บทที่ 79 ฉันไม่ได้ตั้งใจ!

ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ลูกโทษสองลูกติดต่อกันลงห่วงไปทั้งคู่

“พี่จีสุดยอด!”

“สู้เขา!”

...

เสียงโห่ร้องดังขึ้นรอบสนาม

เฉินเจี้ยนจีรีบเดินออกจากเส้นโยนโทษ

สิทธิ์ครองบอลยังคงเป็นของทีมพวกเขา จึงต้องรีบเปิดบอล

ทุกคนกลับเข้าประจำตำแหน่ง

เตรียมพร้อมสำหรับการบุกครั้งต่อไป

หากมีใครสังเกตอย่างละเอียด ก็จะพบว่าการเคลื่อนไหวของเฉินเจี้ยนจีไม่ได้คล่องแคล่วเหมือนตอนเริ่มเกมอีกแล้ว

ทว่ากลับดูหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย ปฏิกิริยาตอบสนองก็ช้าลงไปครึ่งจังหวะ

เฉินเจี้ยนจีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

เขาเองก็รู้ดีว่าสภาพร่างกายของตนเป็นอย่างไร

แต่ยังดีที่บาสเกตบอลเป็นกีฬาที่ต้องอาศัยความร่วมมือกันของผู้เล่นหลายคน

ไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียวที่กำลังต่อสู้อยู่

“ฮู่ว...”

เฉินเจี้ยนจีเพิ่งเท้าเข่าหอบหายใจไปได้ไม่กี่ครั้ง

เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขาก็เห็นหวงเหวินฮ่าวยืนรออยู่ตรงหน้า ราวกับรู้อยู่แล้วว่าจะต้องมาเจอกัน

สายตาของอีกฝ่ายกวาดไปมาระหว่างลูกบาสในมือของหวังลี่ที่อยู่ไม่ไกลกับตัวเฉินเจี้ยนจี

เห็นได้ชัดว่า

ตอนนี้ทีมสีน้ำเงินไล่ทำคะแนนกลับมาได้มากมาย ก็เพราะเฉินเจี้ยนจีลงสนาม

หวงเหวินฮ่าวเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี

ถึงเฉินเจี้ยนจีจะบาดเจ็บ

บอลก็ยังต้องถูกส่งมาอยู่ในมือของเขา

และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

หวังลี่โยกหลอกผู้เล่นที่กำลังป้องกันเขาไปทางซ้ายทีขวาที

จากนั้นก็ส่งบอลระดับกลางออกมา ลูกบาสถูกขว้างออกไปเป็นเส้นโค้งสวยงาม ก่อนจะพุ่งตรงมาทางนี้

ดวงตาของหวงเหวินฮ่าวเป็นประกาย เขารอจังหวะนี้มานานแล้ว

ตอนนี้เท้าของเฉินเจี้ยนจีบาดเจ็บ ต่อให้พันแผลเอาไว้แล้ว ทั้งปฏิกิริยาตอบสนองและแรงระเบิดก็ยังช้ากว่าเขา

ลูกนี้เขาจะแย่งมาให้ได้!

หวงเหวินฮ่าวยื่นมือออกไป พลางใช้แขนกำยำดันร่างของเฉินเจี้ยนจีเอาไว้

ขอเพียงเขาแย่งบอลได้ ตอนนี้ก็ไม่มีใครในทีมสีน้ำเงินหยุดเขาได้อีก!

ลูกบาสที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของหวงเหวินฮ่าวขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว

เขาเหยียดฝ่ามือออกไปจนสุด หวังจะคว้าลูกบาสที่กำลังพุ่งแหวกอากาศเข้ามาพร้อมเสียงหวือหวา

ทว่าในจังหวะที่กำลังจะสัมผัสลูก

ตุบ!

เสียงกระแทกทึบหนักดังขึ้น

ร่างทั้งร่างของหวงเหวินฮ่าวแข็งค้างไปในทันที

ลูกบาสพุ่งผ่านข้างฝ่ามือของเขาไปเพียงหนึ่งนิ้ว

แต่กลับเหมือนมีกำแพงขวางกั้น ไม่อาจรุกคืบไปได้อีกแม้แต่น้อย

พลั่ก!

เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังขึ้น

ในเวลาเดียวกัน

ปรี๊ด!

กรรมการเป่านกหวีดเสียงแหลม

“ผู้เล่นหมายเลข 23 ของทีมสีน้ำเงิน ฟาวล์!”

เมื่อเสียงของกรรมการดังก้องไปทั่ว

สนามที่เดิมทีคึกคักพลันเงียบลงในทันที

ใบหน้าของหวงเหวินฮ่าวแข็งค้าง เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่แล่นขึ้นมาจากช่วงเอวและท้อง

เขาก้มหน้าลงช้า ๆ

ก็เห็นศอกของใครบางคนเพิ่งผละออกจากเอวของเขา

หวงเหวินฮ่าวไล่สายตาตามแขนนั้นขึ้นไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

แล้วสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ส่งไปถึงดวงตา

“อ้าว ขอโทษที เมื่อกี้ฉันพยายามแย่งบอล ไม่คิดว่าจะไปชนตัวนายเข้า”

เฉินเจี้ยนจีมองหวงเหวินฮ่าวด้วยสีหน้าถากถางอย่างไม่คิดปิดบัง

เขามีประสบการณ์ออกกำลังกายมาหลายปี การใช้ศอกกระแทกจุดเฉพาะบริเวณเอวจะไม่ทิ้งผลข้างเคียงใด ๆ เอาไว้

แต่อย่างน้อยอีกครึ่งวันก็อย่าหวังว่าจะหายเป็นปกติ

ความเจ็บแปลบระลอกแล้วระลอกเล่าที่แล่นไปทั่วเอวและท้อง ทำให้หวงเหวินฮ่าวทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากอดท้อง สีหน้าเจ็บปวด ก่อนจะย่อตัวลงกับพื้น

เขากัดฟัน ดวงตาจ้องเฉินเจี้ยนจีเขม็ง

“แก...ไอ้สารเลว! แกตั้งใจแน่ ๆ!”

เฉินเจี้ยนจีก้มตัวลง โน้มเข้าไปกระซิบข้างหูหวงเหวินฮ่าว พร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายที่เผยออกมาอย่างชัดเจน

“ตอนนี้นึกออกหรือยังว่าฉันเป็นคนแบบไหน?”

“คิดจะทำลายฉันเหรอ? ประเมินฝีมือตัวเองให้ดีเสียก่อน”

ขณะพูด เขาตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ

“ลงไปสงบสติอารมณ์ก่อนเถอะ ช่วงไม่กี่นาทีต่อจากนี้ก็ดูพวกเราคว้าชัยไปก็พอ”

ดวงตาของหวงเหวินฮ่าวแดงก่ำขึ้นมาทันที แต่ความเจ็บปวดบริเวณเอวและท้องทำให้เขาสูดลมหายใจเฮือก ๆ อยู่พักหนึ่ง จนไม่อาจพูดอะไรออกมาได้อีก

ในเวลานี้เอง

อาจารย์กรรมการก็วิ่งเข้ามาถึง

เฉินเจี้ยนจีจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น ทำทีเป็นตีหน้าไร้เดียงสา แต่ท่าทางกลับชวนให้คนอยากต่อย ก่อนจะกางมือพูดว่า

“อาจารย์ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ อาจารย์ดูภาพย้อนหลังก็ได้นะครับ”

กรรมการถึงกับพูดไม่ออก

ภาพย้อนหลังก็มีหรือ?

กว่าจะดูจบฟ้าคงมืดแล้ว หรือจะให้รอจนตัดสินฟาวล์เสร็จแล้วเลื่อนการแข่งขันไปแข่งต่อวันพรุ่งนี้หรืออย่างไร?

ทันใดนั้น

หวงเหวินฮ่าวที่อยู่ด้านหลังก็เริ่มหายใจได้คล่องขึ้นเล็กน้อย

เขาตะโกนเสียงแหบพร่า เสียงขาด ๆ หาย ๆ ราวกับหีบเพลงที่มีรูรั่ว

“เขา...โกหก...เขาตั้งใจทำแน่ ๆ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น กรรมการก็ก้มลงเหลือบมองเขา

ภายใต้สายตาแดงก่ำที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังของหวงเหวินฮ่าว

กรรมการดูเหมือนจะตัดสินได้แล้วว่าอาการบาดเจ็บของเขาไม่ได้ร้ายแรง จึงเอ่ยปากขึ้นในที่สุด

“เขาทำชัดเจนขนาดนั้น ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาตั้งใจ จะให้เธอเป็นคนบอกหรือไง?”

พูดจบ กรรมการก็หันกลับไปมองเฉินเจี้ยนจี แล้วตวาดสั่งสอนด้วยน้ำเสียงเข้มงวด

“พวกเธอกำลังแข่งกีฬา ไม่ใช่มาทะเลาะกัน!”

“มีคนตั้งมากมายกำลังมองอยู่ ทำอะไรให้มันสมกับเป็นการแข่งขันหน่อย!”

เมื่อเห็นเฉินเจี้ยนจีถูกอาจารย์ตำหนิ

ดวงตาของหวงเหวินฮ่าวก็เผยความยินดีออกมาทันที

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะดีใจได้นาน

ปรี๊ด!

หลังจากพูดจนพอใจแล้ว กรรมการก็เป่านกหวีด

เสียงนั้นดังก้องไปทั่วสนาม

“ผู้เล่นหมายเลข 23 ของทีมบาสเกตบอล ฟาวล์รุนแรง ครั้งหน้าเอาอีกครั้งเดียวก็ให้ออกจากสนามทันที!”

ทันทีที่พูดจบ

รอยยิ้มบนใบหน้าของหวงเหวินฮ่าวก็แข็งค้าง เขาพยายามฝืนพยุงตัวลุกขึ้น แล้วตะโกนต่อ

“เดี๋ยวสิครับอาจารย์ อาจารย์ควรให้เขาออกจากสนามไปเลย...”

แต่ยังพูดไม่ทันจบ กรรมการที่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมา

สายตาเย็นชานั้นทำให้หวงเหวินฮ่าวหยุดคำพูดลงในทันที

และยังทำให้เขานึกขึ้นได้ว่า เมื่อครู่นี้ตัวเขาเองก็ทำฟาวล์รุนแรงไปครั้งหนึ่งเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ถูกไล่ออกจากสนาม

บทลงโทษของกรรมการในรอบนี้นับว่ายุติธรรมและเที่ยงตรงแล้ว

ในเวลานี้เอง

เฉินเจี้ยนจีที่เพิ่งถูกอบรมเสร็จก็มองไปทางนั้นเช่นกัน

เขาหัวเราะเบา ๆ เสียงของเขาทำให้หวงเหวินฮ่าวรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ แม้จะอยู่ท่ามกลางฤดูร้อน

“อย่าเพิ่งรีบร้อน นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น”

“บัญชีระหว่างเรา ค่อย ๆ สะสางกันไป”

พูดจบ

เฉินเจี้ยนจีก็ไม่สนใจสีหน้าบิดเบี้ยวของหวงเหวินฮ่าวอีก

สำหรับเขาที่ได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง หากคิดจะจัดการใครสักคน

ย่อมง่ายกว่าสมัยที่ยังหนุ่มเลือดร้อนมากทีเดียว

......

บนอัฒจันทร์

“เท่มาก เล่นได้ดีสุด ๆ!”

“ฟาวล์ครั้งนี้คุ้มจริง ๆ!”

“ฉันหมั่นไส้ไอ้หมายเลข 37 มานานแล้ว!”

...

ขณะที่ทุกคนปรบมือส่งเสียงชื่นชม พวกเขาก็เริ่มพูดคุยกันขึ้นมา

“จริงสิ แบบนี้พี่จีก็ถือว่าใช้โอกาสแก้แค้นส่วนตัวหรือเปล่า?”

“จะเรียกว่าถือว่าทำไม เห็นกันชัด ๆ ว่าตั้งใจ ฉันเห็นกับตาว่าเขาอาศัยจังหวะที่หมายเลข 37 ของทีมสีแดงไม่ทันระวัง แล้วใช้ศอกกระแทกเข้าไปเต็มแรง!”

“ซี๊ด...แค่คิดก็เจ็บท้องแทนแล้ว”

“แล้วมันจะทำไม ใครใช้ให้มันไปหาเรื่องพี่จีกันล่ะ พี่จี