเพื่ออธิบายหรือ?”
“ตอนนี้ฉันมาแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
หลินชิงเสวี่ยมองดวงตาสีดำล้ำลึกของเขา ทว่าชั่วขณะหนึ่งกลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
จนผ่านไปครู่ใหญ่
เธอจึงเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาว่า
“มีอะไรก็พูดกันดี ๆ ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีขวางคนแบบนักเลง”
เฉินเจี้ยนจีพึมพำทวนประโยคนี้
“วิธีแบบนักเลงของฉัน?”
เขามองหลินชิงเสวี่ยที่ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง
อดนึกถึงข้อความทีละบรรทัดที่เขียนเต็มอยู่ในสมุดบันทึกเล่มนั้นไม่ได้
ข้อความที่บอกว่าเขาเป็นนักเลง วิธีการหยาบคาย และน่ารังเกียจ
ในที่สุดเฉินเจี้ยนจีก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
เพียงแต่รอยยิ้มนั้นไม่ส่งไปถึงดวงตา สีหน้าของเขาเย็นชาเสียจนน่าหวาดกลัว
หลินชิงเสวี่ยมองสีหน้าของเขา มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำชายเสื้อแน่นขึ้นเล็กน้อย
เธอไม่เคยเห็นเฉินเจี้ยนจีมองเธอด้วยสายตาเช่นนี้มาก่อน
เฉินเจี้ยนจีชี้ไปยังหลี่เหวินเยี่ยนที่หลบอยู่ด้านหลังหลินชิงเสวี่ย
“เธอลองถามอาเยี่ยนของเธอดูไหมว่าเขาทำเรื่องที่ยิ่งกว่านักเลงอะไรไว้?”
ทันทีที่พูดจบ
สายตาของหลี่เหวินเยี่ยนก็หลบเลี่ยงอย่างเห็นได้ชัด เขาก้มหน้าลงจนแทบหดตัวเป็นก้อน
หลินชิงเสวี่ยไม่ได้หันกลับไป เธอยังคงมองเฉินเจี้ยนจี แต่กลับถามคนที่อยู่ด้านหลัง
“อาเยี่ยน นายยังทำอะไรไว้อีก?”
“ฉัน...”
“ฉันก็ไม่ได้ทำอะไร...”
หลี่เหวินเยี่ยนพูดอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ และยังคงไม่ยอมรับ
ในเวลานี้
หลินชิงเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ ความอดทนของเธอเห็นได้ชัดว่ามาถึงขีดจำกัดแล้ว
เธอมองเฉินเจี้ยนจีด้วยน้ำเสียงสงบและมีเหตุผล
“เขาอาจทำบางอย่างลงไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่ฉันรับรองได้ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร”
“ฉัน...”
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ
เฉินเจี้ยนจีก็ตัดบทขึ้นมา
“เธอรับรอง? เธอจะเอาอะไรมารับรอง?”
น้ำเสียงของหลินชิงเสวี่ยชะงักไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเจี้ยนจีขัดจังหวะคำพูดของเธอ
คิ้วและดวงตางดงามของเธอจึงแต้มด้วยความโกรธจาง ๆ
แต่เธอก็ควบคุมมันไว้ได้เป็นอย่างดี
จนผ่านไปครู่ใหญ่
หลินชิงเสวี่ยจึงปรับอารมณ์ให้สงบและเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ
“ถ้าเป็นเพราะเรื่องที่หลิวไห่พูดเมื่อครู่ว่าอาเยี่ยนอยากแย่งตำแหน่งลงสนามของนาย”
“ฉันขอโทษแทนเขาได้”
ขณะที่พูด เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ
ตอนที่กำลังจะพูดต่อ
จู่ ๆ เฉินเจี้ยนจีก็เอ่ยขึ้น
“เขาไม่มีปากหรือไง?”
หลินชิงเสวี่ยชะงัก ราวกับไม่คิดว่าเฉินเจี้ยนจีจะรุกไล่เธอถึงเพียงนี้
“อีกอย่าง ฉันก็ไม่ต้องการคำขอโทษจากเขา”
“แล้วนายต้องการจะทำอย่างไร?”
ในที่สุดหลินชิงเสวี่ยก็อดถามไม่ได้
มุมปากของเฉินเจี้ยนจียกเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“ฉันต้องการให้เขาชดใช้ในสิ่งที่ควรได้รับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
หลินชิงเสวี่ยก็ขมวดคิ้ว
“อย่างมากอาเยี่ยนก็แค่พูดไปไม่กี่คำ เขาจะทำอะไรได้ แล้วต้องชดใช้อะไร?”
เฉินเจี้ยนจีมองคนตรงหน้า
นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้าโรงเรียนมา นอกเหนือจากเรื่องเรียนที่เขาได้คุยกับเธอนานถึงเพียงนี้
เพียงเพื่อผู้ชายคนหนึ่งที่เอาแต่หลบอยู่ด้านหลังเธอ ซ่อนหัวซ่อนหางไม่กล้าออกมา
ในตอนนั้นเอง
หลิวไห่ที่วิ่งไปสนามก็กลับมา
เขาวิ่งกลับมาด้วยฝีเท้าเต็มกำลังจนหอบหายใจอย่างหนัก
เมื่อหยุดลงข้าง ๆ เขาก็ชี้ไปยังหลี่เหวินเยี่ยน
“ครูเรียกนายไปพบ”
ขณะที่พูด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้น
“ฉันไม่คิดจริง ๆ ว่าปกติเห็นนายดูเรียบร้อยสุภาพ”
“ไม่คิดเลยว่านายจะทำเรื่องได้โหดเหี้ยมขนาดนี้”
“ถึงกับเอาบุหรี่ไปติดสินบนหวงเหวินฮ่าว ให้เขาจงใจเล่นงานขาที่บาดเจ็บของพี่จีในการแข่งขัน!”
ทันทีที่พูดจบ
ร่างของหลี่เหวินเยี่ยนก็สั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนหลินชิงเสวี่ยที่ยืนปกป้องเขาอยู่เบื้องหน้าก็หันกลับไปมองหลิวไห่อย่างฉับพลัน
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“นายพูดว่าอะไรนะ?”
......
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น