บทที่ 81 เรื่องบาดหมางส่วนตัว

กึก! กึก!

น้ำเย็นไหลลงคอ

เฉินเจี้ยนจี๋รู้สึกเพียงว่าร่างกายที่เดิมร้อนราวกับเตาหลอมค่อย ๆ สงบลง

เขาดื่มน้ำหนึ่งขวดหมดอย่างรวดเร็วในไม่กี่อึก

จางซินอี๋ถึงกับชะงักไป นางพึมพำอย่างลังเล

“คอแห้งขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เฉินเจี้ยนจี๋พยักหน้า

“ออกกำลังกายหนัก แถมยังโดนแดด ปกติฉันต้องดื่มน้ำสองขวดถึงจะพอ”

สิ้นเสียง

พานซูฉีซึ่งรับผิดชอบแจกจ่ายอุปกรณ์ให้นักกีฬา ชี้ไปยังลังที่อยู่ด้านข้าง

“ถ้าเป็นน้ำแร่ยังมีอีก ดื่มได้ตามสบาย”

เวลานี้ เฉินเจี้ยนจี๋เพิ่งหมุนฝาขวดน้ำที่ดื่มหมดกลับเข้าที่ เขายกขวดน้ำในมือขึ้น

“ฉันดื่มยี่ห้อนี้เท่านั้น”

หางตาของพานซูฉีกระตุกเล็กน้อย แต่ด้วยความเคยชินกับนิสัยชวนหมั่นไส้ของเจ้าหมอนี่แล้ว นางจึงยังคงอธิบายอย่างอดทน

“ขวดที่ซินอี๋ได้มาก็หยิบจากลังนี้ ยี่ห้อเดียวกันนั่นแหละ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ริมฝีปากของเฉินเจี้ยนจี๋ก็ยกขึ้นเล็กน้อย

“นั่นไม่เหมือนกัน ของฉันเป็นยี่ห้อแห่งน้ำใจ”

ทันใดนั้น

เส้นเลือดบนหน้าผากของพานซูฉีเต้นตุบ ๆ นางกลอกตาใส่เขาครั้งใหญ่

“ยี้~!”

เสียงโห่แซวก็ดังขึ้นรอบข้างทันที

จางซินอี๋เองก็หน้าแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่เขาโดยไม่พูดอะไร

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเจี้ยนจี๋ยิ่งกว้างขึ้น

พ่อกับแม่ยังเป็นห่วงลูกพี่ลูกน้องคนนี้อยู่เลย

โรคซึมเศร้า?

สำหรับเขาแล้วไม่มีทางมีอยู่หรอก

ดูตอนนี้สิ จางซินอี๋ก็เข้ากับคนรอบข้างได้ดีไม่ใช่หรือ?

โอ้โห

ถึงกับรู้จักหยิบน้ำมาให้อีกขวดด้วย?

เฉินเจี้ยนจี๋มองจางซินอี๋ ขณะที่นางหยิบน้ำจากลังมาวางลงตรงหน้าเขา

เขาอดประหลาดใจไม่ได้

“เฮ้ เธอไม่ได้บอกว่าจะดื่มสองขวดเหรอ?”

คุณหนูใหญ่เร่งเขาอย่างหงุดหงิด

เฉินเจี้ยนจี๋รับน้ำมา ก่อนยิ้มแล้วเอื้อมมือไปขยี้ศีรษะนางอย่างส่ง ๆ

ฝ่ามือใหญ่ หนา และร้อนผ่าวบนศีรษะกำลังขยี้ทรงผมของนางจนยุ่งเหยิงตามใจชอบ

จางซินอี๋ยอมแพ้ที่จะต่อต้านไปแล้ว นางนั่งอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

อย่างไรเจ้าคนสารเลวนี่ก็ทำให้นางขายหน้ามานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว จะเพิ่มอีกครั้งก็ไม่เห็นเป็นไร

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา

เฉินเจี้ยนจี๋ชักมือกลับ เขารับขวดน้ำมาแต่ไม่ได้ดื่ม

“ดื่มต่อไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวก็อิ่ม ต้องเหลือความรู้สึกหิวไว้หน่อย จะได้มีสมาธิทำงาน”

“ทำงาน? ทำอะไร?”

จางซินอี๋ถามออกไปตามสัญชาตญาณ

แต่แล้วก็เห็นเฉินเจี้ยนจี๋กำลังมองไปยังทิศทางหนึ่งด้านหลัง

นางจึงมองตามสายตาของเขาไป

จนกระทั่งเห็นคนหลายคนกำลังเผชิญหน้ากันอยู่

จางซินอี๋ถึงกับชะงัก

นั่นไม่ใช่เพื่อนของเจ้าคนสารเลวนี่หรอกหรือ

แล้วหลินชิงเสวี่ยคนนั้นอีก?

ส่วนคนที่ถูกนางปกป้องไว้ด้านหลัง ก้มหน้าก้มตา รูปร่างผอมแห้งดูอ่อนแอคนนั้น

น่าจะเป็นเพื่อนบ้านของนาง คนที่ชื่อหลี่เหวินเยี่ยนสินะ?

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

จางซินอี๋อดถามไม่ได้

เฉินเจี้ยนจี๋ส่ายหน้า

“ไม่มีอะไร เธออยู่ที่นี่ หรือไม่ก็ไปกินข้าวก่อน”

เขาพูดพลางใช้นิ้วถูไถขวดน้ำ

จากนั้นก็หมุนฝาเปิดโดยไม่รู้ตัว แล้วยกขึ้นจิบหนึ่งอึก

“นี่เป็นเรื่องบาดหมางส่วนตัวของฉัน เธอไม่ต้องยุ่งหรอก”

พูดจบ เฉินเจี้ยนจี๋ก็ยิ้มให้คนรอบข้างแล้วกล่าวว่า “นี่น้องสาวฉัน พวกเธออย่าแซวมั่วซั่ว เธอค่อนข้างซื่อ พวกเธอช่วยดูแลกันหน่อย”

พูดจบ เขาก็ไม่กล่าวอะไรอีก ลุกขึ้นแล้วเดินจากไปตรง ๆ

จางซินอี๋อดเบ้ปากไม่ได้ รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง

“เชอะ ใครอยากยุ่งกับนายกัน? แล้วใครเป็นน้องสาวนายไม่ทราบ?!”

นางพึมพำออกมา แต่ดวงตายังคงเหลือบมองแผ่นหลังของเฉินเจี้ยนจี๋อยู่เรื่อย ๆ

เวลานี้

หวังเจียฉีที่อยู่ข้าง ๆ จูงมือนางไว้พลางยิ้ม

“ซินอี๋ ไม่ต้องกังวลหรอก”

“ถึงเธอจะเห็นเฉินเจี้ยนจี๋ทำตัวไม่จริงจังอยู่ตลอด แต่ที่จริงแล้วเวลาทำอะไรเขารู้จักวางตัวเสมอ”

“เขากับหัวหน้าห้องของเรา... อืม มีเรื่องขัดแย้งกันอยู่นิดหน่อย เขาจัดการเองได้ เธออย่าใส่ใจมากเลย”

พานซูฉีเองก็เงยหน้ามองไปด้านหลัง

“อืม เธอน่าจะเคยได้ยินเรื่องระหว่างเขากับหัวหน้าห้องมาก่อนแล้ว”

“แต่ไม่ต้องห่วง เฉินเจี้ยนจี๋ถึงจะเป็นคนที่นิสัยไม่ค่อยดีเท่าไร แต่เขาไม่เอาเรื่องที่ทำดีกับผู้หญิงคนอื่นมาใช้ยั่วโมโหหัวหน้าห้องหรอก”

“ไม่อย่างนั้นพวกเราหลายคนที่สนิทกับเขาก็คงถูกเขาเอามาใช้หมดแล้ว”

หวังเจียฉีพยักหน้ารัว ๆ พลางเห็นด้วย

“ใช่ อย่างวันนี้ที่เขาทำกับผู้หญิงคนหนึ่งกลางสนาม เธอเป็นคนแรกเลยนะ”

“แม้แต่ตอนที่เป็นหัวหน้าห้อง เขายังไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น พานซูฉีก็อดเหลือบมองนางไม่ได้

นี่เป็นเพราะเจ้าคนสารเลวนั่นไม่อยากทำเสียที่ไหน?

นั่นเพราะก่อนหน้านี้หัวหน้าห้องไม่เคยไปดูเขาแข่งเลยต่างหาก แถมยังไม่เคยเอาน้ำไปให้เขาด้วย

หวังเจียฉีสังเกตเห็นสายตาของนาง จึงกะพริบตาปริบ ๆ

ก็ฉันไม่ได้พูดผิดนี่นา

จางซินอี๋ฟังทั้งสองคนพูดรับส่งกันไปมาอย่างมึนงง

นางรู้สึกเหมือนทั้งสองคนกำลังเข้าใจอะไรผิดไป

พวกนางกลัวว่าตนจะเห็นเฉินเจี้ยนจี๋พัวพันกับหลินชิงเสวี่ยไม่เลิกราแล้วรู้สึกไม่สบายใจ หรือกลัวว่าตนจะขึ้นไปก่อกวนเขาหรือ?

อืม...

ไม่สบายใจก็มีอยู่หน่อย แต่จะให้ไปก่อกวนก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก

นางไปช่วยระบายความแค้นให้เขาได้นี่นา!

“ไม่ใช่นะ ฉันกับเฉินเจี้ยนจี๋เขา...”

ขณะที่จางซินอี๋เพิ่งจะเอ่ยปากพูด

หวังเจียฉีก็ดึงมือนางลุกขึ้น ขัดจังหวะเสียก่อน

“เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว พวกเราไปกินข้าวกัน!”

“ใช่ ไปกินข้าวกัน! ซูฉี ซูเสียน จะไปด้วยกันไหม? กินเสร็จแล้วไปห้องเรียนทำข้อสอบชุดหนึ่งกัน”

“ได้สิ”

...

ชั่วขณะนั้น จางซินอี๋ก็ถูกคนหลายคนรายล้อมพาไปยังโรงอาหารอีกด้านหนึ่งด้วยสีหน้ามึนงง

นางประหลาดใจเป็นอย่างมาก

เดิมทีนางคิดว่าเฉินเจี้ยนจี๋ที่มีชื่อเสียงไม่ดีในโรงเรียน

ต่อให้เขาเคยช่วยเหลือผู้อื่น อย่างมากก็คงมีมนุษยสัมพันธ์อยู่บ้างเล็กน้อย

แต่ใครจะคิดว่า

ในเวลาเช่นนี้

คนเหล่านี้จะช่วยกันรักษาสถานการณ์แทนเจ้าคนสารเลวนั่นด้วยตัวเอง

ทั้งยังพูดแทนเขาต่อหน้านาง

และช่วยปลอบนางแทนเขาอีกด้วย

ขณะที่ถูกจูงเดินไป จางซินอี๋อดหันกลับไปมองบริเวณข้างแปลงดอกไม้ไม่ได้

ลูกพี่ลูกน้องของนางคนนี้

ในโรงเรียน

แท้จริงแล้วเป็นคนแบบไหนกันแน่?

......