บทที่ 78 การแข่งขันครั้งนี้ ต้องชนะ!

เฉินเจี้ยนจี้มองหลินชิงเสวี่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“หัวหน้าห้อง?”

หวังลี่เองก็ชะงักไปเช่นกัน

เขาย่อมมองออกว่าทั้งสองคนมีบางอย่างผิดปกติ

แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาพูดอะไรมาก

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะรับถุงจากมือหลินชิงเสวี่ย

ก็มีร่างหนึ่งเบียดออกมาจากฝูงชนอีกครั้ง

“นี่ ยาทาที่ฉันให้ไป นายไม่ได้ใช้เลยตลอดสองวันนี้หรือไง?”

“ทำไมถึงยังเหลือเยอะขนาดนี้?!”

จางซินอี๋ถือกระเป๋าเป้ที่เฉินเจี้ยนจี้ฝากไว้กับเธอ สีหน้าไม่พอใจ

มือของเธอล้วงหยิบยาทาขวดหนึ่งออกมา

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ทว่าสีหน้ากลับแฝงความร้อนใจ

เธอถึงกับบีบยาทาออกมาใส่มือโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะย่อตัวลง

เฉินเจี้ยนจี้รีบห้ามเธอไว้

“โอ๊ย คุณหนู แค่นี้ก็รบกวนคุณเกินไปแล้ว ผมทำเองได้”

ในเวลานี้เอง

จางซินอี๋ที่กำลังก้มตัวลงครึ่งหนึ่งก็เพิ่งได้สติท่ามกลางความลนลาน

นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?!!

ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาเปี่ยมความหมายจากรอบข้าง

แก้มของจางซินอี๋พลันแดงก่ำด้วยความเขินอาย

“ใครจะทายาให้นายกัน ฉันแค่...ฉันแค่...”

เธอพูดคำว่า “แค่” อยู่นาน แต่กลับนึกคำพูดต่อไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เฉินเจี้ยนจี้ยื่นมือไปรับยาทาจากเธอ พลางยิ้มช่วยคลี่คลายสถานการณ์

“แค่กลัวว่าผมจะแพ้ เลยแพ้พนันกับคนอื่นใช่ไหมล่ะ?”

จางซินอี๋ชะงักไปทันที

หา? มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ?

แต่...ช่างมันเถอะ!

เธอเชิดคางขึ้น ท่าทางยังคงองอาจเช่นเดิม

“รู้ก็ดีแล้ว!”

เฉินเจี้ยนจี้ย่อตัวลง ก่อนจะดึงผ้ารัดข้อมือแบบยืดที่สวมอยู่ตรงข้อเท้าออกเล็กน้อย

จากนั้นก็รีบทายาลงไป

สัมผัสเย็นสบายทำให้ข้อเท้าที่เดิมร้อนและบวมตึงรู้สึกดีขึ้นในพริบตา

แต่...

มันยังคงบวมและเจ็บอยู่เล็กน้อย

ความรัดแน่นของผ้ารัดข้อมือแบบยืดช่วยบรรเทาอาการเจ็บเช่นนี้ได้ไม่น้อย

โชคดีที่มีผ้ารัดช่วยพยุงเอาไว้ จึงไม่ได้ทำให้อาการบาดเจ็บรุนแรงขึ้นมากนัก

หากเป็นยามปกติ นี่ก็เป็นเพียงอาการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น พักสามถึงห้าวันก็น่าจะหายเกือบเป็นปกติ และใช้เวลาราวหนึ่งสัปดาห์กว่าจะกลับมากระโดดโลดเต้นได้อีกครั้ง

แต่ตอนนี้กำลังอยู่ในการแข่งขัน ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจส่งผลต่อสถานการณ์สำคัญของเกมได้

เฉินเจี้ยนจี้เงยหน้ามองจางซินอี๋ที่มัดผมหางม้าต่ำ

“คุณหนู ขอยืมยางรัดผมหน่อยได้ไหม?”

คำพูดที่มาอย่างกะทันหันทำให้จางซินอี๋ชะงัก

“นายจะเอายางรัดผมของฉันไปทำอะไร?”

เธอพูดด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ แต่มือกลับไม่ได้หยุดเคลื่อนไหว

เธอถอดยางรัดผมออกแล้วยื่นให้เขาโดยตรง

ผมยาวดัดลอนเล็กน้อยตามธรรมชาติสยายลงบนไหล่ ทำให้จางซินอี๋ดูราวกับเปลี่ยนสไตล์ไปเป็นอีกแบบ

“อากาศร้อนขนาดนี้ ฉันก็ต้องมัดผมเหมือนกัน นายต้องรีบคืนให้ฉันนะ!”

แน่นอนว่าโทนเสียงของเธอยังคงไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

เฉินเจี้ยนจี้รับยางรัดผมมา

อืม...

เป็นสีน้ำเงินเหมือนกัน

เขาสวมมันเข้ากับผ้ารัดข้อเท้าอย่างคล่องแคล่ว แล้วหมุนไปรอบ ๆ หลายรอบเพื่อรัดข้อเท้าให้แน่นขึ้น

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ

เฉินเจี้ยนจี้จึงค่อย ๆ ลุกขึ้น และกำลังจะยื่นมือไปขยี้ศีรษะจางซินอี๋

แต่กลับถูกอีกฝ่ายปัดมือออกเสียก่อน

เธอจ้องเฉินเจี้ยนจี้ด้วยสีหน้าเขินอายและโมโห

ปกติขยี้ก็แล้วไปเถอะ แต่นี่มีคนอยู่ตั้งมากมาย!

“ถ้ายังขยับได้ก็รีบไปเล่นต่อ แข่งเสร็จไม่ว่าจะแพ้หรือชนะก็ลงมาพักแล้ว!”

เฉินเจี้ยนจี้พยักหน้าเช่นกัน ก่อนจะชี้ไปยังชุดแข่งสีน้ำเงินของตัวเอง

“สีน้ำเงินเป็นสีนำโชคของผม ผมอยู่ทีมสีน้ำเงิน ยังไงก็ต้องชนะ”

จางซินอี๋ถามด้วยความสงสัย

“ไม่ใช่สีม่วงหรอกเหรอ?”

เฉินเจี้ยนจี้ชี้ไปยังยางรัดผมสีน้ำเงินที่ข้อเท้า แล้วพูดหยอกด้วยน้ำเสียงเจือความล้อเลียน

“วันนี้เปลี่ยนแล้ว เป็นสีน้ำเงิน”

จางซินอี๋ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็สังเกตเห็นว่าคนรอบข้างกำลังแอบหัวเราะ จึงเพิ่งรู้ตัวขึ้นมาในทันที

เธอถ่มน้ำลายเบา ๆ อย่างขุ่นเคือง “ไสหัวไปเลย!”

หลังจากด่าเสร็จ ราวกับรู้สึกว่าบรรยากาศช่างน่าอึดอัดเกินไป เธอจึงเดินออกจากสนามไปอย่างกระฟัดกระเฟียด

หลี่จวิ้นเฉวียนที่ยืนอยู่ข้างกลุ่มคนกระตุกมุมปาก

ตอนเขาให้ยางรัดผมไป เฉินเจี้ยนจี้ยังบ่นว่าทำไมไม่ใช่สีม่วงอยู่เลย

แต่พอเป็นของคนอื่น สีนำโชคถึงกับเปลี่ยนได้เชียวหรือ?

หมอนี่สองมาตรฐานจริง ๆ!

“เอาล่ะ ผมจะยิงลูกโทษแล้ว พวกคุณอย่าอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวกรรมการจะว่าเอา”

เฉินเจี้ยนจี้ตะโกนบอกทุกคน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็พยักหน้าแล้วทยอยแยกย้ายกันไป

เพียงแต่จางจื่อเหลียงที่อยู่ข้าง ๆ ยังอดถามไม่ได้

“พี่จี นายไหวจริงเหรอ? อย่ากลับไปพร้อมอาการบาดเจ็บล่ะ เดี๋ยวลุงได้ดุนายแน่”

เฉินเจี้ยนจี้ตบไหล่เขาเบา ๆ

“เหลือเวลาอีกแค่สิบนาที ไม่เป็นไรหรอก”

หวังลี่ที่อยู่ข้าง ๆ เองก็ช่วยเกลี้ยกล่อม

“ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนเลย”

เฉินเจี้ยนจี้ส่ายหน้าแล้วปลอบเขา

“ไม่ต้องห่วง ต่อจากนี้ผมจะไม่เล่นหนักเกินไป คะแนนเราตามกลับมาได้เยอะแล้ว”

“หวงเหวินฮ่าวเองก็ไม่กล้าเล่นรุนแรงอีก ถ้าทำฟาวล์ก็ต้องออกจากสนามทันที”

“นายประสานงานกับผู้เล่นคนอื่น ๆ ให้ดี ยังมีโอกาสชนะ”

เขาพูดแล้วหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมขึ้นมา

“โอ้ ไม่สิ การแข่งขันครั้งนี้ ต้องชนะเท่านั้น!”

สำหรับเฉินเจี้ยนจี้แล้ว

การแข่งขันครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการชดเชยความเสียดายอีกต่อไป

เฉินเจี้ยนจี้เงยหน้ามองหลินชิงเสวี่ย หลังจากที่จางซินอี๋นำยาทามาให้เมื่อครู่นี้

เธอก็ยืนถือถุงยาแนบอยู่ข้างลำตัว

ดวงตาที่เดิมก้มต่ำราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของเฉินเจี้ยนจี้ ก่อนจะค่อย ๆ เงยขึ้น

ในชั่วขณะที่สายตาของทั้งสองประสานกัน

ในที่สุดเฉินเจี้ยนจี้ก็เปิดปากพูด แต่ไม่ได้พูดกับเธอ

เขากลับพูดกับจางจื่อเหลียง

“ช่วยตามหาหลี่เหวินเยี่ยนให้ฉันที”

“หลังแข่งเสร็จ มีบางเรื่องที่ควรสะสางกับเขาแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

แม้จางจื่อเหลียงจะสงสัยอยู่บ้างว่าเจ้าหลี่เหวินเยี่ยนนั่นไปทำอะไรมาอีก

แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาซักถาม

เขาพยักหน้า “ได้ ไม่มีปัญหา”

พูดจบ จางจื่อเหลียงก็ลากหลิวไห่เดินออกไป

ในเวลานี้ บนสนามจึงเหลือเพียงเฉินเจี้ยนจี้กับผู้เล่นของทั้งสองทีม

และยังมี...

หลินชิงเสวี่ย

เห็นได้ชัดว่าบนใบหน้าที่เดิมไม่มีอารมณ์ใด ๆ ในที่สุดคิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากัน

“นายจะตามหาเขาไปทำไม?”

เฉินเจี้ยนจี้มองหลินชิงเสวี่ย ผู้ซึ่งนอกจากตอนแรกแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว

เขาค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ก้มมองคนที่ตัวเตี้ยกว่าเขาครึ่งศีรษะ

มองใบหน้าที่คุ้นเคยตรงหน้า ซึ่งยังคงมีความเยาว์วัยเจืออยู่เล็กน้อย

ดวงตาของเฉินเจี้ยนจี้สงบนิ่งราวกับบ่อน้ำที่ไร้ระลอก

เรื่องที่ชาติที่แล้วเธอต้องการสะสางให้จบก่อนจะหมดสติ แต่ยังทำไม่สำเร็จ

ทว่าในชาตินี้ พวกเขาได้ตัดขาดกันอย่างชัดเจนแล้ว

เฉินเจี้ยนจี้ถอนสายตากลับมา

แล้วก้าวเท้าออกไป

ผ้ารัดข้อเท้าที่มียางรัดผมช่วยเสริมแรงรัดแน่นอยู่กับข้อเท้าของเขา

จนไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย

เขายังคงก้าวต่อไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

จนกระทั่งเดินผ่านไหล่ของเธอไป

สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของเฉินเจี้ยนจี้ และสายลมที่พัดเข้ามาจากรอบข้าง

สายลมหอบเอาความร้อนระอุที่พลุ่งพล่านจากการออกกำลังกายของเขามาด้วย

สีหน้าของหลินชิงเสวี่ยแข็งค้างไปชั่วขณะ

มือที่กำถุงยาอยู่ก็กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย

จนกระทั่งเสียงอันกังวานของกรรมการดังขึ้นผ่านลำโพงขยายเสียง

“ขอให้ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องกับการแข่งขันออกจากสนาม การแข่งขันจะดำเนินต่อ”

...

เขาพูดซ้ำอยู่ถึงสองครั้ง

หลินชิงเสวี่ยจึงได้สติกลับมาในที่สุด และพบว่ากำลังพูดถึงเธอ

ในเวลานี้ ขณะที่หวังลี่กำลังเตรียมกลับเข้าไปในทีม เขาก็เอ่ยเตือนเธอ

“หัวหน้าห้อง ฝากถุงยาไว้กับคุณครูก็แล้วกัน เดี๋ยวถ้ามีใครบาดเจ็บอีกจะได้ใช้”

หลินชิงเสวี่ยพยักหน้าเบา ๆ เธอมีท่าทีเหมือนจะหันกลับไปมองอยู่ชั่วขณะ แต่ก็ฝืนหยุดตัวเองเอาไว้

จากนั้นจึงก้าวเท้าออกไป

เดินไปทางคุณครูที่อยู่ริมสนาม

ส่วนเฉินเจี้ยนจี้ ในเวลานี้ได้ยืนอยู่บนเส้นยิงลูกโทษแล้ว

มือของเขากุมลูกบาสเกตบอลเอาไว้

สนามที่เดิมเงียบสงบกลับมีเสียงประปรายดังขึ้นในเวลานี้

“พี่จี สู้ ๆ!”

“สู้เขา!”

จากนั้นเสียงต่าง ๆ ก็ดังขึ้นต่อเนื่องระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับคลื่นทะเลนับแถวกำลังโหมซัด

เฉินเจี้ยนจี้ชะงักการเคลื่อนไหว เขามองเห็นจางซินอี๋ที่ก่อนหน้านี้ยังยืนทำหน้าบึ้งไร้อารมณ์อยู่ท่ามกลางฝูงชน

ตอนนี้เธอก็ดูเหมือนจะคล้อยตามบรรยากาศของสนาม ยกมือขึ้นโบกอย่างแรง

มุมปากของเฉินเจี้ยนจี้ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

เขากระชับลูกบอลในมือแน่นขึ้น ก่อนจะเก็บอารมณ์บนใบหน้ากลับไป

เขาค่อย ๆ ยกแขนขึ้น

เล็งไปยังห่วงบาสเกตบอล

แล้วยิงลูก!

......