บทที่ 80 การแข่งขันจบลง น้ำที่สัญญากันไว้

การแข่งขันในสนามหลังจากนั้นดูจะเปลี่ยนรูปแบบไปเล็กน้อย

เฉินเจี้ยนจีกำลังมองใบหน้าของคนที่ยืนป้องกันเขาอยู่ตรงหน้า

คนผู้นี้คือกำลังหลักคนที่สองของทีมสีแดง

ฝีมือด้อยกว่าหวงเหวินฮ่าวอยู่มาก แต่ก็นับว่าไม่เลวทีเดียว

เพียงแต่สีหน้าของอีกฝ่ายตึงเครียด ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

เฉินเจี้ยนจีใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็ทำให้หวงเหวินฮ่าว ‘ถูก’ เปลี่ยนตัวออกจากสนาม ทิ้งเงามืดฝังลึกไว้ในใจของเขา

“พี่ชาย อย่าเกร็ง ไม่เป็นไรหรอก”

เฉินเจี้ยนจีอดปลอบอีกฝ่ายไม่ได้

ทว่าระหว่างพูด มุมปากของเขากลับยกขึ้นเล็กน้อย

“ยังไงแม้แต่ตัวหลักของทีมพวกนายยังป้องกันฉันไม่ได้ นายถูกฉันสลัดหลุดก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอก”

สิ้นเสียง

เฉินเจี้ยนจีพลันเบี่ยงตัว คิดจะฝ่าเข้าไป

คนผู้นั้นสีหน้าเปลี่ยนไป รีบกางแขนและก้าวขาเข้ามาขวาง

แต่เฉินเจี้ยนจีก็เพียงแค่หลอกล่อเท่านั้น เท้าของเขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย

ในเวลาเดียวกัน

ฟึ่บ!

เสียงลูกลงห่วงอันคมชัดดังมาจากทางแป้นบาส

หวังลี่เลี้ยงลูกเข้าไปทำแต้มได้แล้ว!

เสียงโห่ร้องยินดีพลันดังขึ้นทั่วสนาม

แม้แต่หลี่จวิ้นเฉวียนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งโค้ชด้านข้างก็ยังอดชมไม่ได้

“สวย!”

เหมือนจะได้ยินคำชมของเขา เฉินเจี้ยนจีที่ยืนอยู่ไม่ไกลและไม่ได้ขยับตั้งแต่ต้นจนจบก็หันกลับมาเหลือบมองเขา

ราวกับกำลังพูดว่า

เมื่อกี้เขาทำแต้มติดกันตั้งหลายลูก ทำไมถึงไม่ได้ยินคำชมสักคำ?

หลี่จวิ้นเฉวียนก็จ้องกลับไปเช่นกัน

นายขวางฉันไว้หน้าห้องน้ำ ฉันให้ปลอกรัดข้อมือไปแล้ว นายยังจะเลือกปฏิบัติอีก

นายไม่รู้สึกละอายบ้างหรือไง?

...

สถานการณ์ในสนามค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ

“อย่าสนใจเบอร์ 23 หมอนั่นขาพิการไปแล้ว จับตาดูหวังลี่ให้ดี! ไปสองคน เร็วเข้า!”

หวงเหวินฮ่าวนั่งยอง ๆ อยู่ข้างสนาม มือข้างหนึ่งกุมเอวกับท้อง อีกข้างชี้ไปทางหวังลี่พลางตะโกน

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ ขณะที่หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น

หลังจากเฉินเจี้ยนจีเห็นว่านักกีฬาที่เดิมป้องกันเขาถูกเรียกตัวไปจริง ๆ เขาถึงกับชะงักไป

ปึง!

ลูกบอลถูกหวังลี่ส่งมาถึงมือเขา

เฉินเจี้ยนจีรู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย

“ฉันบาดเจ็บ แต่ไม่ได้พิการนะ เข้าใจไหม?”

ขณะพูด เขาก็ชู้ตลูกเข้าแป้นอย่างง่ายดาย

ทำแต้มได้อย่างสบาย!

ในจังหวะที่ลูกบอลตกลงมา เสียงโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้น

“ฉันกำลังป้องกันเขาอยู่ดี ๆ นายจะชี้นิ้วสั่งมั่ว ๆ ทำบ้าอะไร!”

คนของทีมสีแดงคนหนึ่งไม่พอใจ จึงตะคอกใส่หวงเหวินฮ่าว

“นายว่าอะไรนะ?”

แววตาของหวงเหวินฮ่าวมืดมน แม้จะนั่งยอง ๆ เงยหน้ามองสมาชิกทีมของตัวเอง แต่ก็ยังมีท่าทีไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย

“เป็นเพราะนายไม่มีปัญญาสกัดบอลเองต่างหาก ลูกนั้นเดิมทีเขาก็ส่งออกมาไม่ได้อยู่แล้ว!”

สิ้นเสียงของเขา ผู้เล่นอีกคนก็อดพูดไม่ได้

“ตอนนี้นายจะพูดจาเหน็บแนมไปก็มีประโยชน์อะไร นายเก่งนักก็ลงมาเล่นเองสิ!”

“เขาขาเจ็บยังลงเล่นได้ แล้วทำไมนายถึงทำไม่ได้?”

“เล่นไม่ไหวก็อย่ามาสั่งมั่ว ๆ นายแค่เล่นบาสเก่ง ไม่ใช่โค้ชจริง ๆ สักหน่อย คิดว่าตัวเองเก่งไปหมดทุกเรื่องหรือไง?”

...

บริเวณพักของทีมสีแดงพลันตกอยู่ในความวุ่นวาย

เฉินเจี้ยนจีนั่งยอง ๆ อยู่กับที่ พลางคลายความเมื่อยล้าที่ข้อเท้าไปด้วย และมองบรรยากาศตึงเครียดราวกับพร้อมปะทุทางนั้นไปด้วย

ใบหน้าของเขาไร้ความรู้สึก

ระหว่างที่อาจารย์กับกรรมการเข้าไปห้ามปราม หวังลี่ก็ถือโอกาสนั้นนั่งยอง ๆ ลงข้างเขาเช่นกัน

“พี่จี ฉันพูดจริง ๆ นะ พี่เก่งเกินไปแล้ว”

“พวกเราเล่นกันมาตลอดทั้งบ่าย ยังถูกหวงเหวินฮ่าวเล่นงานจนทำอะไรไม่ได้”

“แต่พี่มาไม่กี่นาที เขาก็พังไม่เป็นท่าแล้ว แถมตอนนี้ทีมของพวกเขายังทะเลาะกันเองเพราะเขาอีก”

เฉินเจี้ยนจีไม่ได้รับความดีความชอบมาเป็นของตัวเอง เพียงพูดอย่างเรียบเฉยว่า

“เขาหาเรื่องใส่ตัวเองต่างหาก ดูออกเลยว่าปกติคงมีนิสัยไม่ค่อยดีเท่าไร”

หวังลี่ส่ายหน้า

“นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ฉันพอจะมองออกแล้ว”

“มิน่าล่ะ ตลอดสองปีที่ผ่านมา พวกอันธพาลที่ไม่เอาไหนแต่เดิมถึงไม่กล้ามาหาเรื่องพี่เลย”

“ถ้าถูกพี่หมายหัวเข้า คงถูกเล่นงานจนตายแน่ ๆ”

เฉินเจี้ยนจีไม่ได้รับคำพูดนั้น

ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากพูด แต่เป็นเพราะอาการปวดที่เท้าค่อย ๆ รุนแรงขึ้น จนใบหน้าของเขาเริ่มซีดลงเล็กน้อย

ทันใดนั้น หวังลี่ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

เขาชี้ไปยังทิศทางหนึ่งนอกสนาม

“จริงสิ ตอนที่พี่บาดเจ็บเมื่อกี้ พี่ให้จางจื่อเหลียงกับพวกไปตามหาหลี่เหวินเยี่ยน”

“เมื่อกี้ฉันได้ยินความเคลื่อนไหว พวกเขาหาตัวเจอแล้ว ตอนนี้พาคนไปอยู่ตรงแปลงดอกไม้ด้านโน้น”

หวังลี่พูดพลางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมต่อว่า

“หัวหน้าห้องก็ได้ยินเรื่องเมื่อกี้เหมือนกัน เลยตามไปแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือที่กำลังนวดข้อเท้าของเฉินเจี้ยนจีก็หยุดชะงัก เขาค่อย ๆ หันศีรษะไปมองตามทิศทางที่หวังลี่ชี้

เห็นเพียงบริเวณด้านข้างซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นั่งผู้ชม มีคนหลายคนยืนอยู่ข้างแปลงดอกไม้

พูดให้ถูกคือ

หญิงสาวร่างสูงโปร่งคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้าหลี่เหวินเยี่ยนที่ก้มหน้าห่อเหี่ยว เผชิญหน้ากับจางจื่อเหลียงและหลิวไห่

เฉินเจี้ยนจีไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกัน

แต่ดูจากตำแหน่งที่ยืนและท่าทางก็พอมองออก

หลินชิงเสวี่ยกำลังปกป้องหลี่เหวินเยี่ยน

เฉินเจี้ยนจีนิ่งเงียบไปชั่วขณะ

จากนั้นจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

เขาตบไหล่หวังลี่เบา ๆ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม

“รีบแข่งให้จบ ฉันมีเวลาไม่มาก”

หวังลี่เองก็ยิ้มพลางพยักหน้า

“ได้เลย!”

......

ป้ายคะแนนบริเวณริมกลางสนามเปลี่ยนตัวเลขอยู่ตลอดเวลา

【ทีมสีแดง 30 : ทีมสีน้ำเงิน 20】

...

【ทีมสีแดง 30 : ทีมสีน้ำเงิน 24】

...

【ทีมสีแดง 30 : ทีมสีน้ำเงิน 30】

...

“ดูเร็ว! คะแนนเสมอกันแล้ว!”

จนกระทั่งป้ายคะแนนพลิกเปลี่ยนในชั่วขณะนั้น ทุกคนในสนามต่างส่งเสียงเชียร์ขึ้นพร้อมกัน!

“เยี่ยมไปเลย!”

แม้แต่หลี่จวิ้นเฉวียนก็ยังอดโบกมืออย่างแรงไม่ได้

เขาล้วงมือไปคลำกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว

ให้ตายสิ บุหรี่หัวจื่ออยู่ไหน?!

เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างยิ่ง คิดว่ากลับไปห้องน้ำแล้วค่อยดูว่าเผลอทำหล่นไว้หรือเปล่า

...

ส่วนทางทีมสีแดง ขวัญกำลังใจตกต่ำเป็นอย่างมาก

นับตั้งแต่หวงเหวินฮ่าวถูกเปลี่ยนตัวออกจากสนาม พวกเขาก็ไม่สามารถทำแต้มได้อีกเลย

ยิ่งหลังจากทะเลาะกัน ต่างคนต่างเล่นโดยไม่มีแผนการใด ๆ อย่างสิ้นเชิง

เล่นกันอย่างไร้ระเบียบ

ในเวลาไม่ถึงสิบนาที ก็ถูกทีมสีน้ำเงินบุกฝ่าเข้ามาทำแต้มอย่างต่อเนื่อง!

“ยังมัวชักช้าอะไรอยู่อีก เหลือสามสิบวินาทีสุดท้ายแล้ว ลูกบอลยังถูกอีกฝ่ายแย่งไปอีก!”

โค้ชของทีมสีแดงอดสบถด่าออกมาไม่ได้!

ตอนนี้พวกเขาถึงได้สติกลับมา

แต่ก็สายเกินไปแล้ว

“พี่จี รับบอล!”

หวังลี่ตะโกนเรียกเงาร่างที่ยืนรออยู่ใต้แป้นฝั่งตรงข้ามมานานแล้ว

เฉินเจี้ยนจียกมือขึ้นรับบอล

จากนั้นเงยหน้ามองห่วงบาสเหนือศีรษะ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

การแข่งขันครั้งนี้ง่ายกว่าที่คิดไว้ไม่น้อย

ด้านหลังของเขาคือผู้เล่นทีมสีแดงกลุ่มหนึ่งที่กำลังรีบกลับมาตั้งรับ

ทุกคนในสนามต่างกลั้นหายใจ

แม้แต่กรรมการก็หยิบนาฬิกาจับเวลาขึ้นมาเริ่มนับถอยหลัง

5..4...3...

ในชั่วขณะสุดท้ายนี้เอง

เฉินเจี้ยนจีถีบพื้น กระชับลูกบาสด้วยสองมือ แล้วกระโดดกดลูกลงห่วงอย่างแรง!

ปึง!

เสียงทุ้มหนักสะท้อนก้องไปทั่วสนาม

ลูกลงห่วงแล้ว!

ปี๊ด!

ในเวลาเดียวกัน เสียงนกหวีดของกรรมการซึ่งหมายถึงการแข่งขันสิ้นสุดลงก็ดังขึ้น

ป้ายคะแนนบนสนามหยุดอยู่ที่ตัวเลขสุดท้าย

【ทีมสีแดง 30 : ทีมสีน้ำเงิน 32】!

ทีมสีน้ำเงินเป็นฝ่ายชนะ!

“ว้าว!!!”

“โอ้โห!~~!”

“พี่จี! พี่จี!”

เสียงโห่ร้องยินดีพลันดังกึกก้องขึ้นจากที่นั่งผู้ชม

“ว้าว รุ่นพี่คนนั้นเป็นใครกัน สูงจัง หล่อมากด้วย!”

“เหมือนจะอยู่มอหกนะ เธอจะไปขอช่องทางติดต่อไหม? ถ้าช้ากว่านี้เดี๋ยวเขาก็เรียนจบแล้ว คงไม่ได้เจอกันอีก”

“ไป ๆ เขากำลังจะออกจากสนามแล้ว พวกเราไปดูกัน”

...

เสียงพูดคุยที่ดังต่อเนื่องกระทบโสตประสาทไม่หยุด

เฉินเจี้ยนจีถกเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อบนใบหน้าอย่างลวก ๆ

ขณะที่กำลังจะไปหาจางซินอี๋ที่ที่นั่งผู้ชม กลับถูกใบหน้าอ่อนเยาว์หลายคนเข้ามาล้อมเอาไว้

“เอ่อ...พี่ชาย กระหายน้ำไหมคะ?”

เด็กสาวหน้าแดงพลางยื่นขวดน้ำออกมา

“ฉันก็มีนะ ของฉันเป็นน้ำเย็น ดับกระหายได้ดีกว่า!”

“เพิ่งออกกำลังกายเสร็จ อย่าเพิ่งดื่มน้ำเย็นสิ ของฉันเป็นเครื่องดื่มเกลือแร่ค่ะ พี่ชาย เอาของฉันไปเถอะ”

..

เสียงวุ่นวายดังปะปนกันไปหมด

เพื่อนนักเรียนทยอยเข้ามารุมล้อมมากขึ้นเรื่อย ๆ

เฉินเจี้ยนจีมองข้ามพวกเธอไปยังตำแหน่งของห้องมอหกห้องสาม

เงาร่างนั้นเดิมทีทำท่าจะลุกขึ้น แต่กลับนั่งลงอย่างขุ่นเคืองเสียก่อน

เฉินเจี้ยนจีโบกมือไปรอบ ๆ พลางพูดด้วยรอยยิ้ม

“ครั้งนี้น้องสาวของฉันเลี้ยงน้ำแล้ว”

“